I SA/Łd 634/22

I SA/Łd 634/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk
Ewa Cisowska-Sakrajda /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Grzegorczyk-Drozda
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienia I i II instancji i umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 62 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 170
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 7 czerwca 2022 r. nr 1001-IEW-2.7010.44.2021.4.U26.KK w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za okresy luty – marzec 2012 oraz styczeń – grudzień 2013 roku 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgierzu z 25 sierpnia 2021 r. nr 1026-7010.29434235/2021; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgierzu z dnia 25 sierpnia 2021 r. w sprawie zaliczenia wpłaconej przez M. G. kwoty 53.168 zł na poczet zobowiązań podatnika w podatku od towarów i usług za okres 2-3/2012 r. oraz 2-12/2013 r.
W uzasadnieniu tego postanowienia Dyrektor wskazał, że w dniu 22 lipca 2017 r. M. G. dokonał za pośrednictwem banku wpłaty w kwocie 53.168 zł na poczet zaległości wynikających ze złożonych korekt deklaracji z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. Wpłata została zaksięgowana na poczet zaległości podatnika powstałych po złożeniu w 21 lipca 2017 r. korekt deklaracji na poczet zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres 3-12/2013 r. w sposób przedstawiony w sentencji tego postanowienia.
Następnie decyzją z 2 czerwca 2020 r. NUS w Zgierzu określił podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za: 1/2012 r. w wysokości 19.988 zł, 2/2012 r. w wysokości 14.958 zł, 3/2012 r, w wysokości 15.277 zł, 4/2012 r. w wysokości 17.879 zł, 5/2012 r. w wysokości 12 759 zł, 6/2012 r. w wysokości 15.079 zł, 7/2012 r. w wysokości 11.188 zł, 8/2012 r. w wysokości 16.799 zł, 9/2012 r. w wysokości 15.696 zł, 10/2012 r. w wysokości 6.226 zł, 11/2012 r. w wysokości 13.184 zł, 2/2013 r. w wysokości 914 zł, 3/2013 r. w wysokości 12.922 zł, 4/2013 r. w wysokości 20.509 zł, 5/2013 r. w wysokości 22.301 zł, 6/2013 r. w wysokości 18.104 zł, 7/2013 r. w wysokości 4.529 zł, 8/2013 r. w wysokości 21.069 zł, 9/2013 r. w wysokości 21.082 zł, 10/2013 r. w wysokości 22.438 zł, 11/2013 r. w wysokości 24.858 zł, 12/2013 r. w wysokości 25.059 zł, oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za 1/2013 r. w wysokości 28.931 zł, a w pozostałym zakresie, tj. za 12/2012 r. umorzył postępowanie podatkowe.
Jednakże decyzja tą Dyrektor Izby Skarbowej ostateczną decyzją z 14 lipca 2021 r. uchylił w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 1/2012 r. w wysokości 19.988 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 3/2012 r. w wysokości 15.277 zł i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 14.901 zł; zaś w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy.
Wobec tego postanowieniem z 25 sierpnia 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zgierzu zaliczył kwotę 51.270,64 zł z wpłaty podatnika w wysokości 53.168 zł z 22 lipca 2017 r. na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres 2-3/2012 r. oraz 2-12/2013 r. w sposób przedstawiony w sentencji postanowienia (zobowiązanie i odsetki).
Postanowienie to Dyrektor postanowieniem z 7 czerwca 2022 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), zwanej o.p., utrzymał w mocy.
Dyrektor podniósł, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 70 § 1, art. 59 § 1 pkt 9 o.p, tj. przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za te okresy. Jak wywodził, zgodnie z terminem wynikającym z art. 70 § 1 o.p., zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Dyrektor przyjął, iż zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy 2-3/2012 r. przedawniałyby się z końcem roku kalendarzowego 2017, okresy 2-11/2013 r. - z końcem 2018 r., natomiast 12/2013 r. – z końcem 2019 r. Zaliczenie wpłaty nastąpiło z datą dokonania przez wpłaty z 22 lipca 2017 r., a zatem nie może być mowy o przedawnieniu.
Dyrektor wskazał, że postanowienie w sprawie zaliczenia wpłaty z 22 lipca 2017 r. ma charakter informacyjny, potwierdzający jedynie wykonanie czynności o charakterze rachunkowo-technicznym. Ponowne zaliczenie wpłaty z 22 lipca 2017 r. na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres 2-3/2012 r. oraz 2-12/2013 r. było zaś wynikiem pojawienia się w obrocie prawnym ostatecznej w administracyjnym toku instancji decyzji DIAS w Łodzi z 14 lipca 2021 r.
W decyzji tej na stronach 5 - 11 wyjaśniono kwestię procedowania w zakresie zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres 2-3/2012 r. oraz 2-12/2013 r. wskazując argumenty świadczące o braku przedawnienia tego zobowiązania. Dyrektor podkreślił, że podtrzymuje argumentację tam zawartą, która opiera się na trzech założeniach. Po pierwsze, zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem 30 października 2017 r. postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, o którym podatnik został powiadomiony zawiadomieniem wydanym na postawie art. 70c o.p., doręczonym 21 listopada 2017 r., czyli przed upływem biegu terminu przedawnienia. A w związku z wypełnieniem przesłanek przepisów art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c o.p. w dniu 30 października 2017 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy 2-3/2012 r. i 2-12/2013 r., który zacząłby biec dalej od 15 kwietnia 2020 r., tj. od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Po drugie, z uwagi na dalsze zawieszenie biegu terminu przedawnienia od 15 kwietnia 2020 r., o którym mowa w art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 568 ze zm.), zaczął biec dalej od 24 maja 2020 r. Po trzecie, przerwanie biegu terminu przedawnienia z uwagi na objęcie decyzji w zakresie określenia podatnikowi zobowiązania za okresy od 1 - 11/2012 r. rygorem natychmiastowej wykonalności z 2 czerwca 2020 r., który umożliwił wystawienie i skierowanie tytułów wykonawczych na drogę postępowania egzekucyjnego, w toku którego 10 czerwca 2020 r. NUS w Zgierzu zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w I. S.A. (o którym podatnik został zawiadomiony 29 czerwca 2020 r.). Bieg terminu przedawnienia tych zobowiązań przesunął się, jak argumentował Dyrektor, odpowiednio za okresy rozliczeniowe: 2-3/2012 r. – na 10 czerwca 2025 r., 2-11/2013 r. – na 25 lipca 2021 r. oraz 12/2013 r. – na 25 lipca 2022 r.
Dyrektor uznał, że z tego też powodu w zaskarżonym postanowieniu z 7 czerwca 2022 r. nie dokonał ponownej analizy w zakresie przedawnienia tych zobowiązań podatkowych i oparł się na argumentacji w tym zakresie zawartej w decyzji wymiarowej z 14 lipca 2021 r.
W sporządzonej osobiście skardze na rozstrzygnięcie M. G. zarzucił, że organy podatkowe wadliwie ustaliły, że w chwili wydania zaskarżonego postanowienia (25 sierpnia 2021 r.) istniała nadpłata wynikająca z wpłaty dokonanej przez podatnika (22 lipca 2017 r.), która podlegała z mocy prawa zaliczeniu na zobowiązanie podatkowe określone w decyzji DIAS w Łodzi z 14 lipca 2021 r. oraz wadliwe ustaliły, że w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia istniało zaległe (wymagalne) zobowiązanie podatkowe.
Skarżący podniósł ponadto, że 7 czerwca 2022 r., tj. w dniu wydawania postanowienia organu drugiej instancji, jak i 25 sierpnia 2021 r., tj. w dniu wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji, nie istniała wpłata z 22 lipca 2017 r. dokonana przez niego za pośrednictwem banku w kwocie 53.168 zł. Wynika to z tego, że całość wpłaconej kwoty została rozksięgowana na należności główne i odsetki zgodnie z zaległościami podatkowymi wynikającymi z korekt deklaracji złożonych w lipcu 2017 r.
Skarżący podnosi, że nie istniało wymagalne zobowiązanie, na które mogłaby być zaliczona nadpłata gdyby istniała. Ponadto z treści zaskarżonego postanowienia nie wynikają okoliczności istnienia zaległości podatkowych ze wskazaniem tytułów tych zobowiązań, okresów za jakie powstały, terminów ich płatności i kwoty odsetek za zwłokę. Natomiast punktem wyjścia dla kontroli instancyjnej postanowienia o zaliczeniu nadpłaty są dane o zaległościach podatkowych strony i ich wymagalności, zwłaszcza wówczas, gdy strona, od początku postępowania podnosi zarzut przedawnienia zaległości, na poczet których zaliczono nadpłatę. Zdaniem skarżącego, wszczęcie w dniu 30 października 2017 r. postępowania karnego skarbowego w sprawie deklaracji VAT za poszczególne miesiące 2012 r. i 2013 r. tj. przed upływem terminu przedawnienia tych zobowiązań, bez wykazania, że doszło w tym postępowaniu przed jego umorzeniem do jakichkolwiek czynności merytorycznych, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań.
Natomiast powołanie argumentów dotyczących braku przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy 2-3/2012 r. i 2-12/2013 r. użytych w decyzji określającej te zobowiązania nie jest wystarczającym rozpoznaniem kwestii istnienia zaległości podatkowej w postępowaniu o zaliczenie nadpłaty. Zdaniem skarżącego, wobec zarzutu o nieistnieniu wymagalnego (zaległego) zobowiązania wobec jego przedawnienia, organ w sprawie o zaliczenie nadpłaty miał obowiązek zgromadzić akta postępowania karnego skarbowego w celu ustalenia, czy czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego zmierzała wyłącznie do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Brak podjęcia takiego działania rażąco narusza zasadę zaufania do organów państwa i stanowionego przez nie prawa i nie może wywołać skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Skarżący wskazał, że w sprawie jego zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. i 2013 r. toczy się postępowanie sądowoadministracyjne, w którym podniósł zarzuty przedawnienia tych zobowiązań, zasadne jest zatem twierdzenie, że zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości, których przedawnienie jest istotą nierozstrzygniętego przez sądy administracyjne sporu, jest przedwczesne.
Wobec tych uchybień skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2022 r., na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym tutejszy Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, uznając, że prawidłowość zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za okresy 2-3/2012 oraz 2-12/2013, będące przedmiotem skargi, jest w pełni uzależniona od prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 466/22 w przedmiocie określenia podatnikowi wysokości zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 i 2013 r. (tj. decyzji DIAS w Łodzi z 14 lipca 2021 r.),
Wyrokiem z dnia 5 października 2022 r., I SA/Łd 466/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi M. G. na decyzję DIAS w Łodzi z 14 lipca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. i 2013 r., oddalił skargę w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. i uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Wyrok ten Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 marca 2025 r., I FSK 163/23, uchylił w zakresie pkt 1 sentencji, tj. w części oddalającej skargę w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., przekazując sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, oraz umorzył na skutek cofnięcia skargi kasacyjnej postępowanie przed NSA ze skargi kasacyjnej DIAS w Łodzi, a w pozostałej części, obejmującej rozliczenia podatnika od lutego do grudnia 2012 r. i od stycznia do listopada 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie I SA/Łd 466/22.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej wskazane.
Zgodnie z art. 62 § 1 o.p., stanowiącym materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów podatkowych wydanych w sprawie, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.
Na gruncie tej regulacji istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości zaliczenia przez organy wpłaty kwoty 53.168 zł na poczet zaległości podatnika w podatku od towarów i usług za okresy luty-marzec 2012 r. oraz luty-grudzień 2013 r., określonych decyzją wymiarową DIAS w Łodzi z 14 lipca 2021 r. (należność główna i odsetki).
Dla dokonania takiej oceny istotne, prejudycjalne znaczenie ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I FSK 163/23 wydany w przedmiocie określenia podatnikowi decyzją wymiarową z 14 lipca 2021 r. zobowiązań, na które zaliczono przedmiotową wpłatę. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Kwestia ustalenia istnienia zobowiązań podatnika, na które zaliczono przedmiotową wpłatę warunkuje bowiem ocenę prawidłowości zaliczenia na ich poczet wpłaty podatnika.
W tej sprawie wyrokiem z dnia 5 października 2022 r., I SA/Łd 466/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi M. G. na decyzję DIAS w Łodzi z 14 lipca 2021 r. określającą podatnikowi wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do listopada 2012 r. i od lutego do grudnia 2013 r.: oddalił skargę w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., oraz uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Będącą przedmiotem powyższej skargi decyzją z 14 lipca 2021 r. DIAS w Łodzi: uchylił decyzję organu pierwszej instancji: w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2012 r. w wysokości 19.988 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, oraz w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2012 r. w wysokości 15.277 zł i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 14.901 zł; a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 2 czerwca 2020 r., określającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za okresy rozliczeniowe od stycznia 2012 r. do listopada 2012 r. i od lutego 2013 r. do grudnia 2013 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za okres rozliczeniowy styczeń 2013 r., oraz umorzył postępowanie podatkowe za grudzień 2012 r.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej podatnika od pkt 1) wyroku WSA w Łodzi, I SA/Łd 466/22, oddalającego w zaskarżonej części skargę podatnika w zakresie zobowiązania podatnika za grudzień 2013 r., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt 1 wyroku WSA w Łodzi, I SA/Łd 466/22 i w tym zakresie przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania oraz umorzył przed NSA postępowanie wywołane skargą kasacyjną organu na skutek jej cofnięcia przez organ.
Wobec stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny w kontrolowanym przez NSA orzeczeniu o sygn. akt I SA/Łd 466/22 możliwości instrumentalnego charakteru wszczęcia postępowania karnego skarbowego w odniesieniu do zobowiązań podatnika od lutego do grudnia 2012 r. oraz od stycznia do listopada 2013 r., w zaleceniach wydanych dla sądu powtórnie rozpoznającego sprawę NSA nakazał zbadać także kwestię instrumentalności wszczęcia postępowania karnego skarbowego w zakresie zobowiązania podatnika za grudzień 2013 r. – co będzie rozpatrywane przez sąd w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym o sygn. akt I SA/Łd 379/25.
Na skutek wyroku NSA, I FSK 163/23, przestała istnieć decyzja DIAS w Łodzi z 14 lipca 2021 r., stanowiąca podstawę prawną postanowień organów pierwszej i drugiej instancji wydanych w sprawie oraz określone w niej wysokości zobowiązań podatkowych od lutego do grudnia 2012 r. i od stycznia do listopada 2013 r., na które zaliczono przedmiotową wpłatę. Zaliczenie wpłaty na poczet zobowiązań podatnika określonych w decyzji DIAS w Łodzi z 14 lipca 2021 r. jest zatem nieprawidłowe i nie poddaje się kontroli sądowej, ponieważ określone w tej decyzji zobowiązania podatnika od lutego do grudnia 2012 r. i od stycznia do listopada 2013 r. przestały istnieć i utraciły przymiot wymagalności. Jeśli zaś nie ma zaległości w rozliczeniach podatnika za te miesiące, to wpłaconej przez podatnika kwoty nie można w ogóle zaliczyć na poczet tych zobowiązań, ani zaliczyć w taki sposób, w jaki uczyniły to organy w zaskarżonym postanowieniu DIAS w Łodzi z 7 czerwca 2022 r. oraz poprzedzającym je postanowieniu NUS w Zgierzu z 25 sierpnia 2021 r. Nie wiadomo, zważywszy zwłaszcza na datę powstania oraz stawiane organom podatkowym przez sądy administracyjne zarzuty, czy w ogóle takie zobowiązania zostaną powtórnie określone oraz jaka ewentualnie będzie ich wysokość. Dopiero po ewentualnym ponownym ustaleniu przez organ podatkowy istnienia tych zobowiązań i określeniu ich kwot możliwe będzie prawidłowe zaliczenie jakiejkolwiek wpłaty podatnika na ich poczet. Oba postanowienia wydane w tej sprawie przez DIAS w Łodzi i wcześniej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgierzu o zaliczeniu przedmiotowej wpłaty podatnika na poczet tych zaległości muszą podlegać zatem uchyleniu. Prawomocnie odpadła bowiem podstawa wymagalności zobowiązań, na które zaliczono przedmiotową wpłatę w postaci prawomocnego uchylenia decyzji wymiarowej DIAS w Łodzi z 14 lipca 2021 r.
Wobec nieistnienia wskazanych zaległości podatkowych podatnika za miesiące od lutego do grudnia 2012 r. i od stycznia do listopada 2013 r., również zaliczenie na zaległość podatnika w zobowiązaniu podatnika za grudzień 2013 r. jest wadliwe. Wysokość tego zaliczenia jest błędna, ponieważ jest ona rachunkowym skutkiem kwot nieprawidłowo zaliczonych na poczet wcześniejszych zaległości, określonych w decyzji prawomocnie wyeliminowanej z obrotu.
Jeśli podstawa prawna zaliczenia przedmiotowej wpłaty podatnika na poczet zobowiązań wskazanych w treści zaskarżonego postanowienia odpadła, ponieważ ostateczna decyzji DIAS w Łodzi określająca wysokość tych zobowiązań została prawomocnie uchylona, to wpłatę zaliczono w istocie na zaległości, których istnienie i wysokość nie są jeszcze ustalone. Wobec tego konieczne stało się umorzenie postępowania wywołanego tą czynnością. Skoro decyzja określająca podatnikowi zobowiązania, na poczet których zaliczono wpłatę została prawomocnie uchylona, to nie ma podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zobowiązań określonych tą decyzją.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. O kosztach, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł, orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
ds