I SA/Po 100/21

I SA/Po 100/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-06-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Rennert
Izabela Kucznerowicz
Katarzyna Nikodem /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 2121/21 - Postanowienie NSA z 2025-10-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 240 § 1 pkt 5, art. 289 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2004 roku oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z 18 września 2011 r. określającą E. W. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług od stycznia 2004 r. do listopada 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Po [...] oddalił skargę złożoną przez skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I FSK 1682/13 oddalił skargę kasacyjną skarżącej.
Wnioskiem z [...] listopada 2016 r. (data wpływu do organu [...] stycznia 2017 r.) podatniczka wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] lipca 2012 r.
Jako podstawę wznowienia postępowania, strona wskazała art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. – dalej: "O.p."), w związku z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 41, poz. 214 ze zm.) z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych dowodów i okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Przedmiotowy wniosek strona uzupełniła kolejnymi pismami procesowymi.
Strona wskazała, że nowymi dowodami w sprawie są: dokumenty dowodowe zgromadzone w magazynie dowodów rzeczowych w G., z którymi organ kontroli skarbowej nie zapoznał się przed wydaniem decyzji wymiarowej oraz zeznania świadków (nieujawnione w toku pierwotnego postępowania), a także wynikające z tych dowodów nowe okoliczności w sprawie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] lutego 2017 r. na podstawie art. 243 § 1 O.p. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] lipca 2012 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] grudnia 2019 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] lipca 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z [...] września 2011 r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2004 r.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że nie ma podstaw, aby uznać, że istnieje kompletna i rzetelna dokumentacja źródłowa w postaci paragonów fiskalnych sprzedaży gazu jak i faktur zakupu dotyczących okresu od stycznia do listopada 2004 r.
Organ wskazał, że strona przedłożyła kontrolującym zaświadczenie Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w G. z [...] listopada 2006 r. potwierdzające, że w nocy z [...] na [...] października 2006 r. spłonął jej domek letniskowy, w którym przechowywała dokumentację podatkową firmy za "lata wcześniejsze". Według oświadczenia strony, w wyniku pożaru dokumentacja uległa zniszczeniu, co strona potwierdziła następnie na rozprawie przed WSA Poznaniu [...] lutego 2013 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że wszystkie faktury zakupowe przedłożone przez stronę w toku toczącego się postępowania kontrolnego zostały uwzględnione w decyzji wymiarowej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P.. Strona w trakcie trwania tego postępowania nie przestawiła żadnych innych dokumentów źródłowych dotyczących zakupów, czy paragonów sprzedaży gazu, poza tymi którymi dysponował organ kontrolny.
Organ wskazał, że strona powołała się na faktury sprzedaży zaewidencjonowane w programie Symfonia, gdy tymczasem w sprawie, której dotyczy decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w P., zakwestionowana została sprzedaż gazu dokumentowana w 2004 r. paragonami fiskalnymi, co do których istnienia w komplecie, nawet strona wyraziła wątpliwości podczas rozprawy przed WSA. Brak paragonów fiskalnych za 2004 r. uniemożliwiał organowi kontroli skarbowej ustalenie, w jakiej części podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług została zaniżona, z uwagi na niezwiększenie jej o wartość należnego podatku akcyzowego. W tym kontekście dla poczynienia ustaleń w rzeczonym zakresie nie jest przydatna ogólna wartość sprzedaży za dany okres, gdyż ta jest bezsporna. Podobnie nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy jest ewidencja towarów kupowanych w procedurze zawieszenia akcyzy, gdyż tego organ w toku postępowania nie kwestionował. Przedmiotem sporu w prowadzonym postępowaniu nie była ani ogólna wartość zakupów ani ogólna wartość sprzedaży gazu, lecz ustalenie, w jakiej części gaz deklarowany jako gaz grzewczy był w rzeczywistości sprzedawany z tym przeznaczeniem oraz w jakiej części był sprzedawany na stacjach paliw jako gaz napędowy. Następnie organ stwierdził, że dowody w postaci zeznań świadków złożonych już po wydaniu decyzji ostatecznej nie spełniają warunku istnienia tych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej, zatem nie mogą być przedmiotem oceny w ramach postępowania wznowionego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Organ stwierdził również, że wskazane przez stronę jako nowe okoliczności, które na etapie wydawania decyzji wymiarowej nie były znane organowi, tj.: umorzenie postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko pracownikom przedsiębiorstwa "E. M." K. W., B. K., J. M., A. T., jak również przeciwko parudziesięciu celnikom sprawujących nadzór celny na składach podatkowych "E. M.", w żadnej mierze nie wpływają na zmianę rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej.
W ocenie organu okoliczność umorzenia postępowania przygotowawczego wobec pracowników przedsiębiorstwa "E. M.", czy celników sprawujących nadzór celny na składach podatkowych w wymienionym przedsiębiorstwie, nie dowodzi rzetelności ksiąg podatkowych E. W..
W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ podkreślił, że stosownie do art. 240 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Organ zaznaczył, że o istnieniu nieprzydatnej do określenia zobowiązania za badany okres rozliczeniowy dokumentacji zmagazynowanej w Prokuraturze Rejonowej w G., organy - zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji wiedziały, ponieważ dokumentacja ta była przez Inspektorów Urzędu Kontroli Skarbowej w P. badana i oceniona w decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji, jak i w decyzji organu drugiej instancji. Dowody te, nie są ani nowe, ani nieznane organowi. Dowody te istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie wnoszą żadnych nowych istotnych okoliczności dla sprawy, tym samym nie wpływają na zmianę rozstrzygnięcia przedstawionego w decyzji ostatecznej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że organ pierwszej instancji w decyzji z [...] grudnia 2019 r. trafnie stwierdził, że zarzuty i argumenty oraz dowody i okoliczności wskazane we wniosku o wznowienie postępowania oraz w kolejnych pismach (uzupełniających wniosek) strona w znacznej części podniosła już wcześniej, w skardze i w skardze kasacyjnej, do których odniósł się i ocenił jako bezzasadne zarówno WSA Poznaniu w wyroku z 28 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Po 863/12, jak i NSA w wyroku z 17 grudnia 2014 r. sygn. akt. I FSK 1682/13.
Bezspornym jest bowiem, że w toku postępowania kontrolnego podatniczka nie dysponowała pełną dokumentacją źródłową za 2004 r., tj. stosownymi paragonami fiskalnymi oraz fakturami zakupu. Z uwagi na brak kompletnej dokumentacji podatkowej za 2004 r., która uległa zniszczeniu w trakcie pożaru, zasadnie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. dokonał oszacowania podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2004 r.
W ocenie organu odwoławczego odmowa przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w postępowaniu wznowieniowym była uzasadniona.
Organ wyjaśnił, że wywody zawarte w opiniach inż. M. pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez organ pierwszej instancji. Udokumentowane paragonami fiskalnymi transakcje sprzedaży gazu grzewczego na rzecz osób fizycznych nie miały miejsca, a sprzedaż gazu służącego do napędu pojazdów nie była rzetelnie ewidencjonowana, przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Strona nie przedstawiła dowodów ani okoliczności mających wpływ na podważenie tych ustaleń.
W skardze skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniosła o zwrot kosztów postępowania, według norm przypisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1) art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 120 oraz 122 O.p. poprzez brak uchylenia decyzji ostatecznej, mimo wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.,
2) art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania poprzez pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego i dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego,
3) art. 122 O.p. poprzez brak pełnej analizy materii dowodowej, w tym bogato uzasadnionej opinii przygotowanej przez renomowanego oraz uznanego na rynku paliw biegłego inżyniera M. ;
4) art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania, przejawiający się, m.in. w braku uwzględnienia statusu postępowania karnego toczącego się przeciwko byłemu Inspektorowi a obecnie doradcy podatkowemu, prowadzącemu własną praktykę A. K.,
5) art. 122 Op. poprzez brak uwzględnienia rozbieżności zeznań świadków w zakresie postępowania karnego przeciwko byłemu inspektorowi (obecnie doradcy podatkowemu), A. K., w ramach których faktycznie zanegowane zostały zeznania głównego świadka, w toku pierwotnego postępowania, R. G. byłego pracownika strony.
W uzasadnieniu skargi skarżąca poszerzyła argumentację podniesionych zarzutów.
Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). O terminie posiedzenia strony i organ zostały powiadomione.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją organu odwoławczego. Postępowanie to unormowane zostało w Rozdziale 17 Działu IV O.p.
Rozpoznając przedmiotową sprawę, należy w pierwszej kolejności podkreślić, że wznowienie postępowania jest szczególnym trybem postępowania, przedmiotem którego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wymienione w art. 240 § 1 O.p. W jego ramach organy podatkowe nie dokonują powtórnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Nie budzi przy tym wątpliwości, że postępowanie wznowieniowe jako postępowanie nadzwyczajne, nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą warunki wskazane w art. 240 § 1 O.p.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłance, określonej w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Sąd wyjaśnia, że o zaistnieniu sytuacji określonej w 240 § 1 pkt 5 O.p. można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. Brak jakiejkolwiek z ww. cech powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Należy przy tym zaznaczyć, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody to okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Przy czym wyrażenie to powinno być interpretowane przez pryzmat określenia "wyjdą na jaw", co oznacza że można powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź na takie dowody, co do których istnienia strona nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego prowadzonego w trybie zwykłym. Jednocześnie należy zauważyć, że sam fakt nieprzeprowadzenia określonych dowodów w toku postępowania instancyjnego, jeżeli nawet dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą do wznowienia postępowania.
Podkreślenia wymaga, że strona wnosząca o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zobowiązana jest do wskazania, które konkretnie nowe dowody lub okoliczności wyszły na jaw. Jest to o tyle istotne, że tylko w obszarze tak skonkretyzowanych dowodów organ może wszcząć i prowadzić wznowione postępowanie. Podkreślić tu należy, że naruszenie prawa materialnego, a nawet błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Nawet zmiana wykładni przepisów prawa nie stanowi nowej okoliczności, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarżąca uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania wskazała, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nowymi dowodami w sprawie są faktury VAT, paragony fiskalne i raporty fiskalne, których analiza została pominięta w toku kontroli oraz zeznania świadków złożone w Prokuraturze Rejonowej w G., a nowe okoliczności faktyczne to okoliczności wynikające z zeznań tych świadków oraz z opinii inż. M. .
Sąd zauważa, że zarzuty i argumenty oraz dowody i okoliczności wskazane we wniosku o wznowienie postępowania oraz w kolejnych pismach, uzupełniających wniosek, strona w znacznej części podniosła na wcześniejszym etapie, w skardze na decyzję wymiarową i w skardze kasacyjnej, do których odniósł się i ocenił jako bezzasadne, zarówno WSA Poznaniu w wyroku z 28 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Po 863/12, jak i NSA wyroku z 17 grudnia 2014 r. sygn. akt. I FSK 1682/13. Należy zatem stwierdzić, że w ramach postępowania wznowieniowego strona zmierza do zakwestionowania oceny materiału dowodowego dokonanego w postępowaniu wymiarowym. Podnosi bowiem, że dowody złożone w sprawie wznowieniowej jasno wskazują, że decyzje zostały wydane bez analizy dokumentacji będącej w Prokuraturze. Jak wyżej już wskazano postępowanie nadzwyczajne nie służy ponownej kontroli oceny materiału dowodowego.
Bezspornym jest, że w toku postępowania kontrolnego skarżąca nie dysponowała pełną dokumentacją źródłową za 2004 r., tj. stosownymi paragonami fiskalnymi oraz fakturami zakupu.
Z uwagi na brak kompletnej dokumentacji podatkowej za 2004 r., która uległa zniszczeniu w trakcie pożaru, co wskazała strona w postępowaniu, zasadnie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. dokonał oszacowania podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2004 r. Decyzja ostateczna wydana w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług została poddana kontroli sądowej przez WSA w Poznaniu i NSA. A zatem nie można podważać na tym etapie podstaw do szacowania podstawy opodatkowania, ponieważ w toku postępowania wymiarowego strona nie przedłożyła pełnej dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Brak dowodów źródłowych, jakim są faktury zakupu i sprzedaży, nawet w części, jest podstawą do oszacowania podstawy opodatkowania Jednocześnie podkreślić należy, że z protokołu sporządzonego [...] grudnia 2010 r. przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w P., z analizy dokumentów znajdujących się w Prokuraturze Rejonowej w G. (tom [...] akt postępowania wymiarowego karty [...]), wynika, że w Prokuraturze znajdowały się jedynie paragony fiskalne dokumentujące sprzedaż artykułów motoryzacyjnych za styczeń 2006 r. i luty 2006 r. oraz paragony fiskalne, dokumentujące sprzedaż gazu w niektóre dni września i października 2006 r., czyli z miesięcy nie objętych zakresem postępowania kontrolnego. Brak było paragonów fiskalnych dokumentujących sprzedaż gazu w okresie styczeń - listopad 2004 r. Paragonów takich nie było również w kartonie przesłanym do organu w postępowaniu wznowieniowym.
O istnieniu nieprzydatnej do określenia (w postępowaniu wymiarowym) zobowiązania za badany okres rozliczeniowy dokumentacji zmagazynowanej w Prokuraturze Rejonowej w G., organy - zarówno pierwszej jak i drugiej instancji posiadały wiedzę, bowiem dokumentacja ta była przez inspektorów Urzędu Kontroli Skarbowej w P. badana i oceniona w decyzji wymiarowej organu pierwszej I instancji, jak i w decyzji organu drugiej instancji. Tym samym dowody te nie były ani nowe, ani nieznane organom. Dowody te istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie wnoszą żadnych nowych istotnych okoliczności dla sprawy, tym samym nie wpływają na zmianę rozstrzygnięcia przedstawionego w decyzji ostatecznej.
Strona w skardze podnosi, że nowymi dowodami w sprawie są zeznania świadków złożone w Prokuraturze Rejonowej w G., a nowymi okolicznościami faktycznymi są okoliczności wynikające z tych zeznań oraz opinii inz. M. .
Zeznania świadków w postępowaniu karnym nie są nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji ani też twierdzenia świadków o okolicznościach faktycznych nie są nowymi okolicznościami.
W związku z powyższym nie było podstaw do uchylenia decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r.
W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów procedury podatkowej. Organy działały na podstawie przepisów prawa. Dokonały również oceny materiału dowodowego przesłanego przez stronę skarżącą, w załączeniu do pism uzupełniających wniosek o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej podkreślono, że materiał dowodowy przesłany przez skarżącą dotyczy zagadnień niekwestionowanych w sprawie, bądź nie mających wpływu na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Stwierdzono też, że dowody przedłożone przez stronę nie pozwalają w sposób wiarygodny wskazać faktycznych ilości sprzedanego gazu grzewczego, zaewidencjonowanego za pomocą kas rejestrujących. Wskazano, że paragony sprzedaży pozyskane przez stronę z Prokuratury Rejonowej w G., z uwagi na okoliczność, że zostały uznane jako nierzetelne oraz że nie stanowią kompletnej dokumentacji źródłowej, nie mogą stanowić podstawy do określenia podstawy opodatkowania. Organy obu instancji odniosły się również do twierdzeń strony, do zeznań świadków oraz do przedłożonych opinii inż. M. . Organy dokonały analizy wszystkich dowodów przedłożonych przez stronę, które oceniono pod kątem istnienia przesłanek, wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
W ocenie Sądu, odmienna ocena, niż oczekiwałaby strona, przez organy podatkowe materiału dowodowego zebranego w sprawie (tożsama z ustaleniami dokonanymi w postępowaniu wymiarowym) nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego. Nadto Sąd wskazuje, że wywody zawarte w opiniach inż. M. pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie podjęte przez organy obu instancji.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że organy obu instancji, działając w trybie nadzwyczajnym, bez naruszenia reguł postępowania podatkowego, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa.
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.