I SA/Łd 606/04

I SA/Łd 606/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-10-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Świderska
Juliusz Antosik
Wiktor Jarzębowski
Zbigniew Kmieciak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (spr.), Sędziowie NSA: Anna Świderska, Wiktor Jarzębowski, Protokolant: asystent sędziego Marek Pilc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2004 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych skargę oddala.
Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku z dnia 31 października 2003r. złożonego przez A Spółkę z o.o. z siedzibą w O. o dokonanie zwrotu odsetek od nadpłaty w kwocie 25.721,20 zł i stwierdzenie istnienia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 w wysokości 259.588,00 zł, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził istnienie nadpłaty odsetek za okres od dnia 28 grudnia 2000r. do dnia 28 listopada 2003r. w kwocie 19.656,50 zł, odmówił stwierdzenia nadpłaty odsetek w wysokości 169.612,30 zł oraz jej zwrotu za okres od dnia 2 kwietnia 2001r. do dnia 3 grudnia 2003r. i określił zaległość podatkową powstałą w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 w kwocie 169.612,30 zł. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż na podstawie decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] Spółka w dniu 28 grudnia 2000r. dokonała na rachunek bankowy właściwego Urzędu Skarbowego wpłaty w kwocie 25.721,20 zł. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 stycznia 2003r. (sygn. akt I SA/Łd 585/01) uchylił powyższą decyzję, co w konsekwencji spowodowało, iż organ podatkowy pierwszej instancji umorzył postępowanie i stosownie do treści art. 78 § 3 pkt 1 w związku z art. 77 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) dokonał zwrotu na rachunek bankowy Spółki łącznie kwoty 45.377,70 zł. W związku z powyższym w dniu 4 listopada 2003r. Spółka złożyła korektę zeznania podatkowego CIT -8 za okres od stycznia do grudnia 2000r., w którym nie wystąpił podatek należny.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co istoty sprawy lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania podniosła, iż rozpoznając wniosek z dnia 31 października 2003r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. nie ustosunkował się do żądania strony o stwierdzenie istnienia nadpłaty i jej zwrotu wraz z należnym oprocentowaniem, ponieważ odmówił stwierdzenia nadpłaty odsetek. Wskazano natomiast, iż wydanie wyniku kontroli ma równoznaczny skutek z wydaniem decyzji wymiarowej, a zatem stosownie do treści 77 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej dniem powstania nadpłaty i jej oprocentowania jest dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej CIT-8 – tj. 2 kwietnia 2001r. Ponadto zaakcentowano, iż otrzymane nienależnie – zdaniem organu podatkowego oprocentowanie należnej opłaty nie mieści się w definicji zaległości podatkowej i powoduje, że określenie zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 169.612,30 zł jest bezprzedmiotowe.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, określił wysokość oprocentowania w kwocie 19.656,50 zł za okres od dnia 28 grudnia 2000r. do dnia 28 listopada 2003r. od nadpłaty powstałej w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999r. w kwocie 25.721,20 zł i odmówił stwierdzenia oprocentowania w wysokości 169.612,30 zł i jego wypłaty za okres od dnia 2 kwietnia 2001r. do dnia 3 grudnia 2003r. od nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 w kwocie 259.558,00 zł. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż nadpłata powstała w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 w kwocie 259.558,00 zł została na wniosek strony, uzupełniony korektą zeznania podatkowego CIT -8 zwrócona w dniu 3 grudnia 2003r. Stosownie bowiem do treści art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej, jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę. Nadpłata zaś podlega zwrotowi w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją) w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 3, lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 (art. 77 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej). Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu podkreślono, iż skutki, jakie wywołuje wynik kontroli nie są równoznaczne z wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe (zaległość podatkową), ponieważ wynik kontroli nie wypełnia przesłanek decyzji określonych w treści art. 77 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej i nie został przez stronę wzruszony. Bezzasadny jest wniosek strony o stwierdzenie oprocentowania należnej nadpłaty, ponieważ zgodnie z treścią art. 78 § 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej oprocentowanie nadpłaty przysługuje, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Zaakcentowano natomiast, że nienależnie, bezzasadnie wypłacone Spółce oprocentowanie od powstałej nadpłaty w kwocie 169.612,30 zł nie mieści się w ramach definicji ustawowej zaległości podatkowej (art. 51 i art. 52 Ordynacji podatkowej).
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego strona skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 77 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 78 § 3 pkt 1 wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części odmawiającej stwierdzenia i zwrotu nadpłaty powstałej w podatku dochodowym od osób prawnych. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów podkreślono, iż istotą sporu w niniejszej sprawie jest "ustalenie od jakiego terminu należy liczyć należne odsetki od powstałej nadpłaty, w przypadku gdy obowiązek zapłaty określonej kwoty zobowiązania podatkowego wynikał nie z decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisu art. 210 Ordynacji podatkowej lecz z innego aktu administracyjnego, jakim jest wynik kontroli". Podkreślono, że wykładnia przepisów podatkowych dotyczących nadpłaty i jej oprocentowania prowadzi do wniosku, że na podstawie art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej oprocentowanie nadpłaty należne jest także wówczas, gdy "nadpłata powstała na skutek dostosowania się podatnika do treści wyniku kontroli, nie będącego decyzją określającą (ustalającą) zobowiązanie podatkowe w rozumieniu art. 77 § 1 pkt 1 lit. a i b Ordynacji podatkowej".
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznając podniesione w skardze zarzuty za bezzasadne, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy przede wszystkim podnieść, iż abstrahują one od literalnego brzmienia art. 77 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, należne podatnikowi odsetki od nadpłaty należało liczyć od dnia powstania nadpłaty, tj. od daty zapłaty nienależnego podatku (art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Przedstawiając tę argumentację wskazano w skardze, iż obowiązek zapłaty określonej kwoty zobowiązania podatkowego wynikał nie z decyzji w rozumieniu art. 210 powołanej ustawy, lecz z innego aktu administracyjnego, którym był wynik kontroli skarbowej. Nie sposób zgodzić się z tym ostatnim poglądem, bowiem zgodnie z utrwalona już linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wydanie takiego wyniku mogłoby być co najwyżej traktowane jako dokonanie innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa (w literaturze przedmiotu operuje się tez opisowym określeniem czynności faktycznych konkretyzujących sytuację jednostki). Tymczasem – czego zdaje się nie dostrzegać pełnomocnik strony skarżącej - nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. nie wynikała ze wzruszenia (uchylenia) decyzji określającej zobowiązanie podatnika tylko ze złożenia skorygowanej deklaracji podatkowej. Z kolei przepis art. 77 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej stanowi, iż nadpłata podlega zwrotowi w terminie 2 miesięcy licząc od dnia złożenia wniosku wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją). Wniosek Spółki z dnia 31 października 2003 r. wpłynął do organu podatkowego w dniu 4 listopada 2003 r., zaś zwrotu nadpłaty dokonano w dniu 3 grudnia 2003 r. Dochowany został tym samym termin, o którym mowa w wymienionym wcześniej przepisie Ordynacji podatkowej. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., iż dopiero złożenie skorygowanego zeznania a nie sam wynik kontroli skarbowej stworzył podstawę dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Skoro tak, brak było w rozpatrywanym przypadku umocowania dla zastosowania przepisu art. 77 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, na mocy art.. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.-