I SA/Łd 605/23

I SA/Łd 605/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk /sprawozdawca/
Ewa Cisowska-Sakrajda
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek rolny
Podatek od nieruchomości
Podatki inne
Sygn. powiązane
III FZ 41/25 - Postanowienie NSA z 2025-02-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 333
art. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6, art. 6a, art. 6c
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 70
art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 1,2, 5, 7
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 888
art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, ust. 3
Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant: Starszy specjalista Dorota Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 25 maja 2023 r. nr KO.4117.141,146.2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) dalej: O.p., utrzymało w mocy decyzje Wójta Gminy Skierniewice z dnia 19 stycznia 2023 r., ustalające J. O. i P. O. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok.
Jak wynika z akt sprawy, w ramach czynności poprzedzających ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego organ ustalił, iż dla nieruchomości w miejscowości H., dane w ewidencji gruntów i budynków nie uległy zmianie od 2015 roku, nadto zmian w tym zakresie nie zgłaszali w toku postępowania użytkownicy wieczyści – Państwo O.. W następstwie, Wójt Gminy Skierniewice decyzją z dnia 19 stycznia 2023 r., wydaną na podstawie art. 207, art. 21 § 1 O.p., art. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6a ust. 1 i ust. 6 oraz art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 333); dalej: u.p.r., a także uchwały XLIV/341/2022 Rady Gminy Skierniewice z dnia 24 listopada 2022 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta stanowiącej podstawę do obliczenia podatku rolnego za rok podatkowy 2023 na obszarze Gminy Skierniewice (Dz.Urz.Woj. Łódzkiego z 2022 r., poz. 7335), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust.1, ust. 2, ust. 5 i ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 70) dalej: u.p.o.l. oraz uchwały Nr XLIV/340/2022 Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Skierniewice (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 2022 r., poz. 7337), art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 6a ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 888) dalej: u.p.l. i Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2022r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej wg średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2022r. (M.P. z 2022 r. poz. 996) ustalił P. O. (uw 1/3) wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023, w tym podatek rolny w wysokości 2.812,00 zł, podatek od nieruchomości w wysokości 2.160,00 zł i podatek leśny w wysokości 113,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że podatek ustalono na podstawie złożonych informacji, danych z ewidencji gruntów. Do obliczenia podatku przyjęto następujące stawki podatkowe: podatek rolny 174,00 zł, podatek od nieruchomości 0,60 zł, podatek leśny 71,0996 zł.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zastosowanie stawek podatkowych obowiązujących przed 2020 rokiem. Zdaniem strony organ I instancji dokonał zbyt wysokiej podwyżki stawki podatku rolnego, naruszył interes podatnika, błędnie ocenił sytuację panującą w rolnictwie, a szczególnie u sadowników oraz błędnie ustalił stan rzeczywisty w rolnictwie. Strona podkreśliła, że prowadzenie gospodarstwa na terenie gminy Skierniewice, przy ciągle wzrastających stawkach podatku rolnego, nie zachęca do jego rozwoju i podnoszenia wydajności.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia 25 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach podzieliło ustalenia i wywiedzioną z nich ocenę organu I instancji, czemu dało wyraz utrzymując w mocy decyzje z dnia 19 stycznia 2023 r.
Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, powierzchnię i rodzaj gruntów oraz zastosował obowiązujące stawki podatku, dokonując właściwego wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do kwestii wysokości stawek podatku rolnego organ odwoławczy wyjaśnił, że wbrew zarzutom podatnika organ I instancji nie oparł wyliczeń na najwyższych stawkach podatku rolnego. Uwzględnił bowiem, iż z mocy § 1 uchwały Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2022 r. Rada obniżyła średnią cenę skupu żyta stanowiącą podstawę do obliczenia podatku rolnego na obszarze gminy na rok 2023 z kwoty 74,05 zł/dt do 69,60 zł/dt.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. O. zarzucił:
- zastosowanie zbyt wysokich podwyżek przy ustalaniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego tj. podatku rolnego co jest naruszeniem ustawy o podatku rolnym a w szczególności art. 6 pkt 3 u.p.r.;
- naruszenie interesu publicznego interpretowanego, jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy a nie poprzez władztwo podatkowe, jakie niewątpliwie w tym przypadku występuje do zaspakajania ambicji jednostek władczych;
- naruszenie ważnego interesu podatnika poprzez jego nadmierne obciążanie zobowiązaniami finansowymi celem poprawy sytuacji i wizerunku zarządzającego jednostką samorządową.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, przywrócenie poprzednich wartości stawek podatków na poziomie 2019 roku, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi uprawnionemu oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu.
W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06 - dostępny, tak jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy dla potrzeb niniejszej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Organy podatkowe zważając na wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. A przy tym, stan faktyczny sprawy nie jest przedmiotem sporu.
W ocenie Sądu, poprzedzonej lekturą zaskarżonego aktu, nie budzi wątpliwości prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia ustalającego stronie skarżącej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok. Zaskarżona decyzja została prawidłowo oparta na ustaleniu, iż strona skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów położonych w miejscowości H., powierzchnia gospodarstwa ogółem wynosi 23,39 ha, w tym powierzchnia użytków rolnych 16,1620 ha, las o pow. 1,5900 ha oraz grunty podlegające opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości łącznie 3600m². Ustalenia te, jak już wspomniano nie są kwestionowane przez stronę i co istotne mają oparcie w złożonych informacjach oraz danych z ewidencji gruntów. Jest to o tyle ważne, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 276), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń.
Ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Co za tym, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące i organy te nie mają kompetencji do ich zmiany w postępowaniu podatkowym; zmiana taka jest możliwa tylko w odrębnym postępowaniu administracyjnym i wywiera skutki na przyszłość (vide wyrok NSA z dnia z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 96/22).
Nie budzi również wątpliwości, iż strona jako użytkownik wieczysty jest podatnikiem podatku rolnego. Stosownie bowiem do art. 3 ust. 1 u.p.r., podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2, użytkownikami wieczystymi. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 u.p.r.). Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r.).
Zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r.). Stosownie do art. 4 ust. 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego;
2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.
Nadto, jak stanowi art. 6 ust. 1 u.p.r., podatek rolny za rok podatkowy wynosi: 1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta,
2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy.
Na potrzeby niniejszej sprawy, średnią cenę skupu żyta, organy ustaliły na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2022 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2023 jest średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2023 i wyniosła 74,05 zł za Idt (M.P. z 2022 r., poz. 995).
I co istotne dokonując wyliczeń organy uwzględniły postanowienia § 1 uchwały Nr XLIV/341/2022 Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2022 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta stanowiącej podstawę do obliczenia podatku rolnego za rok podatkowy 2023 na obszarze Gminy Skierniewice, którym średnią cenę skupu żyta stanowiącą podstawę do obliczenia podatku rolnego na obszarze gminy na rok 2023 obniżono z kwoty 74,05 zł/dt do 69,60 zł/dt.
Uwzględniając ustalone prawidłowo normy prawne, w tym zapisy uchwały Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2022 r. Nr XLIV/341/2022, podatek rolny na terenie Gminy Skierniewice od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. wynosi na 2023 rok równowartość pieniężną 2,5 q żyta tj. 174 zł (69,60 zł x 2,5 q), taką też stawkę zastosował organ w niniejszej sprawie. Finalnie podatek rolny wyliczony został, jako iloczyn równowartości pieniężnej 2,5q żyta tj. 174,00 zł x 16,1620 ha przeliczeniowych, co dało kwotę po zaokrągleniu do pełnych złotych 2.812,00 zł.
W świetle powyższego, zasadnie organ odwoławczy podzielił ocenę Wójta Gminy Skierniewice, prawidłowo bowiem ustalony został zarówno przedmiot i podmiot podatku rolnego. Sąd w pełni te ustalenia i końcową ocenę organów obu instancji aprobuje.
Tożsamo Sąd ocenia zaskarżone rozstrzygnięcie w zakresie podatku od nieruchomości wyliczonego stosownie do art. 2 ust. 1 pkt. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Z ww. norm prawnych wynika jasno, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane – grunty, dla których podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).
W okolicznościach niniejszej sprawy, jak ustaliły organy, a strona nie kwestionuje, strona skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów kwalifikowanych jako pozostałe o łącznej powierzchni 3600 m² - co potwierdza ewidencja gruntów i budynków. Uwzględniając powyższe organy trafnie wskazały na § 1 pkt 1 lit. c uchwały XLIV/340/2022 Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Skierniewice, wysokość stawek podatku od gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego stosownie, do którego stawka podatku od nieruchomości wynosi 0,60 złotych od 1 m² powierzchni. Co za tym, podatek od nieruchomości został prawidłowo wyliczony na kwotę 2.160,00 zł (3.600,00m² x 0,60 zł).
Zdaniem Sądu, lektura akt administracyjnych sprawy i argumentacji organów prowadzi do wniosku, iż również w zakresie ustalenia stronie podatku leśnego, zaskarżona decyzja zasługuje na aprobatę.
Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.l. lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Z kolei, stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.l. podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące:
1) właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3;
2) posiadaczami samoistnymi lasów;
3) użytkownikami wieczystymi lasów;
4) posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
Podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 u.p.l). Jak stanowi art. 4 ust. 1 u.p.l. podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0,220 m³ drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (ust. 4). Dla potrzeb niniejszej sprawy, zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2022 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2022 r., (M.P. z 2022 r., poz. 996) średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2022 r., wyniosła 323,18 zł za 1 m³.
Mając powyższe na uwadze organ I instancji prawidłowo ustalił, a organ odwoławczy podzielił to ustalenie, iż stawka podatku leśnego wynosi 71,0996 zł (0,220 m³ x 323,18 zł). Co za tym, finalnie prawidłowo wyliczył, iż należy podatek leśny wynosi 113,05 zł (1,5900 ha x 71,0996 zł), po zaokrągleniu do pełnych złotych 113,00 zł.
Reasumując, poddając kontroli zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonych aktów. Organy podatkowe mając na uwadze, iż podatek rolny, podatek od nieruchomości i podatek leśny dotyczą przedmiotów opodatkowania położnych na terenie tej samej gminy, prawidłowo również ustaliły zobowiązanie w formie łącznego zobowiązania pieniężnego (art. 6c ust. 1 u.p.r.).
Mając na uwadze argumentacje i zarzuty skargi, wyjaśnić należy, iż organ I instancji jest organem wykonawczym, obowiązanym stosować przepisy rangi ustawowej, w tym przypadku przepisy u.p.r., u.p.o.l., u.p.l. oraz prawa miejscowego. Przepisy te w niniejszej sprawie zostały zastosowane zasadnie i prawidłowo, co słusznie zaaprobował organ odwoławczy. Podkreślić przy tym należy, iż przepisy te w sposób jednoznaczny regulują kwestie związane z omawianymi daninami i co istotne żadne z nich nie pozostawiają organom żadnego luzu decyzyjnego. Oznacza to, iż wbrew oczekiwaniom strony, organ nie mógł odstąpić od zastosowania stawek podatku aktualnych w 2023 r. i powrócić do tych, które obowiązywały w 2020 r. lub przynajmniej do stawek podatków obowiązujących w 2019 roku. Organy podatkowe stosownie do uregulowań zawartych w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 O.p. są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach wyznaczonych przez przepisy prawa, to jest w niniejszej sprawie - do stosowania właściwych przepisów, które jednoznacznie regulują kwestie przedmiotu, podmiotu, podstawy opodatkowania oraz stawek podatku rolnego. Organy podatkowe nie mogą - pod groźbą pogwałcenia przytoczonych wyżej zasad - stosować wobec podatników dowolnie dobranych stawek podatkowych. Przy czym po wtóre podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie organy uwzględniły, iż z mocy wspomnianego wcześniej § 1 uchwały Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2022 r., Rada obniżyła średnią cenę skupu żyta, stanowiącą podstawę do obliczenia podatku rolnego na obszarze gminy na rok 2023, z kwoty 74,05 zł/dt do 69,60 zł/dt. W tej sytuacji nie można się również zgodzić ze stroną skarżącą co do tego, że organ podatkowy naruszył zapis art. 6 pkt 3 u.p.r. oraz ważny interes podatnika przez jego nadmierne obciążanie zobowiązaniami finansowymi.
Sąd nie stwierdził również uchybienia przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a w skardze strona skarżąca nie przedstawiła argumentów mogących wpłynąć na powyższą ocenę. Wszystkie niezbędne etapy stosowania normy prawnej, zarówno etap wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, etap wykładni i ustalenia stanu prawnego, etap subsumcji, jak i etap ustalenia skutku prawnopodatkowego udowodnionych faktów, przeprowadzone zostały w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy, odpowiadający postawionym przed organami podatkowymi zasadom a uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przepisu art. 210 § 4 O.p.
Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Ake.