I SA/Łd 599/23

I SA/Łd 599/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Ewa Cisowska-Sakrajda
Paweł Janicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek rolny
Podatek leśny
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 2 ust.1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 888
art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1
Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach z dnia 25 maja 2023 r. nr KO.4117.142.2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.) dalej: O.p., po rozpatrzeniu odwołania J. O, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 19 stycznia 2023 r. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 rok.
Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy S. ustalił J. O. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 rok w wysokości 16.832,00 zł, w tym podatek rolny w wysokości 11.955,00 zł, podatek od nieruchomości w wysokości 4.858,00 zł oraz podatek leśny w wysokości 19,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że podatek ustalono na podstawie złożonych informacji oraz danych z ewidencji gruntów. Do obliczenia podatku przyjęto następujące stawki podatkowe: podatek rolny 174 zł, podatek od nieruchomości 0,60 zł i podatek leśny 71,0996 zł.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. O. wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, przywrócenie stawek obowiązujących przed 2020 r. Odwołująca zarzuciła organowi I instancji zastosowanie zbyt wysokich podwyżek przy ustalaniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego i wymiaru podatku rolnego na rok 2023, naruszenie jej interesów, błędną ocenę sytuacji panującej w rolnictwie, a szczególnie u sadowników, błędnie ustalony stan rzeczywisty w rolnictwie. Zdaniem odwołującej podnoszenie podatków w dobie pandemii Covid-19 oraz w obliczu wojny w Ukrainie nie ma nic wspólnego z interesem podatnika oraz interesem publicznym, jest społecznie nieuzasadnione, niezrozumiałe i niehumanitarne. Odwołująca podkreśliła, iż prowadzenie gospodarstwa szczególnie w Gminie S., przy ciągle wzrastających stawkach podatku rolnego nie zachęca do jego rozwoju i podnoszenia wydajności.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia 25 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach podzieliło ustalenia i wywiedzioną z nich ocenę organu I instancji, czemu dało wyraz utrzymując w mocy decyzję z dnia 19 stycznia 2023 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, powierzchnię i rodzaj gruntów oraz zastosował obowiązujące stawki dla poszczególnych rodzajów gruntów, dokonując właściwego wyliczenia wielkości zobowiązania podatkowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. O. zarzuciła:
- zastosowanie zbyt wysokich podwyżek przy ustalaniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego tj. podatku rolnego, co jest naruszeniem ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym a w szczególności art. 6 pkt 3;
- naruszenie interesu publicznego interpretowanego, jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy a nie poprzez władztwo podatkowe jakie niewątpliwie w tym przypadku występuje do zaspakajania ambicji jednostek władczych;
- naruszenie ważnego interesu podatnika poprzez jego nadmierne obciążanie zobowiązaniami finansowymi celem poprawy sytuacji i wizerunku zarządzającego jednostką samorządową.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 25 maja 2023 r., przywrócenie poprzednich wartości stawek, uznanie wniesionej skargi jako wniesionej prawidłowo i słusznie, ewentualnie przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi uprawnionemu do tego oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych na rzecz skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej P.p.s.a., sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tak określonej kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja ustalająca skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na 2023 rok w wysokości 16.832,00 zł, w tym podatek rolny w wysokości 11.955,00 zł, podatek od nieruchomości w wysokości 4.858,00 zł i podatek leśny w wysokości 19,00 zł.
W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1665/06 - dostępny, tak jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy dla potrzeb niniejszej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe zważając na wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p.
Zaskarżona decyzja została oparta na ustaleniu, iż skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów położonych w miejscowości H., powierzchnia gospodarstwa ogółem wynosi 71,7877 ha, w tym powierzchnia użytków rolnych 69,6081 ha, las o pow. 0,2700 ha oraz grunty podlegające opodatkowaniem podatku od nieruchomości - łącznie 8096 m². Ustalenia te nie są kwestionowane przez stronę i mają oparcie w złożonych informacjach oraz danych z ewidencji gruntów - zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 276), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń.
W ocenie Sądu, poprzedzonej lekturą zaskarżonego aktu, nie budzi wątpliwości prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia. Jak trafnie wskazały organy, stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333) - zwanej dalej u.p.r, podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2, użytkownikami wieczystymi. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 u.p.r.). Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r.).
Stosownie do art. 4 ust. 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.
Nadto, jak stanowi art. 6 ust. 1 u.p.r., podatek rolny za rok podatkowy wynosi: 1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta,
2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy.
Z kolei średnią cenę skupu żyta, organy ustaliły na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2022 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2022 jest średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2022 i wyniosła 61,48 zł za 1 dt (M.P. z 2021 r. poz. 95).
Ponadto, dokonując obliczeń organ uwzględnił również zapis § 1 uchwały Nr XLIV/341/2022 Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2022 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta stanowiącej podstawę do obliczenia podatku rolnego za rok podatkowy 2023 na obszarze Gminy Skierniewice (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2021 r. poz. 5720), w myśl którego - średnią cenę skupu żyta stanowiącą podstawę do obliczenia podatku rolnego na obszarze gminy na rok 2023 obniżono z kwoty 74,05 zł/dt do 69,60 zł/dt.
Uwzględniając ustalone prawidłowo normy prawne, w tym zapisy uchwały Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2022 r. podatek rolny na terenie Gminy S. od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. wynosi na 2023 rok równowartość pieniężną 2,5 q żyta tj. 174 zł (69,60 zł X 2,5 q), taką też stawkę zastosował organ w niniejszej sprawie. Finalnie podatek rolny wyliczony został jako iloczyn równowartości pieniężnej 2,5q żyta tj. 174,00 zł x 68,7076 ha przeliczeniowych, co dało kwotę po zaokrągleniu do pełnych złotych 11.955,00 zł.
W świetle powyższego, uprawniona jest ocena, iż organ I instancji prawidłowo ustalił przedmiot i podmiot podatku rolnego, a organ odwoławczy zasadnie zaaprobował te ustalenia.
Tożsamo Sąd ocenia zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od nieruchomości wyliczonego stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l. Z ww. norm prawnych wynika jasno, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane – grunty, dla których podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).
Jak ustalił organ, a strona nie kwestionuje, skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów kwalifikowanych jako pozostałe, co potwierdza ewidencja gruntów i budynków, o łącznej powierzchni 8096 m². Uwzględniając powyższe i stosownie do § 1 pkt 2 lit. c uchwały XLIV/340/2022 Rady Gminy Skierniewice z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Skierniewice (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2022 r. poz. 7337) wysokość stawek podatku od gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego wynosi 0,60 złotych od 1 m² powierzchni. Co za tym, podatek od nieruchomości został prawidłowo wyliczony na kwotę 4.857,60 zł (8096,00 m² x 0,60 zł), po zaokrągleniu do pełnych złotych 4.858,00 zł.
Sąd podziela argumentację zaskarżonej decyzji również w zakresie podatku leśnego. Jak prawidłowo wskazał organ, zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 888) - dalej u.p.l. lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Z kolei, stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.l. podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące:
1) właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3;
2) posiadaczami samoistnymi lasów;
3) użytkownikami wieczystymi lasów;
4)posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
Podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 u.p.l). Jak stanowi art. 4 ust. 1 u.p.l. podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0,220 m³ drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (ust. 4). Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2022 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2022 r. (M.P. z 2022 r., poz. 9996) średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2022 r., wyniosła 323,18 zł za 1 m³.
Mając powyższe na uwadze organ I instancji prawidłowo ustalił, a organ odwoławczy to stanowisko podzielił, iż stawka podatku leśnego wynosi 71,0996 zł (0,220 m³ x 323,18 zł), finalnie wyliczył, iż należy podatek leśny wynosi 19,20 zł (0,2700 ha x 71,0996 zł), po zaokrągleniu do pełnych złotych 19,00 zł.
Reasumując, poddając kontroli zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonych aktów. Organy podatkowe mając na uwadze, iż podatek rolny i podatek od nieruchomości dotyczą przedmiotów opodatkowania położnych na terenie tej samej gminy, prawidłowo ustaliły zobowiązanie w formie łącznego zobowiązania pieniężnego (art. 6c ust. 1 u.p.r.). Jednocześnie organy ustaliły i zastosowały właściwe przepisy, które w sposób jednoznaczny regulują kwestie związane z omawianymi daninami i co istotne w przypadku żadnej z nich nie pozostawiają organom luzu decyzyjnego. Oznacza to, iż wbrew żądaniu strony organ nie może w sposób dowolny stosować ww. norm prawnych, co za tym chociażby stawek podatkowych obowiązujących przed 2020 rokiem. Dostrzec przy tym należy, iż wbrew argumentacji strony, organ nie opierał się na najwyższych stawkach dla ustalenia wymiaru podatku rolnego. Uwzględnił bowiem, iż z mocy wspomnianego wcześniej § 1 uchwały Rady Gminy Skierniewice z dnia 29 listopada 2022 r. Rada obniżyła średnią cenę skupu żyta stanowiącą podstawę do obliczenia podatku rolnego na obszarze gminy na rok 2023 z kwoty 74,05 zł/dt do 69,60 zł/dt. Trudno tym samym zgodzić się ze stroną, iż organ podatkowy naruszył zapis art. 6 pkt 3 u.p.r. oraz ważny interes podatnika przez jego nadmierne obciążanie zobowiązaniami finansowymi. Wójt Gminy S., jest organem wykonawczym, obowiązanym stosować przepisy rangi ustawowej, w tym przypadku u.p.r., u.p.o.l. oraz prawa miejscowego, które w niniejszej sprawie zostały zastosowane zasadnie i prawidłowo.
Sąd nie stwierdził również uchybienia przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a w skardze strona skarżąca nie przedstawiła w istocie żadnych argumentów mogących wpłynąć na powyższą ocenę. Organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy i kierując się dyspozycją art. 191 O.p. dokonał jego właściwej oceny - na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wszystkie niezbędne etapy stosowania normy prawnej, zarówno etap wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, etap wykładni i ustalenia stanu prawnego, etap subsumcji, jak i etap ustalenia skutku prawnopodatkowego udowodnionych faktów, przeprowadzone zostały w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy, odpowiadający postawionym przed organami podatkowymi zasadom a uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przepisu art. 210 § 4 O.p.
Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
ds