I SA/Łd 572/23

I SA/Łd 572/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Tomasz Furmanek /sprawozdawca/
Wiktor Jarzębowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Opłaty administracyjne
Czystość i porządek
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2519
art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 5 ust. 1 pkt 3b, art. 6c ust. 1, art. 6i ust. 1 pkt 1, art. 6m ust. 1 i 1(1), art. 6o ust. 1-3, art. 6q ust. 1
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1360
art. 922 par. 1, art. 924-925, art. 1025 par. 2
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Sentencja
Dnia 8 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska-Cieplucha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2023 roku sprawy ze skargi M. K. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 14 kwietnia 2023 r. nr SKO.4163.118.119.22 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres czerwiec – wrzesień 2021 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 572/23
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 14 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 9 listopada 2022 r., określającą M. K. i G. K. (dalej strona, strona skarżąca, skarżący) wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, że postanowieniem z dnia 23 czerwca 2022 r., Prezydent Miasta Sieradza wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], obręb [...].
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ pierwszej instancji decyzją z dnia 9 listopada 2022 r., określił skarżącym wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla przedmiotowej nieruchomości za okres od czerwca 2021 r. do września 2021 r. w kwocie 49,90 zł miesięcznie.
W uzasadnieniu wskazano, że ze zgromadzonych przez Straż Miejską w S. informacji wynika, że w okresie od czerwca 2021 r. do września 2021 r. w nieruchomości zamieszkiwały 2 osoby. Ponadto dane pozyskane z M. Sp. z o. o. w S. potwierdzają fakt, iż w tym okresie nieruchomość była użytkowana, gdyż nastąpiło zużycie wody. Dla nieruchomości nie została złożona żadna deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Organ I instancji wskazał także, że w dniu 20 września 2022 r. odbyły się przesłuchania świadków - mieszkańców nieruchomości sąsiednich do nieruchomości przy ul. [...] w S..
Wskazano, że na terenie nieruchomości skarżących znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, który w okresie od czerwca 2021 r. do września 2021 r. był zamieszkiwany przez 2 osoby. W ocenie organu, zarówno zeznania świadków, jak i dane o zużyciu wody wskazują, iż nieruchomość była zamieszkiwana i użytkowana w okresie od czerwca do września 2021 r. Prezydent Miasta Sieradza przyjął, iż określenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nastąpi za ten okres.
Od decyzji organu I instancji skarżący wnieśli odwołanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu powołując się art. 6i ust. 1 pkt 1, art. 6c ust. 1 art. 5 ust. 1 pkt 3b art. 2 ust 1 pkt 4 art. 6m ust. 1 i 11 art. 6o ust. 3 art. 6o ust. 4 art. 6q ust. 1 ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2519 ze zm., dalej "ustawa") i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. – dalej O.p.) stwierdziło, że ustalenia i rozstrzygniecie organu I instancji są prawidłowe.
W pierwszej kolejności podkreślono, że M. K. jest podmiotem zobowiązanym do uiszczania opłaty w związku z odpadami powstającymi na przedmiotowej nieruchomości. Oceniono, że organ I instancji zasadnie uznał, iż także G. K. jest podmiotem zobowiązanym do uiszczania opłaty za okres od czerwca 2021 r. do września 2021 r. W okresie tym G. K. był również współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości w związku z nabyciem spadku po swoim ojcu J. K..
Zgodzono się z organem I instancji, iż w okresie od czerwca 2021 r. do września 2021 r. nieruchomość była zamieszkana.
Zdaniem organu II instancji wyjaśnienia odwołujących pozostają bez wpływu na możliwość odstąpienia od określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przewidzianej w art. 6o ust. 1 ustawy.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 14 kwietnia 2023 r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
a) naruszenie prawa materialnego:
– wskutek niewłaściwego stosowania art. 6m ust 1, art. 6i pkt 1 pp2, art 6i pkt 2, art. 6j pkt 3, art. 6c pkt 2c, 6k, 6o pkt 1 i pkt 2. oraz w art. 6q ust 1 ustawy,
– wskutek niewłaściwej interpretacji prawa spadkowego, norm kodeksu cywilnego art. 1025 par. 2 k c, norm kodeksu postępowania administracyjnego - art. 30 par.5 tej usrawy.,
b) naruszenie procedur procesowych wskutek:
– wydania decyzji bez rozpoznania i uwzględnienia dowodów strony wnoszącej skargę.
– przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału w sprawie i poczynienie ustaleń dowolnych, opartych o wybrany wybiórczo materiał dowodowy w postaci jedynie zeznań niewiarygodnych świadków,
– błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez uznanie, iż posiadana nieruchomość w S. jest zamieszkiwaną od czerwca do września 2021 r.
Stawiając powyższe zarzuty wskazano, że doszło do:
– błędnego ustalenia stron, dla których wydano zaskarżoną decyzję tj. dla G. K. i M. K. (w ocenie stronu ustalone zobowiązanie w decyzji dotyczy roku 2021 zatem nie dotyczy G. K.),
– błędnych ustaleń w zakresie powstania zobowiązania do wnoszenia opłat,
– błędnych ustaleń co do wysokości kwoty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi,
– błędnego zakwalifikowania przedmiotowej nieruchomości jako zamieszkałą podczas gdy rzeczywiście jest niezamieszkałą,
– bezprawnego określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na bez posiadania podstaw faktycznych i prawnych oraz pomimo pełnej wiedzy Prezydenta o braku powstawania na tej nieruchomości odpadów z uwagi na niezamieszkiwanie,
– naliczenia opłaty pomimo nie posiadania zgody na przystąpienie do zorganizowanego przez gminę systemu gospodarowania odpadami komunalnymi,
– braku odniesienia się SKO w Sieradzu do zarzutu przedstawionego w p-kcie 12 odwołania.
Mając na uwadze powyższe wniesiono o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w Sieradzu lub umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego lub zmianę decyzji i odstąpienie od wymierzania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi czy też stwierdzenie nieważności decyzji,
2) wstrzymanie wykonania decyzji,
3) zasądzenie kosztów postępowania w wysokości 600 zł.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 26 sierpnia 2023 r. skarżący (ustosunkowując się do odpowiedzi organu na skargę) ponownie wskazali, że są pokrzywdzeni, bo nie istnieją żadne podstawy faktyczne, ani prawne do wznoszenia przez nich opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi od posianej nieruchomości w S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Na wstępie wskazać należy, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do zasadności stanowiska organu odwoławczego (utrzymującego decyzję organu I instancji), co do istnienia obowiązku uiszczenia przez skarżących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości i w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji dotyczących nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], obręb [...], której współwłaścicielami są skarżący.
Skarżący w trakcie całego postępowania podnosili, że brak jest rzeczywistych podstaw i dowodów niezbędnych do naliczenia opłaty. Oceniali na etapie odwołania jak i skargi do sądu, że nie zaszły faktyczne zdarzenia warunkujące powstanie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi takie jak zamieszkanie mieszkańców na nieruchomości, generowanie odpadów, jak również nie zawarto żadnych umów o wywóz odpadów. Oświadczyli, że nie składali żadnych deklaracji.
Mając na uwadze niesporny fakt, że skarżący nie złożyli stosownej deklaracji trzeba, w pierwszej kolejności, podkreślić, że obowiązek regulowania opłaty wynika z przepisów prawa materialnego, a nie z deklaracji. Deklaracja nie jest źródłem obowiązku uiszczania opłaty, a stanowi tylko konkretyzację jej wysokości. Ma ona przede wszystkim znaczenie informacyjne, a powstanie obowiązku uiszczania opłaty lub jego wygaśnięcie nie zostało powiązane z jej złożeniem. Okolicznościami, które mają na to istotny i decydujący wpływ, są tytuł własności oraz fakt zamieszkiwania nieruchomości. Ustalenie tych okoliczności determinuje również kierunek postępowania wyjaśniającego prowadzonego w postępowaniu zmierzającym do określenia wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Z dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 3b ustawy wynika, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi.
Zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.
Artykuł 6c ust. 1 ustawy stanowi, że gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h ustawy).
Przez właściciela nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy, należy rozumieć także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.
Na podstawie art. 6m ust. 1 i 11 ustawy, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania w danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania w danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja ma przy tym charakter bezterminowy, wykazuje się w niej miesięczną wysokość opłaty, która obowiązuje aż do zmiany okoliczności wpływających na jej wysokość, z czym powinno się wiązać złożenie nowej deklaracji.
W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ust. 1 ustawy). Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty (art. 6o ust. 2 ustawy). Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty (art. 6o ust. 3 ustawy). Właściciel nieruchomości wobec którego została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, w przypadku zmiany danych jest obowiązany do złożenia deklaracji, dotyczy to również przypadku zmiany stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6o ust. 4 ustawy).
Jak wskazuje art. 6q ust. 1 ustawy, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy O.p., z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego.
Mając na uwadze przytoczone przepisy prawa Sąd podkreśla, że obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkuje mieszkaniec, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania w nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych, jak również do tego, czy odpady są na nieruchomości wytwarzane czy też nie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że – po pierwsze - pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Po drugie - opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów.
Ustawodawca, w art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy ustanowił bowiem domniemanie, że w zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1579/15, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt. 542/16 czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. I SA/Ke 377/16, wyroki dostępne w CBOSA na stronie internetowej www.nsa. orzeczenia.gov.pl).
W świetle tego orzecznictwa właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej ma obowiązek poddać się rygorom gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadów.
Takie stanowisko Sąd w pełni akceptuje w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze najdalej idący zarzut skargi dotyczący błędnego ustalenia stron postepowania - Sąd uznaje go za niezasadny.
W aktach sprawy wydruk z rejestru notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłym w dniu 8 czerwca 2017 r. J. K. sporządzony przez Notariusza D. M. (nr aktu Rep. [...]). Akt poświadczenia dziedziczenia był podstawą ujawnienia jego spadkobiercy G. K. w księdze wieczystej nieruchomości jako jej współwłaściciela.
Zgodnie z art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm. dalej jako k.c.), prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej. Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy (art. 924 k.c.), a spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 k.c.). Sposoby dokumentowania statusu spadkobiercy zawarto w art. 1025 § 1 k.c. Zgodnie z nim Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia. Wydane przez sąd postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku i akt poświadczenia dziedziczenia są źródłem domniemania prawnego, że ten, kto został w tych dokumentach oznaczony jako spadkobierca, tym spadkobiercą rzeczywiście jest (art. 1025 § 2 k.c.).
Rację mają organy stwierdzając, że skoro nabycie praw i obowiązków wchodzących w skład spadku następuje z chwilą otwarcia spadku, a więc w momencie śmierci spadkodawcy, to postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku i akt poświadczenia dziedziczenia mają charakter deklaratywny - potwierdzają, że w dacie śmierci spadkodawcy określone osoby, spadkobiercy, nabyły prawa i obowiązki majątkowe zmarłego.
Z uwagi na powyższe, sporządzony w maju 2022 r. akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzał, że w dniu 8 czerwca 2017 r. G. K., jako spadkobierca J. K., wstąpił w ogół jego praw i obowiązków majątkowych, a co za tym idzie - od dnia 8 czerwca 2017 r. został m.in. współwłaścicielem nieruchomości o nr ewid. [...], położonej w obrębie [...] Miasto S..
Tym samy organ zasadnie uznał, iż także G. K. jest podmiotem zobowiązanym do uiszczania opłaty za okres od czerwca 2021 r. do września 2021 r.
Sąd ponownie podkreśla, że wobec braku złożonej deklaracji, okolicznościami, które mają najistotniejszy i decydujący wpływ na obowiązek regulowania przedmiotowej opłaty, są – po pierwsze tytuł własności i po drugie fakt zamieszkiwania nieruchomości.
Odnosząc się do zarzutu skargi, zgodnie z którym organ błędnie przyjął, że posiadana przez skarżących nieruchomość w S. jest zamieszkiwaną od czerwca do września 2021 r. przy jednoczesnym ignorowaniu fakt, że skarżący są mieszkańcami miasta T. i tam jest ich miejsce zamieszkania Sąd podkreśla, że w ustawie celowo nie posłużono się kategorią "miejsce zamieszkania", lecz posłużono się wyłącznie pojęciem "zamieszkiwania".
Użycie tego pojęcia jest świadomym zabiegiem legislacyjnym, wskazującym, że na gruncie tej ustawy żadnego znaczenia nie ma zamiar stałego pobytu, ani zameldowanie, a znaczenie ma wyłącznie faktyczne przebywanie danej osoby na nieruchomości. Tym samym w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nacisk położony jest na faktyczne przebywanie (bytowanie) danej osoby na nieruchomości, co powoduje wytwarzanie na tej nieruchomości odpadów komunalnych przez tę osobę i konieczność zagospodarowania tych odpadów. Oznacza to, że w przypadku nawet okresowego "zamieszkiwania" w tak przedstawionym znaczeniu, nieruchomość musi być uznana za zamieszkałą w rozumieniu art. 6c ust.1 ustawy, a obowiązek ponoszenia opłaty powstaje, w odniesieniu do okresu zamieszkiwania, w sposób określony w art. 6i ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
W rozpatrywanej sprawie bezsprzecznym jest fakt, iż nieruchomość ta nie jest zamieszkała na stałe, współwłaściciele przebywają w tej nieruchomości przez część roku, co zostało potwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym.
Po pierwsze wskazuje na to zużycie wody, które wynika z danych pozyskanych od M. w S. (pismo z 5 listopada 2021 r - w aktach sprawy). Przekonanie strony, że organy nieprawidłowo oceniły ten dowód (poprzez błędne przyjęcie co do celu wykorzystywania wody, a także z uwagi na okoliczność, że szacunkowe normy statystyczne w porównaniu do rzeczywistego zużycia wody świadczy o tym, że - w ocenie strony - nie może być mowy o ciągłym zamieszkaniu dwóch osób) nie ma wpływu na podstawowy fakt jaki wypływa z tego dokumentu – czyli faktyczne zużycie wody w poszczególnych miesiącach 2021 r.
Po drugie potwierdzają to zeznania właścicieli działek sąsiadujących z nieruchomością skarżących. Świadek P. T. zeznał, że od maja lub czerwca 2021 r. do września 2021 r. na przedmiotowej nieruchomości zamieszkiwały 2 osoby. Nie zauważył pojemników na odpady oraz kompostownika. Był świadkiem, że najprawdopodobniej w 2020 r., G. K. wynosił odpady na przystanek autobusowy, natomiast w 2021 r. odpady zielone (gałęzie) pozostawił przy płocie ul. [...] w pasie drogowym. Zeznał również, iż ogródek należący do nieruchomości przy ul. [...] w S. może mieć powierzchnie nie większą niż 50 m2. Od września 2021 r. świadek ten zauważył jedynie okazjonalne (kilkudniowe) pobyty M. K. i G. K. na nieruchomości przy ul. [...] w S.. Natomiast M. N. zeznał, że od przełomu maja i czerwca do września 2021 r. nieruchomość przy ul. [...] w S. zamieszkiwana była w sposób ciągły przez G. K. oraz przez M. K.. Zeznał również, iż zauważył, że G. K. odpady zielone gromadził na działce [...] przy granicy z działką [...] oraz przed ogrodzeniem. Z obserwacji M. N. wynika, iż przydomowy ogródek może mieć powierzchnie nie większą niż 40m2. Świadek nie zauważył przebywania ww. osób na nieruchomości po wrześniu 2021 r.
W ocenie Sądu zeznania powyższych świadków zostały prawidłowo, przez organy, ocenione jako wiarygodne i korespondujące z faktami wynikającymi z dowodów w postaci informacji o zażyciu wody i informacji przekazywanych przez Straż Miejską.
Faktu braku zamieszkiwania na przedmiotowej nieruchomości w okresie czerwiec –wrzesień 2021 r., nie mogą potwierdzić dowody oferowane przez stronę (w postaci m. in rachunków zakupowych wystawionych w T.) ponieważ świadczą one co najwyżej o przebywaniu w T. w danych dniach, nie stanowią wystarczającego przeciwdowodu obalającego tezę o zamieszkiwaniu w miesiącach czerwiec – wrzesień 2021 r. na przedmiotowej nieruchomości w S..
Twierdzenie skarżących, że powstałe odpady komunalne kompostują, a pozostałe wywożą do miejsca stałego zamieszkania, gdzie płaca za wywóz odpadów komunalnych również nie wspiera stanowiska strony, zgodnie z którym nie ma podstawa do naliczania przedmiotowej opłaty. Podkreślić trzeba za organami podatkowymi, że właściciel nieruchomości, na której znajduje się budynek mieszkalny wykorzystywany jedynie przez część roku, ma obowiązek zbierania powstałych na nieruchomości odpadów komunalnych i pozbywania się tych odpadów zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz w prawie miejscowym. Strona nie może "wyłączyć się" z tego obowiązku, twierdząc na przykład, że na przedmiotowej nieruchomości odpadów w ogóle nie wytwarza. Trudno przyjąć, by nawet przy korzystaniu z nieruchomości tylko okazjonalnie odpady w ogóle nie powstawały.
Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że przebywanie na nieruchomości w celach jedynie kontrolnych, czy też porządkowych generuje powstawanie odpadów komunalnych i obowiązek ich utylizacji w sposób przewidziany prawem. Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że na fakt powstawania odpadów wskazują sam skarżący podnosząc, że część odpadów jest gromadzona i wywożona jest do T., natomiast odpady zielone np. w postaci skoszonej trawy są pozostawione na wysokości bramy wjazdowej (wyjaśnienia G. K. opisane w notatce urzędowej Komendanta Straży Miejskiej w S. z dnia 6 września 2021 r. - w aktach sprawy).
Mając na uwadze Sąd doszedł do wniosku, że wskazane w skardze zarzuty naruszania przepisów prawa materialnego (w tym art. 6m ust 1, art. 6i pkt 1 pp2, art 6i pkt 2, art. 6j pkt 3, art. 6c pkt 2c, 6k, 6o pkt 1 i pkt 2. oraz w art. 6q ust 1 ustawy) nie zasługują na uwzględnienie.
Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu dotyczących naruszenia prawa procesowego, zdaniem Sądu skarżący nie wykazali, aby postępowanie przed organem I instancji nie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., które to przepisy znajdują zastosowanie z mocy odesłania zawartego w art. 6q ust. 1 ustawy.
Odnosząc się do zarzutów skarżących, że ich inicjatywa dowodowa nie była uwzględniana w trakcie prowadzonego postepowania Sąd ocenił, że przeprowadzone postepowanie wyjaśniające i zgromadzone w nim dowody były wytaczające do zastawania przepisów prawa materialnego. Trzeba podkreślić, że zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje też automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyroki NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., o sygn. akt II FSK 1313/08 i z dnia 5 listopada 2011 r., o sygn. akt I FSK 1892/09).
W ocenie Sądu, szeroko opisywane przez skarżących okoliczności wzajemnych powiązań i kontaktów pracowników urzędu miasta z przesłuchiwanymi świadkami, w celu uzgodnienia składanych zeznań, nie tylko nie znajdują potwierdzania w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, ale sprzeczne są również z doświadczaniem życiowym. Tym samym zarzut strony, że zeznania świadków są niewiarygodne, fałszywe, podyktowane usilnym dążeniem do wyrządzenia skarżącym krzywdy, przez co nie mogą służyć jako dowód w niniejszej sprawie (s. 12 skargi), nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił motywy swojego rozstrzygnięcie również przez pryzmat podniesionych w odwołaniu zarzutów. Nie zasługuje przeto na aprobatę argumentacja skargi, zgodnie z którą lakoniczność wypowiedzi organu powoduje, ze skarżący czują się oszukiwani, nękani, inwigilowani, a osoby niekompetentne próbują im narzucić, że mają żyć i postępować według reguł, które są niezgodne z zasadami prawa oraz są naruszeniem konstytucyjnej wolności (s. 19 skargi).
Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, stan faktyczny został ustalony prawidłowo, przepisy prawa właściwie zastosowane, a podjęte rozstrzygnięcia są w sposób prawidłowy oraz wyczerpujący uzasadnione.
Również wysokość opłaty ustalona w uparcie o regulacje Uchwały Rady Miejskiej w Sieradzu z dnia 16 października 2020 r., w sprawie wyboru metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki tej opłaty nie budzi zastrzeżeń sądu – a zarzut jej zawyżenia – podniesiony w skardze – jest niezasadny.
Sąd nie doszukał się także naruszenia, innych niż wskazanych w skardze, naruszeń prawa.
Tym samym na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
mko