I SA/Łd 57/16

I SA/Łd 57/16 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2016-03-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Grzegorczyk-Drozda
Paweł Kowalski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 1940/16 - Wyrok NSA z 2018-05-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
art. 2 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej kwotę 2.931 (dwa tysiące dziewięćset trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I SA/Łd 57/16
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ł. z dnia [...] r. określającą A S.A. (poprzednio B S.A.) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 58.754 zł.
W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że organ podatkowy I instancji na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm.), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – dalej upol (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) i uchwały Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości w 2010 r. określił spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości.
Organ wskazał, że budowla telekomunikacyjna, na którą składają się linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, ma charakter sieci technicznej, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Dla uznania, że obiekt budowlany składający się z elementów budowlanych (kanalizacji) oraz niebudowlanych (linii kablowych) podlega opodatkowaniu konieczne jest wykazanie związku techniczno-budowlanego. Taki związek zachodzi pomiędzy częściami budowli telekomunikacji, gdyż sama kanalizacja ani sam kabel nie realizowałyby funkcji dla jakich powstały. Powyższe oznacza, że opodatkowaniu będzie podlegać każdy z elementów sieci telekomunikacyjnej.
Zdaniem organu I instancji, dla kwalifikacji linii kablowych nie ma znaczenia różny status własnościowy poszczególnych jej obiektów, ponieważ prawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 3 uopol wskazuje wprost, że przedmiotem opodatkowania jest nie tylko cała budowla, ale również jej część. Natomiast ustalenie wartości linii kablowych nastąpiło w oparciu o informacje przekazane przez Spółkę, zatem do podstawy opodatkowania przyjęto podaną kwotę 1.466.004,77 zł.
W uzasadnieniu decyzji wskazane zostały składniki stanowiące podstawę opodatkowania, tj.:
1. grunty związane z prowadzeniem działalności 5.943 m2 x 0,65 zł = 3.862,95 zł,
2. budynki związane z prowadzeniem działalności 1.638,91 m2 x 17,50 zł=28.330,93 zł,
3. budowle za okres I-VII o wartości 1.938.828 zł x 2% x 7/12 = 22.619,66 zł,
4. budowle za okres od I - XII o wartości 472.823 zł x 2% x 12 = 3.940,19 zł.
Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie.
Organ II instancji wyjaśnił, że B S.A. (obecnie A S.A.) w dniu 11 stycznia 2010 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2010 na łączną kwotę 41.650 zł. Jako przedmiot opodatkowania wykazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 5.942,60 m2, budynki o powierzchni użytkowej 1.618,91 m2 oraz budowle o wartości 472.823 zł.
Burmistrz Miasta Ł. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia A S.A..) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. Jako przyczynę podano zmniejszenie wartości budowli wskazanych w deklaracji podatkowej za 2010 r. w stosunku do lat ubiegłych.
W trakcie prowadzonego postępowania spółka wyjaśniła, że opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej w stanie faktycznym jaki wystąpił od lutego 2009 r., tj. od kiedy Spółka nie jest właścicielem kanalizacji, zaś pozostała wyłącznie właścicielem linii telekomunikacyjnych, nie jest możliwe z tego względu, że nie ma podatnika całości techniczno-użytkowej.
Zdaniem organu odwoławczego, istota problemu sprawy sprowadza się do prawno-podatkowego zakwalifikowania telekomunikacyjnych linii kablowych, stanowiących własność A S.A., umieszczonych w kanalizacji kablowej, stanowiącej własność C Sp. z o.o. Wskazano, że B S.A (obecnie A S.A.) do końca stycznia 2009 r. była właścicielem kompletnego obiektu budowlanego składającego się z kanalizacji kablowej oraz umieszczonych w niej linii kablowych i jednocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości. W dniu 31 stycznia 2009 r. doszło do zawarcia umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego pomiędzy B S.A. (obecnie A S.A.), jako Korzystającym oraz C Sp. z o.o. jako Finansującym, części majątku Spółki, w tym m.in. kanalizacji kablowej. Z ustaleń dokonanych w toku niniejszego postępowania wynika, że sprzedażą nie objęto linii kablowych ułożonych w kanalizacji, które pozostały dalej własnością B S.A. (obecnie A S.A.).
Po zmianie stanu własności, C Sp. z o.o. dokonała samoobliczenia podatku od nieruchomości w stosunku do kanalizacji kablowej, natomiast A S.A. uznała, że skoro nie jest ani właścicielem ani posiadaczem samoistnym całego obiektu budowlanego, to w stosunku do takiego obiektu ustawodawca nie przewidział podatnika.
W ocenie Kolegium, sprzedaż kanalizacji kablowej C Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności A S.A. nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami a kanalizacją. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega sieć telekomunikacyjna jako kompletny obiekt budowlany, bez względu na to kto jest właścicielem poszczególnych jej części. Pod pojęciem "całości techniczno-użytkowej" obiektu budowlanego należy rozumieć taką sytuację, w której każdy z jej elementów jest niezbędny do realizacji funkcji i celu do jakich został zbudowany, przeznaczony i wykorzystywany. Całość techniczno-użytkowa to związek o charakterze faktycznym, a nie prawnym. Związek techniczny to fizyczne połączenia elementów, wynikające ze sposobu wykonania i połączenia poszczególnych elementów obiektu budowlanego, zaś związek użytkowy to jego gospodarcze wykorzystywanie. Budowla składająca się z kanalizacji kablowej i ułożonych w niej linii kablowych w dalszym ciągu stanowi kompleksowe rozwiązanie techniczne umożliwiające przesyłanie sygnału telekomunikacyjnego i jest wykorzystywana w celu świadczenia usług telekomunikacyjnych. O wykorzystywaniu całego obiektu budowlanego przez A S.A. do prowadzenia działalności gospodarczej świadczy treść umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego zawartej w dniu 31 stycznia 2009 r.
Przedstawione okoliczności, w ocenie Kolegium, wskazują, że transakcja sprzedaży przez B S.A. aktywów w postaci infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym kanalizacji kablowej i jednoczesne przejęcie tych samych aktywów w leasing nazwany "leasingiem zwrotnym", oprócz tego, że zmieniła właściciela prawnego części tej infrastruktury, nie zmieniła charakteru budowli, gdyż sprzedaż nie doprowadziła do utraty kompletności obiektu budowlanego składającego się z kanalizacji kablowej i umieszczonych w niej linii kablowych, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Kolegium nie podzieliło stanowiska Spółki, że określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą składa się obiekt budowlany w postaci kanalizacji kablowej i linii kablowych w niej ułożonych, możliwe jest tylko w przypadku gdy właścicielem kompletnego obiektu budowlanego jest ten sam właściciel, czyli właściciel obu części. W ocenie organu nie można przyjąć, że różny status własnościowy poszczególnych elementów budowli rzutuje na to, czy dana budowla stanowi czy też nie stanowi przedmiotu opodatkowania. Dlatego też nie można znaleźć uzasadnienia dla odstąpienia od opodatkowania budowli, której poszczególne części stanowią własność różnych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, podczas gdy te same części obiektu budowlanego podlegają opodatkowaniu, gdy ich właścicielem jest ten sam podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zatem, zdaniem Kolegium, w stanie prawnym obowiązującym do końca lipca 2010 r. opodatkowaniu podlega sieć telekomunikacyjna jako kompletny obiekt budowlany, bez względu na to, kto jest właścicielem poszczególnych jej części.
Fakt zaklasyfikowania linii kablowych jako części budowli do opodatkowania, zdaniem organu, skutkuje koniecznością ustalenia ich wartości na dzień 1 stycznia roku podatkowego, tj. roku 2010. Organ l instancji w tym zakresie oparł się o dowód dostarczony przez Spółkę w postaci zestawienia ewidencji środków trwałych obejmujących linie kablowe zaliczane do budowli (pismo z dnia 07.07.2015 r.). Wskazana wartość budowli na dzień 1 stycznia 2010 r. wynosi 1.466.004,77 zł. Przyjęta do opodatkowania wartość nie jest kwestionowana w odwołaniu, zatem SKO uznało, że jest bezsporna.
W ocenie Kolegium rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło bez naruszeń prawa materialnego bądź procesowego mających wpływ na wynik sprawy.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l."), gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w 2010 r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że argumentacja przedstawiona przez organ nie uwzględnia, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. W przypadku, gdy właścicielem zarówno kanalizacji, jak i linii kablowych jest ten sam podmiot, określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą miały się składać te obiekty, jest możliwe - jest nim właściciel obu rzeczy, składających się na taką "całość". Całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. W stosunku do takiego "obiektu" nie sposób określić jego właściciela, co oznacza, iż dla takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Skoro zaś norma prawnopodatkowa musi być, zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, zbudowana w taki sposób, aby określony został zarówno przedmiot opodatkowania, jak i podatnik ("podmiot podatku"), to nieokreślenie podatnika oznacza niepełną normę prawnopodatkową, co z kolei wyklucza opodatkowanie. Jeśliby zatem za organem przyjąć, że linie kablowe stanowią wraz z kanalizacją całość techniczno-użytkową, to w sytuacji, w której mają one różnych właścicieli, nie ma podatnika podatku od nieruchomości z tego tytułu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem. Zatem sąd sprawując kontrolę zaskarżonego aktu bada jedynie jego legalność.
Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest poprzez ustalenie, czy nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania.
Mając tak zakreśloną kognicję sądu administracyjnego stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Istotne okoliczności faktyczne nie są sporne w rozpoznawanej sprawie.
W szczególności jest poza sporem, że w 2010 r. właścicielem kanalizacji kablowej była C spółka z o.o., natomiast strona skarżąca pozostawała właścicielem linii kablowych ułożonych w tej kanalizacji.
Zasadniczy spór sprowadza się do oceny, czy w tej sytuacji linie kablowe podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część budowli (sieci technicznej) w okresie styczeń-lipiec 2010 r.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 punkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Do budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego w spornym okresie należały również sieci techniczne (art. 1a ust. 1 punkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 punkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.– Prawo budowlane ).
Z kolei, w myśl art. 3 ust.1 punkt 1 i 2 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele i samoistni posiadacze nieruchomości.
Odnosząc powyższe przepisy do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spółka skarżąca od 31 stycznia 2009 r., to jest od daty zawarcia umowy sprzedaży na rzecz C Sp. z o.o., nie była ani właścicielem ani samoistnym posiadaczem kanalizacji kablowej, w której położone były należące do niej linie kablowe.
Nie budzi przy tym wątpliwości, że całość techniczno- użytkową mogą tworzyć zarówno kable wraz z urządzeniami wzmacniającymi i rozdzielczymi, jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jako jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pogląd taki można już uznać za ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki : z dnia 25 lutego 2011r., II FSK 1951/09; z dnia 29 października 2010r., II FSK 1468/09; z dnia 27 października 2011r., II FSK 484/10; dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten podzielany jest również przez część piśmiennictwa (por. L.Etel, B.Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i Podatki z 2009r., nr 4,s.34, R.Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004r., nr 12,s.26).
Rozważenia wymaga zatem to, czy położone w kanalizacji kablowej same kable można w stanie prawnym obowiązującym w kontrolowanym roku uznać za budowlę w rozumieniu ustawy podatkowej, czyli obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową.
Przydatnym i niezwykle trafnym dla rozstrzygnięcia tego zagadnienia są poglądy prawne wyrażone w wyroku NSA z 27 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1498/12 podzielane przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. W wyroku tym, w zbliżonym stanie faktycznym, NSA przyjął, że: "Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l."
Pogląd taki wyrażony został także w prawomocnym wyroku WSA w Olsztynie z 27 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 674/14 oraz w powołanych w nim wyrokach sądów administracyjnych ( m.in. II FSK 777/06 czy II FSK 514/06 ). W myśl ww. wyroku WSA w Olsztynie cyt. : "Jeżeli kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Złożona z kanalizacji kablowej i kabli, jedna budowla, stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kable te nie stanowią wówczas samodzielnej budowli, a są tylko jednym z elementów budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa (techniczna) wraz z kablami. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 punkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka wskazuje, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. W takim stanie faktycznym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a ust.1 punkt 2 u.p.o.l. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 777/06 i II FSK 514/06, z dnia 27 maja 2014 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1498/12, dostępne CBOIS)".
WSA w Łodzi akceptuje powyższą argumentację prawną i wniosek o braku podstaw prawnych do przyjęcia, że strona skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie części budowli w postaci kabli telekomunikacyjnych.
Przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, będącą budowlą, natomiast za budowlę lub jej część nie mogą być uznane wyłącznie kable ułożone w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu. Kanalizacja kablowa wraz z liniami kablowymi będąca przedmiotem rozpoznawanej sprawy stanowi część budowli (sieci telekomunikacyjnej), nie są nią natomiast tylko kable telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej należącej do C Sp. z o.o.
W tym stanie rzeczy, skoro skarżąca Spółka jest właścicielem jedynie linii kablowych, które są ułożone w kanalizacji należącej do innego podmiotu, korzystając z niej na podstawie stosownej umowy, to nie sposób przyjąć, że ciąży na niej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w zakresie budowli, którą odrębnie kable nie są, o czym wcześniej. Możliwość ich opodatkowania wystąpi tylko wówczas, gdy właścicielem lub samoistnym posiadaczem budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa i ułożone w niej linie kablowe tworząc całość techniczno-użytkową, byłby jeden podmiot .
W tych warunkach stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wymierzająca skarżącej Spółce podatek od nieruchomości od przedmiotów, które nie są budowlą w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l., narusza także art. 3 ust 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. nakładając ciężar podatkowy na podmiot nie będący podatnikiem, co wynika z poczynionych dotychczas ustaleń faktycznych.
Tym samym WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę nie podziela poglądu wyrażonego w innych wyrokach tego sądu przywołanych w zaskarżonej decyzji, w których opowiedziano się za możliwością opodatkowania linii kablowej jako części budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa i ułożone w niej telekomunikacyjne linie kablowe.
Zdaniem Sądu, rację ma również strona skarżąca wywodząc w skardze, że art. 3 ust. 1 punkt 1 u.p.o.l. wskazując podatników podatku od nieruchomości nie uznaje za nich właścicieli części nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z kolei art. 2 ust.1 punkt 3 u.p.o.l. definiujący przedmiot opodatkowania posługuje się wprawdzie znamieniem "części budowli", lecz nie odnosi jej do części składowych budowli, a jedynie do wydzielonej części funkcjonującej w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.
Zatem i z tego powodu nie ma podstaw prawnych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uwzględni wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przedstawioną w niniejszym wyroku.
Z powyższych przyczyn, wobec naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") należało orzec jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
P.C.