I SA/Łd 55/04

I SA/Łd 55/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-09-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Paweł Chmielecki
Piotr Kiss /sprawozdawca/
Zbigniew Kmieciak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Z.Kmieciak, Sędziowie NSA P.Kiss (spr.), P.Chmielecki, Protokolant A.Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2004 sprawy ze skargi J.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia orzeczenia organu pierwszej instancji i przyznania wynagrodzenia za dozór w wysokości 312 zł 1) uchyla zaskarżone postanowienie, a także postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dn. [...] Nr [...] oraz z dn. [...] Nr [...] 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I S.A./Łd 55/04
Uzasadnienie
J.A., prowadząca parking strzeżony w S. pismem z dn.07.07.2003r. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. o zapłatę należności za parkowanie w okresie od dn.31.01.2003r. do dn.30.06.2003r. samochodu osobowego marki Fiat 125p, nr rej. [...], który zgodnie z postanowieniem Prokuratury Rejonowej Ł. z dn. [...] przeszedł na własność Skarbu Państwa i protokołem z dn. [...], sporządzonym przez pracownika Urzędu Skarbowego został oddany pod dozór na jej parkingu. Strona ponadto nadmieniła, że wiadomym jej jest, iż Urząd Skarbowy przeprowadził dwie licytacje pojazdu oraz jego sprzedaż z wolnej ręki, jednakże do dn.30.06.2003r. przedmiotowy samochód nie został przez nikogo odebrany. Do swojego pisma strona załączyła rachunek uproszczony nr [...] na kwotę 2.250 zł z tytułu opłaty za parkowanie przedmiotowego pojazdu.
Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. postanowieniem z dn. [...] nr [...], wydanym z powołaniem się na art.105 par.1 k.p.a. w związku z art.17 par.1 ustawy z dn.17.06.1966r. o postępowaniu administracyjnym w administracji /t.j. Dz.U. z 2002r. nr 110. poz.968 ze zm./ umorzył postępowanie z wniosku strony podając w uzasadnieniu, iż w myśl art. 102 par.2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, przyznanie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru może nastąpić jedynie na wniosek dozorcy ruchomości, którym zgodnie z protokołem o pozostawieniu przedmiotowego pojazdu pod dozorem był T.A.
Z załączonych akt administracyjnych wynika, że doręczenie powyższego postanowienia drogą pocztową nie było skuteczne, a zgodnie z adnotacją na jego kopii, odbiór został pokwitowany w dn. 25.08.2003 przez T.A.
Pismem z dn.26.08.2003r. J.A. ponownie zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z żądaniem zwrotu wynagrodzenia za parkowanie pojazdu w wysokości zgodnie z przesłanym wcześniej rachunkiem nr [...] podnosząc, że jej mąż – T.A. działał w jej imieniu, gdyż posiada upoważnienie do załatwiania wszelkich spraw związanych z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą w zakresie parkingu strzeżonego w S.
Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. ponownym postanowieniem z dn. [...] nr [...], wydanym z powołaniem się na art.105 par.1 k.p.a. w związku z art.17 par.1 ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji umorzył postępowanie wszczęte na wniosek strony z dn.26.08.2003r. uzasadniając swoje orzeczenie podobnie jak wcześniejsze postanowienie z dn. [...] bezprzedmiotowością wniosku J.A.
W złożonym zażaleniu na powyższe postanowienie J.A. zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów art. 105 kpa oraz art. 102 par.2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wniosła o jego uchylenie i wypłatę wnioskowanego wynagrodzenia związanego z dozorem przedmiotowego pojazdu. Strona w szczególności podniosła, że jej mąż- T.A., dokonując czynności związanych z przyjęciem samochodu pod dozór występował jedynie jako upoważniony pracownik prowadzonej przez nią firmy.
Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. kolejnym postanowieniem z dn. [...] nr [...], wydanym z powołaniem się na art.132 par.1 i art. 144 k.p.a. w związku z art.17 par.1, art.18 i art.102 par.2 ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji uchylił własne postanowienie z dn. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku strony o przyznanie wynagrodzenia oraz po ponownym rozpatrzeniu tego wniosku przyznał wynagrodzenie dla dozorcy ruchomości w wysokości 320 zł. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ podał, że przystępując do likwidacji przedmiotowego samochodu, dokonano w dn. [...] jego zajęcia i pozostawiono go pod dozorem T.A. na parkingu strzeżonym w S., a następnie w dn. [...] pojazd został sprzedany na rzecz D.M., który od tego dnia ponosił odpowiedzialność za ten pojazd. W zakresie ustalenia wysokości przyznanego wynagrodzenia stwierdzono, że zostało ono ustalone za okres, w jakim organ dysponował pojazdem tj. od dn. 31.01.2003r. do dn.11.03.2003r. /40 dni/, za który przyjęto średnią stawkę dzienną stosowaną za tego rodzaju usługi w wysokości 8 zł za dobę.
W zażaleniu na powyższe postanowienie J.A. zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów art. 105 kpa oraz art. 102 par.2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wniosła o jego uchylenie i zwrot wydatków związanych z dozorem, a także przyznanie wynagrodzenia za dozór. Strona podniosła, że informację o sprzedaży przez Urząd Skarbowy przedmiotowego samochodu, objętego dozorem otrzymała dopiero w dn. 24.06.2003r. i do tego dnia pojazd figurował jako zabezpieczony dla potrzeb Urzędu. Strona nie zgadza się również ze stawką dzienną przyjętą przez Urząd Skarbowy podając, iż na prowadzonym przez nią parkingu stawka wynosi 15 zł za dobę, w związku z czym opłata za dozór od dn.31.01.2003r. do dn. 24.06.2003r. /144 dni/ powinna jej zdaniem wynieść kwotę 2.160 zł.
Po rozpatrzeniu zażalenia strony Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dn. [...], wydanym na podstawie art.138 par.1 pkt 2 w związku z art. 144 oraz art.132 par.1 kpa i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy stwierdził, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie na podstawie art.132 par.1 kpa wbrew dyspozycji powołanego przepisu nie uwzględnił w całości żądania strony w zakresie wnioskowanego przez nią wynagrodzenia związanego z wykonywaniem dozoru.
Kolejnym postanowieniem z dn. [...], wydanym po rozpatrzeniu zażalenia strony z dn. 12.09.2003r. na postanowienie organu pierwszej instancji z dn. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o przyznanie wynagrodzenia za dozór ruchomości, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i orzekł o przyznaniu wynagrodzenia za dozór w wysokości 312 zł. W motywach tego rozstrzygnięcia organ powołał się na swoje postanowienie z dn. [...] uchylające w całości wcześniejsze orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dn. [...] o przyznaniu wynagrodzenia dla dozorcy ruchomości w wysokości 320 zł. W zakresie wysokości kwoty wynagrodzenia dla strony organ drugiej instancji stwierdził, że okres dozoru przedmiotowego pojazdu, za który koszty może ponosić organ likwidacyjny obejmuje jedynie 39 dni, tj. okres od dnia sporządzenia protokołu zajęcia i oddania pod dozór /dn.31.01.2003r./ do dnia poprzedzającego sprzedaż pojazdu /dn.11.03.2003r./. Organ podniósł, ze zgodnie z wydanym w dn. [...] zaświadczeniem, nabywca tego pojazdu stał się od tego dnia jego właścicielem i zobowiązał się do zabrania go z parkingu oraz od tego dnia powinien ponosić wszelkie koszty związane z tym pojazdem. Stwierdzono także, że z przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego wynika, iż dobowy koszt parkowania samochodu osobowego marki Fiat 125p w dłuższym terminie i warunkach zbliżonych do istniejących na parkingu prowadzonym przez stronę kształtuje się od 4,88 zł do 10 zł, w związku z czym przyjęto średni koszt w wysokości 8 zł za dobę. Organ powołał się także na okoliczność, iż w piśmie strony z dn. 07.07.2003r., skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. potwierdziła ona, że znane jej były fakty dwukrotnego przeprowadzenia licytacji przedmiotowego samochodu oraz jego sprzedaży, a również T.A. został w dn.11.03.2003r. telefonicznie zawiadomiony o dokonaniu sprzedaży pojazdu.
W skardze z dn.14.01.2004r. zaadresowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.A. powołując się na przepisy art. 22 ust.2 pkt 1 i 3 oraz art.35 ustawy z dn.11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dn. [...] i zasądzenie od tego organu kwoty 2.250 zł wraz z należnymi odsetkami od terminu wymagalności. Zdaniem skarżącej zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a zwłaszcza zasad określonych w przepisach art.7, 8 i 11 kpa, a dokonana przez organ drugiej instancji ocena okoliczności sprawy nosi cechy dowolności i przekracza granice swobodnej interpretacji zdarzeń. W odniesieniu się do przedstawionego przez organ stanu faktycznego sprawy, skarżąca podała, że o sprzedaży przedmiotowego pojazdu dowiedziała się dopiero z pisma organu pierwszej instancji z dn.24,06.2003r., a nie jest prawdziwe stwierdzenie organów, iż jej mąż został telefonicznie powiadomiony o sprzedaży pojazdu w dn.11.03.2003r. Skarżąca stwierdziła również, że z zgodnie z obowiązującym na jej parkingu cennikiem stawka dzienna za parkowanie samochodu osobowego wynosi 15 zł i według niej ta stawka powinna mieć zastosowanie do wyliczenia jej należności.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Organ stwierdził, że stosownie do treści art.102 par.2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na żądanie dozorcy przyznawany jest zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, jednakże powyższy przepis nie obliguje organu do uwzględnienia żądania dozorcy w pełnej wnioskowanej wysokości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;
Na wstępie należy stwierdzić, iż w związku z dokonaną reformą sądownictwa administracyjnego powołane w skardze przepisy ustawy z dn.11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74, poz.368 ze zm./ utraciły swoją moc z dniem 31.12.2003r., a od dnia 1 stycznia 2004r. w zakresie sprawowania sądowej kontroli działalności administracji publicznej obowiązują przepisy ustaw; z dn.25.07.2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz.1269/, z dn. 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ oraz z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./.
Ponadto w związku z żądaniem skargi zasądzenia od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej wnioskowanej kwoty należności wraz z odsetkami od terminu wymagalności należy wyjaśnić, że sąd administracyjny uwzględniając skargę strony na decyzję lub postanowienie organu administracji publicznej zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 145 par.1 wymienionej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wymienionego w tym przepisie - uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części. Sąd administracyjny nie może natomiast zastępować właściwych organów administracji publicznej przy podejmowaniu rozstrzygnięć należących do ustawowych kompetencji tych organów.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - będący właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi J.A. - na podstawie analizy i oceny przedstawionych akt administracyjnych uznał, że zarówno zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dn. [...], jak i poprzedzające je postanowienia organu pierwszej instancji, szczegółowo wymienione w sentencji wyroku podlegają uchyleniu, jednakże z przyczyn całkowicie odmiennych od podniesionych przez stronę skarżącą.
Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że przedmiotem postępowania organów orzekających w tej sprawie jest rozpatrzenie wniosku skarżącej o przyznanie i wypłatę należności z tytułu sprawowanego nadzoru nad samochodem osobowym marki Fiat 125 p, stanowiącym własność Skarbu Państwa, który został pozostawiony na parkingu prowadzonym przez skarżącą i protokołem z dn. [...] został oddany pod dozór współpracującego ze skarżącą jej męża T.A. Okolicznością bezsporną jest fakt, że powyższe postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej z dn.07.07.2003r. o zapłatę należności z tytułu sprawowanego dozoru w kwocie 2.250 zł, na którą to kwotę załączyła ona również rachunek uproszczony nr [...]. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. pierwszym postanowieniem z dn. [...], wydanym na podstawie art. 105 par.1 kpa w związku z art.17 par.1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzył postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącej jakiegokolwiek wynagrodzenia z tytułu dozoru samochodu podając w uzasadnieniu, iż osobą uprawnioną do wystąpienia z przedmiotowym żądaniem jest wyłącznie mąż skarżącej. Z akt administracyjnych wynika, że doręczenie wymienionego wyżej postanowienia nastąpiło ostatecznie w dn.25.08.2003r. do rąk męża skarżącej. W tych warunkach kolejne pismo skarżącej z dn.26.08.2003r., zawierające to samo żądanie wypłaty należności z tytułu dozoru w kwocie 2.250 zł i wyjaśniające jedynie, iż przyjmujący samochód pod dozór mąż skarżącej, działał w jej imieniu, bezpodstawnie i z nieznanych powodów zostało potraktowane jako nowy wniosek w nowej sprawie, który został załatwiony kolejnym postanowieniem organu pierwszej instancji, o treści w zasadzie takiej samej jak wcześniejsze postanowienie. W tym momencie organ pierwszej instancji dopuścił się podstawowego i istotnego naruszenia przepisów postępowania, albowiem pismo strony z dn.26.08.2003r. należało potraktować /ewentualnie z dodatkowym wyjaśnieniem tej okoliczności ze stroną/ jako zażalenie na już wydane postanowienie. Natomiast organ orzekający pierwszej instancji, a następnie organ drugiej instancji prowadzili dalsze postępowanie w sprawie bez wzruszenia pierwszego wydanego w tej sprawie orzeczenia. Uznanie, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dn. [...] o umorzeniu postępowania w sprawie żądania skarżącej o wypłatę należności z tytułu dozoru przedmiotowej ruchomości stało się ostateczne powodowałoby w konsekwencji, iż wydane w tej sprawie kolejne orzeczenia organów dotyczą sprawy już rozpatrzonej ostatecznie /res iudicata/.
Stąd też wydanie i pozostawanie w aktach powyższego niezmienionego postanowienia organu orzekającego pierwszej instancji o umorzeniu postępowania w tej sprawie powoduje, iż dalsze orzeczenia organów dotyczące tej samej sprawy muszą zostać uchylone, a żądanie skarżącej dotyczące przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór /art.102 par.2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym/ powinno zostać ponownie prawidłowo rozpatrzone w toku instancji. W tym stanie sprawy Sąd nie uznał za właściwe ustosunkowanie się do merytorycznych zarzutów skargi oraz do postępowania organów orzekających w tej sprawie, w toku którego według oceny Sądu organy obu instancji nie ustrzegły się od popełnienia kolejnych błędów /wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia z dn. [...] z naruszeniem art.132 par.1 kpa, a również postanowienia organu drugiej instancji z dn. [...] w części umarzającej postępowanie organu pierwszej /.
Należy również nadmienić, iż w sprawie sygn. akt I S.A./Łd 54/04 ze skargi J.A. na wcześniejsze postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dn. [...] Sąd uchylił z tych samych powodów w całości zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dn. [...].
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 par. 1 pkt.1 lit. c oraz art. 135 i art. 200 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.