I SA/Łd 544/25

I SA/Łd 544/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Cisowska-Sakrajda /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Potiopa
Tomasz Furmanek
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Czystość i porządek
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 733
art. 6 ust. 2 i 4
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 168
art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2
Ustawa z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług
Dz.U. 2024 poz 1465
art. 91 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Sentencja
Dnia 28 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Potiopa, Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant st. asystent sędziego Maciej Dębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2025 roku sprawy ze skargi Burmistrza A. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 31 lipca 2025 r. nr PNIK-I.4131.497.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie określenia górnych stawek opłat za usługi odbierania odpadów komunalnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Rozstrzygnięciem nadzorczym z 31 lipca 2025 r. Wojewoda Łódzki stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 30 czerwca 2025 r., nr XIV/125/25 w sprawie określenia górnych stawek opłat za usługi odbierania odpadów komunalnych z nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych lub osadników w instalacjach przydomowych oczyszczalni ścieków i transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy Aleksandrów Łódzki.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda, działając jako organu nadzoru, wskazał, że 30 czerwca 2025 r. Rada Miejska w Aleksandrowie Łódzkim, działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.), zwanej u.s.g., oraz art. 6 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 733), zwanej u.u.c.p.g., podjęła uchwałę nr XIV/125/25 w sprawie określenia górnych stawek opłat za usługi odbierania odpadów komunalnych z nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych lub osadników w instalacjach przydomowych oczyszczalni ścieków i transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy Aleksandrów Łódzki.
Podjęcie tej uchwały budziło wątpliwości organu nadzoru, co spowodowało wszczęcie postępowania nadzorczego i skierowanie do Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim zawiadomienia z 7 lipca 2025 r., w którego uzasadnieniu organ przedstawił swoje zastrzeżenia.
Pismem z 11 lipca 2025 r. Burmistrz Aleksandrowa Łódzkiego złożył wyjaśnienia, z których wynikało, że uchwała rady gminy podjęta na podstawie art. 6 ust. 2 i 4 u.u.c.p.g. nie ustala ceny usług, a jedynie wyznacza maksymalną wysokość cen usług świadczonych przez uprawnione do tego podmioty. Ponadto wskazano, że do oceny tej uchwały nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej ustawą o cenach. Jednocześnie Burmistrz podkreślił, że wskazana maksymalna kwota opłat ustalona została w sposób przejrzysty, a wskazane stawki opłat są stawkami netto. Podmiot, który faktycznie będzie ustalał cenę wymienionych usług uzyskuje wystarczające dane do dokonania tej czynności.
Organ nadzoru nie uwzględnił tych wyjaśnień i w rozstrzygnięciu nadzorczym z 31 lipca 2025 r. stwierdził, że uchwała Nr XIV/125/25 Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 30 czerwca 2025 r. w sposób istotny narusza prawo. Oznaczenie przez Radę Miejską w Aleksandrowie Łódzkim górnych stawek opłat za wymienione w uchwale usługi w wysokości netto ocenił jako sprzeczne z art. 6 ust. 2 i 4 u.u.c.p.g. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o cenach, co skutkowało koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały w całości.
Pismem z dnia 28 sierpnia 2025 r. Burmistrz Aleksandrowa Łódzkiego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na to rozstrzygnięcie nadzorcze, wskazując na naruszenie:
1) art. 6 ust. 2 i 4 u.u.c.p.g. w zw. z art. 1 i 3 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 ustawy o cenach, poprzez błędną i sprzeczną z treścią tych przepisów wykładnię uznającą, że terminy "górna stawka opłat" z u.u.c.p.g. oraz "cena" z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług są tożsame i tym samym błędne zastosowanie tych przepisów.
2) art. 91 ust. 1 u.s.g., przez przyjęcie, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim jest sprzeczna z prawem.
Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła – na podstawie art. 148 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz o obciążenie Wojewody Łódzkiego kosztami postępowania w sprawie jednocześnie informując, że uchwała, o której mowa w art. 98 ust. 3 u.s.g. przewidziana jest w porządku obrad na sesję Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim we wrześniu br. i zostanie złożona niezwłocznie po jej podjęciu.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t;j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze), zwanej p.p.s.a., ze względu na brak podjęcia przez Radę Miejską w Aleksandrowie Łódzkim uchwały w sprawie wniesienia skargi do sądu, ewentualnie o oddalenie skargi w całości.
W dniu 30 września 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła uchwała Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z 25 września 2025 r., Nr XV/136/25 o wniesieniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z 31 lipca 2025 r. i powierzeniu wykonania uchwały Burmistrzowi Aleksandrowa Łódzkiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przy czym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g. nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 147 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Na gruncie art. 147 § 1 p.p.s.a. judykatura wskazuje, że "wprowadzając sankcję nieważności – jako następstwo naruszenia prawa – ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się należy do przepisów ustawy o samorządzie powiatowym [w tej sprawie ustawy o samorządzie wojewódzkim – dopisek WSA], w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą wystąpić przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy, tj. naruszenia istotne lub nieistotne (art. 79 ust. 1 i ust. 4 u.s.p.). W piśmiennictwie i orzecznictwie do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie, przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998 roku, sygn. II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 roku, sygn. SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie prawa, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096). Natomiast, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa" (tak por. prawomocny wyrok WSA w Łodzi z 19 sierpnia 2020r., II SA/Łd 213/12).
Wobec podniesionej przez Wojewodę w odpowiedzi na skargę kwestii podstaw do jej odrzucenia, Sąd zauważa, że – wbrew argumentacji wywiedzionej w odpowiedzi na skargę - w sprawie brak jest podstaw do odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 31 stycznia 2012 r., I OSK 106/12), skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze, wniesiona przed podjęciem uchwały lub wydaniem stosownego zarządzenia, nie może zostać odrzucona, jeżeli w późniejszym terminie taki akt zostanie uchwalony i przekazany do sądu administracyjnego. Pogląd ten został przyjęty zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego (uchwała SN z 27 lutego 1992r., III AZP 8/91, LEX 9538, postanowienie SN z 9 kwietnia 1992r., III ARN 13/92, LEX nr 10908; postanowienie SN z 5 października 1994r., III ARN 53/94, OSNP/1994/12/186; postanowienie SN z 21 września 1994r., II ARN 43/94, OSNP/1994/12/185; postanowienie SN z 7 lipca 1994r., III ARN 42/94, OSNP/1994/9/138), jak i NSA (postanowienie NSA z 30 listopada 2005r., II OSK 290/05, OSP 2007/1/6, postanowienie NSA z 6 wrzesień 2007r., I OSK 1158/07, postanowienie NSA z 4 stycznia 2011 r., II OSK 2450/10). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę poglądy te podziela. Stąd uznać należy za nieuzasadniony wniosek o odrzucenie skargi, skoro Rada Miejska w Aleksandrowie Łódzkim podjęła w dniu 25 września 2025 r. uchwałę Nr XV/136/25 w sprawie złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z 31 lipca 2025r. (doręczoną w dniu 30 września 2025 r.). Skarżąca mogła podjąć uchwałę, o której mowa w art. 98 ust. 3 u.s.g., także po upływie terminu przepisanego do złożenia przez nią skargi. Złożenie ww. uchwały do Sądu przed dniem wydania orzeczenia kończącego postępowanie (w niniejszej sprawie 28 października 2025 r.) winno zatem powodować skutek w postaci uznania przez sąd, że złożona przez stronę skarga nie jest już obciążona tego rodzaju brakiem, a w konsekwencji jej merytorycznym rozpoznaniem.
Rozpoznając natomiast wniesioną w tej sprawie skargę merytorycznie - Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem skarżąca Rada, podejmując zakwestionowaną przez Wojewodę uchwałę, rażąco naruszyła powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a to art. 6 ust. 2 i 4 u.u.c.p.g. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o cenach.
Na gruncie tych przepisów istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy Wojewoda Łódzki - podejmując rozstrzygnięcie nadzorcze w dniu 31 lipca 2025 r., którym stwierdził nieważność uchwały nr XIV/125/25 Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 30 czerwca 2025 r. w sprawie określenia górnych stawek opłat za usługi odbierania odpadów komunalnych z nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych lub osadników w instalacjach przydomowych oczyszczalni ścieków i transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy Aleksandrów Łódzki – zasadnie zakwestionował przyjęte w tej uchwale górne stawki opłaty określone jako opłaty netto.
Sąd zauważa w pierwszej kolejności, że przy rozpoznawaniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące aktu (tj. uchwały) organu j.s.t., obowiązkiem sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samego aktu (uchwały), a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność owego aktu (por.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 3 do art. 148; J. Zimmermann, Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, "Państwo i Prawo" 1991, nr 10, s. 48; wyroki NSA z 5 grudnia 1995 r. ,SA/Rz 1109/95, z 27 listopada 2018 r. II OSK 2406/18; wyroki WSA: z 10 maja 2005 r., III SA/Łd 103/05, z 12 sierpnia 2005 r., II SA/Op 207/05, z 6 września 2006 r., II SA/Go 450/06, z 10 stycznia 2013 r., IV SA/Gl 1044/12, z 4 września 2014 r., IV SA/Po 701/14, z 5 lutego 2016 r. III SA/Wr 1282/15, z 26 lipca 2017 r., II SA/Go 454/17, z 5 kwietnia 2018 r., I SA/Ol 78/18, z 3 lipca 2019 r., IV SA/Po 294/19, z 13 listopada 2024 r., I SA/Gd 735/24). Istota spraw ze skarg na rozstrzygnięcie nadzorcze, gdy przedmiotem tego rozstrzygnięcia jest akt organu j.s.t., oraz spraw ze skargi na taki akt wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest bowiem tożsama i stanowi ją ocena legalności danego aktu (por. wyroki NSA: z 4 sierpnia 2011 r., II OSK 168/11, z 27 listopada 2018 r., II OSK 2406/18, z 15 grudnia 2021 r., III OSK 4176/21).
Kompetencję dla Rady do określenia górnej granicy stawki opłaty za odprowadzenie nieczystości określa art. 6 ust. 2 u.u.p.c.g. Stosownie do tego przepisu rada gminy określa, w drodze uchwały, górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi, o których mowa w ust. 1 (dotyczącym właścicieli nieruchomości, którzy pozbywają się z terenu nieruchomości nieczystości ciekłych, oraz właścicieli nieruchomości, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy).
Analiza delegacji ustawowej zawartej w art. 6 ust. 2 u.u.p.c.g. prowadzi do wniosku, że rada gminy została upoważniona jedynie do określenia górnej granicy stawki opłaty komunalnej ponoszonej przez właścicieli nieruchomości z tytułu wywozu nieczystości ciekłych, a ustawodawca – wskazując sposób określenia tej stawki poprzez określenie maksymalnej kwoty, jaką może jako cenę przyjąć wykonujący usługę - nie określił kryteriów określenia tej stawki. Sąd w niniejszym składzie podziela wyrażony w judykaturze na gruncie tej regulacji pogląd, zgodnie z którym ustalając górne stawki opłaty "władze gminy muszą respektować zarówno uzasadnione interesy przedsiębiorcy wykonującego usługi wymienione w art. 6 ust. 1 u.u.c.p.g., jak i interesy właścicieli i użytkowników nieruchomości, którzy są obowiązani uiszczać należność za wywóz tych odpadów" (tak wyrok NSA z 10 lutego 2009 r., II OSK 1645/08), a wielkość maksymalnej opłaty stanowi cenę definiowaną w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o cenach – por. wyrok WSA w Gliwicach z 23 listopada 2006 r., II SA/Gl 663/06). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o cenach "w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę rozumie się również stawkę taryfową". W konsekwencji w judykaturze przyjmuje się, że opłata za odprowadzanie odpadów powinna obejmować wszystkie elementy cenotwórcze, w szczególności powinna uwzględniać takie okoliczności jak koszty usuwania odpadów, zapewnienie odpowiedniej rentowności zainteresowanych przedsiębiorców usuwających odpady, zabezpieczenie mieszkańców przed nadmiernymi i nieuzasadnionymi kosztami. Zatem górne stawki opłat za odbiór odpadów komunalnych muszą obejmować wszystkie czynniki cenotwórcze związane z np. opłatą środowiskową, odbiorem, transportem, segregacją i składowaniem odpadów na składowisku" (tak np. wyrok WSA we Wrocławiu z 2 czerwca 2011r., II SA/Wr 108/11), a także podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towarów (usług) podlega obciążeniu takimi podatkami (tak wyrok WSA w Kielcach z 16 lipca 2020r., I SA/Ke 202/20). Istota górnej granicy opłaty jest więc tożsama z istotą maksymalnej ceny, a maksymalna cena (opłata) służy ochronie nabywcy usługi przed wygórowanymi kwotami, które w innym przypadku mogłyby zostać od nich przez przedsiębiorcę żądane (tak wyrok WSA w Kielcach z 16 lipca 2020r., I SA/Ke 202/20).
Realizując kompetencje przyznane w tych przepisach Rada Gminy w Aleksandrowie Łódzkim w § 1 uchwały z 30 czerwca 2025 r. Nr XIV/125/25 określiła górną stawkę opłaty ponoszonej przez właścicieli nieruchomości, którzy nie są zobowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy za usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych w wysokości 400 zł za 1 m3 (ust. 1) oraz górną stawkę opłaty ponoszonej przez właścicieli nieruchomości, którzy nie są zobowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy za usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych, które nie są zbierane w sposób selektywny w wysokości 800 zł za 1 m3 (ust. 2). W § 2 Rada Miejska w Aleksandrowie Łódzkim określiła górną stawkę opłaty ponoszonej przez właścicieli nieruchomości za usługę opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości w wysokości 45 zł za 1 m3 (ust. 1) oraz za usługę opróżniania osadników w instalacjach przydomowych oczyszczalni ścieków i transportu nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości w wysokości 120 zł za 1 m3.
Powyższe stawki ustalone zostały w wysokości netto, bowiem w § 3 przedmiotowej uchwały, Rada Miejska w Aleksandrowie Łódzkim zaznaczyła, że stawki opłat, o których mowa w § 1 i § 2 uchwały, są stawkami netto (nie zawierają podatku VAT), obejmują koszty dojazdu do nieruchomości, transportu nieczystości oraz ich utylizację lub zagospodarowanie.
W ocenie Sądu, wobec tych zapisów uchwały, nie ulega wątpliwości, że przyjęcie przez Radę Miejską w Aleksandrowie Łódzkim górnych stawek opłat za wymienione w uchwale usługi w wysokości netto jest sprzeczne z art. 6 ust. 2 i 4 u.u.c.p.g. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o cenach. Tym samym podniesione w skardze zarzuty naruszenia tych przepisów nie mogły odnieść zamierzonego skargą skutku.
Są zauważa również, że dla dopuszczalności podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność wskazanych w tym przepisie aktów organów gminy znaczenie prawne – w kontekście art. 91 ust. 4 tej ustawy – ma rozgraniczenie kategorii ich wad na istotne oraz nieistotne naruszenie prawa. Mimo że tylko istotne naruszenie prawa uprawnia organ nadzoru do stwierdzenia nieważności, ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszeń które należy za takie kwalifikować. Do tych zaś, jak wskazano, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Niewątpliwie więc stwierdzone przez Wojewodę naruszenia prawa materialnego zaskarżaną uchwałą mieszczą się w kategorii istotnych naruszeń prawa, co musiało skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
dch