I SA/Łd 532/22

I SA/Łd 532/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk
Ewa Cisowska-Sakrajda /przewodniczący/
Grzegorz Potiopa /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 23 maja 2022 r. nr SKO.4100.68.22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 stycznia 2019 r. Prezydent Miasta Sieradza (dalej także: "organ I instancji") ustalił W. B. (dalej także: "skarżący") wymiar podatku od nieruchomości przy al. [...] w S. za 2019 r. w kwocie 12 808 zł, w ten sposób, że opodatkowane zostały: budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 567 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 1 458 m2. Decyzja stała się ostateczna.
W dniu 5 marca 2020 r. skarżący złożył korektę informacji w sprawie opodatkowania nieruchomości, polegającą na zmianie powierzchni użytkowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na 77 m2, klasyfikując pozostałe 490 m2 jako budynek mieszkalny o kondygnacjach powyżej 2,20 m oraz polegającej na zaklasyfikowaniu gruntów o powierzchni 1458 m2 jako grunty pozostałe. Skarżący złożył wniosek o weryfikację wysokości podatku od nieruchomości za okres od 1 września 2015 r. do dnia 31 grudnia 2019 r., załączając jednocześnie kserokopię wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 31 lipca 2019 r. Działając na wniosek skarżącego postanowieniem z dnia 17 marca 2020 r. organ I instancji wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 22 stycznia 2019 r.
Następnie decyzją z dnia 30 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta Sieradza odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z uwagi na brak przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. 2021 r., poz. 1540 z późn. zm., dalej także: O.p.).
W wyniku rozpoznania odwołania W. B. od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, decyzją z dnia 30 kwietnia 2021 r,. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Prezydent Miasta Sieradza decyzją z dnia 14 września 2021 r. uchylił w całości swoją decyzję Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 22 stycznia 2019 r., w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2019 i ustalił wymiar podatku od nieruchomości za 2019 rok.
W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, decyzją z dnia 10 grudnia 2021 r, uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Prezydent Miasta Sieradza decyzją z dnia 28 lutego 2022 r. uchylił w całości swoją decyzję z dnia 22 stycznia 2019 r., w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2019 w kwocie 12.808,00 zł oraz ustalił skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za 2019 rok w kwocie 5.620,00 zł.
SKO decyzją z dnia 23 maja 2022 r., po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 28 lutego 2022 r. Organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. że po wydaniu decyzji pierwotnej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne - umowa najmu zawarta w 2005 roku pomiędzy stroną postępowania a Poczta Polską, której następstwem było opodatkowanie gruntów o pow. 1.458 m2 oraz części budynku o pow. 490 m2 jako zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej od dnia 1 września 2015 r. nie wiązała już jej stron o czym przesądził przestankowe Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 31 lipca 2019 r., sygn. akt [...], a co za tym idzie, iż zasadne było uchylenie decyzji pierwotnej i dokonanie nowego wymiaru podarku od nieruchomości za rok 2019. SKO uznało za prawidłowe stanowisko organu I instancji, opodatkowujące sporna część budynku położonego przy al. [...] o pow. 490 m2 jako budynku pozostałego.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję SKO z dnia 23 maja 2022 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 w zw. z art. 235 O.p.; art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) ustawy z dnia 2 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, dalej także: "u.p.o.l.") oraz uchwały nr XXXIl/242/2013 Rady Miejskiej w Sieradzu z dnia 17 października 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Województwa Łódzkiego z 2013 r., poz. 4850) wskutek nieprawidłowego zakwalifikowania powierzchni 490 m2 budynku mieszkalnego do kategorii "budynków pozostałych". Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji we wskazanej części oraz przyznanie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Kontroli Sądu poddano decyzję SKO z dnia 23 maja 2022 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia 28 lutego 2022 r., uchylającą w całości własną decyzję z dnia a 22 stycznia 2019 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości przy al. [...] w Sieradzu za 2019 r. oraz ustalającej wymiar tego podatku. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania na wniosek skarżącego, z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Poza sporem pozostaje zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów pozostałych o pow. 1.458 m2 i budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. 77 m2. Spór w niniejszej sprawie jest sprowadza się rozstrzygnięcia, czy organ podatkowy zasadnie dokonał opodatkowania za 2019 r. części budynku na nieruchomości o powierzchni 490 m2 według klasyfikacji "budynki pozostałe", zamiast według kategorii budynki mieszkalne, o co wnosi skarżący.
Jak wynika z przekazanych Sądowi akt sprawy, skarżący widnieje w Ewidencji gruntów i budynków jako wyłączny właściciel działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie [...] oraz działek leżących w tym samym obrębie, oznaczonych numerami [...] i [...], których uprzednio był użytkownikiem wieczystym. Wskazane działki, zgodnie z ewidencją gruntów, sklasyfikowane są jako inne tereny zabudowane "Bi", z wyjątkiem działek [...] i [...], które widnieją w ewidencji jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - Bp. Zgodnie z ewidencją budynków na działce [...] znajduje się budynek o trzech kondygnacjach nadziemnych oraz jednej podziemnej o powierzchni zabudowy 238 m2, który stanowi własność skarżącego oraz jego żony. Budynek ten, zgodnie z zawiadomieniem o zmianie ze Starostwa Powiatowego w Sieradzu z dnia 17 stycznia 2020 r., sklasyfikowany jest obecnie jako inny budynek mieszkalny jednorodzinny. Do momentu zmiany dokonanej na wniosek właściciela budynek figurował w ewidencji jako budynek biurowy - siedziba firmy – funkcja ujawniona w ewidencji gruntów i budynków, na podstawie opracowania geodezyjnego z 2008 r. Ponadto z akt sprawy wynika, że Starostwo Powiatowe w Sieradzu, w odpowiedzi na pytanie Prezydenta Miasta Sieradza, czy wcześniejszy zapis ewidencyjny obarczony był wadą, w piśmie z dnia 19 maja 2020 r. wskazało, że w związku z faktem, iż właściciel nieruchomości nie kwestionował wcześniejszych zapisów ujawnionych w Ewidencji gruntów i budynków, nie można uznać za wadliwą pierwotną funkcję przedmiotowego budynku.
W dniu 5 marca 2020 r. skarżący złożył korektę informacji w sprawie opodatkowania nieruchomości, polegającą na zmianie powierzchni użytkowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na 77 m2, klasyfikując pozostałe 490 m2 jako budynek mieszkalny oraz polegającej na zaklasyfikowaniu gruntów o powierzchni 1458 m2 jako grunty pozostałe. Skarżący powołał się jednocześnie na wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 31 lipca 2019 r., [...], z którego wynika, że od 1 września 2015 r. skarżącego nie wiąże już zawarta z Pocztą Polską umowa najmu zawarta w 2005 r., która przesądzała o opodatkowaniu gruntów o powierzchni 1458 m2 oraz części budynku o powierzchni 490 m2 jako zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwestionuje zaliczenie 490 m2 powierzchni budynku jako "budynki pozostałe", ponieważ, jak podnosi w 2008 r. bez jego wiedzy obiekt, który został wybudowany jako mieszkalny niewłaściwie został zakwalifikowany jako budynek biurowy. Skarżący złożył wniosek o dokonanie zmiany w Ewidencji gruntów i budynków jak tylko powziął informację o błędnej kwalifikacji, co nastąpiło w 2020 r. Organ natomiast stoi na stanowisku, że znaczenie dla celów podatkowych ma zapis w ww. ewidencji, zgodnie z którym budynek pełnił funkcję biurową, nie zaś mieszkalną.
W tym sporze rację należy przyznać organowi administracji, który nie naruszył żadnych przepisów prawa materialnego ani procesowego.
Zgodne z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. 2021 r. poz. 1990 dalej jako: "u.p.g.k.") podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., II FSK 1014/10). Wykluczona jest również możliwość prowadzenia przeciwdowodu w trybie art. 194 § 3 O.p. przez inne organy, w tym także podatkowe, na okoliczność faktycznego wykorzystywania gruntów lub ich faktycznego charakteru. Stanowisko to uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2006 r., w sprawie II FSK 842/05, opubl. LEX nr 242985) i podzielane w literaturze (glosa do tego wyroku A. Bartosiewicza, opubl. baza LEX, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2013 r., II FSK 1150/11). Stosownie do art. 22 ust.1 u.p.g.k. ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2). Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, O dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia m.in. organy podatkowe - w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany oraz datę wprowadzenia zmiany. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego sposobu procedowania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym pełnioną przezeń funkcję. Podzielić należy więc wniosek, że z regulacji art. 21 ust. 1 u.p.g.k. oraz przepisów wymienionego rozporządzenia wynika, że datą zmiany treści ewidencji jest, co do zasady, data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2012 r., II FSK 986/11). W przepisach powołanego rozporządzenia wskazuje się wprost, że zawiadomienie starosty zawiera w szczególności datę wprowadzenia zmiany do ewidencji. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji – określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2020 r., II FSK 645/20). Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Jeżeli zatem zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju użytków gruntowych zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2013 r., II OSK 2631/11). Aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może bowiem, co do zasady, powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2015 r., I OSK 2078/13, wyrok z 19 kwietnia 2013 r., II FSK 1660/11).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że organ podatkowy zasadnie opodatkował sporną część budynku według stawek dla budynków pozostałych, a nie mieszkalnych. Do momentu zmiany w Ewidencji gruntów i budynków dokonanej w styczniu 2020 r. sporny budynek figurował jako budynek biurowy - siedziba firmy, zgodnie z pierwotną funkcją ujawnioną w ewidencji, na podstawie opracowania geodezyjnego z 2008 r. O tym, że wbrew twierdzeniom skarżącego, wcześniejszy zapis ewidencyjny nie był wadliwy świadczy pismo Starosty Powiatowego w Sieradzu z dnia 19 maja 2020 r., w którym wskazuje, że skarżący wcześniej nie kwestionował zapisów w ewidencji, jak również fakt, że w dacie zakładania ewidencji budynek nie pełnił funkcji mieszkalnej, ponieważ był wynajmowany Poczcie Polskiej.
Ponadto, w świetle powołanych przepisów i orzecznictwa, że zapisy w Ewidencji gruntów i budynków są wiążące bez wyjątku, należy odstąpić od weryfikowania funkcji przedmiotowego budynku w spornym okresie, tym samym argumentacja skarżącego odnośnie niedokładnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego jest bezzasadna.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.
aj