I SA/Łd 526/21

I SA/Łd 526/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2021-10-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Grzegorz Potiopa
Joanna Grzegorczyk-Drozda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 242/22 - Wyrok NSA z 2025-05-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 106
art. 15 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
Sentencja
Dnia 13 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Grzegorz Potiopa, , po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2010, 2011, 2012 i 2013 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] marca 2020 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące III, VIII i X 2010 r., VII i X 2011 r., III, V i X 2012 r., V, VI i VII 2013 r.
Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o ustalony przez organy stan faktyczny, zgodnie z którym w wyniku kontroli przeprowadzonej u A. H. ustalono, że w latach 2007 - 2013 dokonała ona zakupu 16 sztuk używanych i uszkodzonych pojazdów samochodowych (3 sztuki w Polsce, a pozostałe we Francji), które oddawała do naprawy. W latach 2008 - 2013 strona sprzedała z zyskiem 15 sztuk aut.
W oparciu o całość zebranego w sprawie materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. stwierdził, że strona, dokonując czynności kupna i sprzedaży samochodów działała w charakterze podatnika VAT, ponieważ czynności podlegające opodatkowaniu tym podatkiem wykonywała w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Specyfiką tej działalności była dostawa samochodów używanych, której podstawą opodatkowania jest marża (różnica między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku). A. H., pomimo prowadzenia opisanej działalności, nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług.
Powyższe ustalenia sprawiły, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. określił A. H. wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za:
• październik 2008 r. w kwocie 4.314 zł;
• listopad 2008 r. w kwocie 4.003 zł;
• lipiec 2009 r. w kwocie 2.254 zł;
• marzec 2010 r. w kwocie 5.103 zł;
• sierpień 2010 r. w kwocie 4.845 zł;
• październik 2010 r. w kwocie 1.514 zł;
• lipiec 2011 r. w kwocie 3.979 zł;
• październik 2011 r. w kwocie 2.060 zł;
• marzec 2012 r. w kwocie 6.605 zł;
• maj 2012 r. w kwocie 1.482 zł;
• październik 2012 r. w kwocie 6.743 zł;
• maj 2013 r. w kwocie 2.341 zł;
• czerwiec 2013 r. w kwocie 6.674 zł;
• lipiec 2013 r. w kwocie 1.893 zł.
Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, nie zgadzając się z ustaleniami organu.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2008 r., listopad 2008 r., lipiec 2009 r., marzec 2010 r., sierpień 2010 r., październik 2010 r., lipiec 2011 r., październik 2011 r., marzec 2012 r., maj 2012 r., październik 2012 r., czerwiec 2013 r., lipiec 2013 r. oraz uchylił decyzję w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2013 r. i przekazał w tym zakresie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Na powyższą decyzję podatniczka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 8 października 2015 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 665/15 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] kwietnia 2015 r.
W uzasadnieniu, sąd wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iż strona sprzedając samochody działa aktywnie jak handlowiec. W ocenie sądu z materiału dowodowego nie wynika by skarżąca sprzedając samochody działała jako samodzielny przedsiębiorca. Zdaniem sądu okoliczności sprawy, wskazują że A. H. nabywała samochody przede wszystkim w celu korzystania z nich do celów prywatnych, zaś sprzedaż samochodów następowała po dłuższym okresie ich eksploatacji. W konsekwencji sąd uznał, że organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania, w tym w szczególności wyrażoną w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.jed. Dz. U. z 31 lipca 2020 r. ze zm. – dalej jako: "o.p.") zasadę swobodnej oceny dowodów oraz przepisy prawa materialnego tj. art 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł.decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Strona zaskarżyła powyższą decyzję kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a następnie po jej oddaleniu przez sąd wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r. (sygn. akt I SA/Łd 433/16) złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny, orzeczeniem z dnia 5 października 2018 r. (sygn. akt II FSK 1922/16) oddalił skargę kasacyjną.
W związku z powyższym rozstrzygnięciem, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lipca 2016 r. stał się prawomocny.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] marca 2020 r. określił A. H. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, sierpień, październik 2010 r., lipiec, październik 2011 r., marzec, maj, październik 2012 r., maj - lipiec 2013 r., w łącznej kwocie 43.239 zł.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Strona, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie:
- art. 122 o.p. w zw. z art. 235 o.p. poprzez uchylanie się przez organ drugiej instancji od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i prowadzenie jej w sposób tendencyjny, poprzez dążenie do udowodnienia z góry założonej tezy, iż strona na pewno prowadziła działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży przedmiotowych samochodów osobowych,
- art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 235 o.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, w szczególności poprzez zaniechanie prowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego w celu ustalenia czy strona faktycznie prowadziła działalność gospodarczą w zakresie spornych samochodów osobowych,
- art. 188 o.p. w zw. z art. 180 § 1 o.p. poprzez oddalenie zasadnych wniosków dowodowych strony mimo, że ich przedmiotem były okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym zwłaszcza dotyczących treści umowy sprzedaży pojazdu Audi A3 o nr rej. [...] oraz umowy sprzedaży pojazdu Citroen Xsara Picasso o nr rej. [...], a także przesłuchania licznych świadków, mimo że ich przedmiotem były okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i mogły z łatwością wykazać, że skarżąca sprzedawała wymienione pojazdy jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej,
- art. 191 o.p. w zw. z art. 235 o.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej, a w szczególności w zakresie:
a) antycypowania treści zasadnych wniosków dowodowych strony, negowania ich przydatności przed przeprowadzeniem dowodów, tylko dlatego, że zmierzają ku innej, niż założona przez organ, tezie dowodowej,
b) wybiórczym podejściu do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez dowolne dobieranie niektórych dowodów w celu udowodnienia z góry założonej tezy, iż strona na pewno prowadziła działalność gospodarczą,
c) uznania, że zbycie posiadanych przez skarżącą pojazdów nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej i oparciu powyższego stwierdzenia na okolicznościach wskazanych w decyzji, podczas gdy wskazane okoliczności świadczą wyłącznie o wykonywaniu przez skarżącą prawa własności niepodlegającemu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
d) błędnego ustalenia, że działania podejmowane przez stronę jednoznacznie wskazują na prowadzenie sprzedaży w trybie ciągłym, w sposób zorganizowany i profesjonalny, podczas gdy czas sprowadzenia poszczególnych samochodów uzależniony był od konkretnych potrzeb własnych lub rodziny strony w danym momencie, a ich sprzedaż wiązała się z zamiarem zmiany pojazdu, a nadto pojazdy wykorzystywane były w celach niezwiązanych z działalnością gospodarczą,
e) pominięcia przez organ podatkowy faktu, iż skarżąca nie podjęła żadnych czynności mających na celu zwiększenie atrakcyjności ofert sprzedaży pojazdów,
f) pominięcia przez organ podatkowy wyjaśnień podatniczki, z których wynika, że przedmiotem nabycia były samochody uszkodzone, które wymagały napraw, których koszt często przekraczał cenę nabycia samochodu, a nadto pojazdy wymagały poniesienia kosztów ubezpieczenia, przez co podatniczka nie odnotowywała zysku z ich sprzedaży,
- art. 70 § 1 o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania, podczas gdy postępowanie w przedmiocie określenia wysokości ewentualnego podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010, 2011, 2012 i 2013 r. podlega umorzeniu w całości z uwagi na przedawnienie wskazywanych ewentualnych zobowiązań podatniczki,
- art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 235 o.p. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności,
- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. poprzez odmowę uchylenia orzeczenia organu pierwszej instancji w całości w sytuacji, gdy wskazane powyżej uchybienia w postępowaniu organów miały istotny wpływ na wynik sprawy, w konsekwencji czego przedmiotowe postępowanie podlegało umorzeniu w całości,
- art. 233 § 2 o.p. poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, w sytuacji gdy, rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części,
- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") poprzez niezastosowanie się przez organy obu instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu w sytuacji, gdy uzupełniające postępowanie dowodowe nie doprowadziło do przedstawienia innego stanu faktycznego niż sprzed wykonania dodatkowych czynności dowodowych, a w konsekwencji także rażące naruszenie art. 121 o.p. w zw. z art. 235 o.p. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych, co w efekcie doprowadziło organ do naruszenia przepisów prawa materialnego tj.:
- art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 103 ust. 1, art. 120 ust. 1 pkt 4, art. 120 ust. 10 pkt 5, art. 120 ust. 19, art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, ze zm. - dalej jako: "ustawa o VAT") poprzez ich błędną wykładnię i bezpodstawne uznanie, że podatniczka w związku z wykonywaną przez nią sprzedażą posiadanych samochodów działała w ramach działalności gospodarczej, która podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
- art. 70 § 6 pkt 1 o.p. poprzez jego niesłuszne zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie nie doszło do zawieszenia biegu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych.
Z uwagi na zakres i charakter wskazanych naruszeń, strona wniosła o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w całości.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm. - dalej jako: "p.u.s.a."), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a."). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie. W przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.). Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, sąd nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Sąd przy tym uznał, że stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i te ustalenia przyjął za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.
W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy dodać, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (tak NSA w wyroku z 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 o.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 o.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 o.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 o.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, obszernie przywołany i opisany w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez sąd.
Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy podkreślić, iż spór między stronami dotyczy przede wszystkim zasadności uznania A. H. za podatniczkę VAT.
W pierwszej kolejności, sąd pragnie odnieść się do zarzutu przedawnienia.
Zdaniem sądu, zobowiązanie podatkowe strony w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, sierpień, październik 2010 r., lipiec, październik 2011 r., marzec, maj, październik 2012 r. oraz maj - lipiec 2013 r. nie uległo przedawnieniu. Zgodnie z dyspozycją z art. 70 § 6 pkt 1 o.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.
Dnia 4 grudnia 2013 r. Urząd Skarbowy w P. (znak sprawy Rks 152/13) postanowił wszcząć dochodzenie m.in. w sprawie o czyn polegający na tym, że: - działając w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności od dnia 26 kwietnia 2010 r. do dnia 3 września 2013 r. uchylano się od opodatkowania przez to, że nie ujawniono przedmiotu i podstawy opodatkowania oraz nie składano deklaracji podatkowych VAT-7 za marzec, sierpień i październik 2010 r., dla A, H,, jako podatnika oraz nie prowadzono ewidencji sprzedaży i zakupów VAT za ww. miesiące dla działalności gospodarczej pod adresem D,D, 52a, gm. D,- wbrew obowiązkowi określonemu w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o VAT - czym uszczuplono podatek od towarów i usług w łącznej kwocie 20.228 zł, to jest o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 2 kks w zbiegu z art. 60 § 1 kks w zw. z art. 60 § 4 kks w zw. z art. 6 § 2 kks oraz art. 7 § 1 kks, - działając w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności od dnia 25 sierpnia 2011 r. do dnia 3 września 2013 r. uchylano się od opodatkowania przez to, że nie ujawniono przedmiotu i podstawy opodatkowania oraz nie składano deklaracji podatkowych VAT-7 za lipiec, październik 2011 r. oraz marzec, maj, październik 2012 r., dla A. H., jako podatnika oraz nie prowadzono ewidencji sprzedaży i zakupów VAT za ww. miesiące dla działalności gospodarczej pod adresem D. D. 52a, gm. D.- wbrew obowiązkowi określonemu w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o VAT - czym uszczuplono podatek od towarów i usług w łącznej kwocie 38.951 zł, to jest o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 2 kks w zbiegu z art. 60 § 1 kks w zw. z art. 60 § 4 kks w zw. z art. 6 § 2 kks oraz art. 7 § 1 kks, - działając w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności od dnia 25 czerwca 2011 r. do dnia 3 września 2013 r. uchylano się od opodatkowania przez to, że nie ujawniono przedmiotu i podstawy opodatkowania oraz nie składano deklaracji podatkowych VAT-7 za czerwiec i lipiec 2013 r., dla A. H., jako podatnika oraz nie prowadzono ewidencji sprzedaży i zakupów VAT za ww. miesiące dla działalności gospodarczej pod adresem D. D. 52a, gm. D. - wbrew obowiązkowi określonemu w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług - czym uszczuplono podatek od towarów i usług w łącznej kwocie 38.951 zł, to jest o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 2 kks w zbiegu z art. 60 § 1 kks w zw. z art. 60 § 4 kks w zw. z art. 6 § 2 kks oraz art. 7 § 1 kks.
Zgodnie z treścią art. 70c o.p. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p., oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Stosownie do cytowanego przepisu zarówno A. H. (dnia 23 grudnia 2013 r. – w tym czasie podatniczka nie była reprezentowana przez pełnomocnika i nie toczyła się wobec niej ani kontrola podatkowa ani postępowanie podatkowe) a w okresie późniejszym również jej pełnomocnik (dnia 3 marca 2020 r.) zostali skutecznie zawiadomieni o zawieszeniu z dniem 4 grudnia 2013 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, sierpień, październik 2010 r. lipiec, październik 2011 r., marzec, maj, październik 2012 r., czerwiec - lipiec 2013 r., w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego. W treści obu zawiadomień organ wskazał, że w wyniku wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe nastąpiło z określonym co do daty dniem zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące objęte postępowaniem. Również odnośnie miesiąca maja 2013 r., pismem z dnia 26 lutego 2020 r. (doręczonym dnia 3 marca 2020 r.) pełnomocnik strony został zawiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za ten miesiąc z dniem 9 lutego 2015 r., w wyniku wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 2 Kodeksu karnego skarbowego.
W tym miejscu wypada przypomnieć, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2018 r. sygn. akt I FPS 1/18, zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c o.p. informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 niniejszej ustawy nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p., co bez wątpienia miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Natomiast stosownie do art. 70 § 7 pkt 2 niniejszej ustawy bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności.
W przedmiotowej sprawie skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] kwietnia 2015 r., którą uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., 2009 r., 2010 r., 2011 r., 2012 r., i 2013 r. i przekazano w tym zakresie sprawę do ponownego rozpatrzenia została wniesiona w dniu 14 maja 2015 r. Wyrokiem z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 665/15 sąd uchylił ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., a prawomocny wyrok wpłynął do organu dnia 31 grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na ww. decyzję organu odwoławczego strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 12 kwietnia 2016 r., a następnie po jej oddaleniu przez WSA wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 433/16, złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA orzeczeniem z dnia 5 października 2018 r. sygn. akt FSK 1922/16 oddalił skargę kasacyjną. Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lipca 2016 r., I SA/Łd 433/16 wpłynął do Izby Administracji Skarbowej w Ł. w dniu 29 stycznia 2019 r. Z powyższego wynika, jak słusznie zauważył organ, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony w okresach od dnia 14 maja 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. (231 dni) oraz od dnia 12 kwietnia 2016 r. do dnia 29 stycznia 2019 r. (1022 dni). Łącznie zatem bieg terminu przedawnienia został zawieszony na okres 1253 dni. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okresy zawieszenia, termin przedawnienia zobowiązań podatkowych, uwzględniając tylko przesłankę wynikającą z art. 70 § 6 pkt 2 w zw. z art. 70 § 7 pkt 2 o.p., za poszczególne miesiące kończył bieg z dniem: - za marzec, sierpień i październik 2010 r. - 9 czerwca 2019 r. - za lipiec, październik 2011 r. - 9 czerwca 2020 r. - za marzec, maj, październik 2012 r. - 9 czerwca 2021 r. - czerwiec, lipiec, maj 2013 r. - 9 czerwca 2022 r.
Sąd pragnie wskazać, iż w powołanym przez stronę wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdzając zakresową niekonstytucyjność art. 70 § 6 pkt 1 o.p. nie zakwestionował konstytucyjności jako takiego zapisu dotyczącego możliwości zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na ziszczenie się przesłanki wymienionej w tym przepisie. Przepis art. 70 § 6 pkt 1 o.p. został uznany za niekonstytucyjny tylko w zakresie w jakim podatnik nie został poinformowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, co w rozpatrywanej sprawie bez wątpienia nie miało miejsca.
W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że postępowanie karne skarbowe zostało wszczęte oraz, że dotyczy zobowiązań podatkowych, z których niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego, i że podatniczka/pełnomocnik o fakcie wszczęcia postępowania karnego skarbowego został powiadomiony przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań. W świetle powołanych wyżej przepisów jest to wystarczające dla wywołania skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, czy też innych form rozliczeń, do których stosuje się przepisy o przedawnieniu zobowiązań podatkowych (wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 lipca 2019 r. sygn. akt I SA Łd 362/19, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK 322/16).
Zatem, do zawieszenia terminu przedawnienia wystarczające jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe i zawiadomienie o tym strony postępowania, co bez wątpienia zostało w niniejszej sprawie dokonane.
Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, sąd ustalił, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia, a co za tym idzie sprawę należało rozpoznać.
W wyniku kontroli przeprowadzonej u podatniczki organy ustaliły, że A. H. w latach 2007 - 2013 kupiła 16 sztuk używanych i uszkodzonych pojazdów samochodowych, z tego 3 sztuki w Polsce, a pozostałe we Francji, które następnie oddała do naprawy. W latach 2008 - 2013 - 15 sztuk z nich sprzedała z zyskiem.
W trakcie przesłuchania przeprowadzonego na etapie kontroli podatkowej w dniu 26 sierpnia 2013 r. A. H. zeznała, iż w latach 2008 - 2012 nie prowadziła działalności gospodarczej. Potwierdziła, iż w latach 2008 - 2012 kupiła 15 sztuk pojazdów samochodowych. Przy zakupie korzystała z pomocy kolegi i znajomych. Wszystkie nabyte samochody były używane i uszkodzone, następnie oddawane były do naprawy do warsztatów samochodowych, których właścicieli i adresów strona nie potrafiła podać. Zeznała również, iż nie posiada dokumentów dotyczących zapłaty za wykonane naprawy. Części do naprawy kupowane były przez kolegę w Poznaniu oraz przysyłane przez znajomych z Francji. Sprzedaż samochodów następowała m.in. w drodze umowy komisu, na giełdzie, przez ogłoszenia internetowe. Podatniczka zeznała, że sprzedaż w omawianym okresie miała charakter ciągły oraz cel zakupu pojazdów był zarobkowy ("Chciałam sobie dorobić ale to nie wychodziło").
W pisemnych zastrzeżeniach do protokołu kontroli podatkowej pełnomocnik strony zdyskredytował powyższe zeznania A. H. i podniósł m.in., iż w okresie, w którym odbywało się przesłuchanie, strona pozostawała w stanie, który wykluczał jej pełny udział w czynnościach dowodowych. Jednakże nie wskazał w jaki sposób stan zdrowia podatniczki mógł wpływać na prawdziwość jej zeznań. Do pisma załączono kserokopie zaświadczeń lekarskich z dnia 1, 12 i 30 sierpnia 2013 r., wystawionych przez specjalistę chorób wewnętrznych z których wynika, że strona w okresie od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 24 września 2013 r. była niezdolna do pracy. Jednocześnie zgłoszony został wniosek o ponowne przesłuchanie A. H. oraz jej męża – J. H.na okoliczności związane z zakupem aut w omawianym zakresie.
W toku przesłuchania w dniu 25 marca 2014 r. podatniczka zeznała, że przedmiotowe pojazdy były sprowadzane na użytek własny i najbliższej rodziny, wykorzystywane były w celach niezwiązanych z działalnością gospodarczą a ich sprzedaż wiązała się z zamiarem zmiany pojazdu a nie stałym celem zarobkowym. Nadto strona zeznała, że w okresie od października 2008 roku do lipca 2013 roku nie prowadziła działalności gospodarczej. Potwierdziła, że w okresie od listopada 2007 r. do października 2012 r. nabyła 16 sztuk pojazdów samochodowych. Wszystkie zakupione samochody były uszkodzone, a po ich naprawie były wykorzystywane na prywatne potrzeby jej oraz rodziny, tj. męża i dzieci. Jednym samochodem jeździła ona a drugim jej mąż. Strona rejestrowała samochody w Wydziale Komunikacji w P.. W przypadku awarii pojazdu, oddawała go do naprawy i kupowała kolejny. W celu dalszej odsprzedaży pojazdy te wystawiane były na giełdzie, wstawiane do komisu. Strona wskazała, iż to mąż wraz z jej kolegą i sąsiadem T. M. zajmowali się sprowadzeniem samochodów z Francji, a sprawy związane z ich naprawą załatwiał mąż. Oświadczyła, że koszty poniesione przez nią tytułem nabycia i naprawy poszczególnych aut były wysokie i często przekraczały wartość zakupionego wraku. Każdy samochód był zarejestrowany a większość miała dodatkowo opłacone auto - casco. Strona zeznała również, że w trakcie pierwszego przesłuchania była chora i brała tabletki.
Dnia 24 kwietnia 2014 r. przesłuchano męża A. H.. J. H. zeznał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jeździ za granicę od 1998 r. Jak jechał po samochody do Francji, to sprowadzał te, które odpowiadały jemu i żonie, dla siebie, a nie w ramach prowadzonej działalności. W innym przypadku kupowałby je na swoją firmę. W przypadku samochodów, co do których bał się o kradzież, opłacał z żoną AC. Wszystkim zajmował się przeważnie on, również to on uzgadniał cenę aut. Podróże finansowane były z prywatnych pieniędzy małżonków. Jeździł z pracownikiem T. M. lub K. B.. A. H. była z nim kilka razy ma we Francji u znajomych. Przy zakupie wystawiana była faktura, na której widniał podpis właściciela pojazdu. Ponadto zeznał, że przypadku zakupu pojazdu do dalszej odsprzedaży, pojazd zostałby zakupiony przez firmę J. H.. Natomiast przedmiotowe transakcje były wykonywane w imieniu A. H. ze względu na fakt posiadania przez nią zniżek na OC, których on nie posiada. Nabywców pojazdów znajdował przez ogłoszeni w Internecie bądź auta wstawiali do komisu. Wszystkim zajmowałem się on a klienci płacili gotówką. Mimo okazania mu przez organ zestawienie, z którego wynikały znaczne kwoty dochodu stanowiącego różnicę pomiędzy uzyskanym przychodem ze sprzedaży a wysokością ceny kupna J.H. zeznał, że żona nie osiągała zysku ze sprzedanych samochodów. Według jego oceny różnica między ceną kupna a sprzedaży to była w przybliżeniu kwota, jaką poniesiono na naprawę, opony oraz ubezpieczenie AC. Napraw dokonywano w warsztacie samochodowym M. S.. Dodatkowo zeznał, że samochody bardzo często mu się nudzą i po roku zawsze zmieniali samochody.
Dnia 24 kwietnia 2014 r. organ przesłuchał T. M. i K. B.. Obaj zeznali, iż Państwo H. jeździli kupionymi dla A. H. samochodami na co dzień. T. M.zeznał, iż samochody na działalność J. H. były przygotowane do sprzedaży, czyszczone, miały francuskie numery rejestracyjne, nie były rejestrowane, natomiast te do użytku prywatnego były rejestrowane i miały p. numery rejestracyjne. K. B. oświadczył, że A. H. kupowała samochody chyba dla siebie, do jazdy. Jeździła nimi. Auta sprowadzane na handel mniej więcej po tygodniu były wystawiane w internecie na sprzedaż. W firmie J. H. on zajmuje się wystawianiem samochodów do sprzedaży w Internecie.
W dniu 27 maja 2014 r. przesłuchano dwoje pracowników zatrudnionych przez M. S. (zmarł dnia 27 czerwca 2012 r.), w którego warsztacie samochodowym, według zeznań J. H., naprawiane były samochody A. H. po sprowadzeniu ich z Francji – M. R. (zatrudnioną od czerwca 2009 r. do końca 2011 r.) i D. R. (zatrudnionego od 2010 r. do 2011 r.) D. R., zajmujący się blacharstwem samochodowym, zeznał, iż nie obsługiwał klientów warsztatu, zajmował się swoją pracą i nie interesował się kto jest klientem warsztatu. M. R. pracowała natomiast jako sprzedawca w zakresie handlu obwoźnego i nic nie wie na temat działalności warsztatu samochodowego.
Organ ustalił, że A. H. przedłożyła w Starostwie Powiatowym w P. Wydziale Komunikacji dokumenty celem rejestracji następujących pojazdów: Volkswagen Passat numer rejestracyjny [...], Toyota Avensis numer rejestracyjny [...], Volkswagen Passat numer rejestracyjny [...], Volkswagen Touran numer rejestracyjny [...], Audi A3 numer rejestracyjny [...], Mercedes - Benz B180CDI numer rejestracyjny [...], Citroen Xsara Picasso numer rejestracyjny [...], Peugeot 407 numer rejestracyjny [...], Renault Megane numer rejestracyjny [...], Mercedes - Benz S320CDI numer rejestracyjny [...].
Do pisma, które wpłynęło do organu dnia 2 czerwca 2014 r. strona załączyła: 1) kserokopie wycen 5 pojazdów, sporządzonych przez Rzeczoznawcę Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego mgr inż. K. B. - biegłego sądowego, na wniosek A. H., po nabyciu przez nią wymienionych pojazdów. Opinia numer [...] z dnia 25 czerwca 2010 r. dotycząca pojazdu Volkswagen Touran, rok produkcji 2009. W opisie stanu technicznego wymieniono elementy pojazdu, które były uszkodzone. Napisano, iż pojazd jest uszkodzony i niekompletny, jego stan ogólny jest znacznie poniżej średniego. Określono wartość rynkową na czerwiec 2010 roku w kwocie 19.900 zł. w tym podatek VAT - 3.588,52 zł. Opinia numer [...] z dnia 27 października 2010 r. dotyczy pojazdu Mercedes-Benz, rok produkcji 2007. W opisie stanu technicznego wymieniono elementy pojazdu, które były uszkodzone. Napisano, iż pojazd jest uszkodzony i niekompletny, jego stan ogólny jest znacznie poniżej średniego w stosunku do analogicznych pojazdów z tego samego rocznika. Określono wartość rynkową na październik 2010 roku w kwocie 95.000 zł. w tym podatek VAT- 17.131,15 zł. Opinia numer [...] z dnia 14 maja 2011 r. dotyczy pojazdu Mercedes-Benz, rok produkcji 2008. W opisie stanu technicznego wymieniono elementy pojazdu, które były uszkodzone. Napisano, iż pojazd jest po częściowym zatopieniu, uszkodzony i niekompletny. Określono wartość rynkową na maj 2011 roku w kwocie 28.100 zł, w tym podatek VAT - 5.254,47 zł. Opinia numer [...] z dnia 22 marca 2012 r. dotycząca pojazdu Volkswagen Touran, rok produkcji 2011. W opisie stanu technicznego napisano, iż pojazd jest uszkodzony i niekompletny, jego stan ogólny jest poniżej średniego w stosunku do analogicznych pojazdów z tego samego rocznika. Określono wartość rynkową na marzec 2012 roku w kwocie 30.000 zł, w tym podatek VAT - 5.609,76 zł. Opinia numer [...] z dnia 25 października 2012 r. dotycząca pojazdu Renault Megane, rok produkcji 2011. W opisie stanu technicznego napisano, iż pojazd jest uszkodzony i niekompletny, jego stan ogólny jest poniżej średniego. Określono wartość rynkową na październik 2012 roku w kwocie 16.700 zł, w tym podatek VAT - 3.122,76 zł.
W piśmie z dnia 9 października 2014 r. Urząd Celny I w Ł. poinformował, iż A. H. zgłosiła do Urzędu nabycie wewnątrzwspólnotowe 14 sztuk samochodów, od których zapłacony został podatek akcyzowy w kwocie 20.951 zł.
Podczas kolejnych przesłuchań w dniu 18 czerwca 2019 r. małżonkowie zgodnie twierdzili, że przedmiotowe samochody były nabywane na potrzeby własne. A. H. wskazała, że odwoziła nimi dzieci do szkoły, jeździła do pracy, na zakupy, na wakacje. Z pojazdów tych korzystał także mąż. J. H. zeznał, że gdyby chciał handlować tymi autami, to wziąłby je na swoją firmę. Państwo H. tłumaczyli częste zmiany samochodów ich awaryjnością oraz znudzeniem danym pojazdem. Wskazywali, że po upływie roku zawsze zmieniali auto. Według nich ilość samochodów, które A. H. posiadała w jednym czasie wynikała stąd, że jednym jeździł mąż, a drugim podatniczka. Jak się jeden popsuł, to kupowali następny. Podczas przesłuchania w dniu 18 czerwca 2019 r. A. H. na pytanie dotyczące zakup pięciu samochodów w 2012 r. odpowiedziała, że podobał się jej Fiat Bravo i dlatego kupiła drugi, bo ten pierwszy się popsuł. Peugeot 407 kupiła, bo chciała sprawdzić, jak się jeździ Peugeot 407. Volkswagen Touran był to samochód na wakacje a Renault Megane kupiła, bo chciała zobaczyć, jak się jeździ "Meganką". Zeznała, że wszystkimi samochodami jeździła na zakupy, do szkoły, na wakacje, do kościoła, do pracy, wszędzie.
W trakcie przesłuchań w 2019 r. małżonkowie kategorycznie zaprzeczyli, że szukanie nabywców miało miejsce przez internet, odmiennie niż w 2014 r. (w 2014 r. J. H. zeznał, że to on zajmował się szukaniem nabywców, a podatniczka zeznała, że sprzedaż pojazdów prowadzona była na giełdzie, przez komisy, auta wystawiane były na drodze). A. H. zeznała, że nie było żadnych ogłoszeń, a nabywców znajdowała przez przypadek: ktoś ze znajomych, sąsiadów zobaczył auto i kupił. Ani razu nie wymieniła sprzedaży komisowej, mimo że sześć z dwunastu samochodów zostało sprzedanych za pośrednictwem komisu "A." J. K. K. K. spółka jawna w T. G.. Komis ten. jak zeznał J. H. prowadzili znajomi żony, a umieszczenie tam auta było grzecznościowe, nieodpłatne. Jednakże z dokumentów wystawionych przez ten komis, wynika, że od ceny sprzedaży samochodu pobierano prowizję w wysokości od 500 zł do 1000 zł. J. H. zeznał, że nie podejmował działań w celu znalezienia nabywców na samochody. Nie pamiętał, jak to było z szukaniem klientów. T. M. zeznał, że w żaden sposób nie pomagał przy sprzedaży aut. Nie umieszczał w internecie ofert sprzedaży, ani w żaden inny sposób nie szukał nabywców na te samochody. K. B. zeznał, że nie pamięta, ale raczej nie umieszczał w internecie ofert sprzedaży samochodów należących do A. H.. Państwo H. nie prosili go o pomoc przy poszukiwaniu nabywców. On jedynie skontaktował z A. H.swojego kuzyna, który szukał samochodu podobnego do Volkswagena Tourana, jakim wówczas jeździła strona.
Na uwagę zasługuje fakt, że organ podatkowy pierwszej instancji, aby wyjaśnić rozbieżności w zeznaniach podatniczki oraz jej męża, złożonych w 2014 r. i następnie w 2019 r. wystąpił do nabywców pojazdów z prośbą o wskazanie, w jaki sposób znaleźli ofertę sprzedaży samochodu A. H.. W odpowiedzi A. B. wskazał, że ofertę sprzedaży Audi A3, rocznik 2001, [...] znalazł w internecie (nie potrafił konkretnie wskazać na jakiej stronie). Samochód był wystawiony do obejrzenia przy ul. A. 73. Pod wskazanym adresem znajdowało się więcej pojazdów na sprzedaż. R. P. i P. G. odpisali natomiast, że ze względu na upływ czasu nie pamiętają w jaki sposób znaleźli ofertę kupna samochodu. Z. R. odpowiedział, że samochód Peugeot 407, nr rej. [...] kupił w dniu 9 lipca 2013 r. od A. H., przejeżdżając samochodem na trasie Ł. – Ł.. Peugeot stał do sprzedania na łące obok głównej trasy w miejscowości D., z informacją zawierającą cenę, rok produkcji, numer telefonu kontaktowego. Po oględzinach samochodu doszło do podpisania umowy kupna - sprzedaży z A. H.. Podobnie odpisał J. J.ze spółki jawnej B. J. J. J., który wskazał, że samochód Citroen Xsara Picasso zobaczył na placu przy drodze Ł.- D.. Po kontakcie telefonicznym, numer telefonu był umieszczony za szybą i oględzinach samochodu zakupił go.
Po uzyskaniu powyższych informacji, organ zwrócił uwagę, iż korespondują one z zeznaniami małżonków H. złożonymi w 2014 r., zgodnie z którymi sprzedaż pojazdów prowadzona była na giełdzie, przez komisy, przez internet, auta wystawiane były także na drodze. Stoją one natomiast w sprzeczności z twierdzeniem strony, iż niektóre pojazdy sprzedała dopiero po licznych namowach nabywców. Z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika, że A. H. sprzedała sześć samochodów za pośrednictwem komisu, a sześć bezpośrednio klientom a inicjatywa sprzedaży wyszła od podatniczki.
W piśmie z dnia 2 marca 2020 r. strona, wypowiadając się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wniosła o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków A. B. (w dniu 1 października 2011 r. kupił samochód Audi A3, rocznik 2001, [...]) oraz przedstawiciela B. J. J. J. Sp. j. – J.J. (zakup samochodu Citroen Xsara Picasso, rocznik 2006, [...]) na okoliczność, iż A. H. sprzedała wskazane w treści umowy pojazdy jako osoba fizyczna, nieprowadząca działalności gospodarczej oraz w celu ustalenia faktycznego charakteru czynności w postaci zawarcia umowy sprzedaży samochodów z A. H.. Nadto strona wskazała, że pod adresem P., ul. A. 73 znajduje się komis samochodowy prowadzony przez W. B. i wniosła o jego przesłuchanie w charakterze świadka, w celu ustalenia, iż W. B. udostępnił A. H. miejsce w swoim komisie samochodowym nieodpłatnie, zaś cała transakcja sprzedaży nie miała charakteru zorganizowanej działalności zarobkowej. Organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskowanych świadków wskazując, że okoliczności zawarcia umów sprzedaży przez J. J. i A. B. z A. H. nie budzą wątpliwości. Organ nie kwestionował również, że A. H. podpisała ze wskazanymi osobami umowy kupna – sprzedaży w okolicznościach przez nich wskazanych. Przeprowadzanie dowodu z przesłuchania niniejszych świadków stanowiłoby, w ocenie organu, którą podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powielenie dowodów, którymi organ pierwszej instancji już dysponował. Organ nie kwestionował także twierdzenia strony, że W. B. udostępnił jej miejsce w swoim komisie samochodowym nieodpłatnie.
Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny, czy podejmowane przez A. H. czynności w zakresie sprzedaży samochodów w latach 2010 - 2013 spełniają kryteria działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z powołanym przepisem działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane zostało także w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), w myśl którego jest nią zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Do istotnych cech działalności gospodarczej należy zatem zaliczyć jej stały charakter, powtarzalność podejmowanych działań, podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania i uczestnictwo w obrocie gospodarczym.
Działalność gospodarcza to prawnie określona sytuacja, którą należy oceniać na podstawie zbadania konkretnych okoliczności faktycznych wypełniających lub niewypełniających znamion tej działalności. Prowadzenie działalności gospodarczej jest zatem kategorią obiektywną niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych.
Z ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, że transakcje zakupu samochodów osobowych przez podatniczkę miały charakter ciągły a nie jednorazowy czy incydentalny. Nabywane w latach 2009 - 2012 samochody były kilkuletnie, większość z nich to samochody powypadkowe, a zakupione zostały za ceny znacznie niższe niż późniejsze ceny ich sprzedaży. Znamienne jest, iż opisane auta były sprzedane w wyniku aktywnego poszukiwania nabywców przez podatniczkę. Działania strony w celu zbycia pojazdów były aktywne, przemyślane i planowane. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, wynika że A. H. zorganizowała swoją działalność w zakresie handlu używanymi pojazdami w taki sposób, że rejestrowała kupione samochody na siebie i dokonywała ich sprzedaży po upływie pół roku od daty nabycia, w celu uniknięcia opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) p.d.f. zwalnia od opodatkowania odpłatne zbycie innych rzeczy, jeżeli nie następuje ono w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Organ zasadnie zauważył, że bez znaczenia dla oceny sprawy pozostaje okres eksploatacji pojazdów powyżej 6 miesięcy, jak również fakt dokonywania czynności rejestracyjnych, czy też obowiązkowego ubezpieczenia OC i ubezpieczenia AC na swoje nazwisko niektórych z opisanych pojazdów. Nadto również fakt korzystania z samochodu w celach prywatnych, której to okoliczności organy nie kwestionowały, nie wyklucza zamiaru jego zakupu w celu dalszej odsprzedaży, zwłaszcza w sytuacji wielokrotnego nabywania i zbywania pojazdów. Przepisy prawa nie regulują sposobu korzystania przez podatnika z towarów handlowych, nie zabraniają również korzystania z nich dla własnych celów. Jak słusznie wskazał organ, dłuższe okresy posiadania samochodu przez stronę nie wykluczają zamiaru dalszej ich odsprzedaży. Kwestia osiągnięcia niewielkiego zysku także nie wyklucza uznania danych czynności za podejmowane w ramach działalności gospodarczej. Działalność gospodarczą należy oceniać na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych wypełniających znamiona tej działalności i przyjąć należy, że wszelkie działania cechujące się podporządkowaniem regułom opłacalności i zysku lub zasadzie racjonalnego gospodarowania, działaniem na własny rachunek, powtarzalnością działań i uczestnictwem w obrocie gospodarczym, są pozarolniczą działalnością gospodarczą.
A. H. nie zgłosiła prowadzenia działalności gospodarczej w żadnej formie organizacyjno-prawnej, nie zarejestrowała, nie zgłosiła do opodatkowania. Jej działalność w zakresie handlu autami polegała na zorganizowaniu jej w sposób faktyczny i kompleksowy, od nabycia pojazdu, z reguły uszkodzonego auta we Francji, sprowadzenia do Polski, naprawy samochodu, wykonania badania technicznego, zarejestrowania auta i jego sprzedaży. Postępowanie strony cechowała znajomość rzeczy i fachowość. Nie bez znaczenia, w ocenie sądu, była kwestia znaczącego zaangażowania męża podatniczki w prowadzoną przez nią działalność. J. H., w toku prowadzonego przez organy postępowania, zeznał, że jeździł za granicę po samochody w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Gdy jechał po samochody do Francji, to sprowadzał te, które odpowiadały jemu oraz żonie. K. B. (kierowca zatrudniony przez J. H.) zeznał, że jeździł z mężem podatniczki do Francji po kilka samochodów, nie pamiętał, żeby było tak, iż pojechali tylko po jeden samochód. Po auta jeździli busem z lawetą, która była własnością J. H.. Naprawą kupionych samochodów również zajmował się mąż podatniczki. Nie bez znaczenia jest fakt, że mąż podatniczki prowadzi działalność gospodarczą polegającą na handlu samochodami (jeździł po samochody jednym transportem dla swojej firmy i dla żony), a zatem strona korzystała z profesjonalnej pomocy specjalisty trudniącego się handlem samochodami. Nadto w ramach prowadzonej działalności w zakresie obrotu samochodami strona poruszała się w środowisku firm trudniących się handlem samochodami.
Należy zauważyć, że J. H., składając zeznania w kwietniu 2014 r. przyznał, iż on również zajmował się szukaniem nabywców na przedmiotowe samochody. W ocenie sądu, organ zasadnie uznał zeznania podatniczki i jej męża złożone w 2019 r. za niewiarygodne. Nie znajdują one bowiem potwierdzenia w pozostałych dowodach zebranych w sprawie oraz stoją w sprzeczności do zeznań złożonych w okresie wcześniejszym (2014 r.), a co za tym idzie - bliższym okresowi podlegającemu kontroli. Oceniając złożone przez podatniczkę oraz jej męża zeznania zarówno w 2014 r. jak i 2019 r. należy stwierdzić, że są one pełne sprzeczności.
Z zestawienia cen zakupu i sprzedaży pojazdów, wynika, że podatniczka nabyła przedmiotowe pojazdy za kwotę 165.097 zł, a sprzedała za kwotę 398.600 zł. Zatem różnica pomiędzy wydatkami na zakupione samochody a uzyskanymi przychodami z ich sprzedaży wyniosła ponad 233.503 zł.
Mając na uwadze poczynione ustalenia oraz treść cytowanych regulacji prawnych, sąd uznał, podzielając w tym zakresie stanowisko organu, że strona prowadziła działalność gospodarczą polegającą na handlu samochodami używanymi w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i z tytułu tej działalności stała się podatnikiem tego podatku. Przez "handel" należy rozumieć zorganizowaną wymianę dóbr, obrót towarów polegający na kupnie - sprzedaży. Rzeczywistym celem podejmowanych przez podatniczkę czynności było, uzyskanie dochodu ze sprzedaży samochodów (co strona potwierdziła podczas przesłuchania w dniu 26 sierpnia 2013 r.), a nie ich zakup na potrzeby własne. Powtarzalność podejmowanych czynności świadczy, co słusznie zauważył organ, o stałym zamiarze wykonywania działalności gospodarczej, a ich częstotliwość, niemająca z reguły miejsca w przypadku zakupu samochodów dla celów osobistych, dowodzi prowadzenia przez A. H. działalności w zakresie handlu używanymi samochodami osobowymi.
Aktywność A. H. w zakresie obrotu samochodami osobowymi stanowiła działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Podatniczka działała w celu osiągnięcia zysku. Sąd pragnie zauważyć, iż dla ustalenia, czy cel zarobkowy został osiągnięty, nie ma znaczenia to, czy strona miała zysk na każdej transakcji, bowiem dla przyjęcia, że konkretna działalność jest pozarolniczą działalnością zarobkową ważne jest dążenie do zysku, a nie końcowy rezultat finansowy.
Trudno podzielić pogląd Pełnomocnika, że zakup 12 sztuk samochodów na przestrzeni od czerwca 2009 r. do lipca 2013 r. miał służyć zaspokojeniu potrzeb strony i jej rodziny, a przyczyną dużej częstotliwość dokonywanych transakcji kupna i sprzedaży była ich awaryjność, tj.: auta szybko się psuły, dlatego trzeba było kupować kolejne, czy też szybkie znudzenie danym pojazdem.
W toku prowadzonego postępowania, organ nie kwestionował, że samochody przez pewien czas mogły być lub były wykorzystywane do celów prywatnych A. H. i jej rodziny. Jednakże ich szybka sprzedaż, w tak krótkim czasie od ich nabycia stanowiła typową działalność gospodarczą. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż mąż podatniczki prowadził działalność gospodarczą, która zakresem i czasem pokrywała się z działalnością strony, brał on czynny udział w czynnościach podejmowanych w ramach działalności gospodarczej A. H..
Mając na uwadze zarzuty skargi dotyczące istnienia zamiaru odsprzedaży w dacie zakupu podnieść należy, iż przytoczone wyżej brzmienie przepisów powoduje, że ocenie podlega nie tyle sam zamiar (intencja), ale całokształt okoliczności towarzyszących wykonywaniu sprzedaży samochodów, które powinny wskazywać na to, że skarżąca miała zamiar wykonywać tę sprzedaż częstotliwie. Wykonywane przez stronę czynności, polegające na wielokrotnym zakupie samochodów, a następnie ich sprzedaży, stanowiły ze względu na częstotliwość oraz przedmiot transakcji działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT jako sprzedaż towarów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie został zatem naruszony art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Charakter tych transakcji w żaden sposób nie uzasadnia przyjęcia "incydentalności" kupna i sprzedaży samochodów. Z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika, iż czynności te były wykonywane w sposób wskazujący jednoznacznie na zamiar wykonywania sprzedaży w sposób częstotliwy.
Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, w ocenie sądu, organy miały podstawy do przyjęcia, iż skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w rozumieniu powołanych powyżej przepisów polegającą na kupnie samochodów osobowych i ich sprzedaży.
Sąd podzielił argumentację organów podatkowych, które odmówiły wiarygodności zeznaniom A. H. jakoby nabywane były dla celów osobistych. Zarówno ilość zakupywanych w rozpatrywanej sprawie samochodów jak i częstotliwość ich sprzedaży nie wskazuje, patrząc przez pryzmat doświadczenia życiowego, na zaspokajanie potrzeb własnych podatnika.
Stosownie do dyspozycji zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Definicja działalności gospodarczej zawarta w art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy, do 31 marca 2013 r. - "Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych". Od dnia 1 kwietnia 2013 r. "Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych" (zmiana wprowadzona ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 35).
Zgodnie z treścią art. 2 pkt 6 ustawy o VAT ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, przez które rozumie się m.in. rzeczy ruchome, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej.
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy). Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o VAT czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.
Obowiązek podatkowy, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, według obowiązującej w okresie objętym postępowaniem treści tego przepisu, powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust, 1.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 omawianej ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Natomiast zgodnie z treścią art. 146a pkt 1 omawianej ustawy w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 23%.
W rozpatrywanej sprawie strona była uprawniona do opodatkowania transakcji dostaw pojazdów samochodowych podatkiem od towarów i usług samej marży, ponieważ nabywała towary używane, opodatkowane na zasadach VAT marża (różnica miedzy całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku), czego potwierdzeniem są dokumenty dotyczące nabycia przedmiotowych pojazdów. A. H. jednak, pomimo prowadzenia tego typu działalności, nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług. Nadto nie złożyła w wymaganym okresie deklaracji VAT-7 dla podatku od towarów i usług, czym naruszyła art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c i art. 133.
Przepis art. 21 § 3 o.p., stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W oparciu o treść art. 23 § 1 o.p., organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli: 1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub 2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania lub 3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Oszacowanie wskazane w art. 23 § 1 o.p. jest sytuacją dopuszczalną wówczas, gdy ustalenie podstawy opodatkowania w oparciu o normy materialnoprawne, wyznaczające na gruncie danego podatku podstawę opodatkowania, w zestawieniu z nieodtworzonym lub częściowo odtworzonym stanem faktycznym, okazuje się niemożliwe. Oszacowanie polega na przybliżonym określeniu wartości podstawy opodatkowania. Zatem warunkiem koniecznym dla ustalenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania jest niemożność ustalenia podstawy opodatkowania w sposób przewidziany w art. 23 § 2 pkt 2 o.p., w myśl którego organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Konieczność stosowania szacunku występuje dopiero wówczas, gdy nie ma danych źródłowych umożliwiających ustalenie faktycznej podstawy opodatkowana. Oznacza to, że gdy organ dysponuje danymi niezbędnymi dla ustalenia rzeczywistej podstawy opodatkowania, wówczas regulacja zawarta w art. 23 § 2 o.p. nakazuje odstąpić od oszacowania.
Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy, sąd doszedł do przekonania, iż materiał dowodowy pozyskany przez organy w trakcie postępowania, pozwolił na odstąpienie od szacowania podstawy opodatkowania na podstawie przepisu art. 23 § 2 pkt 2 o.p. Organy bowiem w trakcie postępowania zgromadziły dokumentację podatkową pozwalającą określić A. H. faktyczną wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Strona dokonując czynności kupna i sprzedaży samochodów działała w charakterze podatnika VAT, ponieważ czynności podlegające opodatkowaniu tym podatkiem wykonywała w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ta okoliczność skutkuje natomiast koniecznością opodatkowania sprzedaży samochodów na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
Zgodnie z treścią art. 122 o.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej i znajduje rozwinięcie w art. 187 § 1 o.p., nakazującej organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zatem fundamentalną zasadą każdego postępowania jest zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ podatkowy ma obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, tak aby w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami doprowadzić do stworzenia rzeczywistego obrazu danej sprawy i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisu prawa. Organ, w niniejszej sprawie, dokonał szczegółowej analizy całego zebranego materiału dowodowego, tj. zgodnie z dyspozycją art. 191 o.p. Przeprowadzony przez organ wywód dotyczący oceny zebranych dowodów jest, w ocenie sądu, w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności a także nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Dokonana ocena dowodów nie nosi cech dowolności czy powierzchowności a organ nie uchybił zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego.
W ocenie sądu, postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.) a organy działały w granicach i na podstawie obowiązującego prawa (art. 120 o.p.). Zdaniem sądu oceniane postępowanie przeprowadzono wnikliwie, a wywiedziony wniosek o prowadzeniu przez podatniczkę działalności gospodarczej znajduje pełne uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie dał wszelkie podstawy do stwierdzenia, iż sprzedaż towarów (używanych samochodów) dokonywana przez A. H. w latach 2010 - 2013 była prowadzona w ramach działalności gospodarczej.
Zdaniem sądu, organ podatkowy, prowadząc przedmiotowe postępowanie, dołożył wszelkich starań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, co znalazło odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Wbrew zarzutom sformułowanym w skardze, postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, zgodnie z zasadami praworządności i prawdy obiektywnej. Organ podatkowy wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą, tak aby w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami doprowadzić do stworzenia rzeczywistego obrazu sprawy i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisów prawa.
Całokształt materiału dowodowego został w sposób szczegółowy rozpatrzony oraz poddany wszechstronnej, zgodnej z normami prawa procesowego ocenie, co doprowadziło do jednoznacznego wyjaśnienia rzeczywistego stanu przedmiotowej sprawy. Materiał dowodowy został wyczerpująco zbadany i oceniony we wzajemnej łączności wynikających z niego okoliczności i zdarzeń, wnioski wysnute na jego podstawie są logiczne, spójne i oparte na przepisach prawa oraz ugruntowanej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Ocena zebranych dowodów nie narusza reguł swobodnej oceny, bowiem szczegółowo wskazano, z jakich powodów i w jakiej części odmówiono poszczególnym dowodom wiarygodności. Sporne kwestie w niniejszej sprawie zostały szczegółowo wyjaśnione i znalazły uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, jak również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Analiza przeprowadzona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełnia wymogi jakie stawia przepis art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Wszystkie niezbędne etapy stosowania normy prawnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, zarówno etap wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, etap wykładni i ustalenia stanu prawnego, etap subsumcji, jak i etap ustalenia skutku prawnopodatkowego udowodnionych faktów przeprowadzone zostały w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy i odpowiadający postawionym przed organami podatkowymi zasadom.
Odmienna od zaprezentowanej przez organ podatkowy ocena dowodów dokonana przez podatniczkę nie oznacza przekroczenia przez organy swobodnej oceny dowodów ani nierzetelności przeprowadzonego postępowania dowodowego lecz jest w istocie polemiką z ustaleniami poczynionymi przez organ. Argumentacja strony, zawarta w rozpatrywanej skardze, sprowadza się de facto do kwestionowania niesatysfakcjonujących wyników czynności podejmowanych przez organ podatkowy i do polemiki z dokonaną przez organ podatkowy oceną materiału dowodowego.
Dokonana przez organ ocena zgromadzonych dowodów została przeprowadzona zgodnie z dyspozycją art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 o.p. i nie przekroczyła granic swobodnej oceny dowodów, zakreślonych przez przepis art. 191 o.p. a ustalenia faktyczne i prawne zostały przedstawione w zaskarżonej decyzji w sposób zgodny z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.
Mając na uwadze powyższe, sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (podatkowego) lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Wobec braku podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
AKE.