I SA/Łd 52/19

I SA/Łd 52/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Grzegorczyk-Drozda /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Tarno
Teresa Porczyńska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I FSK 1714/19 - Wyrok NSA z 2023-02-15
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 14b par. 1-3, art. 14c, art. 14g par. 1, art. 14h, art. 120, art. 121 par. 1, art. 165a, art. 169 par. 1-2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi Gminy S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 listopada 2018 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.531.2018.3.OS w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 września 2018 r.; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżonym postanowieniem z [...] r. utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek Gminy S. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie określenia podstawy opodatkowania dla świadczenia gminy na rzecz mieszkańców.
W swoim wniosku gmina wskazała między innymi, że będąc czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług planuje realizację inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii, polegającej na zakupie i montażu instalacji solarnych na (przy) budynkach stanowiących własność mieszkańców gminy. Projekt jest współfinansowany ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł.. Realizacja projektu nastąpi na podstawie kontraktu z wyłonionym przez gminę wykonawcą, który wykona montaż i przeprowadzi rozruch instalacji. Faktury z tytułu realizacji projektu wystawiane będą na gminę.
W związku z realizacją inwestycji gmina podpisała z mieszkańcami umowy, których celem jest ustalenie wzajemnych zobowiązań organizacyjnych i finansowych związanych z montażem i eksploatacją ww. instalacji. Umowy przewidują, że po zakończeniu prac, sprzęt i urządzenia wchodzące w skład instalacji pozostaną własnością gminy przez cały czas trwania projektu, to jest przez co najmniej 5 lat, licząc od dnia zatwierdzenia końcowego raportu z realizacji projektu. W tym czasie będą przekazane mieszkańcom do korzystania. Po upływie ww. okresu instalacje zostaną przekazane mieszkańcom na podstawie odrębnej umowy. Gmina na obecnym etapie nie jest w stanie ustalić, czy przeniesienie będzie odpłatne czy nieodpłatne.
Ponadto, zgodnie z treścią umów, mieszkańcy zobowiązali się do partycypacji w kosztach realizacji projektu w wysokości 1.000 zł. Zaplata tej kwoty stanowi warunek konieczny do realizacji umowy przez gminę. Brak wpłaty, w terminie i wysokości określonej w umowie, jest natomiast równoznaczny z rezygnacją z udziału w projekcie. W tym przypadku mieszkaniec został zobowiązany do poniesienia m.in. kosztów opracowania dokumentacji i kosztorysu. W drodze umowy mieszkańcy wyrazili zgodę na umiejscowienie zestawu kolektora słonecznego oraz na przeprowadzenie przez gminę wszelkich niezbędnych prac związanych z montażem, serwisem, kontrolą i monitoringiem instalacji. W konsekwencji, zdaniem gminy, w ramach ww. umów gmina realizuje na rzecz mieszkańców usługi termomodernizacji.
W uzupełnieniu wniosku gmina wyjaśniła między innymi, że w jej ocenie budynki objęte opisaną we wniosku inwestycją stanowią budynki mieszkalne zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.; dalej: ustawa o VAT). Ponadto gmina wyjaśniła, że usługi nabywane przez gminę od podmiotów trzecich zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (dalej: PKWiU) z 2008 r., przy zakupie i montażu kolektorów słonecznych, powinny być klasyfikowane jako symbol PKWiU 43.22.12.0 "Roboty związane z wykonywaniem instalacji cieplnych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych", natomiast w przypadku usług termomodernizacji świadczonych przez gminę na rzecz mieszkańców, zastosowanie znaleźć by mógł symbol PKWiU 43.22.12.0 "Roboty związane z wykonywaniem instalacji cieplnych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych". Wnioskodawca podkreślił jednak, że ww. kwestie nie należały do stanu faktycznego sprawy, ale stanowiły ocenę prawną, do której zobowiązany był organ.
W tak przedstawionym stanie faktycznym gmina zadała następujące pytanie: Czy podstawę opodatkowania w przypadku świadczenia gminy na rzecz mieszkańców stanowi/będzie stanowić wyłącznie otrzymywane od mieszkańców wynagrodzenie przewidziane w umowach, pomniejszone o kwotę podatku należnego?
Zdaniem wnioskodawcy odpowiedź na to pytanie jest twierdząca. Uzasadniając swoje stanowisko gmina powołała się przede wszystkim na art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i wynikającą z niego zasadę, zgodnie z którą podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
W treści umów z mieszkańcami wyraźnie przewidziano, że z tytułu realizacji usługi termomodernizacji, w tym w szczególności montażu instalacji, przekazania ich mieszkańcom do korzystania, a następnie na własność, mieszkańcy są zobowiązani do uiszczenia na rzecz gminy wynagrodzenia w wysokości określonej w tych umowach. W umowach przy kwocie wynagrodzenia nie użyto określenia "brutto" ani "netto", a zatem wskazana kwota wynagrodzenia wyczerpuje wszelkie roszczenia gminy, to jest: nie będzie powiększana o podatek VAT. W rezultacie podstawą opodatkowania dla świadczonej usługi termomodernizacji będzie przewidziana w umowach kwota wynagrodzenia pomniejszona o należny podatek VAT, gmina zaś powinna wyliczyć wartość należnego VAT metodą "w stu", traktując podaną w umowach kwotę wynagrodzenia jako sumę wartości netto (podstawy opodatkowania) oraz należnego podatku VAT.
Podnosząc w dalszej części wniosku kwestię dofinansowania uzyskanego na realizację projektu, zdaniem gminy, nie ma bezpośredniego związku pomiędzy tym dofinansowaniem, a ceną świadczonych przez nią usług. W konsekwencji, otrzymana przez gminę dotacja nie powinna być wliczana do podstawy opodatkowania świadczonych przez Gminę usług termomodernizacji.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z [...] r. pozostawił bez rozpatrzenia ww. wniosek strony, uznając że przedstawione przez wnioskodawcę czynności, w stosunku do których wyrażono oczekiwanie wydania interpretacji, pozostawały zbyt niedookreślone, by możliwe było ich rozstrzygnięcie w tej drodze.
W zażaleniu pełnomocnik strony zarzucił organowi naruszenie art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3, a także art. 169 § 1 oraz § 4 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.). Zdaniem gminy, uznanie przez organ, iż przedstawiony opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, które miały być przedmiotem interpretacji nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący, było bezpodstawne i naruszało ww. przepisy.
Utrzymując w mocy własne postanowienie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, powołując się na art. 14b § 1–3 oraz art. 120 O.p., wskazał przede wszystkim, że przy wydawaniu interpretacji indywidualnych organ podatkowy może poruszać się wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej — zajętego stanowiska. Treść wniosku o interpretację indywidualną nie może budzić wątpliwości organu interpretującego. Niejednoznaczność wniosku stanowi brak formalny uniemożliwiający udzielenie interpretacji. Organ ma jednak możliwość wezwania do usunięcia takich braków wniosku w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, zgodnie z przepisami art. 14g O.p. Taka też sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.
Organ podatkowy, powołując się na art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1-2, art. 146a pkt 1 i 2 ustawy o VAT, podniósł, że przy ustaleniu podstawy opodatkowania dla świadczenia gminy na rzecz mieszkańców, decydujące znaczenie miało ustalenie, co jest przedmiotem zawartej umowy między wnioskodawcą a mieszkańcami, to jest: jaką czynność wnioskodawca dokonuje/zamierza dokonać na rzecz mieszkańca. We wniosku wnioskodawca wskazywał z jednej strony na świadczenie na rzecz mieszkańca usługi termomodernizacji, a z drugiej — na świadczenie usługi montażu instalacji (usługi budowlanej). W konsekwencji, w związku z różnorodnym określaniem świadczeń wnioskodawcy na rzecz mieszkańca, organ wezwał wnioskodawcę o wskazanie symbolu PKWiU dla ww. świadczonych usług.
W dalszej części rozważań organ wskazał, że z uwagi na unormowanie zawarte w art. 5a ustawy o VAT, wskazanie tych czynności powinno nastąpić przez powołanie odpowiedniej klasyfikacji statystycznej usług objętych zakresem wniosku. Dyrektor podkreślił, że nie jest uprawniony do samodzielnego przyporządkowywania formalnego towarów i usług do określonego grupowania klasyfikacyjnego. Kwestie dotyczące zaklasyfikowania towaru lub usługi do właściwego grupowania statystycznego nie mieszczą się w ramach określonych w art. 14b § 1 O.p., to jest w ramach interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ustalenie właściwej klasyfikacji statystycznej towarów lub usług należy do wnioskodawcy, nie do organu. W takim bowiem przypadku organ podatkowy, w celu ustalenia właściwego symbolu PKWiU, jako podmiot nieuprawniony do interpretowania obowiązujących standardów klasyfikacyjnych, byłby zobowiązany wystąpić z wnioskiem o uzyskanie w tym zakresie informacji do właściwego organ statystycznego. Organ wydający interpretację musiałby zatem podjąć czynności właściwe dla postępowania wyjaśniającego, do czego nie jest uprawniony.
Dyrektor zwrócił następnie uwagę na niejednoznaczność wniosku strony. Zdaniem organu gmina różnie nazywa i klasyfikuje te same świadczenia objęte zakresem wniosku, które świadczy/będzie świadczyła na rzecz mieszkańców. Raz zatem nazywa je usługami termomodernizacyjnymi, następnie podaje symbol PKWiU dla robót związanych z wykonywaniem instalacji cieplnych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych, a na koniec podkreśla, że świadczona przez nią usługa nie jest usługą montażu instalacji na rzecz mieszkańców (robotami związanymi z wykonywaniem instalacji). Mimo zatem uzupełnienia wniosku, stan sprawy nadal pozostał niewyjaśniony. W konsekwencji wniosek strony należało pozostawić bez rozpatrzenia.
Postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zostało zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika Gminy S., który wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
(1) naruszenie art. 217 § 2 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14g w zw. z art. 14h O.p. poprzez brak należytego uzasadnienia zajętego przez organ stanowiska, sprowadzającego się do uznania, iż w przedmiotowej sprawie wniosek gminy nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z uwagi niejednoznaczne określenie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego — w sytuacji, w której już w ramach samego wniosku gmina wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, a także własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, spełniając tym samym całkowicie wymogi określone w art. 14b § 3 O.p.;
(2) naruszenie art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14b § 3, art. 14g oraz art. 14h O.p. poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w wyniku uznania, iż wniosek gminy nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z powodu braku wskazania klasyfikacji statystycznej usług świadczonych przez gminę, podczas gdy dla potrzeb VAT klasyfikacja statystyczna stanowi element normy prawnopodatkowej i to organ winien na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego dokonać klasyfikacji statystycznej opisanych usług, jeśli uzna że jest to konieczne w procesie interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których interpretacje wnioskowała gmina;
(3) naruszenie art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i pozostawieniu wniosku o jej wydanie bez rozpatrzenia, w sytuacji w której gmina wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe i przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, spełniając tym samym dyspozycję art. 14b § 3 O.p.;
(4) naruszenie art. 169 § 1, 2 i 4 w zw. z art. 14h O.p. poprzez uznanie, iż wniosek gminy nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, a w konsekwencji wydanie przez organ postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia — w sytuacji, w której zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe przedstawione zostało przez gminę w sposób wyczerpujący, jak również gmina przedstawiła ocenę prawną w przedmiocie przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, spełniając tym samym całkowicie wymogi art. 14b § 3 O.p.;
(5) naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 221 O.p. poprzez jego niezastosowanie, sprowadzające się do bezpodstawnego uznania, że stan faktyczny i zdarzenie przyszłe przedstawione przez gminę we wniosku oraz odpowiedzi na wezwanie organu zawierają sprzeczności przez co nie mogą zostać uznane za wyczerpująco przedstawione, które to działanie doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonego przez skarżącą postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Na wstępie zauważyć należy, że w analogicznych sprawach tego samego skarżącego, zapadły już przed tutejszym sądem orzeczenia rozstrzygające skargi na postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych (wyroki z 3 kwietnia 2019 r., w sprawach I SA/Łd 53/19, I SA/Łd 54/19 oraz I SA/Łd 55/19). Sąd w obecnym składzie podziela w pełni ocenę prawną i argumenty podniesione w tych orzeczeniach. Z uwagi na niemal identyczny stan faktyczny i w dużej części podobne zarzuty skargi, zasadne będzie posłużenie się tą argumentacją w dalszej części rozważań.
W obecnie rozpoznawanej sprawie, podobnie zresztą jak i w sprawach wyżej wymienionych, argumentacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ogniskowała się wokół niedopełnienia przez wnioskodawcę wymogów formalnych wniosku, określonych w art. 14 b § 3 O.p. Zdaniem organu wnioskodawca — wbrew wyraźnemu wezwaniu organu — nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny jakiego rodzaju usługi świadczy/będzie świadczyć na rzecz mieszkańców. Dla uzasadnienia swojego stanowiska organ odwołał się do poszczególnych części wniosku i jego uzupełnienia, stwierdzając, że są rozbieżne i sprzeczne. Zdaniem gminy z kolei, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie miał podstaw do pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, ponieważ wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe i przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym dyspozycję art. 14b § 3 O.p.
W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 14b § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Zgodnie z art. 14c O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z kolei w myśl art. 14g § 1 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Stosownie do brzmienia art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165 a oraz art. 169 § 1 i § 2 O.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy.
Jeśli przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny nie ma charakteru wyczerpującego, to jest: nie zawiera faktów czy okoliczności wystarczających do wydania wnioskowanej interpretacji, a tym samym nie spełnia kryteriów z art. 14b § 3 O.p., organ interpretacyjny wzywa zainteresowanego do uzupełnienia tego braku na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację, w wyznaczonym przez ten organ terminie. Istotne przy tym jest, że skierowane do wnioskodawcy wezwanie powinno jednoznacznie wskazywać wątpliwe elementy stanu faktycznego i precyzować informacje ich dotyczące, konieczne z punktu widzenia oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy z wyjaśnieniem dlaczego organ interpretacyjny uznał je za istotne z punktu widzenia przedstawionego we wniosku pytania. Pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia organ powinien nie tylko wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, ale powinien także wykazać — poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego) — że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca gmina słusznie wskazała, że stanowisko organu jest bezpodstawne. Gmina szczegółowo przedstawiła zarówno stan faktyczny, jak i zdarzenie przyszłe, już na etapie pierwotnego wniosku. Przede wszystkim w sposób wyraźny i wyczerpujący opisała usługi, jakie świadczy na rzecz mieszkańców. Zgodnie z informacją przedstawioną we wniosku usługi te są usługami termomodernizacji i polegają na montażu instalacji (w rozumieniu wskazanym we wniosku) na (lub obok) budynku, przekazaniu tej instalacji mieszkańcom (właścicielom) budynku do korzystania, a w dalszej perspektywie — przekazaniu tej instalacji na własność mieszkańców. Ponadto, należy zaznaczyć, iż gmina dokładnie wskazała poszczególne jej zobowiązania wobec mieszkańców, jak i zasady korzystania z instalacji przez mieszkańców, wynikające z zawieranych z nimi umów.
Tym samym organ od samego początku miał wszelkie dane, aby dokonać interpretacji przepisów w odniesieniu do usług świadczonych przez gminę, co było wystarczające do wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego zgodnie z art. 14b § 1 O.p.
Gmina w złożonym wniosku zadała pytanie dotyczące sposobu ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku świadczeń gminy na rzecz mieszkańców, otrzymanych na podstawie zawartych umów.
Tymczasem pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia, organ wskazuje za podstawę rzekome sprzeczności w opisie usług gminy świadczonych na rzecz mieszkańców, twierdząc, że gmina raz nazywa je termomodernizacją, a następnie podaje dla nich symbol PKWiU właściwy dla robót związanych z wykonywanie instalacji cieplnych. Twierdzenie to wynika przy tym wyłącznie z zestawienia treści wniosku oraz odpowiedzi na wezwanie w zakresie pytania o klasyfikację PKWiU dla usług świadczonych przez gminę, które to pytanie jest zupełnie niezasadne w niniejszej sprawie.
Sad podziela stanowisko skarżącej, że nie ma żadnej sprzeczności pomiędzy wnioskiem, a odpowiedzią na wezwanie. Gmina w każdym fragmencie wniosku i odpowiedzi na wezwanie wyraźnie i konsekwentnie określa swoje usługi jedynie jako termomodernizację. Gmina już na etapie wniosku wyjaśniła, że świadczona przez nią usługa stanowi usługę termomodernizacji, co wynika przede wszystkim z jej celu i charakteru (poprawa efektywności cieplnej), ale także z ostatecznego brzmienia umów z mieszkańcami. Gmina wyjaśniła również, że usługi jej są usługami termomodernizacji, gdyż ich podstawowym celem jest trwałe zwiększenie sprawności energetycznej (cieplnej) danej nieruchomości. Jednocześnie powołując w odpowiedzi na wezwanie symbole PKWiU 43.22.12.0 wyraźnie zaznaczyła, że w jej ocenie świadczone przez nią usługi nie są robotami związanymi w wykonywaniem instalacji cieplnych, ale nie znajdując w klasyfikacjach żadnych grupowań przewidzianych wprost dla usług termomodernizacji i mając na uwadze, że montaż instalacji jest niezbędny dla realizacji inwestycji wskazała, że ten symbol mogłyby znaleźć odpowiednie zastosowanie.
Zdaniem sądu organ niezasadnie wezwał stronę do uzupełnienia przedstawionego przez nią we wniosku stanu faktycznego sprawy. Informacje, o których uzupełnienie wystąpił były zbędne do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy, w kontekście treści pytania oraz regulacji ustawy o podatku od towarów i usług. Z treści wniosku wynika, że gmina dokładnie w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym zdefiniowała usługi jakie zamierza świadczyć na rzecz mieszkańców.
W ocenie sądu, nie wystąpiły wątpliwe elementy stanu faktycznego sprawy. Zarówno we wniosku i dodatkowo w odpowiedzi na wezwanie organu gmina przedstawiła organowi w sposób dogłębny i precyzyjny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pozwalający na rozstrzygnięcie wątpliwości skarżącej.
W ocenie sądu nie znajduje również uzasadnienia w treści art. 14b § 3 O.p., wezwanie skarżącej do uzupełnienia stanu faktycznego poprzez wskazanie symbolu PKWiU usługi nabywanej przez gminę od wykonawcy instalacji. Skarżąca nie miała również obowiązku wskazywania symbolu PKWiU usługi świadczonej na rzecz mieszkańców. Sąd podziela stanowisko skarżącej, że wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. Inaczej bowiem, gdyby symbol PKWiU był uznawany za element stanu faktycznego, to organ interpretacyjny, tym symbolem byłby związany, co w zasadzie przekreślałoby w niektórych przypadkach — gdzie od odpowiedniego grupowania zależy stawka podatku VAT — sens interpretacji, bowiem organ nie mogąc zmienić klasyfikacji statystycznej produktu, musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy, w tej kwestii, a co za tym idzie w kwestii stawki podatku. Stanowisko powyższe, które Sąd podziela, zostało zaprezentowane między innymi w wyrokach NSA z 29 listopada 2017 r., I FSK 179/16 oraz z 24 kwietnia 2018 r., I FSK 938/16. Organ zatem nie miał prawa pytać skarżącą o symbol PKWiU usług, które zamierza nabyć od podmiotu zewnętrznego, ponieważ taka informacja nie miałby w okolicznościach faktycznych sprawy wpływu na wynik oceny stanowiska wnioskodawcy. Ponadto domaganie się od strony podania symbolu PKWiU było contra legem.
Przyznać zatem należy rację skarżącej, że organ posiadał wszystkie niezbędne dane z punktu widzenia przepisów ustawy o VAT aby udzielić odpowiedzi na postawione pytania, a tym samym — by ocenić stanowisko wnioskodawcy.
W takiej sytuacji organ nie miał podstaw aby wzywać stronę w trybie art. 169 § 1 O.p. do precyzowania informacji, które zostały już wyczerpujące przedstawione we wniosku, a skoro już wezwał był zobowiązany podane informacje w odpowiedzi na wezwanie, ocenić wespół z tymi z wniosku i udzielić odpowiedzi merytorycznej na wątpliwości prawne skarżącej.
W rezultacie sąd uznaje zarzuty skargi odnośnie naruszenia art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14g, art. 14h i art. 14b § 3 oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 217 § 2, art. 221 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. poprzez bezpodstawne pozostawienie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia twierdzeniem, że skarżąca w opisie stanu faktycznego nie przedstawiła jednoznacznie opisu usług świadczonych na rzecz mieszkańców.
Ponownie rozstrzygając sprawę organ wyda interpretacją indywidualną w zakresie objętym wnioskiem, uwzględniając ocenę prawną sądu co do wypełnienia przez stronę wymogów formalnych wniosku określonych w art. 14b § 1 O.p.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.
AJ