I SA/Łd 519/04

I SA/Łd 519/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-12-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bogusław Klimowicz /sprawozdawca/
Paweł Janicki /przewodniczący/
Wiktor Jarzębowski
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA P. Janicki, Sędziowie NSA B. Klimowicz (spr.), W. Jarzębowski, Protokolant T. Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi S. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o bezprzedmiotowości decyzji w sprawie przyznania ulgi inwestycyjnej uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy G. orzekł o bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] w sprawie przyznania ulgi inwestycyjnej S. I. z powodu braku uprawnień do dalszego z niej korzystania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania podatnika decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Wójt Gminy G. decyzja z dnia [...] przyznał S. I. ulgę inwestycyjną w podatku rolnym w kwocie 4.758 zł. Ulga miała być realizowana od roku podatkowego 2000 w okresie nie dłuższym niż 15 lat.
W dniu 12 lipca 2003 r. G. i S. małż. I. darowali swojej córce A. I. gospodarstwo rolne o pow. 18,74 ha, z którym to gospodarstwem była związana ulga inwestycyjna.
W myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r., Nr 94, poz. 431 ze zm.) podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska. Ulga inwestycyjna przyznawana jest po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25% udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych. Wskazany przepis określa więc szczegółowo przesłanki zastosowania ulgi inwestycyjnej, których łączne spełnienie uprawnia do ubiegania się o przyznanie ulgi.
Skarżącemu została przyznana ulga inwestycyjna i do dnia wydania zaskarżonej decyzji Pan S. I. korzystał z tej ulgi. Z momentem przekazania gospodarstwa rolnego córce skarżący utracił status podatnika podatku rolnego, co oznacza, że utracił również prawo do dalszego korzystania z ulgi. Prawo to nie przeszło na jego córkę, ponieważ nie spełnia ona wszystkich przesłanek uzasadniających korzystanie z tego prawa przez następcę prawnego (por. art. 13 ust.1 pkt 1 w związku z art. 13d ust. 5 ustawy o podatku rolnym).
Skoro zatem skarżący utracił prawo do ulgi inwestycyjnej ustalone w zaskarżonej decyzji, to organ, który wydał tę decyzję, winien był stwierdzić jej wygaśnięcie w myśl przepisu art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wskazany przepis nakazuje bowiem organom podatkowym stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jeżeli stała się bezprzedmiotowa. Decyzja Wójta Gminy G. z dnia [...] ustalająca ulgę inwestycyjną w podatku rolnym dla Pana S. I. stała się bezprzedmiotowa, ponieważ odpadło prawo do stosowania przyznanej tą decyzją ulgi.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję S. I. wniósł o rozpatrzenie jego jak i jego córki A. I. wniosku o przyznanie ulgi w podatku rolnym z tytułu poniesionych kosztów na budowę budynku inwentarskiego. Skarżący wskazuje, że od 1.04.2001 r. została rozpoczęta budowa następnej chlewni i zakończona w listopadzie 2003 r. Z uwagi na zły stan zdrowia została podjęta decyzja o przekazaniu gospodarstwa rolnego córce A. w drodze darowizny. Po zakończeniu budowy (drugiej chlewni) i przekazaniu gospodarstwa córka wystąpiła z wnioskiem o przyznanie połowy ulgi w podatku rolnym. Wójt Gminy G. odmówił przyznania tej ulgi, gdyż to nie córka poniosła wydatki inwestycyjne. Nadto skarżącemu odebrano jeszcze nie wykorzystaną ulgę wynikającą z decyzji z dnia [...] Ze względu na fakt, że córka A. nie spełniała wszystkich warunków do ulgi w dniu 5 marca 2004 r. przeniosła własność gospodarstwa na rzecz rodziców – S. i G. małż. I. W dniu 11 marca 2004 r. podatnik zwrócił się do Urzędu Gminy G. o przyznanie drugiej ulgi inwestycyjnej a decyzja SKO z dnia [...] dotyczy pierwszej ulgi inwestycyjnej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie wskazując, że zarzuty skargi dotyczą nie zaskarżonej decyzji z dnia [...] a decyzji dotyczącej córki A. jak i niezałatwionego jeszcze wniosku podatnika o udzielenie drugiej ulgi inwestycyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie zauważyło w odpowiedzi na skargę, że większość zarzutów skargi odnosi się do decyzji odmawiającej A. I. udzielenia ulgi w podatku rolnym jak i niezakończonego jeszcze decyzja ostateczną wniosku S. I. o udzielnie kolejnej (drugiej) ulgi inwestycyjnej. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany zarzutami i wnioskami skargi, ale zakres jego kognicji jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zaskarżona decyzja dotyczy orzeczenia o bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] w sprawie przyznania S. I. ("pierwszej") ulgi inwestycyjnej, dlatego też poza zakresem kontroli sądu pozostają rozstrzygnięcia dotyczące A. I. jak i kolejnego wniosku o udzielnie "drugiej" ulgi inwestycyjnej,
Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało ocenić, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Zasadniczym i jedynym powodem orzeczenia o bezprzedmiotowości decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] było stwierdzenie, że S. I. nie jest podatnikiem podatku rolnego. W myśl zasady wyrażonej w art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wskazywano, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ drugiej instancji. Wynika to w szczególności z treści art. 229 i 233 ustawy Ordynacja podatkowa. W postępowaniu odwoławczym, tak samo jak w postępowaniu w pierwszej instancji, obowiązuje ogólna zasada prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Co do zasady podstawę ustalenia tych okoliczności stanowi materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji. W postępowaniu podatkowym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jednak do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględnić stan faktyczny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania. Należy przy tym uwzględnić również fakty znane organowi podatkowemu z urzędu (art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej.
S. I. w skardze podnosi, że w dniu 5 marca 2004 r. (a więc po wydaniu decyzji przez organ I instancji) córka przeniosła własność gospodarstwa rolnego na rodziców – S. i G. I. Takie ustalenie znajduje potwierdzenie w treści uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w sprawie sygn. akt [...] dotyczącej córki skarżącego. Powyższa decyzja została wydana przez niemal taki sam skład orzekający jak zaskarżona decyzja z dnia [..] Należało więc z urzędu zauważyć, że S. I. ponownie stał się współwłaścicielem gospodarstwa rolnego i podatnikiem podatku rolnego. Zaskarżona decyzja została oparta na błędnym założeniu, że skarżący utracił status podatnika podatku rolnego. Oznacza to naruszenie wskazanych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 lit. c cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.
jz/