I SA/Łd 495/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę podatnika na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej odmawiające uchylenia kary pieniężnej nałożonej za niewykonanie obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego.
Podatnik skarżył postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, które utrzymało w mocy karę pieniężną nałożoną za niewykonanie obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego dotyczącego roku podatkowego 2002. Podatnik kwestionował zasadność nałożenia tego obowiązku, twierdząc, że organ nie przedstawił mu racjonalnych przesłanek. Sąd administracyjny oddalił skargę, uznając, że zarzuty dotyczące merytorycznych podstaw nałożenia obowiązku były już rozpatrywane w innej sprawie, a w tej sprawie kluczowe było jedynie usprawiedliwienie niewykonania nałożonych obowiązków, czego podatnik nie uczynił.
Sprawa dotyczyła skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., które utrzymało w mocy postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł. Kara ta została nałożona przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej za niewykonanie przez podatnika obowiązku złożenia oświadczenia o stanie majątkowym na początek i koniec roku podatkowego 2002 oraz o uzyskanych przychodach i poniesionych wydatkach. Organ kontroli skarbowej uzasadniał nałożenie obowiązku przypuszczeniem o braku ujawnienia wszystkich obrotów lub przychodów. Podatnik w zażaleniu i skardze podnosił, że organ nie przedstawił mu racjonalnych przesłanek do wykonania tego obowiązku oraz kwestionował tryb i sposób prowadzenia kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę, stwierdzając, że przedmiotem sporu w tej sprawie było jedynie usprawiedliwienie niewykonania nałożonych obowiązków, a nie merytoryczna zasadność ich nałożenia, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia w innej, powiązanej sprawie. Sąd uznał, że podatnik nie wskazał żadnych uzasadnionych przyczyn zaniedbania wykonania obowiązków, a zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych również uznał za nieuzasadnione.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, możliwość uchylenia kary porządkowej na podstawie art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej dotyczy sytuacji, gdy strona przedstawia uzasadnione przyczyny zaniedbania wykonania nałożonych obowiązków. Jeśli strona od początku kwestionuje merytoryczne podstawy obowiązku, służy jej prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu kary, a nie powoływanie się na usprawiedliwienie niewykonania obowiązku w trybie § 6.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej dotyczy sytuacji, gdy strona przedstawia uzasadnione przyczyny niewykonania nałożonych obowiązków. W przypadku, gdy strona od początku kwestionuje merytoryczne podstawy nałożenia obowiązku, właściwą drogą jest zaskarżenie postanowienia o nałożeniu kary w trybie zażalenia (art. 262 § 5 Ordynacji podatkowej), a nie powoływanie się na usprawiedliwienie niewykonania obowiązku.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (15)
Główne
Ord.pod. art. 262 § 1
Ordynacja podatkowa
pkt 2 - podstawa nałożenia kary porządkowej za niewykonanie obowiązku złożenia wyjaśnień/oświadczeń.
Ord.pod. art. 262 § 5
Ordynacja podatkowa
Prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu kary porządkowej.
Ord.pod. art. 262 § 5a
Ordynacja podatkowa
Ord.pod. art. 262 § 6
Ordynacja podatkowa
Możliwość uchylenia przez organ postanowienia o nałożeniu kary porządkowej z powodu usprawiedliwionego niewykonania nałożonych obowiązków.
p.p.s.a. art. 151
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
Ord.pod. art. 285a § 3
Ordynacja podatkowa
Ord.pod. art. 287 § 3
Ordynacja podatkowa
u.k.s. art. 13
Ustawa o kontroli skarbowej
Ord.pod. art. 120
Ordynacja podatkowa
Ord.pod. art. 121
Ordynacja podatkowa
Ord.pod. art. 122
Ordynacja podatkowa
Ord.pod. art. 124
Ordynacja podatkowa
Ord.pod. art. 125
Ordynacja podatkowa
Ord.pod. art. 200 § 1
Ordynacja podatkowa
Ord.pod. art. 219
Ordynacja podatkowa
Przepis nie miał zastosowania do wydanego postanowienia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sąd uznał, że zarzuty dotyczące merytorycznych podstaw nałożenia obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego były już rozpatrzone w innej sprawie. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie kluczowe było usprawiedliwienie niewykonania nałożonych obowiązków, a podatnik nie przedstawił uzasadnionych przyczyn zaniedbania. Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych, w tym terminu ważności upoważnienia do kontroli.
Odrzucone argumenty
Podatnik argumentował, że organ nie przedstawił mu racjonalnych przesłanek do wykonania obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego. Podatnik podnosił, że czynności organu kontroli skarbowej zostały dokonane po upływie terminu ważności upoważnienia do kontroli. Podatnik zarzucał naruszenie przepisów postępowania podatkowego, w tym art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.
Godne uwagi sformułowania
Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie organu podatkowego drugiej instancji, utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji [...] którym na podstawie art.262 par.6 Ordynacji podatkowej odmówiono uznania jako usprawiedliwione niewykonanie nałożonych na skarżącego [...] obowiązków. Należy uznać, że przewidziana w art.262 par.6 Ordynacji podatkowej możliwość uchylenia przez organ podatkowy [...] postanowienia nakładającego taką karę z uwagi na usprawiedliwione niewykonanie nałożonych obowiązków podatkowych dotyczy sytuacji, gdy strona przedstawia jakieś uzasadnione przyczyny /powody/ zaniedbania wykonania nałożonych obowiązków. Natomiast w przypadku, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy strona od początku merytorycznie zajmuje stanowisko, iż brak było dostatecznych przesłanek do nałożenia na nią obowiązku podatkowego i związanego z tym nałożenia kary porządkowej, to zgodnie z treścią art.262 par.5 Ordynacji podatkowej służy jej wyłącznie prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu kary...
Skład orzekający
Aleksandra Wrzesińska-Nowacka
przewodniczący
Jacek Brolik
członek
Piotr Kiss
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących kar porządkowych w Ordynacji podatkowej, w szczególności rozróżnienie między usprawiedliwieniem niewykonania obowiązku a kwestionowaniem merytorycznej zasadności nałożenia obowiązku."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, w której podatnik kwestionuje sam obowiązek, a nie tylko usprawiedliwienie jego niewykonania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy rutynowej interpretacji przepisów dotyczących kar porządkowych i procedury ich zaskarżania. Brak w niej nietypowych faktów czy zaskakujących rozstrzygnięć.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA/Łd 495/05 - Wyrok WSA w Łodzi Data orzeczenia 2005-07-14 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-05-16 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Sędziowie Aleksandra Wrzesińska-Nowacka /przewodniczący/ Jacek Brolik Piotr Kiss /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6119 Inne o symbolu podstawowym 611 Skarżony organ Dyrektor Izby Skarbowej Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędziowie : Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Piotr Kiss (spr.), Protokolant : Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia o nałożeniu kary pieniężnej oddala skargę Uzasadnienie W dniu [...] organ kontroli skarbowej wraz z postanowieniem o wszczęciu wobec A. G. postępowania kontrolnego w zakresie zbadania rzetelności zadeklarowanej podstawy opodatkowania oraz prawidłowości obliczenia i wpłacenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. doręczył kontrolowanemu wezwanie do złożenia na podstawie art. 285a par.3 i art.287 par.3 ustawy z dn.29.09.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137,poz.926 ze zm./ oświadczenia o stanie majątkowym na dzień 01.01.2002r. i 31.12.2002r. oraz oświadczenia o uzyskanych przychodach i poniesionych wydatkach w roku 2002. W toku dalszego postępowania oraz braku wykonania przez podatnika wezwania organu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. postanowieniem z dn.[...] ponownie zobowiązał podatnika do złożenia w terminie do dn. [...] żądanych wyjaśnień z załączeniem odpowiednich formularzy oświadczeń, jednakże powyższa korespondencja nie podjęta przez podatnika została zwrócona przez placówkę pocztową do organu. W dn. [...] organ wysłał do podatnika kolejne postanowienie, nakładające obowiązek złożenia żądanych wyjaśnień wraz z załączeniem formularzy oświadczeń, która to korespondencja została podjęta przez adresata w dn. [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia organ podał, że przesłankę do złożenia żądanych oświadczeń stanowi fakt, iż wielkość dochodu zadeklarowanego przez podatnika w zeznaniu PIT-36 za 2002r. nie zapewnia pokrycia całości wydatków poniesionych w tym roku i zachodzi zatem uzasadnione przypuszczenie o braku ujawnienia wszystkich obrotów lub przychodów mających znaczenie dla określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Wobec dalszego braku wykonania przez podatnika nałożonych obowiązków Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. postanowieniem z dn. [...]. Nr [...], powołującym się m.in. na przepisy art.262 par.1 pkt 2 oraz par.5 i 5a Ordynacji podatkowej nałożył na A. G. karę porządkową w wysokości 1.000 zł. W motywach tego postanowienia organ przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania kontrolnego prowadzonego w stosunku do podatnika, a w szczególności podjęte bezskuteczne działania w celu uzyskania od podatnika żądanego oświadczenia majątkowego, dotyczącego badanego roku podatkowego 2002 oraz o uzyskanych w tym roku przychodach i poniesionych wydatkach. W złożonym w dn. 13.12.2004r. zażaleniu na powyższe postanowienie podatnik złożył szereg wniosków, a m.in. wniósł o uznanie za usprawiedliwione niewykonanie nałożonych na niego obowiązków oraz o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, a także o stwierdzenie nieważności decyzji oraz przyznanie kosztów postępowania według norm przepisanych. W dość szerokim uzasadnieniu zażalenia podatnik zarzucił, że Urząd Kontroli Skarbowej prowadzi wobec niego szereg postępowań kontrolnych, które zajmują mu wiele czasu. W zakresie nałożonego na niego obowiązku złożenia wskazanych oświadczeń majątkowych podatnik powtórzył swoje wcześniejsze stanowisko, iż organ kontroli do chwili obecnej nie przedstawił mu odpowiednich przyczyn uznania, że w jego przypadku zachodzi uzasadnione przypuszczenie o braku ujawnienia przez niego wszystkich obrotów lub przychodów mających znaczenie dla określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, spełnienie której to przesłanki jest zgodnie z art.285a par. 3 Ordynacji podatkowej niezbędnym warunkiem do takiego żądania organu. Strona zarzuciła także, że czynności organu kontroli skarbowej, w tym również postanowienie z dn.01.09.2004r. zostały dokonane bez uprzedniego doręczenia mu zawiadomienia o przedłużenia terminu prowadzonej kontroli skarbowej. Do swojego zażalenia podatnik załączył także korespondencję prowadzoną z organem w toku postępowania kontrolnego Postępowanie organów skarbowych odnośnie załatwienia powyższego zażalenia strony zostało przeprowadzone w dwu kierunkach, wynikających z przepisów art. 262 par.5 oraz par.6 Ordynacji podatkowej. W załatwieniu zawartego w zażaleniu wniosku o uznanie za usprawiedliwione niewykonanie nałożonych obowiązków Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. postanowieniem z dn. [...], wydanym z powołaniem się m.in. na art. 262 par.6 Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia zaskarżonego postanowienia uznając, iż brak jest podstaw do usprawiedliwienia niewykonania nałożonych na stronę obowiązków. W motywach tego orzeczenia organ powołując się na przebieg postępowania kontrolnego prowadzonego w stosunku do podatnika podał, że strona celowo i bezpodstawnie odmawiała wykonania nałożonych obowiązków oraz w żaden sposób nie usprawiedliwiła braku wykonania nałożonych obowiązków podatkowych. W zażaleniu z dn. [...] na postanowienie o odmowie uchylenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej A.G. wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów postępowania podatkowego, a w szczególności: art. 121-122, art.124-125, art. 262 par.1 pkt 2, par.5 i 5a, art.285 par.3 i art.287 par.3 Ordynacji podatkowej, a także art.13 ustawy o kontroli skarbowej. W uzasadnieniu swojego zażalenia podatnik podniósł, że do chwili obecnej nie została mu przedstawiona żadna racjonalna przesłanka do wykonania przez niego nałożonych obowiązków, a działania organu kontroli skarbowej w sposób "wyjątkowo rażący" naruszają obowiązujące przepisy. Strona podniosła szereg uwag dotyczących trybu i sposobu prowadzonej kontroli skarbowej, w tym dotyczących braku odpowiedniego upoważnienia do kontroli, a także dotyczących braku zaistnienia "uzasadnionego przypuszczenia", iż nie ujawnił on wszystkich przychodów mających znaczenie dla określenia wysokości jego zobowiązania podatkowego. Do zażalenia została załączona także korespondencja prowadzona przez podatnika w toku kontroli skarbowej z prowadzącą kontrolę inspektor kontroli skarbowej. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dn.[...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dn.[...] o odmowie uchylenia postanowienia z dn. [...] nałożeniu kary porządkowej uznając, iż podniesione przez stronę argumenty i okoliczności nie mogą mieć istotnego wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Organ stwierdził, iż przedmiotem sporu w tej sprawie jest zgodnie z art.262 par.6 Ordynacji podatkowej jedynie kwestia usprawiedliwienia przez stronę braku wykonania nałożonych obowiązków w zakresie złożenia oświadczeń o stanie majątkowym na początek i koniec roku podatkowego 2002 oraz o osiągniętych w tym roku przychodach i poniesionych wydatkach i według oceny organu strona nie wskazała odpowiedniego usprawiedliwienia. W złożonej do Sądu skardze A. G. wnosząc o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dn.[...] wraz z zasądzeniem na jego rzecz kosztów postępowania zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem szeregu wskazanych przepisów postępowania, tj.art.120 – 126, art.200 par.1, art.262 par.1 pkt 2 i art.185a par.3 Ordynacji podatkowej oraz art.13 ustawy z dn.28.09.1991r. o kontroli skarbowej. Skarżący podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, iż z uwagi na brak przedstawienia mu do chwili obecnej racjonalnych przesłanek do wykonania nałożonego obowiązku złożenia oświadczenia o stanie majątkowym na dzień 01 stycznia i 31 grudnia 2002r. oraz oświadczenia o uzyskanych przychodach i poniesionych wydatkach w roku 2002 wszelkie próby wyegzekwowania od niego tego oświadczenia nie mają dostatecznych podstaw prawnych i faktycznych. Ponadto zdaniem skarżącego czynności organu kontroli skarbowej, w tym również postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dn. [...] zostały dokonane po upływie terminu ważności upoważnienia do kontroli, w związku z czym nie wywierają żadnych skutków prawnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnośnie postawionego w skardze zarzutu dokonania przez organ kontroli skarbowej czynności po upływie terminu ważności upoważnienia stwierdzono, że wszystkie działania kontrolne były dokonywane po doręczeniu stronie w dn. [...] odpowiedniego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, a zawiadomienie o przedłużeniu terminu do prowadzenia kontroli zostało w dn. [...] wysłane drogą pocztową. Kolejne zawiadomienie o przedłużeniu terminu prowadzenia kontroli do kontroli zostało wysłane w dn. [...], a dowód doręczenia skarżącemu zawiadomienia o przedłużeniu terminu zakończenia kontroli pochodzi z dn. [...]. Odnośnie zarzutu naruszenia art.200 par.1 Ordynacji podatkowej organ stwierdził, iż wymieniony przepis zgodnie z uregulowaniem zawartym w art.219 cyt. ustawy nie miał zastosowania do wydanego postanowienia, jak również w niniejszym postępowaniu nie mógł mieć zastosowania wymieniony w skardze przepis art.156 par.1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Już na wstępie należy podnieść, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie organu podatkowego drugiej instancji, utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji /Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł./, którym na podstawie art.262 par.6 Ordynacji podatkowej odmówiono uznania jako usprawiedliwione niewykonanie nałożonych na skarżącego w toku kontroli skarbowej obowiązków w zakresie złożenia w trybie art. 285a par.3 Ordynacji podatkowej oświadczenia o stanie majątkowym na początek i koniec badanego roku podatkowego 2002 oraz oświadczenia o uzyskanych w tym roku przychodach i poniesionych wydatkach. Natomiast zarzuty skargi strony /a także wcześniejszego zażalenia/ dotyczą w zasadzie wyłącznie kwestionowania merytorycznych podstaw organów podatkowych do nałożenia na niego obowiązku złożenia przedmiotowych oświadczeń, które to zarzuty zostały rozpatrzone przez Sąd w sprawie ze skargi strony na postanowienia organów skarbowych w przedmiocie zasadności nałożenia kary porządkowej /sprawa sygn. akt I S.A./Łd 407/05, w której skarga została oddalona/. Z analizy treści skarg strony w obu sprawach, związanych z tym samym stanem faktycznym wynika pewna niekonsekwencja postępowania strony, która z jednej strony, w sprawie sygn. akt I S.A./Łd 407/05 wywodzi, iż nie była zobowiązana do złożenia żądanego przez organ kontroli skarbowej oświadczenia o stanie majątkowym za okres 2002r. i tego oświadczenia konsekwentnie nie złożyła do dnia nałożenia kary porządkowej, natomiast jednocześnie w niniejszej sprawie skarży postanowienia organów skarbowych, wydane na podstawie art.262 par.6 Ordynacji podatkowej w przedmiocie odmowy uznania za usprawiedliwione niewykonanie nałożonego obowiązku. Należy uznać, że przewidziana w art.262 par.6 Ordynacji podatkowej możliwość uchylenia przez organ podatkowy, który nałożył karę porządkową postanowienia nakładającego taką karę z uwagi na usprawiedliwione niewykonanie nałożonych obowiązków podatkowych dotyczy sytuacji, gdy strona przedstawia jakieś uzasadnione przyczyny /powody/ zaniedbania wykonania nałożonych obowiązków. Natomiast w przypadku, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy strona od początku merytorycznie zajmuje stanowisko, iż brak było dostatecznych przesłanek do nałożenia na nią obowiązku podatkowego i związanego z tym nałożenia kary porządkowej, to zgodnie z treścią art.262 par.5 Ordynacji podatkowej służy jej wyłącznie prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu kary, z której to formy zaskarżenia strona skorzystała w sprawie sygn. akt I S.A./Łd 407/05. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał żadnych przyczyn zaniedbania wykonania obowiązków podatkowych, nałożonych postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dn. [...], w związku z czym brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżone przez stronę orzeczenia organów skarbowych odmawiające uchylenia postanowienia o nałożeniu kary są nieprawidłowe. Za nieuzasadnione należy również uznać zarzuty dotyczące naruszenia wymienionych w skardze przepisów art.120 – 126 i art.200 par.1 Ordynacji podatkowej, przy czym w odniesieniu do ostatniego wymienionego przepisu należy stwierdzić, iż zgodnie z treścią art.219 cyt. ustawy nie ma on zastosowania do wydanych przez organy podatkowe postanowień. Pozostałe główne zarzuty skargi, związane z naruszeniem zdaniem skarżącego przepisów art.262 par.1 pkt 2 i art.285a par.3 Ordynacji podatkowej dotyczą bezpośrednio postanowień organów podatkowych, wydanych w trybie art.262 par.5 wymienionej ustawy o odmowie uchylenia nałożonej kary porządkowej, które to zarzuty zostały merytorycznie rozpatrzone przez Sąd w sprawie sygn. akt I S.A./Łd 407/05, wiążącej się ściśle z niniejszą sprawą. Z tych wszystkich względów uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm./ orzec jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI