I SA/Łd 48/04

I SA/Łd 48/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-01-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-02-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Paweł Janicki /przewodniczący sprawozdawca/
Wiktor Jarzębowski
Zbigniew Kmieciak
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA P. Janicki (spr.), Sędziowie NSA W. Jarzębowski, Z. Kmieciak, Protokolant : K. Brykalska - Stępień, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 i 2000 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I S.A./Łd 48/04
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] o numerze [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej na podstawie art. 24 pkt 1, art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 1999 roku, Nr 54, poz. 572) i art. 21 § 1 pkt 1 i 2, § 3 i § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 roku Nr 8,poz. 60) oraz art. 6 ust. 4, art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 21 ust.2, art. 27 ust. 6 i ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) określił kwoty zwrotu podatku od towarów i usług oraz kwoty dodatkowych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 i 2000 roku. W uzasadnieniu stwierdzono, że w okresie objętym postępowaniem podatkowym, głównym przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę z o. o. A była sprzedaż profili PCV stanowiących półfabrykat do produkcji stolarki okiennej i drzwiowej oraz do wyposażenia do nich. Spółka w okresie od czerwca 1999 roku do lipca 2000 roku stosowała stawkę podatku VAT w wysokości 7 % do sprzedaży towarów oznaczonych w fakturach jako A (oznaczone w Systematycznym Wykazie Wyrobów pod numerem 1361-543), "Pręty i profile lekkie" (SWW 0455), "Kształtowniki z aluminium" (SWW 0562-13), "Okucia budowlane zamykające z tworzyw sztucznych" (SWW 1365-41), "Profile grube" (SWW 0453-2).
W wykazie materiałów i usług (robót budowlanych), których sprzedaż jest objęta stawką podatku w wysokości 7 % stanowiącym załącznik nr 5 do ustawy o podatku od towarów i usług (który nota bene odwołuje się do oznaczeń numerowych przyjętych w SWW) pod pozycją 3 znajdowały się w 1999 i 2000 roku m. in. wyroby oznaczone jako: "Pręty i profile lekkie" – SWW 0455, pod pozycją 50 – "Wyroby z tworzyw sztucznych dla budownictwa" – SWW 1365 (z wyjątkiem 1365-45, -47 i 8).
Towary oznaczone: "Profile PCV" – SWW 1361-543, "Profile okienne aluminiowe" – SWW 0562-13 oraz "Profile grube – SWW 0453-2 nie były w 1999 i 2000 roku wymienione w przepisach powszechnie obowiązujących jako towary, do których ma zastosowanie preferencyjna stawka podatkowa.
Skarżąca Spółka otrzymała z Urzędu Statystycznego w Ł. opinię, w której potwierdzono prawidłowość klasyfikacji towarów dokonaną przez Spółkę. Spółka podawała na fakturach symbole SWW stosując klasyfikację zgodną z treścią opinii Urzędu Statystycznego (za wyjątkiem trzech faktur wystawionych w czerwcu i lipcu 1999 roku). Ocenę te potwierdził również komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Tym samym zdaniem organu podatkowego Spółka stosowała preferencyjną stawkę podatkową dla wyrobów nieobjętych tym uprzywilejowaniem fiskalnym przy jednoczesnym właściwym zaklasyfikowaniu tych towarów w symbolice SWW.
W toku postępowania podatkowego ustalono, posiłkując się opinią Głównego Urzędu Statystycznego, że profile wykonane z PCV przeznaczone do stolarki okiennej i drzwiowej mieszczą się w grupowaniu PKWiU 25.21.10-70.2 "Pręty i profile z nieplastyfikowego polichlorku winylu".
Jednocześnie ustalono, że nie można zastosować sposobu klasyfikacji podanego przez Ośrodek Badawczo - Rozwojowy Głównego Urzędu Statystycznego oraz Instytut Techniki Budowlanej w W. z uwagi na dyrektywę interpretacyjną zawartą w punkcie 4 Zasad Metodycznych SWW, zgodnie z którą wyrób zalicza się do tego grupowania, którego nazwa określa grupowane wyroby w sposób najbardziej szczegółowy. Wobec tego towary będące profilami konstrukcyjnymi z nieplastyfikowanego polichlorku winylu należało zaliczyć do grupowania 1361-543 "Profile konstrukcyjne z nieplastyfikowanego PCV", a nie do grupowania 1365-29 "Wyroby otworowe z tworzyw sztucznych dla budownictwa pozostałe" Również pod kątem kryterium surowcowego i konstrukcji wyrobu przyjęta klasyfikacja jest zdaniem organu podatkowego właściwa. Przyjęta przez organy podatkowe interpretacji była zgodna z opinią organów statystycznych (Urzędu Statystycznego w Ł. i Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego).
Wobec tego skarżąca Spółka wystawiła faktury korygujące zwiększające podatek należny w niektórych miesiącach, jednakże nie dokonała korekty deklaracji VAT-7 za miesiące, w których korygowano faktury.
Zastosowanie przez skarżącą Spółkę stawki 7 % w miejsce stawki 22 % skutkowało tym, że organ podatkowy zwiększył podatek należny o różnicę pomiędzy kwotą podatku obliczoną wg stawki 22 % a wykazaną na fakturach kwotą podatku obliczoną wg zaniżonej stawki 7 %.
Organ przyjął kwoty podatku należnego za poszczególne miesiące w wysokości wynikającej z rozliczenia podatku należnego posługując się w tym celu tabelą. W przypadku wystąpienia zawyżenia kwoty podatku do zwrotu, wyliczona została kwota dodatkowego zobowiązania podatkowego, zgodnie z art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości odpowiadającej 30 % zawyżenia. Przy zawyżeniu kwoty podatku do przeniesienia na następny miesiąc, wyliczona została kwota dodatkowego zobowiązania podatkowego, zgodnie z art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zawyżenia.
W przypadku, gdy Spółka wykazała w deklaracji kwotę zwrotu podatku, a powinna wykazać kwotę zobowiązania podatkowego, wyliczona została kwota dodatkowego zobowiązania podatkowego, zgodnie z art. 27 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zaniżenia zobowiązania oraz w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zawyżenia zwrotu.
W dniu [...] skarżąca Spółka odwołała się od tej decyzji i podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego: art. 120, 121, 122, 123, 124, 180, 187, 188, 191, 192, 194, 197 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niezastosowanie art. 247 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem skarżącej Spółki wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku kontroli, a to bez podstawy prawnej, gdyż organy kontroli podatkowej nie są organami podatkowymi właściwymi do wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego. Zarzucono również naruszenie art. 27 ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 52 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym nie jest zaległością podatkową kwota wykazana do przeniesienia na kolejny miesiąc.
Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując w uzasadnieniu, że decyzja opiera się po pierwsze na opinii Urzędu Statystycznego w Ł., w której posłużono się nomenklaturą statystyczną (numerem grupowania) nieistniejącą a po drugie - na uzyskanej niepełnej i sprzecznej wewnętrznie opinii Głównego Urzędu Statystycznego, co spowodowało, że uzasadnienie decyzji oparte zostało na niewiarygodnych dowodach. Nadto, zarzucono pominięcie w ogóle istoty sprawy polegające na tym, że w okresie objętym kontrolą funkcjonowały dwie sprzeczne opinie. Zdaniem skarżącej Spółki jedynie opinia autorstwa Ośrodka Badawczo – Rozwojowego Głównego Urzędu Statystycznego winna być brana pod uwagę w kontekście potwierdzającej jej opinii Instytutu Techniki Budowlanej. Nie można było przy występujących rozbieżnościach oddalić wniosku dowodowego strony skarżącej zmierzającego do wyjaśnienia istoty sprawy. Doprowadziło to do naruszenia ważnego interesu podatnika i jego zaufania do organów państwowych. Prócz tego – w zakresie ustaleń i określeń należności za miesiące listopad 1999 roku, luty 2000 roku i maj 2000 roku wydający decyzję nie poczynił żadnych ustaleń, czy spełniono przesłanki do ustalenia sankcji w podatku VAT, ponieważ z uzasadnienia decyzji nie wynika fakt uzyskania zwrotu różnicy lub podatku warunkującego jej zastosowanie zgodnie z art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto, skorygowanie faktur VAT w miesiącu lipcu 2000 roku za miesiące poprzednie nie wymagało skorygowania deklaracji za poprzednie miesiące, ponieważ nie istniała podstawa prawna dla takiego działania. Natomiast zgodnie z art. 52 ustawy Ordynacja podatkowa kwota podatku do przeniesienia na kolejny miesiąc nie jest zaległością podatkową w razie nie otrzymania faktycznego zwrotu podatku lub różnicy podatku, zatem nie ma podstaw do przyjęcia istnienia zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę w poszczególnych miesiącach. Odwołujący się podniósł także zarzut nieważności decyzji, jako że została ona wydana bez podstawy prawnej. W sytuacji, gdy postępowanie kontrolne zostało zakończone wynikami kontroli, wydający decyzję nie mógł wszcząć postępowania podatkowego i wydać decyzji.
Dnia 2 lipca 2003 roku odwołujący się uzupełnił odwołanie podnosząc dodatkowe argumenty przemawiające za błędnym zaliczeniem profili PCV do odpowiedniego grupowania SWW. Zdaniem odwołującego się profile PCV winny zostać zaklasyfikowane jako "Wyroby z tworzyw sztucznych dla budownictwa" (SWW 1365) z uwagi na kryterium surowcowe i przeznaczenia. Prócz tego wskazano, że uprawnione było klasyfikowanie wyrobu przeznaczonego do wytworzenia innego wyrobu, lub stanowiącego jego część do grupowania odpowiedniego dla produktu finalnego zgodnie z punktem 4.2.3 Zasad Metodycznych SWW. Nadto, organ błędnie przyjął, że kryterium otworowe jest kryterium konstrukcyjnym, a nie przeznaczenia. Jedyna opinia, która winna zostać w niniejszej sprawie przyjęta była opinia Ośrodka Badawczo – Rozwojowego Statystyki Głównego Urzędu Statystycznego, która pozostaje w zgodności z ustaleniami i wnioskami poczynionymi przez stronę skarżącą.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w dniu [...] wydał decyzję o numerze [...], którą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że stawka 7 % w podatku od towarów i usług ma charakter preferencyjny. Przy badaniu, czy podatnik jest upoważniony do jej stosowania należy brać pod uwagę przepisy o statystyce państwowej. Organ podkreślił, że producent sam winien klasyfikować swoje wyroby według zasad metodycznych, których istnieje wiele. Natomiast kwestie sporne z tym związane rozstrzyga Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Jedynie organy statystyczne upoważnione przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego mają uprawnienie do wydawania wiążących opinii klasyfikacyjnych oraz udzielania pomocy w zaklasyfikowaniu wyrobu do odpowiedniego grupowania SWW. Natomiast żaden organ ani podatnik nie są uprawnionymi podmiotami do kwestionowania samej konstrukcji SWW. W niniejszej sprawie strona skarżąca w sposób właściwy dokonała klasyfikacji wyrobów, a komunikat Głównego Urzędu Statystycznego miał na celu wyeliminowanie wątpliwości z tym związanych w postępowaniu podatkowym.
Wprawdzie organ podatkowy pierwszej instancji posłużył się w postępowaniu dowodem w postaci opinii Instytutu Techniki Budowlanej przedłożoną przez stronę skarżącą, jednak nie wpływa to na zmianę rozstrzygnięcia. Istotne jest w sprawie bowiem to, ze skarżąca spółka stosowała samodzielnie symbole tożsame z symbolami określonymi przez Główny Urząd Statystyczny. Dopiero post factum uznała, że korzystniejsze będzie stosowanie symboliki wskazanej przez Instytut Techniki Budowlanej. Organ odwoławczy nadto podkreślił, że nie można się zgodzić na dowolne stosowanie stawek w podatku od towarów i usług.
Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji co do zasadności ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i konieczności złożenia deklaracji korygujących za okresy, w których dokonano korekt faktur. Organ ten również wskazał na podstawy prawne uprawnieni organu kontroli skarbowej do wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego i wydawania decyzji.
W skardze z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym poprzez jego niezastosowanie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powołano się na argumentację przytoczoną wcześniej w odwołaniu a nadto wskazano, że wadliwość faktur będących przedmiotem kontroli miała charakter mniejszej wagi błędów formalnych. Natomiast treść klasyfikacji, której organy podatkowe przypisują istotny sens, jest w rzeczywistości pozbawiona znaczenia normatywnego; nosi ona jedynie cechy niezbędnej, technicznej pomocy w stosowanym nazewnictwie wyrobów. Błędne oznaczenie SWW nie może zatem pociągać negatywnych skutków prawnych w stosunku do skarżącej Spółki.
W dniu 18 lutego 2004 roku odpowiadając na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie powołując się na treść ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, jednocześnie akcentując fakt, że w toku całego postępowania organy podatkowe nie zmodyfikowały wobec Spółki swego stanowiska w zakresie interpretacji zastosowanej klasyfikacji produktów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zasadnicze znaczenie dla potrzeb niniejszego rozstrzygnięcia ma zaakcentowanie, że zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zmianami) ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o usługach rozumie się przez nie usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Niewątpliwie zatem zamieszczenie usługi w stosownej klasyfikacji rozstrzyga o objęciu obrotu nią opodatkowaniem podatkiem VAT.
Nie ma również sporu między stronami co do tego, że załączniki do cytowanej wyżej ustawy o VAT w tym w szczególności załącznik nr 5 zawierają towary i usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Systematyczny Wykaz Wyrobów, do którego odwołuje się treść załącznika 5 stał się zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 29 czerwca 1995r.o statystyce publicznej (Dz. U. nr 88, poz. 439 z 1995r. ze zmianami) standardem klasyfikacyjnym.
Z powyższego wynika niekwestionowany wniosek, że załączniki do ustawy o podatku VAT zawierają usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej.
Pojęcie usług wymienionych w stosownych klasyfikacjach odwołuje się zaś nie tylko do nazwy przyjętej dla określonej usługi w przedmiotowym standardzie klasyfikacyjnym, lecz także nadanego jej w tym standardzie oznaczenia cyfrowego, co przypisuje ją do danego grupowania.
Prezentowana przez stronę skarżącą argumentacja, że decydująca dla stawki podatkowej jest sama nazwa sprzedawanego artykułu zaś oznaczenie cyfrowe pozostaje bez znaczenia jest jednostronna i nie uwzględnia treści obowiązujących w latach 1999 i 2000 przepisów prawa.
Zgodnie bowiem z art. 54 ust.4 cytowanej ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w okresie do 31 grudnia 2002 r. należało stosować klasyfikacje statystyczne obowiązujące przed dniem 1 lipca 1997 r. Do takich klasyfikacji bez wątpienia należał SWW wprowadzony jeszcze pod rządami ustawy o statystyce państwowej z dnia 26 lutego 1982r. Dz. U. nr 40 z 1989r, poz. 221). Oznaczenie cyfrowe nie ma bynajmniej jedynie znaczenia ewidencyjnego czy porządkowego. Jest natomiast integralną i równoprawną częścią składową klasyfikacji statystycznej usług i towarów.
Pogląd powyższy wynika przede wszystkim z obowiązujących przepisów prawa. Paragraf 38 ust.7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, poz. 1024 ze zmianami) przewidywał, że faktura winna zawierać co najmniej nazwę towaru i usługi i precyzował, że tego rodzaju dane identyfikacyjne obejmują również symbol towaru lub usługi, określony w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Podobne uregulowanie zawierał także paragraf 37 ust.7 kolejnego rozporządzenia Ministra Finansów w tym samym przedmiocie z dnia 22 grudnia 1999r. (Dz. U.109 poz. 1245 ze zmianami). W tej sytuacji czynione przez stronę skarżącą zastrzeżenie że jedynym skutkiem niedopełnienia wskazanych wymogów jest obowiązek wystawienia faktury korygującej nie ma znaczenia, gdyż dotyczy możliwości poprawienia niewłaściwych zapisów w fakturze a nie charakteru prawnego oznaczenia cyfrowego (symbolu), pod którym dany towar występuje w klasyfikacjach statystycznych.
Szczegółowe zasady dokonywania klasyfikacji statystycznych i sposobów interpretacji zawierają zasady metodyczne SWW. Jednakże przedstawiona wyżej uwaga, wydaje się celowa, z uwagi na brzemienną w negatywne skutki podatkowe niekonsekwencję podatnika ustaloną i podnoszoną przez organy podatkowe w toku postępowania podatkowego w rozpoznawanej sprawie.
Otóż skarżąca spółka w swych wystąpieniach do organów statystycznych mających na celu uzyskanie urzędowego potwierdzenia prawidłowości przypisania spornych towarów do materiałów i usług, których sprzedaż jest objęta stawką 7% VAT posługiwała się grupowaniem sytuującym je wśród materiałów i usług objętych stawka podstawową (k. 40 akt administracyjnych).
Okoliczność powyższa jest o tyle bardziej doniosła w skutkach, że już w lipcu 1999r. spółka skarżąca znalazła się w posiadaniu opinii interpretacyjnej Urzędu Statystycznego w Ł., który w istocie przypisał sporne artykuły do grupowania nie uzasadniającego zastosowania stawki 7% (opinia Urzędu Statystycznego w Ł. k. 40 akt administracyjnych).
Pozostająca poza sporem w sprawie okoliczność błędnego zrozumienia wzmiankowanej opinii przez skarżącą spółkę nie może mieć żadnego znaczenia w prawie podatkowym, które ma charakter obiektywny niezależny od winy, woli i świadomości podatnika.
W ramach dowodowych rozpoznawanej sprawy należy raczej potraktować ją jako utrwaloną niekonsekwencję podatnika, który mimo tej negatywnej opinii dalej stosował nieuprawnioną stawkę VAT.
Zmiana stanowiska podatnika nastąpiła dopiero po opublikowaniu Komunikatu Prezesa GUS w Dzienniku Urzędowym GUS z dnia 2 maja 2000r. (Dz. Urz. GUS nr 5 poz. 57).
Wymieniony komunikat nie wskazał jednak nowego, odmiennego grupowania statystycznego dla przedmiotowych profili, lecz potwierdził, podobnie jak opinia z dnia 16 lipca 1999r., iż produkt będący przedmiotem sprzedaży należy klasyfikować do grupowania SWW 1361, a więc nie wymienionego w załączniku 5 do ustawy o podatku VAT. Również zatem i ta okoliczność wskazuje na niekonsekwencję skarżącej spółki.
Jeśli bowiem skarżąca opierała swoje stanowisko na opinii Ośrodka Badawczo Rozwojowego Statystyki Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 grudnia 1995r. klasyfikującej sporne profile do grupowania SWW 1365 wymienionego w przedmiotowym załączniku do ustawy o podatku VAT, to jej zastrzeżenia i wątpliwości winna wzbudzić już pierwsza "niekorzystna" opinia z 1999r. klasyfikująca je do grupowania SWW 1361, a nie dopiero komunikat, który został ogłoszony niemal rok później.
Jeśli zaś przyjąć, że skarżąca jedynie na skutek oczywistej omyłki błędnie dokonywała klasyfikacji do grupowania SWW 1361 w miejsce SWW 1365, to nie wiadomo, dlaczego odmienne opinie statystyczne wzbudziły jej zastrzeżenia. Przecież, co wskazano wyżej, gdyby spółka opierała się nie na oznaczeniu cyfrowym wykazu, lecz na opisie produktu zawartym w SWW i fakturach, to w ogóle nie miała podstaw do niepokoju z powodu ukazania się niekorzystnych opinii, gdyż wówczas winno znaleźć zastosowanie powyższe twierdzenie spółki skarżącej, że nie mają one (owe oznaczenia cyfrowe) istotnego znaczenia dla prawidłowej klasyfikacji spornych profili.
Nie jest trafne stanowisko zawarte w skardze, że, skoro sporne profile są przeznaczone dla budownictwa, mieszczą się w pojęciu wyrobów sztucznych dla budownictwa, co oznacza, że winny być zaklasyfikowane w grupowaniu SWW 1365, co z kolei oznacza, że winno się do ich sprzedaży stosować stawkę 7% podatku VAT.
Nie ma sporu między stronami co do tego, że sporne profile należą do wyrobów sztucznych dla budownictwa. Rzecz jednak w tym, że zgodnie z poglądem zaprezentowanym powyżej istotne znaczenie dla klasyfikacji ma nie tylko opis towaru, lecz także jego usytuowanie w określonym grupowaniu. Uzasadniony jest bowiem wniosek, że sprzedaż nie wszystkich wyrobów sztucznych dla budownictwa podlega opodatkowaniu stawką 7% VAT, lecz tylko tych spośród nich, które należą do grupowania statystycznego SWW 1365 (z wyjątkami, o których mowa w stosownej pozycji załączniku nr 5 do ustawy, a które nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie).
Nie ma także racji strona skarżąca kwestionując uprawnienie organów podatkowych do przyznania wiarygodności tym opiniom statystycznym, które były niekorzystne dla podatnika, i które nie zawierały szczegółowego uzasadnienia.
Faktem jest, że opinia Ośrodka Badawczo Rozwojowego Statystyki z 1995r.n a którą powoływała się strona skarżąca była szczegółowo uzasadniona, czego niestety nie można powiedzieć o kolejnych opiniach statystycznych złożonych do akt niniejszej sprawy.
Jednak, co podkreślić należy z całą stanowczością, opinie statystyczne podlegają ocenie na podstawie zasady swobodnej oceny dowodów, jak każdy inny dowód ujawniony w toku postępowania.
Zauważyć też wypada, ze organy podatkowe w niniejszej sprawie dokonały takiej oceny wyraźnie stwierdzając z jakich przyczyn dają wiarę opiniom sytuującym sporne profile w grupowaniu SWW 1361 oraz, dlaczego odmawiają dania wiary tej opinii, która umiejscawia je w grupowaniu SWW 1361. Rozumowanie, które przywiodło organy te, a w szczególności organ I instancji jest logiczne i kompletne. Sąd nie dostrzega przyczyn, które mogłyby zdyskwalifikować dokonaną ocenę omawianych dowodów.
W szczególności podnieść należy, że skoro opinia statystyczna (interpretacyjna) jest dowodem w sprawie podatkowej, to ocena tego dowodu należy nie do źródła dowodowego, z którego jest czerpany, lecz do organu podatkowego, który zgodnie z art. 191 ordynacji podatkowej jest zobowiązany do dokonania takiej oceny i dania wyrazu temu badaniu w uzasadnieniu decyzji podatkowej. Innymi słowy brak szczegółowego uzasadnienia opinii sam w sobie nie prowadzi do jej dyskwalifikacji i odrzucenia. Wniosek ten jest tym bardziej uzasadniony, że zasady przyporządkowywania poszczególnych towarów i usług do określonych grupowań SWW zostały przedstawione w zasadach metodycznych SWW. Sprawdzenie prawidłowości ich stosowania nie wymaga zaś wiedzy specjalnej i już choćby z tego względu są do niej uprawnione także organy podatkowe.
Tożsame jest także stanowisko sądu w przedmiocie dokonanej przez organy podatkowe oceny dowodu w postaci złożonej do akt sprawy opinii Instytutu Techniki Budowlanej, który nie jest podmiotem powołanym do formułowania opinii statystycznych a tym bardziej podatkowych.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności oraz wobec braku innych zarzutów poza sformułowanymi w skardze sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.