I SA/Łd 469/25

I SA/Łd 469/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-11-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Grzegorczyk-Drozda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 4 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant : Asystent sędziego Katarzyna Nadolska-Góra, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2025 roku sprawy ze skargi S. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 1 lipca 2025 roku nr 1001-IOV-2.4103.26.2025.13.U13.IM w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług za grudzień 2013 roku oraz za poszczególne miesiące 2014 roku wraz z ich oprocentowaniem oddala skargę.,
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 1 lipca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź – Śródmieście z dnia 4 marca 2025 r.
Dnia 22 marca 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź – Śródmieście, w wyniku analizy dokumentów złożonych przez Spółkę za: grudzień 2013 r., styczeń 2014 r., kwiecień 2014 r., lipiec 2014 r., sierpień 2014 r., październik 2014 r. i listopad 2014 r., tj. deklaracji VAT-7, postanowień o przedłużeniu terminów zwrotów podatku VAT oraz decyzji wydanych przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi, Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź - Śródmieście oraz organu odwoławczego, przelał na konto bankowe Spółki kwotę 1.097.821 zł wraz z oprocentowaniem w wysokości 737.157 zł z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. i kwiecień 2014 r. a dnia 12 sierpnia 2024 r. kwotę 1.134.835 zł wraz z oprocentowaniem z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r., lipiec 2014 r., sierpień 2014 r., październik 2014 r. i listopad 2014 r., stwierdzając, że Spółce przysługuje oprocentowanie z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości:
- 50% zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku o VAT w zw. z art. 57 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. od dnia następnego od terminu zwrotu podatku od towarów i usług deklarowanego przez Podatnika w deklaracji podatkowej VAT-7 do dnia wydania decyzji przez organ I instancji,
- 100% zgodnie z art. 87 ust. 7 ustawy o podatku o VAT w zw. z art. 78 § 1 i art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jed. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. - dalej jako: "O.p."), tj. od dnia następnego po dniu wydania decyzji przez organ I instancji do dnia dokonania zwrotu podatku od towarów i usług.
W dniu 17 października 2024 r. Spółka S sp.j. Wspólnicy złożyła wniosek do Urzędu Skarbowego Łódź - Śródmieście o zwrot nadpłat z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., styczeń 2014 r., lipiec 2014 r., sierpień 2014 r., październik 2014 r. i listopad 2014 r.
Strona w uzasadnieniu wskazała, iż oprocentowanie nadpłat z tytułu podatku od towarów i usług za wskazane okresy, które zostało zwrócone wraz z nadpłatami w dniach 22 marca 2024 r. i 12 sierpnia 2024 r., ale naliczono je w sposób nieprawidłowy, co skutkuje niewypłaceniem zaległych nadpłat w całości.
Decyzją z dnia 4 marca 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź -Śródmieście odmówił Spółce zwrotu wnioskowanej nadpłaty.
Ponieważ strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Po jego rozpoznaniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, decyzją z dnia 1 lipca 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Spółka uważa, iż kwoty podatku w części zweryfikowanej przez organy pierwszej instancji, w sposób zgodny z deklaracją Spółki winny być oprocentowane w stawce wynikającej z art. 87 ust. 2 zdanie 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej jako: "ustawa o VAT"), a kwoty podatku zakwestionowane, jak określiła strona, w "nielegalnych" decyzjach organu pierwszej instancji, winny podlegać oprocentowaniu w pełnej wysokości (tj. zgodnie z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w zw. art. 78 § 1 w zw. z art. 56 § 1 O.p.), poczynając od dnia, w którym upłynęły podstawowe terminy do zwrotu VAT do dnia ich zwrotu - również z zastosowaniem art. 78a O.p.
Strona, w dalszym ciągu, nie zgadzając się z wnioskami organu, tym razem II instancji, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów zarówno prawa materialnego jak i postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:
• art. 87 ust. 2 w zw. z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, że art. 87 ust. 7 ustawy o VAT nie ma zastosowania w naliczaniu oprocentowania za okres objęty weryfikacją, o której mowa w art. 87 ust. 2 zd. 2 tej ustawy, w sytuacji gdy organ skutecznie przedłużył termin zwrotu podatku, podczas gdy, dodatkową przesłanką do zastosowania przez organy podatkowe oprocentowania w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej jest wykazanie przez organ zasadności zwrotu, co powoduje, że w przypadku zakwestionowania zasadności zwrotu, które to zakwestionowanie stało się niezasadne (w całości lub części), kwota niezasadnie zakwestionowana przez organ staje się (jest traktowana jako), z mocy ex tunc, nadpłatą podlegającą oprocentowaniu w wysokości odsetek od zaległości podatkowych od dnia, w którym upłynął termin do zwrotu podatku; pojęcie "zasadności zwrotu" nie odnosi się do wysokości tego zwrotu, podczas gdy nadwyżka podatku naliczonego nad należnym, jako świadczenie pieniężne, podlega podziałowi, co powoduje możliwość stwierdzenia częściowej zasadności zwrotu (lub też częściowej niezasadności zwrotu);
• art. 78 § 1 w zw. z art. 56 § 1 O.p. w zw. z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i odmowę zwrotu nadpłat wykazanych przez Spółkę we wniosku z dnia 17 października 2024 r. w sytuacji, gdy różnica pomiędzy kwotą określoną w pierwotnej decyzji organu pierwszej instancji kończącej czynności weryfikacyjne, a kwotą wynikającą z decyzji ostatecznej (tj. w zakresie w jakim organ nieprawidłowo zakwestionował zwrot podatku) jest, na mocy art. 87 ust. 7 ustawy o VAT traktowana jako nadpłata i winna być oprocentowana w wysokości odsetek za zwłokę;
• art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt. 6 O.p. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, tj. w sposób nielogiczny, sprzeczny wewnętrznie, przez co nie poddający się kontroli sądowoadministracyjnej.
W uzasadnieniu, Podatnik wskazał, iż organ słusznie stwierdził, że "czynności" o których mowa w art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy o VAT nie dotyczy zainicjowanych przez stronę postępowań prowadzonych w drugiej instancji czy też postępowań sądowo administracyjnych - postępowanie podatkowe prowadzone przez organ I instancji w ramach pierwszego rozpatrzenia sprawy. Czynnością weryfikacyjną nie jest ponowne postępowanie przed organem pierwszej instancji w wyniku uchylenia decyzji tego organu z uwagi na jej niezgodność z prawem.
Spółka nie zgodziła się z interpretacją organu, która prowadziła do wniosku, iż to na stronę winno przerzucić się odpowiedzialność za wadliwie podjęte rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu podatku (nadpłaty) środków finansowych, które ab inito nie są należne Skarbowi Państwa.
W ocenie Spółki, organy podatkowe nie są uprawnione do obliczania nadpłaty, z nieznaną przepisom ustawy o VAT mieszaną wysokością oprocentowania nadpłat.
Zdaniem strony, nie znajduje usprawiedliwienia stan, w którym Skarb Państwa, przez blisko 10 lat, korzysta z nienależnych mu środków w wyniku podejmowania błędnych decyzji, a konsekwencje tych błędów przerzuca na Podatnika.
Strona wskazała, iż kwoty nadwyżki podatku w części zweryfikowanej przez organy pierwszej instancji w ramach pierwszego postępowania, w sposób zgodny z deklaracją Spółki, winny być oprocentowane w stawce wynikającej z art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy o VAT (stawce obniżonej), co nie jest przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie, kwoty nadwyżki podatku zakwestionowane (zweryfikowane negatywnie) w nielegalnych (uchylonych) decyzjach pierwszej instancji, winny podlegać oprocentowaniu w pełnej wysokości (tj. zgodnie z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 56 § 1 O.p.), poczynając od dnia w którym upłynęły podstawowe terminy do zwrotu VAT do dnia ich zwrotu (z zastosowaniem art. 78a O.p.). Strona podniosła, że to do kompetencji Naczelnika US i Naczelnika UCS należało przesądzenie, czy wykazany przez Spółkę zwrot był zasadny. Organy podatkowe w ramach procedur dodatkowych weryfikacji przesądziły tę kwestię negatywnie (w części oraz w całości), czym wykluczyły stosowanie art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy o VAT. Strona wskazała, iż w hipotezie przywołanego przepisu mowa jest jedynie o sytuacji, gdy "przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu", co, w ocenie Spółki, należy odnosić do procedur weryfikacyjnych wyliczonych w zdaniu drugim tego przepisu i zakończonych przez organy.
Zatem skoro, zdaniem Spółki, odpadły przesłanki do stosowania wyjątku od reguły, bo organ odrzucił nie uznając zasadności zwrotu w ramach procedur weryfikacyjnych, to należy zastosować regułę ogólną wynikającą z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT. Zatem różnicę podatku niezwróconą przez organy podatkowe w terminach, o których mowa w ust. 2 zd. 1 i ust. 5a, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Ostatecznie strona podniosła, że skoro przeprowadzone przez organ czynności wykazały niezasadność zwrotu to organ nie może w przyszłości powoływać się na dyspozycję art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy o VAT.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do uznania wskazanych w niej naruszeń jako zasadnych. Organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, w pełnym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jako bezzasadna, podlega oddaleniu.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 – dalej jako: "p.u.s.a."). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając przedmiotową sprawę, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Nadto sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w związku z tym uznał, że nie ma potrzeby powielania wszystkich kwestii w niniejszym uzasadnieniu i z tego względu swoje rozważania skupi przede wszystkim na kwestiach spornych między stronami.
Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia zarówno prawa procesowego jak i prawa materialnego. Dokonano prawidłowej wykładni przepisów prawa oraz właściwie je zastosowano.
Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest wykładnia organów obu instancji, zdaniem strony błędna, art. 87 ust. 2 w zw. z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT, sprowadzająca się do uznania przez organy podatkowe, że art. 87 ust. 7 ustawy o VAT nie ma zastosowania do naliczania oprocentowania za okres objęty weryfikacją, o której mowa w art. 87 ust. 2 zd. 2, w sytuacji gdy organ skutecznie przedłużył termin zwrotu podatku, a dodatkową przesłanką do zastosowania oprocentowania w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej jest wykazanie przez organ zasadności zwrotu, co powoduje, że w przypadku zakwestionowania zasadności zwrotu, które stało się niezasadne (w całości bądź w części), kwota niezasadnie zakwestionowana przez organ staje się (jest traktowana jako) nadpłatą podlegającą oprocentowaniu w wysokości odsetek od zaległości podatkowych od dnia, w którym upłynął termin do zwrotu podatku.
Zdaniem Spółki, kwoty nadwyżki podatku w części zweryfikowanej przez organy pierwszej instancji w ramach pierwszego postępowania, w sposób zgodny z deklaracją Spółki winny być oprocentowane w stawce wynikającej z treści art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy o VAT (stawce obniżonej) oraz kwoty nadwyżki podatku zakwestionowane (zweryfikowane negatywnie), w później uchylonych decyzjach organu pierwszej instancji, winny podlegać oprocentowaniu w pełnej wysokości (tj. zgodnie z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w zw. art. 78 § 1 w zw. z art. 56 § 1 O.p.), poczynając od dnia, w którym upłynęły podstawowe terminy do zwrotu VAT do dnia ich zwrotu - również z zastosowaniem art. 78a O.p.
Analizując przedmiotową sprawę, sąd uznał, iż organ zasadnie wskazał, że zarówno przepis art. 87 ust. 2 zd. 3, jak i art. 87 ust. 7 ustawy o VAT odnoszą się do oprocentowania przy zwrocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Dotyczą jednak odmiennych okoliczności faktycznych związanych ze zwrotem różnicy w podatku od towarów i usług.
Zgodnie z wykładnią językową art. 87 ust. 2 ustawy o VAT odnosi się do sytuacji, w której podatnik składa deklaracje VAT-7 i w rozliczeniu tym wnioskuje o dokonanie w określonym terminie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Organ podatkowy, w przypadku wątpliwości, co do zasadności zwrotu, może podjąć czynności sprawdzające, kontrole podatkowe lub postępowanie podatkowe na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa lub postępowanie kontrolne na podstawie przepisów o kontroli skarbowej (obecnie kontrola celno-skarbowa na podstawie ustawy o KAS) i dokonać weryfikacji okoliczności mających uzasadniać zwrot nadwyżki podatku VAT. Sąd pragnie podkreślić, na co zwrócił również uwagę organ, że weryfikacja wiąże się z koniecznością przedłużania wskazanego w art. 87 ust. 2 zd. 1 ustawy o VAT terminu zwrotu VAT.
Jeśli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu pierwszym przywołanego przepisu, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę zwrotu wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
Mając na względzie dyspozycję zawartą w treści art. 87 ust. 2 zd. 3 albo art. 87 ust. 7 ustawy o VAT organ w pierwszej kolejności winien ustalić, czy w odniesieniu do wnioskowanego w deklaracji podatkowej zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za dany miesiąc miała miejsce weryfikacja zasadności zwrotu związana z przedłużeniem terminu na dokonanie zwrotu. Odsetki należą się bowiem podatnikowi w każdym przypadku przekroczenia przez organ podatkowy terminów zwrotu przewidzianych w art. 87 ust. 2 zd. 1, jednak ich wysokość będzie zależała od sytuacji. Kwota zwrotu podlegać będzie oprocentowaniu właściwemu dla opłaty prolongacyjnej (art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT) za okres, w którym organ prowadził czynności sprawdzające, kontrolę podatkową lub postępowanie podatkowe na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa lub postępowanie kontrolne na podstawie przepisów o kontroli skarbowej (aktualnie kontrola celno-skarbowa na podstawie ustawy o KAS) i zadeklarowany zwrot okazał się zasadny. Jeżeli organ przekroczył ustawowe terminy zakończenia wskazanych powyżej czynności (pozostawał w zwłoce) i skutecznie ich nie przedłużył będzie miała zastosowanie regulacja wynikająca z treści art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w zw. z art. 78 § 1 O.p. a zwrot będzie podlegał oprocentowaniu właściwemu dla nadpłaty. Regulacja ta nie odnosi sie do sytuacji, w których naczelnik urzędu skarbowego przed upływem terminu do zwrotu VAT przedłużył go skutecznie w związku z weryfikacją zwrotu VAT. Zdanie trzecie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nakazuje wypłatę odsetek od kwoty podlegającej zwrotowi w sytuacji uznania zasadności deklarowanego przez podatnika zwrotu. Zatem jeśli organ popadł w zwłokę i nie dokonał zwrotu podatku bez wszczynania czynności sprawdzających lub przekraczając terminy do zwrotu, należne jest oprocentowanie na podstawie art. 87 ust. 7 ustawy o VAT.
Ustawodawca przewidział sytuację, gdy potwierdzona zostanie zasadność zwrotu, wówczas podatnikowi należy się rekompensata za przetrzymywanie jego środków, tj. wypłata wraz z odsetkami w wysokości opłaty prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
W rozpatrywanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź - Śródmieście za poszczególne okresy rozliczeniowe, tj.: 12/2013 r., 1/2014 r., 4/2014 r., 7/2014 r., 8/2014 r., 10/2014 r. oraz 11/2014 r. wydał i skutecznie doręczył postanowienia o przedłużeniu terminów zwrotów. Organ zasadnie zauważył, że w tej sytuacji znajdzie zastosowanie treść art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy o VAT, ale jedynie za okres do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, natomiast po tym terminie odsetki od nieterminowego zwrotu VAT należne są na zasadach określonych w art. 87 ust. 7 ustawy o VAT. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy o VAT znajdzie zastosowanie za okres od upływu terminu zwrotu podatku wynikającego z deklaracji do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, a po tym terminie odsetki od nieterminowego zwrotu należne są na zasadach określonych w art. 87 ust. 7 ustawy o VAT.
Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, doszedł do wniosku, że przepis art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy o VAT wprowadza wyjątek od reguły pełnego oprocentowania zwrotu podatku, wyrażonej w art. 87 ust. 7 ustawy o VAT, a ten, zgodnie z zasadami wykładni prawa nie może być interpretowany rozszerzająco. Dlatego w przypadku braku podstaw do zastosowania, w okolicznościach sprawy, art. 87 ust. 2 zd. 3 ustawy o VAT po dacie wydania pierwszej decyzji wymiarowej zasadnym jest zastosowanie za okres od wydania decyzji do czasu zwrotu przepisu art. 87 ust. 7 ustawy o VAT, zgodnie z którym różnica podatku niezwrócona przez urząd skarbowy w terminach, o których mowa w ust. 2 zd. 1 i ust. 5a, traktuje się nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej (tak NSA np. w wyrokach z dnia 28.09.2023 r., sygn. akt I FSK 582/23 oraz z dnia 10.04.2019 r., sygn. akt I FSK 1173/18 - dostępne, tak jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W wyroku z dnia 18 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. akt I FSK 521/22 wskazał, że art. 87 ust. 2 ustawy o VAT należy interpretować w taki sposób, że organem, o którym mowa w tym przepisie, jest organ pierwszej instancji oraz że weryfikacja przez ten organ zasadności rozliczenia może rozciągać się na czas uruchomienia wymienionych w tym przepisie trybów postępowania w pierwszej instancji. Weryfikacja ta nie rozciąga się natomiast na postępowanie odwoławcze, postępowanie sądowoadministracyjne lub powtórne postępowanie przed organami (tak też NSA w wyrokach z dnia 26.02.2025 r., sygn. akt I FSK 1611/21 oraz z dnia 18.03.2025 r., sygn. akt l FSK 2149/21).
W przedmiotowej sprawie za:
- XIl/2013 r. wykazano w deklaracji VAT-7 zwrot w wysokości 1.671.180 zł, określono w pierwszej decyzji organu I instancji zwrot w wysokości 985.627 zł, w decyzji ostatecznej organu I instancji określono wysokość zwrotu w kwocie 1.367.317 zł;
- lV/2014 r. wykazano w deklaracji VAT-7 zwrot w wysokości 792.446 zł, określono w pierwszej decyzji organu I instancji zwrot w wysokości 60.138 zł, w decyzji ostatecznej organu pierwszej instancji określono wysokość zwrotu w kwocie 776.269 zł;
- 1/2014 r. wykazano w deklaracji VAT-7 zwrot w wysokości 1.073.750 zł, określono w pierwszej decyzji organu I instancji zobowiązanie podatkowe w wysokości 270.483 zł, decyzją organu drugiej instancji uchylono decyzję organu I instancji i określono wysokość zwrotu w kwocie 745.685 zł (skarga);
- VIl/2014 r. wykazano w deklaracji VAT-7 zwrot w wysokości 19.729 zł, określono w pierwszej decyzji organu I instancji zobowiązanie podatkowe w wysokości 645.843 zł, w decyzji ostatecznej organu II instancji uchylono decyzje organu I instancji w całości i umorzono postępowanie;
- VIII/2014 r. wykazano w deklaracji VAT-7 zwrot w wysokości 10.000 zł, określono w pierwszej decyzji organu I instancji zobowiązanie podatkowe w wys. 637.555 zł, w decyzji ostatecznej organu II instancji uchylono decyzję organu I instancji w całości i umorzono postępowanie;
- X/2014 r. wykazano w deklaracji VAT-7 zwrot w wysokości 841.103 zł, określono w pierwszej decyzji organu I instancji kwotę do zwrotu w wysokości 127.320 zł, w decyzji ostatecznej organu II instancji uchylono decyzję organu I instancji w całości i umorzono postępowanie;
- XI/2014 r. wykazano w deklaracji VAT-7 zwrot w wysokości. 20.000 zł, określono w pierwszej decyzji organu I instancji zobowiązanie podatkowe w wysokości 279.769 zł, w decyzji ostatecznej organu II instancji uchylono decyzję organu I instancji w całości i umorzono postępowanie.
W każdym ze wskazanych okresów, organ odwoławczy potwierdził zasadność zadeklarowanego przez Podatnika zwrotu w całości lub w części poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i zmniejszenie wysokości kwoty zwrotu lub uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania podatkowego.
Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy, sąd pragnie podkreślić, że po zakończeniu postępowań drugoinstancyjnych okazało się, iż wykazane przez Stronę w deklaracjach VAT-7 zwroty VAT były zasadne w części lub w całości. Nie oznacza to, że okoliczność negatywnej pierwotnej weryfikacji zwrotu podatku uzasadnia zwrot odsetek w pełnej wysokości od niezwróconego w terminie zwrotu podatku za cały okres od upływu terminu zwrotu podatku z deklaracji zgodnie z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT.
Organ w pełni zasadnie przyjął, że w rozpatrywanej sprawie oprocentowanie przysługuje w wysokości 50% zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 57 § 2 O.p., tj. od dnia następnego od terminu zwrotu podatku od towarów i usług deklarowanego przez Podatnika w deklaracji podatkowej VAT-7 do dnia wydania pierwszej decyzji przez organ I instancji oraz w wysokości 100% zgodnie z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w zw. z art. 78 § 1 i art. 56 § 1 O.p., tj. od dnia następnego po dniu wydania pierwszej decyzji przez organ I instancji do dnia dokonania zwrotu podatku od towarów i usług.
Decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt. 6 O.p.). W ocenie sądu uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przepisu art. 210 § 4 O.p. W części uzasadnienia faktycznego decyzji organ podatkowy omówił wszystkie fakty mające znaczenie w analizowanej sprawie, przedstawił podstawę prawną w powiązaniu z faktami a także przebieg procesu myślowego, który doprowadził do wyboru treści analizowanego rozstrzygnięcia. Działania organu nie wykraczały poza ramy określone przepisami ustawy Ordynacja podatkowa a wydana decyzja wypełnia normy prawne określone w art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt. 6 cytowanej ustawy. Ocena okoliczności sprawy została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności stwierdzić należy, że przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa procesowego i materialnego. Okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem analizy organów podatkowych, której rezultaty zostały szczegółowo opisane i ocenione w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji.
W ocenie sądu, wykładnia art. 87 ust. 7 w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT przedstawiona przez stronę jest nieprawidłowa, natomiast zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu a podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są chybione.
Biorąc pod uwagę powyżej wskazane okoliczności oraz przedstawioną argumentację, sąd w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
P.C.