I SA/Łd 459/25

I SA/Łd 459/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-11-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk
Bożena Kasprzak /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Cisowska-Sakrajda
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 361
art. 86 ust. 1, ust.2a-2c, ust.2h, ust.22
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Dnia 4 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant : St. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 roku sprawy ze skargi Gminy S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 czerwca 2025 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.392.2025.2.MSU w przedmiocie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697,- (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 23 lipca 2025 r. Gmina T. (dalej Gmina, Wnioskodawca) wniosła do sądu administracyjnego skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 czerwca 2025 r. w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od towarów i usług.
Z akt sprawy wynika, że Gmina w kwietniu 2025 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej prawa Gminy do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków - poniesionych w trakcie realizacji Inwestycji – w części dotyczącej budowy Basenu, który jest wykorzystywany zarówno do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz do czynności niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem, przy zastosowaniu prewspółczynnika VAT kalkulowanego w oparciu o dane dotyczące ilości godzin, w których Basen zgodnie z Regulaminem jest wykorzystywany wyłącznie przez: (i) podmioty zewnętrzne (odpłatne udostępnienie obiektu Basenu) oraz (ii) Gminę oraz jednostki organizacyjne Gminy, w tym głównie przez uczniów szkół w ramach zajęć lekcyjnych (nieodpłatne udostępnianie Basenu). We wniosku Gmina wyjaśniła, że jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
Gmina realizuje zadania publiczne na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm., dalej: ustawa o samorządzie gminnym). Zasadniczo, zadania te wykonywane są przez Gminę w ramach reżimu publicznoprawnego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8 i 10 ustawy o samorządzie gminnym do zadań własnych Gminy należy zaspokajanie potrzeb wspólnoty w zakresie edukacji publicznej oraz kultury fizycznej i turystyki. Jednocześnie, Wnioskodawca wykonuje również czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
Jedną z jednostek organizacyjnych Gminy - która jest objęta centralizacją rozliczeń podatku VAT - jest samorządowa jednostka budżetowa, tj. Biuro Obsługi Jednostek Oświatowych w S. (dalej: BOJO).
Wnioskodawca zrealizował inwestycję pn.: "[...]" (dalej: Inwestycja).
W ramach Inwestycji zostały m.in. przeprowadzone roboty polegające na budowie budynku demonstracyjnego pasywnego basenu (dalej: Basen). Całkowita, łączna wartość Inwestycji - w części dotyczącej budowy Basenu - wyniosła 9.576.125,04 PLN brutto.
Realizacja wskazanej Inwestycji została sfinansowana zarówno ze środków własnych Gminy oraz ze środków pozyskanych ze źródeł zewnętrznych, tj. Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014 - 2020, zgodnie z umową zawartą przez Gminę z Urzędem Marszałkowskim Województwa Łódzkiego (VAT stanowił koszt niekwalifikowalny).
Po zakończeniu realizacji Inwestycji, Basen został ujęty w ewidencji środków trwałych Gminy na dzień 31 grudnia 2021 r. Basen pozostał własnością Gminy, jednak zarządza nim BOJO (jednostka budżetowa Gminy, która podlega wspólnemu rozliczaniu podatku VAT z Gminą).
W trakcie realizacji Inwestycji, Gmina poniosła wydatki na zakup towarów i usług koniecznych do realizacji Inwestycji. Wszelkie faktury zakupowe w zakresie zrealizowanej Inwestycji zostały wystawione na Gminę.
W konsekwencji, początkowo Wnioskodawca nie odliczał podatku VAT naliczonego z faktur zakupowych w momencie otrzymania faktur.
Niemniej, w trakcie realizacji Inwestycji, ale przed oddaniem Basenu do użytkowania - w maju 2021 roku - Gmina podjęła ostateczną decyzję o zmianie sposobu wykorzystywania Basenu.
Tym samym, od maja 2021 roku, Wnioskodawca realizował Inwestycję z zamiarem wykorzystania Basenu zarówno do celów działalności opodatkowanej podatkiem VAT (odpłatne udostępnianie na rzecz mieszkańców Gminy i innych podmiotów), jak i do działalności pozostającej poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT (nieodpłatnego udostępniania obiektu Basenu na rzecz Gminy i jednostek organizacyjnych Gminy).
Wobec powyższego, od maja 2021 roku Wnioskodawca kontynuował Inwestycję z zamiarem wykorzystania Basenu zarówno do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, jak i do działalności innej niż gospodarcza, a więc do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Gmina podkreśliła, że ostateczna decyzja o zmianie sposobu wykorzystywania Basenu została podjęta przed jego oddaniem do użytkowania, a więc nie nastąpiła zmiana przeznaczenia środka trwałego, lecz zmiana przeznaczenia towarów i usług nabytych do wytworzenia środka trwałego.
Gmina – za pośrednictwem BOJO - wykorzystuje/będzie wykorzystywać Basen zarówno do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Dodatkowo Gmina nie wykorzystuje/nie będzie wykorzystywać Basenu do czynności zwolnionych z opodatkowania podatkiem VAT.
W regulaminie korzystania z Basenu Gmina szczegółowo określiła godziny, w których Basen jest/będzie wykorzystywany wyłącznie przez: (i) podmioty zewnętrzne (odpłatne udostępnianie obiektu Basenu) oraz (ii) Gminę i jednostki organizacyjne Gminy, w tym głównie przez uczniów Szkół w ramach zajęć lekcyjnych (nieodpłatne udostępnianie obiektu Basenu). Gmina wyjaśniła również, że w ciągu tej samej godziny zegarowej Basen nie jest/nie będzie mógł być wykorzystywany jednocześnie do wykonywania działalności opodatkowanej podatkiem VAT oraz działalności niepodlegającej opodatkowaniu VAT.
W związku z wykorzystywaniem Basenu zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem VAT oraz niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT - zdaniem Wnioskodawcy - Gmina, w celu odliczania podatku VAT naliczonego powinna stosować "sposób określenia proporcji" (dalej: prewspółczynnik VAT), o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.; dalej: ustawa o VAT).
Prewspółczynnik VAT dla BOJO może zostać skalkulowany w oparciu o przepisy wykonawcze do ustawy o VAT (tj. rozporządzenie Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999 ze zm.; dalej: Rozporządzenie).
Tym niemniej, skalkulowany w ten sposób prewspółczynnik VAT nie będzie odzwierciedlał specyfiki wykonywanej przez Wnioskodawcę - za pośrednictwem BOJO - działalności wykonywanej za pomocą Basenu.
W związku z tym, Gmina rozważa przyjęcie odrębnej metodologii kalkulacji prewspółczynnika VAT dla omawianej działalności, w oparciu o rzeczywiste dane dotyczące ilości godzin, w których Basen zgodnie z Regulaminem jest wykorzystywany wyłącznie przez: (i) Gminę i jednostki organizacyjne Gminy, w tym głównie przez uczniów Szkół w ramach zajęć lekcyjnych (nieodpłatne udostępnianie obiektu Basenu) oraz (ii) podmioty zewnętrzne (odpłatne udostępnianie obiektu Basenu).
Rozważany przez Gminę sposób kalkulacji prewspółczynnika VAT przedstawia się następująco: X = PZ (h)/(PZ (h) + PW (h)), gdzie poszczególne symbole oznaczają:
X - proporcja określona procentowo, zaokrąglona w górę do najbliższej liczby całkowitej,
PZ (h) - liczba godzin, w których Basen zgodnie z Regulaminem jest wykorzystywany wyłącznie przez podmioty zewnętrzne, w danym roku kalendarzowym;
PW (h) - liczba godzin, w których Basen zgodnie z Regulaminem jest wykorzystywany wyłącznie przez podmioty wewnętrzne, w danym roku kalendarzowym.
Zdaniem Wnioskodawcy stosując powyższy wzór kalkulacji prewspółczynnika VAT Gmina jest w stanie precyzyjnie określić wielkość (zakres) prowadzenia działalności związanej z Basenem jako działalność opodatkowaną podatkiem VAT oraz odrębnie jako działalność niepodlegającą temu opodatkowaniu.
Ostatecznie, po uzupełnieniu wniosku Gmina sformułowała następujące pytania:
1. Czy Gmina jest uprawniona do odliczania podatku VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych - poniesionych w trakcie realizacji Inwestycji - na budowę Basenu (który jest wykorzystywany zarówno do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz do czynności niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem) przy zastosowaniu prewspółczynnika VAT, kalkulowanego w oparciu o dane dotyczące ilości godzin, w których Basen zgodnie z Regulaminem jest wykorzystywany wyłącznie przez: (i) podmioty zewnętrzne (odpłatne udostępnianie Basenu) oraz (ii) Gminę i jednostki organizacyjne Gminy, w tym głównie przez uczniów Szkół w ramach zajęć lekcyjnych (nieodpłatne udostępnianie Basenu)?
2. Czy w związku z podjęciem ostatecznej decyzji przez Gminę - przed oddaniem Basenu do użytkowania - o udostępnianiu Basenu zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie (zmianą przeznaczenia towarów i usług nabytych w celu wybudowania Basenu), Gmina może dokonać częściowego (zgodnie z prewspółczynnikiem VAT) odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur zakupowych dotyczących budowy Basenu:
- otrzymanych przed dniem podjęcia ostatecznej decyzji o zmianie przeznaczenia - jednorazowo, w okresie rozliczeniowym, w którym podjęła ostateczną decyzję o zmianie przeznaczenia (tj. w maju 2021 r.);
- otrzymanych po dniu podjęcia ostatecznej decyzji o zmianie przeznaczenia (tj. od czerwca 2021 r.) - na bieżąco w okresach rozliczeniowych otrzymania faktur przez Gminę?
Odnośnie pytania nr 1 Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wykonywane przez Gminę odpłatne usługi udostępniania obiektu Basenu na rzecz podmiotów zewnętrznych będą niewątpliwie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. W odniesieniu do tych czynności Gmina nie będzie działała jako organ władzy publicznej i w konsekwencji nie będzie mogła skorzystać z wyłączenia, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. W analizowanym przypadku Gmina wystąpi w roli podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, a wskazane czynności będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. Dodatkowo, prawo do odliczenia podatku VAT przysługuje, jeżeli nie wystąpią przesłanki negatywne wymienione w art. 88 ustawy o VAT. Przy czym – w opinii Gminy - przesłanki do zastosowania art. 88 ustawy o VAT w przedmiotowej sprawie nie występują.
Podsumowując, Gminie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego dotyczącego wydatków poniesionych w związku z realizacją Inwestycji w części dotyczącej Basenu, gdyż Basen - który został wybudowany w ramach Inwestycji - jest wykorzystywany przez Gminę - za pośrednictwem BOJO - do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, polegających na odpłatnym udostępnianiu Basenu na rzecz podmiotów zewnętrznych.
Zdaniem Gminy, prewspółczynnik VAT skalkulowany na podstawie wskazanego powyżej wzoru będzie w sposób najbardziej obiektywny odzwierciedlał specyfikę wykonywanej przez Gminę - za pośrednictwem BOJO - działalności wykonywanej za pomocą Basenu, w związku z czym, Gmina jest uprawniona do stosowania wskazanej metodologii kalkulacji prewspółczynnika VAT przy dokonywaniu odliczeń podatku VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych związanych z realizacją Inwestycji w części dotyczącej Basenu.
Gmina podkreśliła, że przewidziane przez Ustawodawcę możliwe do wykorzystania sposoby kalkulacji prewspółczynnika VAT nie są katalogiem zamkniętym. Ustawodawca wskazuje wyłącznie na przykładowe metodologie kalkulacji prewspółczynnika VAT, pozostawiając podatnikowi wybór najbardziej odpowiedniej w danych okolicznościach metodologii. To podatnik bowiem, znając najlepiej specyfikę prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, posiada odpowiednią wiedzę i dane niezbędne do obliczenia prewspółczynnika VAT, który spełnia wymagania określone w art. 86 ust. 2a i 2b ustawy o VAT, tj. najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. W ocenie Gminy wskazana we wniosku metodologia jest najbardziej miarodajna, ponieważ opiera się o rzeczywistych danych dotyczących ilości godzin, w których Basen zgodnie z Regulaminem jest wykorzystywany wyłącznie przez: (i) podmioty zewnętrzne (odpłatne udostępnianie Basenu) oraz (ii) Gminę i jednostki organizacyjne Gminy, w tym głównie przez uczniów Szkół w ramach zajęć lekcyjnych (nieodpłatne udostępnianie Basenu).
W odniesieniu do pytania nr 2 Gmina wyjaśniła, że jak wskazano we wniosku, w momencie zawierania umowy o dofinansowanie, Gmina planowała po zakończeniu Inwestycji - wykorzystywać Basen wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. do nieodpłatnego udostępniania obiektu Basenu na rzecz Gminy i jednostek organizacyjnych Gminy, w tym głównie na rzecz uczniów Szkół w ramach zajęć lekcyjnych. W konsekwencji, początkowo Wnioskodawca nie odliczał podatku VAT naliczonego z faktur zakupowych w momencie otrzymania faktur. Niemniej, w trakcie realizacji Inwestycji, ale przed oddaniem Basenu do użytkowania - w maju 2021 r. - Gmina podjęła ostateczną decyzję o zmianie przeznaczenia Basenu.
W konsekwencji - zdaniem Gminy - w momencie podjęcia ostatecznej decyzji przez Gminę o zamiarze wykorzystywania Basenu, po zakończeniu Inwestycji, również do działalności opodatkowanej podatkiem VAT (odpłatne udostępnianie na rzecz osób fizycznych), co zostało potwierdzone m.in. w ww. piśmie, doszło do zmiany przeznaczenia towarów i usług nabytych w celu wybudowania Basenu. Innymi słowy, od tego momentu dla Basenu określone zostało przeznaczenie polegające na wykorzystywaniu Basenu, po zakończeniu realizacji Inwestycji (oddaniu do użytkowania), zarówno do czynności opodatkowanych VAT oraz czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT.
Zatem, przeznaczenie nabytych towarów i usług przez Gminę do wykonywania również czynności opodatkowanych podatkiem VAT - zdaniem Wnioskodawcy - stwarza możliwość odliczenia podatku VAT naliczonego, który nie został odliczony przy ich nabyciu.
W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w związku z podjęciem ostatecznej decyzji przez Gminę - przed oddaniem Basenu do użytkowania - o udostępnianiu Basenu zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie (zmianą przeznaczenia towarów i usług nabytych w celu wybudowania Basenu), Gmina może dokonać częściowego (zgodnie z prewspółczynnikiem VAT) odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur zakupowych dotyczących budowy Basenu:
- otrzymanych przed dniem podjęcia ostatecznej decyzji o zmianie przeznaczenia - jednorazowo, w okresie rozliczeniowym, w którym podjęła ostateczną decyzję o zmianie przeznaczenia (tj. w maju 2021 r.);
- otrzymanych po dniu podjęcia ostatecznej decyzji o zmianie przeznaczenia (tj. od czerwca 2021 r.) - na bieżąco w okresach rozliczeniowych otrzymania faktur przez Gminę.
W interpretacji indywidualnej z 23 czerwca 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, w świetle obowiązującego stanu prawnego, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest:
- nieprawidłowe - w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków na budowę Basenu przy zastosowaniu prewspółczynnika VAT kalkulowanego w oparciu o dane dotyczące ilości godzin - zgodnie z Regulaminem,
- prawidłowe - w zakresie sposobu odliczenia podatku naliczonego od wydatków na budowę Basenu poniesionych przed i po decyzji o zmianie przeznaczenia obiektu.
Odnosząc się do pytania nr 1 organ zauważył, że działalność polegająca na odpłatnym udostępnianiu Basenu na rzecz podmiotów zewnętrznych nie jest specyfiką działalności Biura Obsługi Jednostek Oświatowych w S. (Państwa jednostki budżetowej). Natomiast ustalona proporcja musi uwzględniać działalność ww. jednostki budżetowej, a nie tylko jej działalność w odniesieniu do jednego składnika majątku. Jak stanowi bowiem § 3 ust. 1 Rozporządzenia, w przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego, tj. urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, jednostki budżetowej, zakładu budżetowego. Zatem odrębne określenie proporcji pozwala na uwzględnienie okoliczności specyficznych dla każdej z jednostek organizacyjnych i związanych z realizowaną działalnością oraz dokonywanymi nabyciami. Przepisy nie przewidują jednak, aby rozliczać poszczególne składniki majątku będące w zasobach Gminę lub też wszystkie rodzaje działalności gospodarczych prowadzonych przez Wnioskodawcę samodzielnie.
W konsekwencji Gmina nie może ustalić odrębnej proporcji w odniesieniu do pojedynczego składnika swojego majątku, tj. odrębnie dla Basenu, o którym mowa w opisie sprawy, ponieważ sposób określenia proporcji może zostać obliczony wg Rozporządzenia oddzielnie jedynie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego, a nie dla poszczególnych składników majątku, czy rodzajów działalności wykonywanych przy użyciu tego składnika majątku. Natomiast w wypadku wybrania przez Gminę prewspółczynnika kalkulowanego w oparciu o dane dotyczące ilości godzin (zgodnie z założeniami wynikającymi z Regulaminu), podkreślić jeszcze raz należy, że "sposób określenia proporcji" powinien odzwierciedlać specyfikę całej wykonywanej przez jednostkę organizacyjną działalności i dokonywanych przez nią nabyć, tj. w rozpatrywanej sprawie specyfikę działalności Biura Obsługi Jednostek Oświatowych w S.. Nie można bowiem zastosować różnych sposobów określenia proporcji w stosunku do różnych zakupów towarów i usług, dokonanych w ramach jednej jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego (jednostki budżetowej), w zależności od zakresu ich wykorzystywania do działalności gospodarczej.
Organ uznał, że proponowany przez Gminę sposób określenia proporcji, odnoszący się wyłącznie do budynku Basenu mógłby doprowadzić do sytuacji, w której w ramach jednostki samorządu terytorialnego funkcjonowałyby równolegle inne sposoby określenia proporcji, a mnogość sposobów określenia proporcji, wykreowanych w sposób przedstawiony przez Gminę spowodowałaby, że odliczenie podatku naliczonego byłoby nieczytelne. Tymczasem taka sytuacja jest niedopuszczalna w świetle regulacji zawartych w Rozporządzeniu, w którym ustawodawca jednoznacznie wskazał, że dla ustalenia sposobu określenia proporcji najbardziej odpowiadającej specyfice wykonywanej przez jednostkę samorządu terytorialnego działalności - sposób ten ustala się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego, w tym jednostki budżetowej, nie zaś odrębnie dla każdego ze składników majątku poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego. Zdaniem organu metoda obrana przez Gminę – wynikająca z zapisów regulaminu – nie uwzględnia faktu, iż koszty poniesione na budowę Basenu dotyczą obiektu pozostającego do dyspozycji Wnioskodawcy przez całą dobę - również w czasie, kiedy Basen nie jest wykorzystywany ani do odpłatnego udostępniania obiektu, ani do nieodpłatnego udostępniania obiektu: np. niektóre dni świąt państwowych, niektóre dni ustawowo wolne od pracy, godziny 20.00-8.00, co powoduje, iż wskazaną metodą nie da się precyzyjnie obliczyć kosztów związanych ze stopniem wykorzystywania obiektu Basenu do działalności gospodarczej.
Zatem przedstawiony sposób, w ocenie organu, nie jest w pełni obiektywny i nie jest w stanie precyzyjnie odzwierciedlić stopnia wykorzystania wydatków do działalności gospodarczej oraz do działalności innej niż gospodarcza. Ponadto organ wskazał, że zaproponowana metoda, opierająca się na liczbie godzin, w których basen jest przeznaczony na konkretną działalność nie przewiduje sytuacji, gdy basen będzie np. przez część roku (z uwagi na brak chętnych lub z innych przyczyn) udostępniany jedynie placówkom oświaty, celem przeprowadzenia lekcji wychowania fizycznego. Zdaniem organu nie wystarczy sam zamiar wykorzystania Basenu do odpłatnego udostępnienia wyrażony w określonym przez regulamin limicie czasowym. Basen może, ale nie musi generować sprzedaży opodatkowanej, a dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego istotne znaczenie ma faktyczne, a nie planowane (zakładane) wykorzystanie.
W konsekwencji organ stanął na stanowisku, że Gmina nie przedstawiła wiarygodnych przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że wskazany we wniosku sposób będzie gwarantował, że zakres wykorzystywania do działalności gospodarczej nabywanych towarów i usług będzie odzwierciedlony w sposób obiektywny i pełny. Przedstawiony sposób nie jest w pełni obiektywny i nie jest w stanie precyzyjnie odzwierciedlić stopnia wykorzystania wydatków związanych z budową Basenu do działalności gospodarczej oraz do działalności innej niż gospodarcza.
Odnosząc się natomiast do wątpliwości Gminy objętych pytaniem nr 2 organ wyjaśnił, że w odniesieniu do ponoszonych od maja 2021 r. wydatków na budowę Basenu, który pierwotnie miał być wykorzystywany wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu, strona może dokonać częściowego (zgodnie z prewspółczynnikiem VAT obliczonym wg Rozporządzenia) odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur zakupowych dotyczących budowy Basenu na podstawie art. 91 ust. 8 ustawy z uwzględnieniem zasad wskazanych w art. 91 ust. 7d ustawy, w trybie korekty jednorazowej w miesiącu, w którym Gmina podjęła decyzję o zmianie sposobu wykorzystania Basenu do czynności zarówno niepodlegających opodatkowaniu, jak i opodatkowanych podatkiem VAT, tj. w maju 2021 r. Natomiast w zakresie wydatków dokonywanych po podjęciu decyzji o zmianie przeznaczenia, Gmina może odliczać podatek naliczony z tytułu wydatków na budowę Basenu na bieżąco, tj. w rozliczeniu za okres, w którym strona otrzymała fakturę lub w deklaracji podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych. Gdyby strona tego nie zrobiła, może dokonać korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym powstało prawo do odliczenia lub za jeden z 3 kolejnych okresów, nie później jednak, niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym prawo to powstało, a zatem stanowisko strony organ uznał za prawidłowe.
W skardze do sądu administracyjnego Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części, tj. w zakresie stanowiska organu, dotyczącego pytania nr 1 oraz zasądzenia kosztów postępowania według norma przepisanych.
Zaskarżonej interpretacji Gmina S. zarzuciła naruszenie:
1. art. 86 ust. 1, ust. 2a - 2c. ust. 2h oraz ust. 22 ustawy o VAT w związku z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (dalej: Rozporządzenie), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę zastosowania, polegającą na przyjęciu, że:
- metodologia kalkulacji prewspółczynnika VAT na podstawie przepisów Rozporządzenia jest adekwatna i najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez Gminę działalności związanej z Basenem i dokonywanych w tym zakresie nabyć, dlatego też Gmina nie może stosować prewspółczynnika VAT skalkulowanego w oparciu o metodologię przedstawioną we wniosku o wydanie Interpretacji;
- Gmina jest zobowiązana do stosowania wyłącznie jednego prewspółczynnika \/AT dla określonej jednostki organizacyjnej i nie może stosować równolegle różnych metod określenia prewspółczynnika \/AT w zależności od specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej i dokonywanych nabyć (tj. w szczególności dla wyodrębnionej grupy wydatków);
2. art. 86 ust. 1, ust. 2a - 2c, ust. 2h i ust. 22 ustawy o VAT w związku z § 1, § 2 pkt 4 i 10, § 3 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia, poprzez: (i) błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę zastosowania w sprawie, polegającą na wykładni tych przepisów w ten sposób, że Gmina ma obowiązek stosować tylko jeden sposób określenia zakresu wykorzystania towarów do działalności gospodarczej dla danej jednostki organizacyjnej oraz (ii) niewłaściwą ocenę co do zastosowania w sprawie przepisów zezwalających na ustalenie innej niż przyjętej w Rozporządzeniu metodologii kalkulacji prewspółczynnika VAT poprzez brak ich zastosowania, a w konsekwencji rażące naruszenie zasady neutralności VAT;
3. art. 86 ust. 1, ust. 2a - 2c, ust. 2h i ust. 22 ustawy o VAT w związku z § 1, § 2 pkt 4 i 10, § 3 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę zastosowania w sprawie, a w konsekwencji błędne uznanie, że metoda czasowa mogłaby prowadzić do nieadekwatnego odliczenia podatku VAT naliczonego i nie jest bardziej reprezentatywna niż metoda wskazana w § 3 ust. 3 Rozporządzenia;
4. art. 86 ust. 2a - 2c, ust. 2h ustawy o VAT, poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania tych przepisów polegającą na braku ich zastosowania w analizowanej sprawie oraz zastosowanie metodologii kalkulacji prewspółczynnika VAT wskazanej w Rozporządzeniu;
5. § 1, § 2 pkt 4 i 10, § 3 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia, poprzez wadliwą ocenę co do zastosowania w sprawie, polegającą na uznaniu, że przepisy te mają zastosowanie w przedstawionym stanie faktycznym, jako bardziej reprezentatywny prewspółczynnik \/AT, pomimo iż takie stwierdzenie jest pozbawione podstaw faktycznych, w szczególności w kontekście stanu faktycznego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji;
6. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.), poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu Interpretacji rzeczywistych przyczyn uznania stanowiska Gminy za nieprawidłowe, wskazanie jako prawidłowego stanowiska naruszającego przepisy prawa materialnego, sporządzenie uzasadnienia Interpretacji w sposób niekorespondujący ze stanem faktycznym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza przepisy prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).
W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy Gmina jest uprawniona do odliczenia podatku od towarów i usług od wydatków związanych z budową Basenu, wykorzystywanego zarówno do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (podmioty zewnętrzne), jak i czynności niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem (Gmina oraz jednostki organizacyjne Gminy, w tym głównie szkoły), przy zastosowaniu sposobu określenia prewspółczynnika VAT skalkulowanego w oparciu o dane dotyczące ilości godzin korzystania z basenu zgodnie z przyjętym regulaminem.
Rozpatrując sporne zagadnienie należy odwołać się do treści art. 86a ust. 2a-2h i ust. 22 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. Wychodząc naprzeciw orzecznictwu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. wyroki TSUE w sprawie C-511/10 oraz w sprawie C-437/06) polski ustawodawca zdecydował się doprecyzować metody kalkulacji tzw. prewspółczynnika.
W myśl art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkami nie mającymi znaczenia dla przedmiotowej sprawy), gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Zgodnie natomiast z ust. 2b tego przepisu, sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz
2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
W kolejnych ustępach tego artykułu wskazano na przykładowe sposoby określenia proporcji (ust. 2c), precyzując ogólne zasady obliczania prewspółczynnika (zakres czasowy danych uwzględnianych przy kalkulacji, możliwość oparcia się na danych szacunkowych czy nakaz procentowego ustalenia proporcji w stosunku rocznym - ust. 2d-2f). Jednocześnie w art. 86 ust. 22 ustawy o VAT zamieszczono delegację dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydania rozporządzenia określającego w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć. Ustawodawca zastrzegł jednak, że w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.
Korzystając z upoważnienia ustawowego, Minister Finansów w rozporządzeniu w przypadku niektórych podatników określił stosowne wzory pozwalające przyjąć proporcje odliczenia dla wybranych podatników (ich jednostek), w tym urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, jednostki budżetowej i zakładu budżetowego (§ 3 rozporządzenia). Wzory te zakładają porównanie wielkości rocznego obrotu z działalności gospodarczej z całokształtem rocznych obrotów (metoda "obrotowa"), przy czym kategoria obrotu całkowitego oparta została tu na kryterium dochodu/przychodu wykonanego (zdefiniowanych w rozporządzeniu w § 2 pkt 9, 10 i 11).
W orzecznictwie sądów administracyjnych, na co trafnie wskazuje skarżąca, ugruntowany jest pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela, że ww. przepisy dotyczące określenia proporcji odliczenia w przypadku wykonywania działalności o charakterze mieszanym wskazują, że ustawodawca nie narzuca rozwiązań, których stosowanie miałoby być obligatoryjne. Wybór metody kalkulacji został bowiem pozostawiony podatnikowi. Nie oznacza to oczywiście w żadnym wypadku dowolności. Metoda ustalenia prewspółczynnika musi oczywiście odpowiadać kryteriom z art. 86 ust. 2a-2b ustawy o VAT, które stanowią w istocie odzwierciedlenie i rozwinięcie fundamentalnej dla podatku VAT zasady neutralności w odniesieniu do działalności o charakterze mieszanym. Ponadto podkreślić należy, że o ile metody wskazane w rozporządzeniu w istocie skierowane są do jednostek samorządu terytorialnego – jako co do zasady najbardziej odpowiadające specyfice prowadzonej przez nie działalności – o tyle nie jest też tak, że w każdej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego jest obligatoryjnie zobowiązana do stosowania prewspółczynnika z rozporządzenia.
Wynikające z art. 86 ust. 2b ustawy o VAT, powiązanie zakresu dopuszczalnego odliczenia podatku z rzeczywistym rozmiarem prowadzonej działalności gospodarczej świadczy o konieczności zapewnienia przy określaniu prewspółczynnika neutralności podatku VAT w możliwie najpełniejszym, w danych warunkach, stopniu. Niezależnie od sposobu sformułowania samych wymogów stawianych proporcji odliczenia, nie można tracić z pola widzenia, że interpretacja wymienionych przepisów winna odbywać się w świetle całej regulacji zawartej w art. 86, formułującej prawo do odliczenia jako element konstrukcji podatku urzeczywistniający zasadę neutralności VAT. Cechy konstrukcyjne systemu VAT uzasadniają więc wykładnię ww. przepisów dopuszczającą możliwość określenia proporcji odliczenia w odniesieniu do konkretnego rodzaju działalności wykonywanej przez gminę (jednostki organizacyjne gminy). Tego rodzaju podejście uwzględnia złożoną strukturę działań realizowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego i urzeczywistnia uprawnienie podatnika do wyboru metody najbardziej reprezentatywnej, pozwalając na poszukiwanie klucza odpowiadającego specyfice realizowanej działalności i dokonywanych nabyć, a w rezultacie na odliczenie podatku w proporcji możliwie najbardziej odpowiadającej związkowi zakupów z działalnością opodatkowaną (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 219/18 dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Nawiązując do przedstawionej przez organ oraz stronę skarżącą argumentacji, zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 86 ust. 2h ustawy o VAT w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że ten sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.
Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazuje, że nie ma przeszkód w obowiązujących przepisach, jak i samej konstrukcji podatku od towarów i usług, aby uznać za prawidłową taką wykładnię art. 86 ust. 2a, 2b oraz 2h ustawy o VAT, która dopuszcza możliwość określenia proporcji odliczenia podatku naliczonego w przypadku wydatków mieszanych w odniesieniu do konkretnego, wyodrębnionego rodzaju działalności wykonywanej przez podatnika. W tym zakresie Rozporządzenie – w § 3 ust. 1 - wprost stanowi bowiem, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego prewspółczynnik ustala się odrębnie dla każdej jednostki organizacyjnej. Ponieważ Gmina i jej jednostki organizacyjne stanowią dla potrzeb podatku VAT jednego podatnika, to w efekcie przepis ten stwarza podstawę dla odrębnego ustalenia prewspółczynnika dla nabyć wykorzystywanych w wyodrębnionych sektorach działalności Gminy. Dla tych sektorów Rozporządzenie przewiduje różne prewspółczynniki.
Jak wskazano we wniosku Gmina – za pośrednictwem BOJO- po zakończeniu inwestycji (budowy basenu) wykorzystuje i będzie wykorzystywać Basen zarówno do realizacji zadań własnych, tj. nieodpłatnym udostępnianiu basenu na rzecz Gminy i jednostek organizacyjnych Gminy, w tym głównie na rzecz uczniów szkół w ramach zajęć lekcyjnych, jak też do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, tj. świadczenia usług polegających na odpłatnym udostępnianiu basenu na rzecz mieszkańców Gminy i innych podmiotów. Co istotne, w przyjętym regulaminie Gmina szczegółowo określiła godziny, w których basen jest/będzie wykorzystywany wyłącznie przez podmioty zewnętrzne (odpłatnie), a kiedy przez Gminę i jej jednostki (nieodpłatnie). Ponadto wyjaśniono, że w tym samym czasie (w ciągu tej samej godziny zegarowej) nie będzie mógł być on wykorzystywany jednocześnie do wykonywania działalności opodatkowanej podatkiem VAT oraz działalności niepodlegającej opodatkowaniu VAT, co oznacza, że w tym samym czasie obiekt może być wykorzystywany wyłącznie na cele odpłatne albo wyłącznie nieodpłatnie. Gmina wskazała także, że jest oczywiste, iż w czasie zamknięcia basenu nie będzie on wykorzystywany do żadnej działalności. W ocenie Gminy próba interpretowania przepisów w taki sposób, że godziny zamknięcia obiektu wpływają na prawo do odliczenia podatku naliczonego prowadziłaby do wniosku, że żaden przedsiębiorca nie mógłby w całości odliczyć podatku VAT naliczonego w prowadzonej działalności gospodarczej, gdyby nie prowadził działalności w nocy oraz dni wolne.
Sąd podzielając argumentację Gminy wskazuje, że w wyroku z 24 lutego 2021 r. sygn. I FSK 863/20 NSA stanął na stanowisku, iż "nie ma przeszkód prawnych, aby w odniesieniu do wydatków na konkretną działalność gospodarczą prowadzoną przez daną gminę, jako podatnika VAT, stosować odrębnie wyliczony współczynnik proporcji odliczeń, jeśli będzie on stanowił bardziej reprezentatywny w danym przypadku sposób określenia owej proporcji. Jak wskazano wyżej przepisy art. 86 ust. 2a-2b oraz 2h ustawy o VAT, a także wydanego na podstawie art. 86 ust. 22 ustawy Rozporządzenia wskazują możliwość szacunkowego ustalenia wysokości podatku naliczonego, jeżeli nabyte towary i usługi są wykorzystywane zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza. Ponieważ prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z samej konstrukcji podatku od towarów i usług, sposób określenia proporcji powinien prowadzić do jak najlepszego odzwierciedlenia tego, w jaki sposób zakupy służące całości jego aktywności służą sprzedaży podlegającej opodatkowaniu, a w jaki sposób - pozostałemu rodzajowi sprzedaży".
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie ma wystarczających argumentów, by uznać za uzasadnione wskazywane przez organ ustalenie jednego sposobu określenia proporcji dla rozliczania wszystkich wydatków jakie ponosi Gmina. Dopuszczalne powinno być zatem zastosowanie przez daną jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego kilku prewspółczynników w zależności od rodzajów prowadzonej działalności oraz charakteru, cech i przeznaczenia konkretnych wydatków (w szczególności biorąc pod uwagę możliwy różny stopień związku tych wydatków z działalnością opodatkowaną VAT). Tylko takie rozwiązanie pozwoli zachować neutralność opodatkowania VAT.
Sąd doszedł do wniosku, że zaproponowany przez Gminę prewspółczynnik VAT, ustalony w oparciu o rzeczywiste dane dotyczące ilości godzin, w których Basen, zgodnie z przyjętym regulaminem jest wykorzystywany wyłącznie nieodpłatnie (przez Gminę i jednostki organizacyjne Gminy) oraz odpłatnie (przez podmioty zewnętrzne) bazuje na jednoznacznych i precyzyjnych kryteriach stosunku liczby godzin, w jakich obiekt sportowy wykorzystywany będzie do czynności opodatkowanych i pozostających poza zakresem opodatkowania. W ocenie Sądu metoda ta pozwala na obiektywne ustalenie struktury proporcji, które zresztą Gmina sprecyzowała, porównując je jednocześnie z prewspółczynnikiem kalkulowanym na podstawie Rozporządzenia. Zasadnicza różnica sprowadza się do obszaru działalności – kalkulacja prewspółczynnika VAT wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji obrazuje wyłącznie działalność dotyczącą Basenu, opodatkowaną podatkiem VAT, a więc jest skoncentrowana na tym konkretnym jej rodzaju, prowadzonym przez skarżącą za pośrednictwem BOJO i jest metodą najbardziej reprezentatywną oraz precyzyjnie odzwierciedlającą poziom faktycznego wykorzystania obiektu sportowego do danego rodzaju działalności. Wbrew stanowisku organu proponowana metoda w sposób jasny bierze również pod uwagę sytuację, w której basen nie jest wykorzystywany do jakiejkolwiek działalności, ze względu na oparcie jej wyłącznie na godzinach prowadzenia faktycznej działalności basenu.
Z powyższych względów Sąd uznał za trafne podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organ wydający interpretację przepisów prawa materialnego.
Nie są natomiast zasadne zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Do uznania uzasadnienia organu za spełniające wymogi określone w O.p., wystarczającym jest wykazanie, jakie motywy skłoniły ten organ do wydania zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu interpretacji przedstawiono wystarczający wywód prawny, który doprowadził organ do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Organ wydający interpretację indywidualną nie jest zobligowany do szczegółowego odnoszenia się do wszystkich argumentów podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej, a w szczególności do przywołanych przez skarżącą orzeczeń. Zgodnie z art. 121 § 1 O.p., mającego zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych (art. 14h) wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego przekłada się na konieczność zawarcia w jej uzasadnieniu pełnej, przekonującej argumentacji. Oznacza to - zgodnie z art. 14c O.p., że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, zaś w razie negatywnej oceny tego stanowiska – zawiera też wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Zdaniem Sądu wszystkie te elementy zostały zawarte w skarżonej interpretacji.
Z powyższych względów, należy uznać, że przyjęta przez Gminę metodologia kalkulacji prewspółczynnika VAT (metoda czasowa) daje możliwość obiektywnego dokonywania odliczeń podatku VAT naliczonego od wydatków związanych z realizacją inwestycji, w części odnoszącej się do budowy Basenu.
Biorąc powyższe zaskarżona interpretacja indywidualna podlegała uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. Przy ponownym wydaniu interpretacji indywidualnej organ uwzględni ocenę prawna przedstawioną w niniejszym wyroku. O kosztach Sąd orzekł stosownie do art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.
AKE.