I SA/Łd 456/25

I SA/Łd 456/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Grzegorz Potiopa /sprawozdawca/
Paweł Janicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 33 par 1, art. 33 par 5 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par 1 pkt 1 lit.c, art. 135.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Grzegorz Potiopa (spr.) Protokolant: Specjalista Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi S.Spółki Jawnej i Wspólnicy w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 10 czerwca 2025 r. nr 1001-IEW-3.7113.21.2025.15.U13.KM w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów egzekucyjnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście w Łodzi o numerze 1013-SEW-720.192.2024.38.JF z dnia 25 lutego 2025 roku; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
S. Spółka Jawna i Wspólnicy w Ł. (dalej także: Strona, Spółka lub Skarżąca) wywiodła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej także: DIAS) z dnia 10 czerwca 2025 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście z dnia 25 lutego 2025 r., wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnych, prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 11 stycznia 2024 r. o nr: [...], [...], [...], obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2014 r., maj 2014 r. oraz czerwiec 2014 r.
Powyższe postanowienie zapadło na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych sprawy.
W dniu 15 listopada 2023 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wydał decyzję nr 368000-CKK-6.500.25.1.2020.63, w której określił:
• wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym - kwota do zwrotu na rachunek bankowy za:
- luty 2014 r. w wysokości 582.863,00 zł,
- kwiecień 2014 r. w wysokości 776.269,00 zł
• wysokość nadwyżki podatku należnego nad naliczonym - podatek do wpłaty za:
- marzec 2014 r. w wysokości 100.099,00 zł,
- maj 2014 r. w wysokości 32.443,00 zł,
- czerwiec 2014 r. w wysokości 82.582,00 zł.
Ww. decyzja została odebrana przez pełnomocnika Skarżącej w dniu 16 listopada 2023 r. za pośrednictwem platformy elektronicznej e-PUAP. Od ww. decyzji Strona nie złożyła odwołania.
Na podstawie ww. decyzji. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście w dniu 11 stycznia 2024 r. wystawił tytuły wykonawcze o nr:
• [...] obejmujący zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. w wysokości 100.099,00 zł należności głównej oraz odsetek za zwłokę w kwocie 86.358,00 zł,
• [...] obejmujący zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2014 r. w wysokości 32.443,00 zł należności głównej oraz odsetek za zwłokę w kwocie 27.447,20 zł,
• [...] obejmujący zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. w wysokości 82.582,00 zł należności głównej oraz odsetek za zwłokę w kwocie 69.186,80 zł.
Ww. tytuły wykonawcze zostały odebrane przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w dniu 19 lutego 2024 r.
Pismem z dnia 14 lutego 2024 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź
- Śródmieście poinformował Stronę, że z dniem wystawienia tytułów wykonawczych zajęcia zabezpieczające przekształciły się w zajęcia egzekucyjne. Egzekucje administracyjne zostały wszczęte w dniu 15 stycznia 2024 r., gdyż w tym dniu zabezpieczone środki zostały zajęte na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Zaległości objęte tytułami wykonawczymi z dnia 11 stycznia 2024 r. zostały w całości zaspokojone ze środków uzyskanych w toku postępowań zabezpieczających. Egzekucje zakończono w dniu 17 stycznia 2024 r. Pozostałe środki zabezpieczone na oprocentowanym rachunku bankowym organu egzekucyjnego, zostały przekazane na rachunek depozytowy Ministra Finansów, pozostający w dyspozycji Prokuratury Regionalnej we W..
W dniu 25 lutego 2024 r. do Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście za pośrednictwem platformy elektronicznej e-PUAP wpłynęło pismo zatytułowane "Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej", w którym pełnomocnik działający
w imieniu Strony wniósł o uchylenie tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzone były postępowania egzekucyjne. Pełnomocnik wystąpił jednocześnie o: "odstąpienie od obciążenia Strony i niezasadnie naliczonymi kosztami egzekucyjnymi, w sytuacji gdy czynność egzekucyjna nie powinna być w ogóle realizowana".
Jako podstawę zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej pełnomocnik wskazał:
• art. 33 § 2 pkt 2 lit. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 z późn. zm., dalej także: u.p.e.a.), poprzez określenie obowiązku (naliczonych odsetek) niezgodnie z treścią decyzji wymiarowej,
• art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a., poprzez błąd co do zobowiązanego,
• art. 33 § 2 pkt 5 i 6 u.p.e.a., przez wydanie tytułów wykonawczych w sytuacji gdy zobowiązania podatkowe Zobowiązanego nie były wymagalne a na skutek przekształcenia zabezpieczenia wygasły na mocy art. 62 w związku z art. 62a ustawy Ordynacja podatkowa.
W dniu 25 kwietnia 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście wydał postanowienie, w którym oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 2 pkt 1, pkt 3, pkt 5 oraz pkt 6 lit. a), b) i c) u.p.e.a., uznając je za bezzasadne. W treści uzasadnienia ww. postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że z uwagi na błędną kwalifikację przez pełnomocnika przytoczonej argumentacji do zarzutu - jak domniemał - z art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a. (błąd
w treści zarzutów), tj. określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, rozpatrzył ją w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Postanowienie zostało odebrane przez pełnomocnika w dniu 29 kwietnia 2024 r.
Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.
W wyniku przeprowadzonego postępowania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem z dnia 12 grudnia 2024 r. uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zobowiązując organ I instancji do dokonania analizy kwestii terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w dniu 25 lutego 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście wydał postanowienie, w którym odmówił wszczęcia postępowania, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnych, prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych
z dnia 11 stycznia 2024 r. o nr: [...], [...], [...], obejmujących zaległości
w podatku od towarów i usług za marzec 2014 r., maj 2014 r. oraz czerwiec 2014 r.
Nie zgadzając się z ustaleniami Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź
-Śródmieście, zawartymi w postanowieniu z dnia 25 lutego 2025 r. Strona złożyła zażalenie.
Wskazanym na wstępie postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 10 czerwca 2025 r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście z dnia 25 lutego 2025 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wyjaśnił, że w niniejszej sprawie, zaległości objęte tytułami wykonawczymi z dnia 11 stycznia 2024 r. wraz
z kosztami egzekucyjnymi, zostały w całości wyegzekwowane ze środków uzyskanych w toku prowadzonych postępowań zabezpieczających, w związku
z przekształceniem zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne. Postępowania egzekucyjne zostały zakończone w dniu 17 stycznia 2024 r. Trzydziestodniowy termin na złożenie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnych w analizowanej sprawie zaczął biec od następnego dnia po wyegzekwowaniu w całości obowiązku
i kosztów egzekucyjnych, zgodnie z art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a.
Ustawowy termin do wniesienia zarzutów upłynął zatem w dniu 16 lutego 2024 r. Natomiast zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnych pełnomocnik działający
w imieniu S. Spółka Jawna i Wspólnicy wniósł pismem, które wpłynęło do Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście za pośrednictwem platformy elektronicznej e-PUAP w dniu 25 lutego 2024 r., a zatem po upływie terminu ustawowego.
Wobec powyższego DIAS wyjaśnił, że wniesienie zarzutów po terminie stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów
w sprawie egzekucji administracyjnej na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Wydanie takiego postanowienia jest dopuszczalne z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest dla wstępnego etapu oceny wniosku, bowiem na tym etapie postępowania organ bada jedynie kwestie formalnoprawne, analizując, czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonego wniosku. Przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania
w trybie administracyjnym.
W przedmiotowej sprawie, jak wykazał organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu, termin do wniesienia zarzutów upłynął. DIAS uznał,
że Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście nie mógł przystąpić do merytorycznego rozpoznania zarzutów wniesionych w dniu 25 lutego 2024 r. i miał obowiązek odmówić ich oceny. DIAS podzielił ocenę zawartą w postanowieniu z dnia 25 lutego 2025 r., w którym organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania
w sprawie zarzutów na postępowania egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z 11 stycznia 2024 r. o nr: [...], [...], [...], obejmujących zaległości
w podatku od towarów i usług za marzec 2014 r., maj 2014 r. oraz czerwiec 2014 r.,
z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesienia.
Od powyższego postanowienia DIAS, Spółka wywiodła skargę, zarzucając zapadłemu orzeczeniu: naruszenie:
1. art. 34 § 2 pkt 2 lit a i § 3 w zw. z art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanie rozstrzygnięcia uznającego, iż doszło do uchybienia terminu do wniesienia zarzutów w terminie 30 dni od wyegzekwowania w całości obowiązku, w sytuacji gdy:
• Naczelnik Urzędu w dniu 11 stycznia 2024 r. wystawił ww. tytuły wykonawcze,
• egzekucje administracyjne zostały wszczęte i zrealizowane w dniu
17 stycznia 2024 r., poprzez zajęcie zabezpieczonych wcześniej środków,
• organ poinformował Spółkę o powyższym pismem z dnia 14 lutego 2024 r. nr [...], doręczonym w dniu 19 lutego 2024 r.,
• Spółka wniosła zarzuty od ww. tytułów wykonawczych pismem z dnia
23 lutego 2024 r., doręczonym w dniu 25 lutego 2024 r., tj. w szóstym dniu od dnia,
w którym dowiedziała się o dokonanym zajęciu nr [...]
z dnia 14 lutego 2024 r., o którym organ poinformował Spółkę pismem doręczonym Stronie w dniu 19 lutego 2024 r.
2. art. 33 § 2 pkt 2 lit a) u.p.e.a., poprzez określenie obowiązku (w zakresie naliczonych odsetek) niezgodnie z treścią decyzji wymiarowej;
3. art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a., poprzez błąd co do zobowiązanego;
4. art. 33 § 2 pkt 5 i 6 u.p.e.a., poprzez wydanie tytułów wykonawczych
w sytuacji gdy zobowiązania podatkowe zobowiązanego nie były wymagalne a na skutek przekształcenia zabezpieczenia wygasły na mocy art. 62 w zw. z art. 62a ustawy Ordynacja podatkowa.
5. art. 6 § 1 i § 1b u.p.e.a., poprzez zastosowanie egzekucji w sytuacji gdy Strona nie uchylała się od wykonania swych zobowiązań oraz brak podjęcia przez organ działań informacyjnych umożliwiających Spółce wykonanie dobrowolnie zobowiązania.
W konsekwencji postawionych zarzutów, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 10 czerwca 2025 r. oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 2325
z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
(art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście z dnia 25 lutego 2025 r. naruszają prawo w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania
z obrotu prawnego.
Na wstępie zaznaczyć należy, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, natomiast § 5 ww. przepisu, przewiduje określone terminy do wniesienia zarzutów, nie później jednak niż:
1. w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych,
2. do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych,
3. w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia
o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.
Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, co oznacza, że tylko terminowe ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i podjęcia rozstrzygnięcia. Natomiast, konsekwencją wniesienia zarzutów z uchybieniem terminu jest brak możliwości rozpoznania ich merytorycznie.
Przedmiotem kontroli Sądu w analizowanej sprawie jest postanowienie DIAS
z dnia 10 czerwca 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście z dnia 25 lutego 2025 r., wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnych. Ocenie Sądu podlega zatem kwestia uchybienia terminowi określonemu w art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a.
Poza sprawą pozostaje natomiast kwestia podniesionych przez Skarżącą zasadności pozostałych, podniesionych w skardze zarzutów.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest fakt, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź - Śródmieście w dniu 11 stycznia 2024 r. wystawił tytuły wykonawcze o nr:
• [...] obejmujący zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. w wysokości 100.099,00 zł należności głównej oraz odsetek za zwłokę w kwocie 86.358,00 zł,
• [...] obejmujący zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2014 r. w wysokości 32.443,00 zł należności głównej oraz odsetek za zwłokę w kwocie 27.447,20 zł,
• [...] obejmujący zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r. w wysokości 82.582,00 zł należności głównej oraz odsetek za zwłokę w kwocie 69.186,80 zł.
Egzekucje administracyjne zostały wszczęte w dniu 15 stycznia 2024 r., gdyż w tym dniu zabezpieczone środki zostały zajęte na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Zaległości objęte tytułami wykonawczymi wystawionymi w dniu
11 stycznia 2024 r. zostały w całości zaspokojone ze środków uzyskanych w toku postępowań zabezpieczających. Egzekucje zakończono w dniu 17 stycznia 2024 r.
Pismem z dnia 14 lutego 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź
- Śródmieście przekazał w załączeniu odpisy ww. tytułów wykonawczych wystawionych na podstawie ostatecznej decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno – Skarbowego w Łodzi z dnia 15 listopada 2023 r. i poinformował jednocześnie Spółkę, że z dniem wystawienia tychże tytułów wykonawczych, zajęcia zabezpieczające przekształciły się w zajęcia egzekucyjne, a zaległości objęte wymienionymi tytułami wykonawczymi zostały w całości zaspokojone ze środków uzyskanych w toku postepowania zabezpieczającego.
Pismo to zostało doręczone Skarżącej w dniu 19 lutego 2024 r., tj. 33 dni po zakończeniu egzekucji (k. 147 akt administracyjnych).
W dniu 25 lutego 2024 r. do kancelarii Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście za pośrednictwem platformy elektronicznej e-PUAP wpłynęło pismo zatytułowane "Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej", w którym Skarżąca wniosła o uchylenie tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzone były postępowania egzekucyjne. Wystąpiła jednocześnie o "odstąpienie od obciążenia Strony niezasadnie naliczonymi kosztami egzekucyjnymi, w sytuacji gdy czynność egzekucyjna nie powinna być w ogóle realizowana".
Uwzględniając powyższe należało podzielić stanowisko Skarżącej, że Spółka do dnia 19 lutego 2024 r., tj. do dnia odebrania pisma Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź- Śródmieście z dnia 14 lutego 2024 r. nie miała żadnej wiedzy o zakończeniu w dniu 17 stycznia 2024 r. egzekucji. Z chwilą zaś kiedy ją powzięła, ustawowy termin do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne już minął.
W związku z powyższym, za błędne należało uznać stanowisko organów, zgodnie z którym, Skarżąca naruszyła przewidziany w cyt. art. 33 § 5 pkt 1 u.p.e.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia zarzutów, skoro wiedzę o prowadzonej
i zakończonej egzekucji podjęła dopiero w dniu 19 lutego 2024 r., a zatem już po upływie ustawowego terminu do wniesienia zarzutów, który minął w dniu 16 lutego 2024 r.
Zachowanie przez Stronę terminu przewidzianego dla wniesienia zarzutów w analizowanej sprawie było zatem obiektywnie niemożliwe. W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji nie mogą domagać się przestrzegania terminu, który na skutek sposobu w jaki Skarżąca została poinformowana o prowadzeniu
i zakończeniu postępowania egzekucyjnego, uniemożliwił Stronie jego dochowania. Takie działanie organów administracji publicznej jest sprzeczne art. 7 k.p.a. (zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 8 § 1 k.p.a. (zasada zaufania do władzy publicznej) oraz art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron) oraz art. 12 k.p.a. (zasada szybkości i prostoty postępowania), co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające
je postanowienie organu I instancji naruszają przepisy postępowania, Sąd działając
w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o ich uchyleniu.
Ponownie rozpatrujący sprawę, organy podatkowe winny mieć na uwadze powyższe rozważania Sądu i merytorycznie rozpoznać złożone przez Skarżącą zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej.
O zwrocie kosztów postępowania dla strony skarżącej Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535). Na koszty te składają się wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej będącego doradcą podatkowym w kwocie 480 zł (§ 2 ust 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 1687).
Ake.