I SA/Łd 436/21

I SA/Łd 436/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2021-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Cezary Koziński
Joanna Grzegorczyk-Drozda /sprawozdawca/
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FZ 682/22 - Postanowienie NSA z 2022-12-19
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 54
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Dnia 8 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędzia WSA Cezary Koziński, , po rozpoznaniu w dniu 8 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. E. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. T. z [...] października 2020 r., którym oddalono skargę na czynność egzekucyjną w postępowaniu prowadzonym wobec B. E. N..
Organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. T. prowadzi wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 czerwca 2020 r. wystawionego przez Burmistrza W., obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości za I-IV kwartał 2015, 2016 i 2017 r.
W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. T. skierował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. M. Inspektorat w P. T. zawiadomienie z dnia 1 lipca 2020 r. o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Ww. zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 3 lipca 2020 r., zaś zobowiązanej wraz z tytułem wykonawczym Nr [...] - w dniu 21 lipca 2020 r.
Pismem z dnia 10 lipca 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. M. poinformował, że od sierpnia 2020 r. będzie dokonywać potrąceń ze świadczenia zobowiązanej.
W dniu 22 lipca 2020 r. B. E. N. złożyła pismo, zatytułowane "Skarga i zarzuty na zajęcie z dnia 01 lipca 2020 r.", w którym powołując art. 33 i art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zażądała "uchylenia egzekucji w całości" ze względu na nieistnienie zobowiązania.
W dniu 7 września 2020 r. podatniczka złożyła pismo, w którym wskazała, że w poprzednim piśmie zostały wyraźnie zawarte "zarzuty na podstawie art. 33 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym i skarga na podstawie art. 54".
Zawiadomieniem z dnia 16 września 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. T. poinformował Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. M. o wstrzymaniu realizacji zajęcia wierzytelności. W związku z powyższym dłużnik zajętej wierzytelności skierował do organu egzekucyjnego pismo z dnia 25 września 2020 r., w którym wskazał, że od października 2020 r. potrącenia ze świadczeń przysługujących B.. E. N. nie będą dokonywane.
Pismem z dnia 21 września 2020 r. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela - Burmistrza W. o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, prowadzone wobec B. E. N.. Jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. T. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 16 czerwca 2020 r., do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów.
W dniu 12 października 2020 r. B. E. N. złożyła pismo zatytułowane "Skarga na wszystkie czynności komornika i odpowiedź na wezwanie z dnia 21 września 2020 r.", którym wskazała, że w dniu 6 października 2020 r. otrzymała od Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. T.: wezwanie z dnia 21 września 2020 r, postanowienie z dnia [...] września 2020 r. (o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego), postanowienie z dnia [...] września 2020 (informujące o przewidywanym terminie rozpatrzenia sprawy), pismo z dnia 21 września 2020 r. (skierowane do Burmistrza W. o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów, które przesłano do wiadomości zobowiązanej), zawiadomienie z dnia 16 września 2020 r. o wstrzymaniu realizacji zajęcia wierzytelności.
Strona wyjaśniła, że domaga się zwrotu wszystkich pieniędzy łącznie z odsetkami karnymi. Zażądała też odszkodowania i zadośćuczynienia za doznane krzywdy w wysokości 900 mld CHF (dziewięćset miliardów franków szwajcarskich) od każdej osoby biorącej udział w przestępstwie wspólnie i solidarnie, w tym od Skarbu Państwa.
Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. T. zwrócił zobowiązanej, na podstawie art. 66 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, pismo z dnia 8 października 2020 r., w części dotyczącej żądania: "odszkodowania i zadośćuczynienia za doznane krzywdy w wysokości 900 mld CHF (dziewięćset miliardów franków szwajcarskich) od każdej osoby biorącej udział w przestępstwie wspólnie i solidarnie w tym od skarbu państwa".
Natomiast postanowieniem z dnia[...] października 2020 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. T. oddalił jako nieuzasadnioną - wniesioną pismem z dnia 21 lipca 2020 r., sprecyzowanym pismami z dnia 31 sierpnia 2020 r. i z dnia 8 października 2020 r. - skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. M., dokonaną zawiadomieniem z dnia 1 lipca 2020 r. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 czerwca 2020 r.
Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w postanowieniu z dnia [...] lutego 2021 r. wskazał, że czynność egzekucyjna została dokonana jeszcze przed dniem 30 lipca 2020 r., tj. przed wejściem w życie zmian ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 – dalej: "u.p.e.a."), co oznacza, że w stosunku do nich zastosowanie znajdą przepisy ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do tej zmiany.
Organ odwoławczy stwierdził, że katalog środków egzekucyjnych stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych został wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a ww. ustawy, a jednym z takich środków jest egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Dlatego też nie może budzić żadnych wątpliwości legalność samego zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. M..
Dyrektor podniósł, że nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa przy dokonywaniu przez organ egzekucyjny zakwestionowanej czynności. Powołując art. 79 u.p.e.a., wyjaśnił, że zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej z 1 lipca 2020 r. zostało sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i skutecznie doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 3 lipca 2020 r. oraz zobowiązanej 21 lipca 2020 r.
Zastosowany w sprawie druk zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej spełnia wymogi określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. i jest zgodny z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 12 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018r. poz. 1804).
Podsumowując, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.należy uznać, że czynność egzekucyjna Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. T., polegająca na zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej zobowiązanej została dokonana prawidłowo.
Jednocześnie organ zauważył, że w związku ze złożonymi przez zobowiązaną zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i zawieszeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], realizacja zajęcia wierzytelności dokonanego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. M. została wstrzymana, o czym organ egzekucyjny poinformował dłużnika zajętej wierzytelności i zobowiązaną zawiadomieniem z dnia 16 września 2020 r.
W odniesieniu natomiast do podniesionej przez zobowiązaną kwestii nieistnienia należności objętej tytułem wykonawczym Nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał, że argumentacja ta wykracza poza zakres przedmiotowy skargi na czynności egzekucyjne, a zatem nie może podlegać ocenie w toku niniejszego postępowania. Zobowiązana złożyła przy tym zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), wobec czego kwestia nieistnienia obowiązku jest przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu w sprawie tych zarzutów.
Końcowo organ wyjaśnił, że powołane przez zobowiązaną dokumenty nie stanowią czynności egzekucyjnych w rozumieniu art. 1a pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wydane przez organ egzekucyjny postanowienia, zawiadomienie oraz wezwanie do zobowiązanej, a także pismo do wierzyciela, były wynikiem działań podjętych w związku z postępowaniem wszczętym na skutek pisma złożonego przez B. E. N. w dniu 22 lipca 2020 r. zatytułowanego "Skarga i zarzuty na zajęcie z dnia 01 lipca 2020 r.". Powyższe działania nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne złożonej w trybie art. 54 u.p.e.a.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. E. N. zarzuciła, że powyższe postanowienie wydano z rażącym naruszeniem prawa i z tego powodu należy je uchylić w całości oraz uwzględnić "wszystkie nasze skargi w sprawie". Wskazała również, że twierdzenia zawarte w postanowieniu z dnia [...] lutego 2021 r. nie mają potwierdzenia w przepisach prawa, są absurdalne, przepisane z różnych orzeczeń sądowych bez korelacji z rozpatrywaną skargą i całą sprawą. Zdaniem skarżącej, komornik działający zgodnie z przepisami prawa może wykonywać tylko i wyłącznie czynności zmierzające do zrealizowania środka egzekucyjnego. Skarżąca podniosła, że przytoczony w postanowieniu z dnia [...] lutego 2021 r. art. 1a pkt 2 u.p.e.a. obejmuje wszystkie czynności komornika. W związku z powyższym art. 54 u.p.e.a. ma zastosowanie do wszystkich czynności komornika, łącznie z postanowieniami, zadawanymi pytaniami, przesyłaniem informacji, czy zwróceniem się w kwestii stanowiska wierzyciela.
Skarżąca sformułowała również wniosek o wymierzenie organowi grzywny i przyznanie odszkodowania - w oparciu o art. 154 § 6 i § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej: p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2021 r. skarżąca podtrzymała zarzuty sformułowane w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który w sprawie nie ma zastosowania). Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 u.p.e.a. W myśl jego § 1 zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 54 § 4 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej (w niniejszej sprawie - zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej - art. 79 u.p.e.a.) zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego. Skarga ma charakter subsydiarny w tym sensie, że służy na czynności wykonawcze podejmowane w toku postępowania zabezpieczającego, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W rezultacie subsydiarność skargi oznacza, że nie mogą być w niej skutecznie podnoszone zarzuty, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia w toku postępowania zabezpieczającego.
Organ w zaskarżonym postanowieniu trafnie zauważył, że stosownie do art. 54 u.p.e.a. w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się, że skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Warszawa 1992 r. s. 84.; wyrok NSA z 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, LEX nr 43032; wyrok NSA z 12 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20, wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok NSA z 24 października 2014 r., II GSK 1377/13 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www. orzeczenia.nsa.gov.pl- dalej CBOSA). Nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 749/13 LEX nr 1774551). W postępowaniu skargowym, w oparciu o art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyroki NSA: z 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; z 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; z 24 października 2014 r., II GSK 1377/13, z 5 marca 2015 r. II FSK 290/13 - dostępne w CBOSA).
W świetle powyższych rozważań sąd zauważa, że zarzuty skargi w istocie nie kwestionują poprawności przeprowadzonej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej. Strona w swojej skardze kwestionuje zasadność wszczęcia postępowania egzekucyjnego stwierdzając, że czynnościom przeprowadzanym przez komornika nie można przypisać waloru prawidłowości, albowiem brak jest prawomocnego wyroku stwierdzającego istnienie i wysokość długu. Powyższe okoliczności mogą jednak podlegać kontroli w ramach postępowania w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., nie mogą jednak stanowić podstawy skargi na czynność egzekucyjną w oparciu o art. 54 u.p.e.a. Podkreślić należy, że organ egzekucyjny rozpoznając sprawę w postępowaniu w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne nie posiada uprawnienia do rozstrzygania tego rodzaju zarzutów. Zaznaczyć przy tym należy, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...] zobowiązana skorzystała z przysługującego jej prawa i złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Tym samym kwestia nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym jest przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu w sprawie tych zarzutów.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy prawidłowo stwierdziły brak podstaw do uznania za zasadną skargi na czynność egzekucyjną stanowiącą zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Zajęcie to nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa.
Wystawienie przez Burmistrza W. tytułu wykonawczego z 16 czerwca 2020 r. i jego skierowanie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. T. generowało dla organu egzekucyjnego konieczność wypełnienia obowiązków wynikających z art. 79 u.p.e.a. Zgodnie z jego treścią, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych – art. 79 § 1. Zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany organu rentowego właściwego do wypłaty świadczeń – art. 79 § 2. W stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej nieważne są rozporządzenia świadczeniami przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po ich zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu – art. 79 § 3. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób - art. 79 § 4 pkt 1.
Jak wynika z akt sprawy, organ podjął czynności wypełniające treść ww. przepisów. Po pierwsze, zawiadomił Zakład Ubezpieczeń Społecznych o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, co nastąpiło w dniu 3 lipca 2020 r. Po drugie, o tej samej czynności zawiadomił zobowiązaną. Nastąpiło to w dniu 21 lipca 2020 r. W międzyczasie, bo pismem z 10 lipca 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował organ że od sierpnia 2020 r. będzie dokonywał potrąceń ze świadczenia zobowiązanej.
Wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, określa art. 67 u.p.e.a. Stosownie do § 1a tego artykułu, zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru określonego przez ministra, o którym mowa w § 1 tego przepisu.
Zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a., zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.
Analiza akt administracyjnych sprawy nie pozostawia wątpliwości, iż organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych zgodnie z wyżej powołanymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarówno tymi, które obowiązywały do dnia 30 lipca 2020 r., jak i aktualnymi. Zawiadomienie w niniejszej sprawie spełnia ustawowe wymogi formalne, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. i zawiera wszystkie wymagane elementy. Odpisy tych zawiadomienia doręczono zobowiązanej w dniu 21 lipca 2020 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Oczywistym jest również, iż zastosowany środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.
Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie uchybień formalnych w dokonanej przez organ egzekucyjny czynności zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.
Odnosząc się do formułowanego w skardze - w oparciu o art. 154 § 6 i § 7 p.p.s.a. - wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz odszkodowania Sąd stwierdza, że art. 154 § 1 p.p.s.a. formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł zastosować wskazane rozwiązania. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W niniejszym postępowaniu skarżąca zakwestionowała postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] lutego 2021 r., dotyczące oddalenia jako nieuzasadnionej skargi na czynność egzekucyjną. Organ nie pozostawał przy tym w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Tym samym art. 154 § 6 i § 7 p.p.s.a. nie mogły znaleźć zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Podsumowując, rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a treść rozstrzygnięcia została poprawnie uzasadniona. Zarzuty skargi są bezzasadne.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Ake.