I SA/Łd 415/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznał skargę podatniczki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, która uchyliła decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego i określiła podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 rok w wysokości 678 347 zł. Podatniczka zarzucała organom naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego i zarządzenie zabezpieczenia, co miało skutkować wydaniem decyzji po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Kwestionowała również bezzasadne pozbawienie jej prawa do zaliczenia wydatków wynikających z faktur wystawionych przez spółki S., R., A s.c., A3 do kosztów uzyskania przychodów. Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do zarzutu przedawnienia. Stwierdził, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2018 rok, który upływał z dniem 31 grudnia 2024 r., został skutecznie zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z wszczęciem dochodzenia w sprawie przestępstwa skarbowego. Sąd uznał, że wszczęcie postępowania karnego nie miało charakteru instrumentalnego, gdyż było wynikiem ustaleń poczynionych w toku kontroli celno-skarbowej i zostało połączone z innymi postępowaniami prowadzonymi przez prokuratora. Sąd stwierdził również, że chociaż doręczenie zarządzenia o zabezpieczeniu bezpośrednio podatniczce z pominięciem pełnomocnika było nieprawidłowe, nie miało wpływu na wynik sprawy z uwagi na skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia z innego powodu. W kwestii merytorycznej Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych co do nierzetelności faktur kosztowych. Ustalono, że faktury wystawione przez spółki S., R., A s.c., A3 nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a podatniczka nie udowodniła poniesienia wydatków ani wykonania usług. W szczególności brak było umów, pokwitowań, dokumentacji technicznej, a prezesi spółek wystawiających faktury zaprzeczyli współpracy. Dodatkowo, spółki te miały problemy z rozliczeniami VAT i CIT, a jedna z nich została wykreślona z rejestru VAT. Sąd podkreślił, że ciężar dowodu w zakresie kosztów uzyskania przychodów spoczywa na podatniku, a podatniczka nie przedstawiła wiarygodnych dowodów potwierdzających rzeczywisty charakter transakcji. W związku z tym, organy prawidłowo odmówiły zaliczenia kwot z tych faktur do kosztów uzyskania przychodów. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów postępowania, uznając, że organy zebrały wystarczający materiał dowodowy i prawidłowo ocenili zgromadzone dowody. Skargę oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający