I SA/Łd 406/22

Spółka A Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 25 marca 2022 r., które stwierdziło niedopuszczalność zażalenia spółki na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z dnia 8 lutego 2022 r. Postanowieniem tym odmówiono zwolnienia z zabezpieczenia wierzytelności pieniężnej w kwocie 7 341,45 zł na wypłatę wynagrodzenia za grudzień 2021 r. wraz z pochodnymi składkami ZUS oraz PIT-4. Spółka zarzuciła rażące naruszenie prawa materialno-procesowego, w tym art. 13 § 2 w zw. z art. 166b w zw. z art. 166a § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.), poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie niedopuszczalności zażalenia, co naruszało prawo do zaskarżenia aktów administracyjnych gwarantowane przez art. 78 Konstytucji RP. Zarzucono również naruszenie prawa poprzez zastosowanie zasady 'in dubio pro fisco'. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę, uznając ją za niezasadną. Sąd podkreślił, że kontrola sądów administracyjnych nad postępowaniem egzekucyjnym i zabezpieczającym jest ograniczona do postanowień, na które służy zażalenie. Wskazał, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego wydane w trybie art. 166a § 2 u.p.e.a. (odmowa zwolnienia z zabezpieczenia) nie jest zaskarżalne zażaleniem, co wynika z przepisów u.p.e.a. oraz Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Sąd odwołał się do art. 17 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym postanowienia są zaskarżalne, gdy ustawa tak stanowi, a w tym przypadku taka podstawa prawna nie istnieje. Sąd odrzucił również argumentację spółki dotyczącą naruszenia art. 78 Konstytucji RP, wskazując, że ustawa może przewidywać wyjątki od zasady dwuinstancyjności, co ma miejsce w tej sprawie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający