I SA/Łd 401/04

I SA/Łd 401/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-10-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Świderska /przewodniczący/
Paweł Janicki
Piotr Kiss /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Świderska, Sędziowie NSA P. Janicki, P. Kiss (spr.), Protokolant K. Brykalska-Stępień, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2004r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dn. [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy m.in. art. art. 21 par. 1 i 3, art. 123 par. 1 i art. 207 ustawy z dn. 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ oraz art. 15 ust.1, art.17 ust.1 pkt.7 i art.19 ust.1 ustawy z dn.15.02. 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych / t. j. Dz. U. z 1993r. nr 1206, poz. 482 ze zm./ określił dla A spółki z o.o. w Ł. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. w wysokości 1.564 zł. W motywach wydanej decyzji organ orzekający powołując się na ustalenia przeprowadzonej kontroli skarbowej podał, że spółka w kontrolowanym roku podatkowym 2001 zawyżyła wykazane koszty uzyskania przychodów o kwotę 790,61 zł z tytułu zapłaty za usługi telekomunikacyjne, wykonane przez B S.A. w W. w 2000r., a także bezpodstawnie zaliczyła do kosztów kwotę 4.799,14 zł, związaną z wydatkami poniesionymi na wyjazd i pobyt w hotelu C w T. trzech członków Zarządu spółki w dniach 31.12.2000r. i 01.01.2001r. Według oceny organu brak jest dostatecznych podstaw do uznania, iż wydatki związane z wyjazdem i pobytem w T. członków Zarządu spółki były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i miały na celu osiągnięcie przychodów, natomiast w odniesieniu do zakwestionowanych wydatków za usługi telekomunikacyjne stwierdzono, że nie dotyczyły one roku 2001 .
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji spółka A wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania zarzuciła, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art.15 ust.1 i 4 oraz art. 16 ust.1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Strona stwierdziła, ze faktura S.A. B została otrzymana dopiero na początku 2001r., już po sporządzeniu bilansu za 2000r., w związku z czym prawidłowo została ujęta w rozliczeniu 2001r. Odnośnie drugiego zarzutu spółka stwierdziła, że w dn. 31. 12.2000r. w T. miało miejsce spotkanie robocze z różnymi osobami z tego terenu, które to spotkanie miało charakter promocyjny, mający na celu rozszerzenie działalności spółki na ten teren i uzyskanie przychodu w przyszłości, w związku z czym związane z tym wydatki spółka uznała jako koszty reklamy i reprezentacji. W powyższym zakresie spółka powołała się na sporządzoną przez Prezesa Zarządu notatkę służbową z dn.02.01.2002r.
Po rozpatrzeniu odwołania spółki Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że stanowisko organu pierwszej instancji jest prawidłowe. W zakresie pierwszej kwestii spornej organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe usługi telekomunikacyjne na rzecz spółki zostały wykonane niewątpliwie w 2000r., a zgodnie z art.15 ust.4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszty uzyskania są potrącalne w roku podatkowym, którego dotyczą. Podniesiono również, iż w przypadku spółki termin złożenia wstępnego zeznania podatkowego za 2000r. upływał z dniem 31.03.2001r., a więc spółka miała możliwość prawidłowego zaliczenia wydatku z faktury wystawionej w dn. [...] do kosztów 2000 roku.
Odnośnie drugiej kwestii spornej organ powołał się dodatkowo na ustalenia przeprowadzone w toku postępowania odwoławczego, z których wynika, iż Prezes zarządu spółki, przesłuchany w charakterze świadka na okoliczności m.in. wskazania osób uczestniczących w spotkaniu roboczym w dn.31.12.2000r. w T., kryterium wyboru osób zaproszonych na spotkanie, formy zaproszenia nie udzielił żądanych informacji, podając jedynie ogólnie, iż spotkanie miało na celu rozszerzenie działalności spółki na terenie T. poprzez otwarcie nowej szkoły. Według oceny organu zebrany materiał dowodowy dotyczący zaliczenia przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów wydatku w łącznej kwocie 4.799,14 zł nie pozwala na uznanie tego wydatku za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, albowiem strona nie wykazała bezpośredniego związku tych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz ich poniesieniem w celu uzyskania przychodu.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze spółka A wnosząc o uchylenie decyzji organu orzekającego drugiej instancji powtórzyła swoje wcześniejsze zarzuty zawarte w odwołaniu, iż zaskarżona decyzja została podjęta z obrazą wskazanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz w wyniku błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wydania decyzji. W zakresie pierwszej kwestii spornej dotyczącej odmowy organów orzekających zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty 790, 61 zł z tytułu zapłaty za usługi telekomunikacyjne spółka stwierdziła, iż organy błędnie interpretują przepis art. 16 ust.4 cyt. ustawy o podatku dochodowym, z którego zdaniem spółki wynika, że wydatki można wliczać w koszty roku którego dotyczą lub w roku, w którym zostały poniesione. Podniesiono, że przedmiotowy wydatek został poniesiony w 2001r. i dlatego prawidłowo został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów tego roku.
Odnośnie drugiej kwestii spornej spółka stwierdziła, że koszty związane z wyjazdem służbowym i pobytem członków Zarządu w T. w dniach 31.12.2000r.- 01.01.2001r. były związane z zorganizowanym spotkaniem promocyjnym, mającym na celu rozszerzenie działalności spółki na tamtym terenie i wydatki te prawidłowo zostały zaliczone przez spółkę zgodnie z art.16 ust.1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do kosztów reklamy i reprezentacji. Według strony skarżącej kwestionowanie przedmiotowych wydatków jest całkowicie nieuzasadnione i niezgodne z art.15 ust.1 cyt. ustawy o podatku dochodowym. W skardze podniesiono również, że dokonana przez organy podatkowe interpretacja przepisów narusza art. 24 b Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 24 b Ordynacji podatkowej organ stwierdził, że zaskarżona decyzja ani poprzedzająca decyzja organu pierwszej instancji nie zostały wydane z powołaniem się na ten przepis.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje ;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest wyłączenie przez organy podatkowe z kosztów uzyskania przychodów skarżącej spółki za 2001r. kwoty 790,61 zł z tytułu wydatków poniesionych na usługi telekomunikacyjne na podstawie faktury z dn. [...] wystawionej przez S.A. A w W. oraz kwoty w łącznej wysokości 4.799,14 zł, związanej z wyjazdem i pobytem trzech członków Zarządu spółki w T. w dniach 31.12.2000r. – 01.01.2001r.
W odniesieniu do pierwszej kwoty wydatków należy stwierdzić, iż z niekwestionowanego stanu faktycznego, wynikającego zresztą z treści wymienionej faktury, przedmiotowy wydatek dotyczył niewątpliwie okresu 2000r. i zgodnie z podstawową zasadą wynikającą z przepisu art.15 ust. 4 ustawy z dn.15.02. 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych / t. j. Dz. U. z 1993r. nr 1206, poz. 482 ze zm./ koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego. Do kosztów uzyskania mogą być również zaliczone określone co do rodzaju koszty, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego. W świetle uregulowania zawartego w wymienionym przepisie nie można podzielić stanowiska skarżącej spółki, iż przedmiotowe koszty usług telekomunikacyjnych, wykonanych w 2000r. i wynikających z faktury wykonawcy usług wystawionej w dn. [...] podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania roku podatkowego 2001. Należy także zauważyć, iż skarżąca spółka w toku postępowania administracyjnego, a także sądowego nie wskazała daty otrzymania przedmiotowej faktury, a z uwagi na datę wystawienia tej faktury należy zgodzić się z poglądem organu orzekającego drugiej instancji, iż nie było przeszkód do ujęcia tych wydatków w kosztach właściwego roku podatkowego.
Również w zakresie drugiej kwestii spornej dotyczącej odmowy organów podatkowych zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów spółki za 2001r. kwoty ogółem 4.799,14 zł należy podzielić stanowisko organów orzekających, iż skarżąca spółka nie wykazała w sposób wystarczający związku przyczynowo-skutkowego tych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą, pozwalającego na uznanie ich za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art.15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jedynym dokumentem przedstawionym przez stronę, mającym uzasadniać, że wyjazd i pobyt trzech członków Zarządu Spółki w dniach 31.12.2000r. – 01.01.2001r. w hotelu C w T. były związane z działalnością gospodarczą spółki i miały na celu uzyskanie przychodów jest notatka służbowa sporządzona przez Prezesa Zarządu Spółki, jednakże notatka ta zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenie, iż w dn. 31.12.2000r. odbyło się bliżej nie określone spotkanie z grupą osób z terenu T. w celu "uzyskania przychylności i akceptacji osób piastujących kierownicze stanowiska w firmach oświatowych T. do pomocy w otwarciu w tym mieście przez nas technikum zawodowego i zaocznego studium policealnego dla dorosłych".
Zgodnie z utrwalonymi poglądami orzecznictwa i doktryny prawa podatkowego, aby określony wydatek został uznany za koszt, podatnik musi ten wydatek prawidłowo udokumentować, a na organy podatkowe nie można nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem /patrz m.in. komentarz-2003 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Oficyna Wydawnicza "Unimex", str.268-269/.
W rozpoznawanej sprawie należy podkreślić, że w toku postępowania odwoławczego organ orzekający drugiej instancji przeprowadził z udziałem strony /przesłuchanie w charakterze świadka Prezesa Zarządu skarżącej spółki/ dodatkowe postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia związku wydatków dotyczących pobytu członków Zarządu Spółki w T., jednakże również w wyniku tego postępowania nie uzyskano dostatecznego potwierdzenia, iż wydatki te zostały poniesione w celu uzyskania przychodu. Należy podzielić wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd organu orzekającego drugiej instancji, że ogólnikowe powoływanie się strony na okoliczność , iż wyjazd i spotkanie w T. miało na celu rozszerzenie działalności spółki poprzez otwarcie nowych szkół na terenie T. oraz uzyskanie przychylności i akceptacji dla planów spółki bliżej nie oznaczonych osób nie mogą stanowić wystarczającego potwierdzenia stanowiska spółki. W powyższym zakresie należy uznać, że dokonana w zaskarżonej decyzji ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, przysługującej organowi podatkowemu zgodnie z art. 191 ustawy z dn. 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./.
Z powyższych względów brak jest również podstaw do uznania, iż sporne wydatki stanowią koszty reprezentacji i reklamy w rozumieniu art. 16 ust.1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, albowiem spółka w nie uprawdopodobniła w sposób dostateczny takiego charakteru tych wydatków.
Za bezpodstawny należy także uznać postawiony w skardze zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 24 b Ordynacji podatkowej, albowiem wymieniony przepis nie został zastosowany przez organy podatkowe, a ponadto przepis ten nie obowiązywał w 2001r., którego dotyczy zaskarżona decyzja.
Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ orzekł, jak w sentencji.