I SA/Łd 396/24

I SA/Łd 396/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-08-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak /przewodniczący/
Grzegorz Potiopa
Paweł Janicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 70 par 6 pkt 1, art. 70c, art. 180 par 1-2, art. 188, art. 191.
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant Sekretarz sądowy Aleksandra Milczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2024 r. nr 368000-COP[1].4103.143.2023.27 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2017 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 kwietnia 2024 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno – Skarbowego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 24 listopada 2022 r., określającą wobec M. R. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2017 roku.
Stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie przedstawiał się następująco.
Wobec M. R. przeprowadzono postępowanie podatkowe
dot. przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów
i usług za 2017 r., wszczęte postanowieniem Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno
-Skarbowego w Łodzi nr 368000-CKK-7.4103.8.1.2022.1 z dnia 10 maja 2022 r.
o przekształceniu kontroli celno-skarbowej (przeprowadzonej w ww. zakresie wobec M. R. na podstawie upoważnienia nr 368000-CKK-7.500.73.2020.1 z dnia 24 listopada 2020 r.) w postępowanie podatkowe.
Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, NŁUC-S wydał 24 listopada 2022 r. decyzję określającą wobec M. R. zobowiązanie podatkowe
w podatku od towarów i usług za: I kwartał 2017 r. w wysokości 11.291 zł, II kwartał 2017 r. w wysokości w wysokości 12.853 zł, III kwartał 2017 r. w wysokości 14.328 zł i IV kwartał 2017 r. w wysokości 21.096 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że :
1. Podatnik błędnie w deklaracji VAT-7K za II kwartał 2017 r. wykazał:
- podstawę opodatkowania od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów tj. 57.038 zł, winno być 62.317,00 zł,
- podatek należny od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów tj. 13.119 zł winno być 14.333 zł - czym zdaniem organu I instancji naruszył art. 5 ust. 1 pkt 4,
art. 9 ust.1 art. 20 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
i usług (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.) zwana dalej: "ustawa
o VAT".
2. Podatnik w deklaracji VAT-7K za III kwartał 2017 r. nie ujął wartości sprzedaży
i podatku należnego, udokumentowanych fakturą nr [...] z 5 września 2017 r. wystawioną na rzecz B. s.r.o., [...], ... .. S., [...], wartość netto 240,00 zł, podatek VAT 55,20 zł, wartość brutto 295,20 zł. Faktura została wykazana w ewidencji VAT sprzedaży za III kwartał 2017 r.
w pozycji 62, w wartościach zgodnych z oryginałem - czym zdaniem organu I instancji naruszył art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 19a ust.1 ustawy o VAT,
3. Podatnik poprzez realizowanie sprzedaży wysyłkowej odzieży za pośrednictwem firmy kurierskiej działającej na terenie C. w R., tj.: F. P. W., ..-... S.1, ul. [...], NIP [...] nie zaewidencjonował obrotu ze sprzedaży w okresie od I do IV kwartału 2017 r. w odniesieniu do nicków jakimi się posługiwał, tj. [...], [...] na łączną kwotę brutto 156.041,32 zł (w tym podatek VAT wg. stawki 23%), - czym naruszył art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1, art. 5 ust. 1 i art. 19a ust.1 ustawy o VAT,
4. W deklaracji VAT-7K za II kwartał 2017 r. z uwagi na nieujęcie w deklaracji VAT-7K za II kwartał 2017 r. kwoty netto i podatku naliczonego od wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru wynikającego z faktury nr 17 z 7.04.2017 r. wystawionej przez P., V., [...], IT [...] na rzecz R. M. R. na kwotę 1.245,00 euro Podatnik wykazał w nieprawidłowej wysokości:
- nabycie towarów i usług pozostałych - podstawa opodatkowania, tj. 140.006,00 zł, winno być 145.286,00 zł,
- podatek naliczony od nabycia towarów i usług pozostałych, tj. 32.185,00 zł, winno być 33.399,00 zł.
Strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji.
NŁUCS, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z dnia
25 kwietnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Organ odwoławczy na wstępie wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana i doręczona przed upływem terminu przedawnienia określonych w niej zobowiązań. W całości podzielił również ustalenia dotyczące niezaewidencjonowania w okresie od I do IV kwartału 2017 r. sprzedaży na łączną kwotę brutto 156.041,32 zł.
Wskazał, że osią sporu w niniejszej sprawie jest przede wszystkim to, czy strona realizowała sprzedaż wysyłkową odzieży za pośrednictwem wewnętrznej firmy kurierskiej i tym samym nie zaewidencjonowała całości swojego obrotu.
Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że w okresie od stycznia do grudnia 2017 r. skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem działalności była przede wszystkim sprzedaż odzieży damskiej dokonywana bezpośrednio w ww. lokalizacjach, tj. C. w R., C.1 w G., jak również za pośrednictwem firmy kurierskiej F. P. W. , ..-... S., ul. [...], NIP [...].
Określając schemat funkcjonowania powyższej firmy, organ II instancji wskazał, że F. pośredniczyła przy spedycji przesyłek między podmiotami handlowymi z C. a Spółkami DPD, GSL, GEIS, fizycznie dokonującymi transportu tych przesyłek do ich adresatów. Jej rolą było m.in. występowanie
w procedurze wysyłki paczek jako ich nadawca. Faktyczni nadawcy paczek, tj. ww. podmioty handlowe, wielokrotnie nie podawali bowiem własnych danych firmowych lub osobowych, pozwalających na ich identyfikację, lecz posługiwali się nickami/pseudonimami.
Zgromadzony w sprawie materiał potwierdził mechanizm funkcjonujący w C. i tak w celu nadania paczki za pośrednictwem firmy F., klienci albo sami przychodzili do punktu tej firmy w hali [...] lub jej magazynu w R., albo kurierzy bezpośrednio odbierali paczki z boksów w centrum handlowym. Zlecenie odbioru paczki z boksu kurierzy otrzymywali z reguły w formie telefonicznej. W dniu pobrania paczek z ww. boksów kurierzy nie zostawiali pokwitowania, takowe pokwitowanie zanosili na drugi dzień, po dokonaniu wysyłki paczki. Firmy przekazujące paczki kurierowi opisywały je ręcznie markerem, wskazując do kogo mają zostać wysłane lub wypełniały, otrzymane od firmy F., pomocnicze etykiety. Po odbiorze paczki z boksu była ona zawożona do punktu firmy F. i następnie dane ją opisujące, wprowadzane były do systemu informatycznego przez pracowników tej firmy. System ten zintegrowany był z systemami firm GLS, DPD i GEIS. Przed nadaniem paczek z ww. systemu drukowano w 2 egzemplarzach listy przewozowe, z których jeden naklejano na paczki, drugi wydawano nadawcy jako potwierdzenie nadania. Paczki po ich opisaniu przewożono do DPD, GEIS lub GLS w S.1, celem ich dostarczenia do odbiorców. Odnośnie danych wprowadzanych do systemu: na etykietach paczek zamiast nazw firm znajdowały się pseudonimy nadawców, przy czym niemożliwym było, aby kilku nadawców posługiwało się tymi samymi pseudonimami/oznaczeniami, gdyż w takiej sytuacji nie można byłoby tych nadawców zidentyfikować w systemie komputerowym; na etykietach paczek znajdowały się: adres odbiorcy, koszty pobrania za przesyłkę, koszty dostawy oraz jakieś hasło, wymyślone przez nadawcę przesyłki, czasami byty to numery boksów, telefonów lub jakieś wyimaginowane nazwy; hasło było identyfikatorem nadawcy i wprowadzano je do systemu komputerowego. Nie było możliwości, aby kilka firm nadających paczki posługiwało się w tym samym czasie takimi samymi niekarni, czy hasłami do oznaczania paczek.
Zdaniem organu II instancji, materiał dowodowy, w tym dokumenty KW, potwierdził, że firma R. M. R. w badanym roku podatkowym do wysyłki towarów sprzedawanych w boksach zlokalizowanych na terenie C. za pośrednictwem kuriera firmy F. wykorzystywała nicki : [...] i [...].
Mechanizm nadawania i odbioru paczek opisany powyżej wynika bezpośrednio z wyjaśnień złożonych przez m. in. R. B. (kierownika w firmie F.), a także T. L., K. K., P. Ł., M. P. i D. C. - pracowników tej firmy.
Również pracownicy R. opisali swój udział w procederze wysyłki paczek za pośrednictwem F.. Potwierdzili oni m.in. odbiór przez pracowników F. paczek przygotowanych przez firmę R.. Wskazano m.in., że na paczce nie było oznaczenia firmy R., odbiorem gotówki zajmował się bezpośrednio M. R., pieniądze za towar przynoszone były w kopercie, bez podpisywania żadnego dokumentu na odbiór gotówki. Potwierdzili oni również przyjmowanie zamówień za pośrednictwem Facebooka, gdzie klienci kontaktowali się na telefony służbowe i prywatne. Potwierdzili, że paczki były wysyłane za pośrednictwem firmy kurierskiej, pobrane pieniądze były przynoszone przez kuriera do boksów, przeważnie koszt wysyłki ponosił odbiorca towaru, paczki odbierali różni pracownicy firm kurierskich - przeważnie D. C. i P. Ł. - pracownicy firmy kurierskiej, etykiety dostarczane były przez firmę kurierską, druki wypełniali pracownicy.
Ponadto, pracownicy R. podali imiona pracowników firmy F.,
z którymi kontaktowali się w sprawie paczek i odbioru gotówki.
W książkach telefonicznych telefonów komórkowych zabezpieczonych w firmie F. jako numery do kontaktów wskazano numery: [...], który został zarejestrowany jako kontakt o nazwie [...] oraz [...] jako [...]. Jak ustalono wskazane numery telefonów należą do pracowników firmy R. M. R. – M. B. i A. M.. Pracownicy potwierdzili również wykorzystywanie ich numerów telefonów do kontaktów w sprawie zamówień.
Organ II instancji podkreślił, że właściwe oznaczenie nadawcy leżało w najżywszym interesie zarówno kuriera wewnętrznego, jak i nadawcy. Od tej okoliczności zależało bowiem, czy otrzyma on przysługującą mu należność oraz, czy działalność kuriera nie spowodowuje sporów przy podziale pieniędzy ze sprzedaży towarów.
Tego rodzaju mechanizm działania powodował anonimowość sprzedawcy i ukrywanie rzeczywistego obrotu.
Dodatkowo organ II instancji wskazał na sposób rozliczeń jaki dokonywany był za wysłane przez R. paczki, tj. w formie gotówkowej, kopercie, której odbiór potwierdzany był m.in. przez pracowników bez liczenia. Należności otrzymywane od kontrahentów stanowiły część operacji gospodarczych strony, a materiał dowodowy nie potwierdził by były one przekazywane na rachunki bankowe, jako faktyczna należność za sprzedaż towarów handlowych. Stwierdzone nieprawidłowości dotyczą obrotów "szarej strefie", którego uczestnicy nie są zainteresowani prawidłowym dokumentowaniem operacji dla celów podatkowych. Zatem, sposób dokonywania płatności gotówkowej, ukrywanie swojej tożsamości poprzez nicki, dokonywanie odbioru gotówki wyłącznie za pośrednictwem przypisanej nazwy do odbiorcy, odbieranie gotówki przez pracowników R. bez jej liczenia w ocenie organu odwoławczego nie mieszczą się w kanonie rzetelnego przedsiębiorcy.
W wyniku przeprowadzonego badania ksiąg podatkowych, ewidencje VAT sprzedaży za I, II, III i IV kwartał 2017 r. prowadzone przez M. R., organ II instancji uznał, za nierzetelne w związku z niezaewidencjonowaną sprzedażą, zrealizowaną za pośrednictwem firmy kurierskiej przy wykorzystaniu nicków [...] i [...].
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności związane z dostarczaniem przez R. paczek do F. w celu dalszej wysyłki, organ odwoławczy uznał, że organ I instancji, który prawidłowo przypisał faktury sprzedaży i paragony fiskalne wystawione w przez skarżącego w 2017 r.
Dane dotyczące pobraniowych przesyłek kurierskich, skonfrontowane
z wystawionymi fakturami VAT, paragonami zaewidencjonowanymi w rejestrach
a także pokwitowania odbioru gotówki z wykazem paczek dostarczanych za pośrednictwem F. (poprzez nr telefonu), pozwoliły na odtworzenie rzeczywistego obrazu obrotu towarami przez R..
Istotne znaczenie dla zobrazowania rzeczywistego rozmiaru działalności gospodarczej skarżącego miał wykaz danych pozyskany z płyty CD o doręczonych do odbiorców przez firmy kurierskie : GLS Poland i DPD Polska Sp. zo.o. paczkach wysłanych przez nadawcę posługującym się nickami : [...] i [...]. Dotyczą one okresu od stycznia do grudnia 2017 r. ze wskazaniem, które z tych przesyłek zostały potwierdzone fakturą VAT lub paragonem wystawionymi przez R. M. R., a także wskazano numer faktury lub paragonu - gdy taki został wydany. W ocenie organu II instancji strona skarżąca nie zdołała podważyć jego mocy dowodowej.
W konsekwencji powyższego, w związku z przedstawionym stanem faktycznym i jego oceną prawną oraz niezasadnością odwołania, organ odwoławczy utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji.
Skargę od powyższej decyzji wywiódł skarżący zarzucając :
- naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. przez dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie w przedmiocie wielkości niezaewidencjonowanej przez skarżącego sprzedaży na podstawie wykazu przesyłek sporządzonego w wersji elektronicznej (płyta CD-R z dwoma plikami excela) bez weryfikacji z dokumentami źródłowymi, czy wykaz został sporządzony zgodnie z nimi oraz pomimo tego, że dokumenty KW sporządzone przez pośrednika (F.) za 2017 roku uległy zniszczeniu, przez co pozbawiono skarżącego prawa do obrony;
- naruszenie art. 121 § 1 O.p. przez zaniechanie przesłuchania świadków: A. M., M. B. oraz W. J. w postępowaniu odwoławczym i wykorzystanie złożonych przez nich - w trakcie toczącego się równolegle postępowania karnego skarbowego - zeznań w postępowaniu karnym skarbowym w fazie in rem (tj. bez udziału skarżącego), przez co pozbawiono skarżącego prawa do obrony;
- naruszenie art. 188 O.p. przez oddalenie wniosków dowodowych strony
o przesłuchanie świadków wskazanych w pismach z 24 października 2022 roku oraz z 19 kwietnia 2024 roku, podczas gdy przedmiotem dowodu miały być okoliczności istotne dla sprawy, tj. wskazani świadkowie zostali zgłoszeni na okoliczność wykazania, że pomimo ujęcia ich danych osobowych w wykazie przesyłek sporządzonym w wersji elektronicznej (płyta CD-R z dwoma plikami excela) jako dokonujących nabycia towarów od skarżącego, nie dokonywali w 2017 roku żadnych transakcji ze skarżącym, przez co pozbawiono skarżącego prawa do obrony;
- naruszenie art. 191 O.p. poprzez niepełną i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności zeznań świadków R. B., T. L., M. P. oraz D. C. i pominięcie wskazanych przez w/w świadków istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia a związanych z brakiem weryfikowania prawdziwości danych podanych przez nadawców paczki na etykiecie, braku możliwości dodzwonienia się na numer podany na etykiecie, a także wypłaty gotówki w kasie za paczkę pobraniową wyłącznie na podstawie etykiety nadania, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie przypisania skarżącemu nadania paczek i otrzymania za nie zapłaty.
W konkluzji postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 24 listopada 2023 roku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na przedmiotowa skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
W pierwszym rzędzie, w świetle uchwały 7 sędziów NSA z dnia 24 maja
2021 r., sygn. akt I FPS 1/21 (opubl. CBOSA), należy zbadać charakter zatamowania biegu przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych na podstawie art. 70 § 6 punkt 1 O.p.
Postanowieniem z dnia 13 października 2022 r. wszczęto dochodzenie
w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na tym, że w Łodzi w okresie od stycznia 2017 r. do 25 stycznia 2018 r. działając w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem takiej samej sposobności, podano nieprawdę w deklaracjach VAT-7K za okresy rozliczeniowe kwartalne: I, II, III, IV kwartał 2017 r., złożonych przez M. R., właściciela "R." M. R. z/s Ł., ul. [...], podatnika podatków od towarów i usług, Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty, poprzez zadeklarowanie przychodu i podatku należnego w zaniżonej wysokości, na skutek nierzetelnego prowadzenia ewidencji sprzedaży dla potrzeb podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2017 r. ww. firmy, polegającego na niezaewidencjonowaniu w ww. rejestrach wszystkich transakcji dotyczących sprzedaży odzieży, przez co podatek od towarów i usług za okresy rozliczeniowe kwartalne: I, II, III, IV kwartał 2017 r., został, narażony na uszczuplenie w łącznej kwocie 29.234,00 zł, stanowiącej małą wartość .
Opisany wyżej czyn zabroniony został zakwalifikowany jako występek umyślny z art. 56 § 2 k.k.s. w związku z art. 56 § 1 k.k.s. w zbiegu z art. 61 § 1 k.k.s.
oraz w związku z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s.
Zawiadomienie w trybie art. 70c O.p. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 listopada 2022r. to jest przed upływem przedawnienia zobowiązań za I, II i III kwartał 2017 r.
Ponadto, w dniu 9 października 2023 r. skarżącemu przedstawiono zarzuty popełnienia wyżej opisanego przestępstwa. Podstawą przedstawienia zarzutów stał się materiał dowodowy w postaci zeznań świadków przesłuchanych w toku przedmiotowego postępowania karnego skarbowego. W ocenie organów materiał ten w sposób wystarczających uprawdopodobnił popełnienie zarzucanego przestępstwa przez skarżącego.
W ocenie sądu I instancji są to okoliczności świadczącym o rzeczywistym
a nie pozorowanym charakterze wszczęcia i kontynuowania postępowania przygotowawczego w opisanej wyżej sprawie, co oznacza, że nie może być mowy o instrumentalnym wszczęciu tego postępowania.
Przechodząc do meritum podnieść należy, że główna oś sporu między stronami dotyczy wiarygodności zestawienia przesyłek nadanych w roku 2017 przez skarżącego za pośrednictwem firmy kurierskiej P. W., których nadawca posługiwał się nickami [...] i [...] doręczonych do adresatów przez firmy kurierskie GLS Poland Sp. z o.o. i DPD Polska Sp. z o.o.
W sporze tym sąd I instancji w całej rozciągłości podzielił stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji przyjmujące, że zestawienie powyższe stanowi zasadniczy dowód świadczący o nieujawnieniu znaczącej części obrotu przez skarżącego.
Po pierwsze wypada zauważyć, że wbrew skardze wiadomo kto sporządził zestawienie (wykaz), jak również skąd pochodziły zawarte w nim dane.
Otóż sporządziła ją stosowna komórka organizacyjna Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego to jest Wydział Analizy Ryzyka i Wymiany Informacji Międzynarodowej, a dane w niej zawarte pochodziły z systemu informatycznego firm kurierskich GLS Poland Sp. z o.o. i DPD Polska Sp. z o.o. (k. 1238 akt administracyjnych).
Jest okolicznością notoryjną, że obie wymienione firmy są autonomicznymi podmiotami znanymi na rynku usług kurierskich, niezależnymi od stron niniejszego postępowania.
W tej sytuacji trafna jest ocena organów, że dane zawarte w zestawieniu mają charakter obiektywny i zasługują na uwzględnienie.
Rację należy przyznać stronie skarżącej, iż przedmiotowy wykaz nie ma charakteru dokumentu urzędowego, lecz jak wiadomo w postępowaniu podatkowym można budować ustalenia faktyczne nie tylko na podstawie dokumentów urzędowych, lecz także wszelkich innych dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy
i nie są sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.)
W tej sytuacji sąd I instancji nie znajduje podstaw, dla których organy miałyby odmówić dania wiary treści powyższego wykazu, wobec czego wywody skargi w tym zakresie uznać należy za gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi.
Warto przy tym zauważyć, że co do zasady nie jest kwestionowane posługiwanie się przez firmę skarżącego nickami [...] i [...].
Okoliczność posługiwania się powyższymi pseudonimami przez firmę skarżącego w transakcjach czynionych za pośrednictwem tzw. kuriera wewnętrznego to jest firmy F. P. W. wynika, jak zasadnie przyjęły organy, już choćby stąd, że numery telefonów pracowników skarżącego M. B.
i A. M. zostały zapisane w telefonach pracowników P. W., jako numery do kontaktu z firmą posługującą się nickami : [...] i [...] i były wykorzystywane do kontaktów w sprawie zamówień.
Jednocześnie mechanizm nadawania i odbioru paczek ustalony przez organy
w rozpoznawanej sprawie, wynika wprost z wyjaśnień pracowników P. W. to jest R. B., T. L., P. Ł. D. C. i M. P. włączonych do akt niniejszej sprawy. W ocenie sądu,
w związku z brakiem obowiązywania na gruncie postępowania podatkowego zasady bezpośredniości dowodów powyższe dowody z osobowych źródeł dowodowych, jak zasadnie przyjęły organy, zachowują walor wiarygodności.
Sąd nie dopatrzył się przy tym nieprawidłowości w przesłuchaniach wymienionych osób skutkujących ich dyskwalifikacją dowodów z ich wyjaśnień, a w konsekwencji braku konieczność ich bezpośredniego przesłuchania – naruszenia prawa do obrony skarżącego.
Rację ma przy tym organ odwoławczy podnosząc, że w przyjętym w C. procederze dostarczania paczek pobranionych za pośrednictwem kuriera wewnętrznego (w rozpoznawanej sprawie firmy F.) w żywotnym interesie sprzedawców, jak i tegoż kuriera była prawidłowa identyfikacja sprzedawcy i kupującego. Od takiej bowiem prawidłowej identyfikacji zależała właściwa kwota należąca się sprzedawcy tytułem ceny za sprzedany towar i prowizja kuriera w należytej wysokości. Innymi słowy, od prawidłowej identyfikacji stron transakcji uzależniony był sens całego stosowanego w C. procederu dostarczania paczek pobraniowych. Stanowisko powyższe dominuje w orzecznictwie WSA w Łodzi w sprawach dotyczących zarówno kupców (np. wyrok z dnia 12 października 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 579/23, wyrok z 4 października 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 436/23, opubl. CBOSA), jak też kurierów wewnętrznych (np. wyrok z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 110/24 i wyrok z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 876/23, opubl. CBOSA), zaś sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w całości je podziela i przyjmuje za własne, mając na względzie ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania podatkowego.
Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi podnieść wypada, że w ocenie sądu brak dokumentów KW za rok 2017 (utylizowanych przez P. W.) nie uniemożliwia ustalenia niezaewidencjonowanej części obrotu, a w konsekwencji opodatkowania konkretnych dostaw towarów.
Omawiane wyżej zestawienie (wykaz) transakcji poczynionych w ramach nicków [...] i [...] z oznaczonymi datami transakcji, odbiorcą z danymi adresowymi oraz sposobem rozliczenia (faktura, paragon lub ich brak) w całości rekompensuje brak dokumentów KW.
Podobna uwaga dotyczy również podnoszonego w skardze braku ujawnienia listów przewozowych i etykiet, o których mowa w wyjaśnieniach R. B..
Jedynie na marginesie wypada zauważyć w tym miejscu, że w dobrze pojętym interesie strony winno pozostawać przedstawienie tych dokumentów jako potwierdzających wersję o braku niezaewidencjonowanego obrotu. Wobec nieujawnienia tych dowodów (podobnie jak utylizowanych dokumentów KW) organy miały prawo oprzeć rozstrzygnięcie na dostępnych dowodach, w tym zwłaszcza rzeczonym wykazie transakcji.
W ocenie sądu jako uzasadnioną należy ocenić decyzję organu odwoławczego o odmowie ponownego przesłuchania świadków A. M., M. B. i W. J. sugerowaną przez stronę skarżącą.
Zarzut skargi pozbawienia w ten sposób skarżącego prawa do obrony należy uznać za nieuzasadniony z uwagi na dopuszczalność korzystania z dowodów zebranych w innym postępowaniu zagwarantowaną przez art. 180 § 1 i 2 O.p. Dowody, o których mowa w art. 180 § 2 O.p. mają taką samą moc dowodową, jak dowody przeprowadzone bezpośrednio. W świetle zaś wyjaśnienia przez wymienionych świadków istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności w toku przesłuchań w postępowaniu karnym skarbowym, ich ponowne przesłuchiwanie w postępowaniu podatkowym było zbędne.
Również na akceptację z punktu widzenia racjonalności i doświadczenia życiowego zasługuje metodologia przyjęta przez organy, zgodnie z którą przy braku faktury przyjęto, że całość dostawy nie została opodatkowana, gdy faktura opiewała na kwotę niższą od wartości wskazanej przez kuriera opodatkowaniu podlegała różnica, zaś jeśli dana dostawa była udokumentowana fakturą uznano, że dostawa była opodatkowana prawidłowo.
Wreszcie jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 188 O.p. poprzez odmowę dopuszczenia dowodów z zeznań świadków zgłoszonych przez stronę skarżącą w pismach z dnia 24 października 2022 r. i 19 kwietnia 2024 r.
Godzi się bowiem podnieść, że organ II instancji wobec wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy był uprawniony do oddalenia wniosku dowodowego strony skarżącej. Art. 188 O.p. którego naruszenie zarzuca organowi strona skarżąca, pozwala na odmowę uwzględnienia wniosku dowodowego, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.
W rozpoznawanej sprawie całokształt przedstawionych wyżej dowodów, w tym zwłaszcza zestawienie transakcji skarżącego sporządzone na podstawie danych firm kurierskich po dokonaniu ich obiektywnej, swobodnej i zgodnej z zasadami doświadczenia życiowego ocenie (art. 191 O.p.) spełnił warunki pozwalające na oddalenie rzeczonego wniosku dowodowego strony skarżącej.
W zakresie części zaskarżonej decyzji nieobjętych zarzutami skargi to jest błędnego wykazania podstawy opodatkowania przy WDT oraz podatku należnego przy WNT, jak również nieujęcia wartości sprzedaży i podatku należnego, udokumentowanych fakturą nr [...] z 5 września 2017 r. wystawioną na rzecz B. s.r.o., sąd I instancji w całości zaakceptował ustalenia i wnioski organu odwoławczego będące podstawą powyższych rozstrzygnięć.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi po myśli art. 151 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.
mko