I SA/Łd 371/18

I SA/Łd 371/18 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2018-09-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2018-06-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Grzegorczyk-Drozda
Paweł Janicki /przewodniczący sprawozdawca/
Teresa Porczyńska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 232/19 - Wyrok NSA z 2023-05-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 109 ust. 3,
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2017 poz 201
art. 23 par 3, art. 193 par 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 7 maja 2018 r. P. O. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r. określającą podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r.
W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.
Wyjaśniono, że w kontrolowanym okresie skarżący osiągał przychody z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży detalicznej narzędzi i elektronarzędzi prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej i Internet - za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro.
W wyniku przeprowadzonej kontroli oraz analizy rachunku bankowego założonego dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej oraz danych zawartych w rejestrach dostaw za kontrolowane okresy stwierdzono, że wystąpiło naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. zaniżono wartości dostaw opodatkowanych stawką 22 %.
W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z [...] r. określił podatnikowi zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r.
W wyniku rozpatrzenia odwołania strony powołaną na wstępie decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności odwołując się do treści art. 70 § 1 oraz art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c Ordynacji podatkowej wskazał, że z akt sprawy wynika, że 8.10.2014 r. w stosunku do P. O. wydano postanowienie nr [...] o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe wymienione w art. 56 § 2 KKS polegające na podaniu w wyniku z góry powziętego zamiaru nieprawdy w złożonych Naczelnikowi Urzędu Skarbowemu w Z. deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia 2009 r. do grudnia 2009 r. Następnie 09.06.2015 r wydano postanowienie o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów w sprawie nr [...] o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 kks polegające na podaniu nieprawdy w złożonych Naczelnikowi Urzędu w Z. deklaracjach VAT-7 za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. pismem z 25.09.2015 r. działając na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej - zawiadomił podatnika, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2010 r., uległ zawieszeniu od dnia 09.06.2015 r. w związku z wystąpieniem przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia określonej w art. 70 § 6 pkt 1 ww. ustawy, tj. od dnia wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Powyższe zawiadomienie doręczono podatnikowi 12.10.2015 r.
Organ wyjaśnił, że w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego, ustalono, że podatnik naruszył art. 5 ust 1 pkt 1, art. 19 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez zaniżenie wartości dostaw opodatkowanych stawką 22 %. W związku ze stwierdzonymi w toku kontroli nieprawidłowościami w zakresie dostaw uznano, że ewidencje dostaw VAT za okres od stycznia do grudnia 2010 r. nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego. Stosownie do treści art. 193 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Zgodnie z treścią art. 193 § 2 tej ustawy, księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Art. 193 § 4 wyżej wymienionej ustawy stanowi natomiast, że organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy. Na podstawie art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej nie uznano za dowód ewidencji dostaw prowadzonych w zakresie podatku VAT za okres styczeń-grudzień 2010 r.
Uznano, iż za poprawnością przyjętego przez organ l instancji rozstrzygnięcia przemawia również fakt, iż jak to ustalił organ podatkowy, skarżący prowadził w 2010 roku własny sklep internetowy, w którym oferował narzędzia i elektronarzędzia. Zdaniem organu sklep internetowy był kolejnym poza Allegro, miejscem obrotu towaru, a skarżący nie ujawnił w toku prowadzonego postępowania podatkowego żadnych dostaw towarów za pośrednictwem sklepu internetowego, co świadczy o tym, że nie były one ewidencjonowane.
W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono że w 2010 roku sprzedaż nowych towarów (głównie elektronarzędzi) w ramach działalności gospodarczej strony dokonywana była za pośrednictwem serwisu Allegro, przy użyciu kont: [...]_pl oraz [...]. Sprzedaż dokonywana była na aukcjach z ofertą "Kup teraz", z ustaloną wcześniej stałą ceną przedmiotu, gdzie kupujący dokonywali zakupu bez licytacji.
Kupujący mogli dokonywać płatności z góry na wskazany rachunek bankowy, bądź przy odbiorze towaru za tzw. pobraniem. Wysyłki były realizowane firmą kurierską (DPD/Siódemka) oraz Pocztą Polską.
Ponadto organ wskazał, że w toku przesłuchania w charakterze strony, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, podatnik zeznał m.in., iż większość z transakcji przeprowadzonych na Allegro nie dochodziła do skutku - dosyć często przyjmował zwroty towarów, brak było możliwości osobistego odbioru towarów, część aukcji była wystawiana pomimo braku posiadania towaru na stanie magazynowym, część paczek została w trakcie transportu uszkodzona. Ponadto sprzedawany towar był tańszy i gorszej jakości niż towary markowych firm. Strona przedłożyła również w organie I instancji wiadomości otrzymywane od kupujących oraz korespondencję z Allegro dotyczącą zwrotów prowizji. Organ I instancji nie uznał złożonych wiadomości za wiarygodne, z czym organ odwoławczy się zgodził. Strona nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów uprawdopodobniających ww. zdarzenia w postaci chociażby protokołów zniszczeń spisanych przez kuriera, czy reklamacji.
Na podstawie zestawienia transakcji dokonanych za pośrednictwem Allegro w 2010 r. ustalono, że P. O. nie otrzymał żadnego zwrotu prowizji za sprzedane przedmioty. Odnosząc się natomiast do przedłożonych przez stronę wiadomości mających pochodzić od kupujących organ podkreślił, że nie zawierały one dat, adresów e-mail nadawcy i odbiorcy, nr aukcji, której miały dotyczyć.
Ponadto ustalono, że w 2010 r. P. O. zapłacił 67.824,37 zł prowizji z tytułu sprzedaży na Allegro, co wyklucza zdaniem organu twierdzenia podatnika o licznych zwrotach i braku podejmowania kroków w celu jej zwrotu w przypadku, gdy nie dochodziło do faktycznej sprzedaży. Dodatkowo organ podkreślił, że deklarowana przez stronę wartość sprzedaży netto w roku 2010 miała wynosić 303.967,48 zł, zatem ww. kwota prowizji stanowi ponad 22% tej wartości, co dodatkowo przeczy twierdzeniom strony co do ilości zwrotów.
Organ zwrócił także uwagę na fakt, że ciężar prowadzenia rzetelnie ewidencji spoczywa na podatniku, a zgodnie z treścią art. 109 ust. 3 ustawy o VAT podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.
W konsekwencji biorąc pod uwagę treść art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 29 ust. 1 zdaniem organu odwoławczego zasadnie organ I instancji uznał, że koszty wysyłki towarów ponoszone w związku ze sprzedażą towarów są elementem świadczenia zasadniczego, a zatem zwiększają kwotę należną od nabywcy i powinny być opodatkowane wg stawki właściwej dla sprzedawanych towarów.
Biorąc pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy do określenia podstawy opodatkowania, a następnie wyliczenia kwot podatku należnego, przyjęto całość wpływów na rachunek bankowy podatnika, wpływy te można podzielić na te, które są udokumentowane fakturami (kwota z faktury ma odzwierciedlenie z konkretną kwotą wpływu na rachunek bankowy) oraz te, które nie są udokumentowane przez podatnika, co nastąpiło z naruszeniem obowiązujących przepisów.
W skardze do sądu administracyjnego P. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego podnosząc zarzuty naruszenia:
art. 208 § 1 O. p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O. p, art. 70 c O. p. i art. 145 § 2 O.p. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. po upływie terminu przedawnienia, bowiem jego bieg nie został zawieszony ze względu na niedoręczenie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, to jest ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O. p.
art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej z rzeczywistym stanem rzeczy, a w szczególności:
nieuznanie wyjaśnień P.O. z których wynika, że wiele transakcji przeprowadzonych za pośrednictwem Allegro finalnie nie dochodzi do skutku (ze względu na zwroty towarów, brak możliwości osobistego odbioru towarów, wystawianie aukcji mimo braku posiadania towaru na stanie magazynowym, uszkodzenia w transporcie, gorszą jakość towaru niż markowych firm), podczas gdy ze specyfiki działalności prowadzonej przez mojego Mocodawcę w sposób jednoznaczny wynika, że tego rodzaju okoliczności, jak wymienione powyżej, wielokrotnie mają miejsce;
bezpodstawne przyjęcie, że nieuzyskanie zwrotu prowizji przez Skarżącego od portalu Allegro świadczy o tym, że wszystkie zawierane transakcje dochodziły do skutku,
fragmentaryczne, wybiórcze powołanie zeznań Podatnika złożonych przed Organem podatkowym w toku postępowania;
nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji pisma Grupy Allegro, znajdującego się w aktach sprawy, z którego wynika, że "Allegro nie gwarantuje, że sprzedający oraz kupujący mają możliwość zawarcia i wykonania umowy sprzedaży danego towaru", a także, że "Allegro nie weryfikuje każdej transakcji, jak również czy nastąpił zwrot lub wymiana towaru" – wobec czego brak jest podstaw do określenia sprzedaży podatnika jako wielokrotnie wyższej, niż wynika z zestawienia Allegro.
art. 210 §1 pkt. 6 i § 4 O. p., ze względu na fakt, że zaskarżona decyzja pozbawiona jest uzasadnienia faktycznego w zakresie, w jakim organ podatkowy nie uznał za wiarygodne wyjaśnień P. O. z których wynika, że większość transakcji przeprowadzonych na Allegro nie dochodzi do skutku (ze względu na zwroty towarów, brak możliwości osobistego odbioru towarów, wystawianie aukcji mimo braku posiadania towaru na stanie magazynowym, uszkodzenia w transporcie, gorsza jakość towaru niż markowych firm);
art. 187 § 1 o. p. w zw. z art. 122 o. p. w zw. z art. 155 § 1 o. p. ze względu na nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności:
a- dokonanie wybiórczej kontroli przeprowadzonych transakcji, podczas gdy w związku z zakwestionowaniem dokonanego rozliczenia obowiązkiem organu było zweryfikowanie przedmiotu każdej udokumentowanej fakturą transakcji, jej stron oraz formy płatności, celem ustalenia, czy jest możliwe przyporządkowanie faktury do określonej wpłaty na rachunek bankowy, w szczególności czy wysyłka i faktura VAT została wystawiona na te same czy inne dane niż wskazane w Allegro, czy nie miała miejsce sytuacja, że płatność nastąpiła z innego rachunku, zamiast tego podanego do faktury;
b- przeniesienie na Stronę obowiązku dokonania przyporządkowania poszczególnych wpłat na rachunek bankowy do numeru faktur oraz obciążenie Strony negatywnymi konsekwencjami braku możliwości dokonania ww. przyporządkowania, podczas gdy po upływie kilku lat od zdarzeń, których dotyczyło przyporządkowanie, a także biorąc pod uwagę wyznaczenie przez organ jedynie kilku dni na dokonanie tego przyporządkowania, wykonanie zobowiązania organu podatkowego obiektywnie nie było możliwe;
c- zaniechanie ustalenia, ile przesyłek zostało zwróconych do podatnika za pośrednictwem Poczty Polskiej na skutek zaniechania przesłuchania w charakterze świadków kontrahentów skarżącego w sytuacji, gdy okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a Poczta Polska odmówiła udzielenia wskazanej informacji ze względu na wcześniejszą archiwizację danych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1221 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym w roku 2010 podatnicy (...) są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej (...).
Jednocześnie zauważyć należy, że zobowiązania w podatku od towarów i usług powstają na mocy samego prawa, a podatnicy są obowiązani do stosowania mechanizmu samoobliczenia podatku, co następuje przez wypełnienie i złożenie deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy.
W związku z tak uregulowanym modelem powstawania zobowiązań podatkowych w VAT, a także przyjętym sposobem rozliczania się z podatku, szczególnej wagi nabiera obowiązek odpowiedniego utrwalania wszelkich danych mających znaczenie dla wymiaru podatku, czy też mogących mieć znaczenie w związku ze szczególnym statusem podatnika. Ustawa przyjmuje zasadę utrwalania tych danych w ramach ewidencji prowadzonych przez podatnika.
Ewidencje te są praktycznie niezbędne dla samego podatnika. To na ich podstawie następuje bowiem obliczenie i zadeklarowanie zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy – A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 109 ustawy o VAT, Lex 2016.
W świetle powyższych uwag staje się oczywiste, ze zasadnicze znaczenie dla prawidłowości rozliczenia podatku VAT mają ewidencje zakupów i sprzedaży, bo dzięki nim można w sposób właściwy określić prawidłową postać przekształcenia obowiązku podatkowego za dany okres rozliczeniowy. Jeśli zaś, jak w przypadku skarżącego, ewidencja sprzedaży w sposób istotny odbiega od danych dotyczących rzeczywistego obrotu gospodarczego to:
1. na podstawie art. 23 § 3 O.p. organy podatkowe są obowiązane do wydania decyzji określającej prawidłowe zobowiązanie podatkowe,
2. na podstawie art. 193 § 4 O.p. dane wynikające z tej ewidencji nie są uznawane za dowód jako nierzetelne .
Z powyższych wywodów wynika jednoznaczny wniosek, że w żywotnym interesie podatnika jest takie prowadzenie ewidencji podatku VAT, które odpowiada rzeczywistości gospodarczej. Jeśli bowiem ewidencje te, w tym zwłaszcza ewidencja sprzedaży jest nierzetelna organ podatkowy odrzuca ją jak o dowód i ustala stan faktyczny z pominięciem zapisów tychże ewidencji.
W rozpoznawanej sprawie zakwestionowana została rzetelność ewidencji sprzedaży skarżącego za rok 2010 z tego względu, że wynikająca z niej wielkość obrotu różniła się i to znacznie do wielkości obrotu wynikającej z rachunku bankowego skarżącego.
Faktem jest, że skarżący wskazał w toku postępowania cały szereg okoliczności, które mogły spowodować, iż transakcje internetowe nie kończyły się sprzedażą oferowanych narzędzi. Rzecz jednak w tym, że owe okoliczności nie znalazły potwierdzenia w ewidencjach prowadzonych dla celów podatku VAT, ani w historii rachunku bankowego służącego do prowadzenia działalności gospodarczej.
Zatem zarzuty skarżącego co do pozbawienia ksiąg podatkowych mocy i wartości dowodowej nie mogą być uznane za skuteczne.
Po drugie organy uznały wyjaśnienia skarżącego za gołosłowne, bowiem skarżący nie potrafił ich należycie udokumentować. Sąd I instancji w pełni podziela stanowisko organów podatkowych w tym zakresie. W szczególności istotne jest w tej materii ustalenie dokonane na podstawie zestawienia transakcji dokonanych za pośrednictwem portalu Allegro, że w roku 2010 nie było żadnego zwrotu prowizji za sprzedane przedmioty. Zwrot taki, zgodnie z regulaminem portalu Allegro staje się należny, gdy dana transakcja ostatecznie nie dochodzi do skutku.
Uzasadnione też jest odmówienie wiarygodności oświadczeniom skarżącego oraz przedstawionej przez niego dokumentacji. Trafnie zauważono, że nie zawierają one żadnych danych identyfikacyjnych kontrahentów skarżącego, nie dotyczą roku 2010, a korespondencja nie była prowadzona z właścicielem portalu Allegro.
Zdaniem sądu organy podatkowe trafnie oparły się na powyższej argumentacji, a ich ocena nie wykracza poza granice zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 O.p.
Być może ocena ta byłaby odmienna, gdyby skarżący odnotowywał w sposób należyty wszelkie zwroty z tytułu niedojścia do skutku transakcji handlowych w ewidencjach prowadzonych dla potrzeb podatku VAT i oczywiście gdyby miały one potwierdzenie w historii firmowego rachunku bankowego skarżącego. Jednak takie okoliczności nie były odnotowywane w tych ewidencjach, wobec czego stanowisku organów nie sposób zarzucić naruszenia jakichkolwiek przepisów procesowych. Trzeba przy tym zauważyć, że przedmiotowy rachunek bankowy jako wyłącznie właściwy dla prowadzonej działalności gospodarczej wskazał sam skarżący.
Tymczasem, jak ustaliły organy, nie był to jedyny rachunek bankowy, na który wpływały kwoty z tytułu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Określone kwoty tytułem pobrania od klientów były bowiem przelewane przez firmę kurierską na inny od podanego wyżej rachunku bankowego skarżącego w łącznej kwocie 65.300 zł. To dodatkowo świadczy o nierzetelności ksiąg podatkowych skarżącego i nieewidencjonowaniu całości obrotu.
Jednocześnie sąd I instancji podziela stanowisko organów podatkowych, iż w sprawie zaistniały przesłanki odstąpienia od szacowania podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 23 § 2 O.p. W szczególności istotne jest, że poza danymi wynikającymi z ewidencji organy wykorzystały do określenia wielkości zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące 2009r. dane wynikające z rachunku bankowego skarżącego oraz kwoty z pobrań od klientów przekazanych przez firmę kurierską.
Nie ma racji strona skarżąca wywodząc, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe uległy przedawnieniu. Przed upływem przedawnienia, bo 12 października 2015r. skarżącemu doręczono zawiadomienie o zawieszeniu biegu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań spełniające warunki art. 70c O.p. , wobec czego zarzut ten musi zostać uznany za bezzasadny.
Podobnie zresztą należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego. Niezrozumiały jest w szczególności zarzut przeniesienia na stronę w całości ciężaru udowodnienia okoliczności mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zwłaszcza w zakresie przyporządkowania wpłat na rachunek bankowy do poszczególnych faktur oraz obciążenia strony negatywnymi konsekwencjami błędów w tym przyporządkowaniu.
Zdaniem sądu powyższa metoda przyjęta przez organy podatkowe w trakcie ustalania faktów w sprawie stanowi wyraz respektowania zasady prawdy obiektywnej i dążenia do ujawnienia wszelkich faktów pozwalających na prawidłowe określenie zobowiązań podatkowych (lub innych form przekształcenia obowiązku podatkowego) za poszczególne miesiące 2010r.
Tylko bowiem skarżący posiadał wiedzę na temat poszczególnych transakcji dokonywanych za pośrednictwem portalu Allegro. Tylko zatem on sam, z wyłączeniem organów podatkowych mógł, w zgodzie z zasada prawdy obiektywnej, przyporządkować wpłaty do faktur. W żadnym zaś wypadku nie można traktować tego sposobu ustalenia faktów jako naruszenia art. 122 O.p.
W ocenie sądu I instancji nie budzi także wątpliwości dokonana przez organy podatkowe ocena materiału dowodowego. Jak wyżej wskazano nie wykracza ona poza granice zasady swobodnej oceny dowodów. Dokonanie przez organ I instancji kontroli siedmiu transakcji stanowiło jedynie potwierdzenie tezy o braku rzetelności ksiąg podatkowych stwierdzonym za pomocą porównania wpłat z ewidencji i rachunku bankowego, a nie udowodnienie tej okoliczności.
Nie ma przy tym znaczenia dla oceny trafności rozstrzygnięcia zaskarżonego osądu okoliczność, że "wiele transakcji przeprowadzonych na Allegro finalnie nie dochodzi do skutku. Przyczyną są zwroty towarów, uzasadnione brakiem możliwości osobistego odbioru towarów, uszkodzenia w transporcie, gorsza jakość towaru niż markowych firm". Nawet gdyby hipotetycznie założyć, że powyższe okoliczności mają charakter notoryjny przy sprzedaży internetowej to i tak ich udowodnienie należeć może tylko do podatnika, który z natury rzeczy jako jedyny posiada wiedzę o przebiegu i skutkach poszczególnych transakcji gospodarczych. Temu właśnie celowi służyć maja prawidłowo prowadzone ewidencje dla potrzeb podatku VAT. Ich nierzetelności i braków nie można jednak wytłumaczyć i usprawiedliwić specyfiką sprzedaży przez Internet.
Nie ma też racji strona skarżąca wywodząc, że naruszono art. 210 § 1 punkt 6 i § 4 O.p. Uznanie za niewiarygodne wyjaśnień P. O. zostało należycie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji.
Ponadto, w ocenie sądu I instancji uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji nie narusza art. 210 § 1 punkt 6 i § 4 O.p. organy wskazały, którym dowodom dały wiarę i dlaczego jak również, co wskazano wyżej, które zostały uznane za niewiarygodne. Ponadto uzasadnienie decyzji wyjaśnia podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Nie ma w tej sytuacji racji strona skarżąca dopatrując się naruszenia art. 5 ust. 1 w związku z art. 29 ust.1 cytowanej ustawy o podatku VAT w związku z art. 21 O.p. Wskazane przepisy definiują dostawę oraz obrót na gruncie podatku od towarów i usług oraz zawierają regulację dotyczącą powstania zobowiązania podatkowego i w konsekwencji z całą pewnością nie zostały naruszone poprzez określenie zobowiązani podatkowego za poszczególne miesiące 2009r w podatku VAT.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ) należało orzec jak w sentencji.
dc