I SA/Wr 812/22

I SA/Wr 812/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cichoń
Dagmara Dominik-Ogińska /przewodniczący/
Tadeusz Haberka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 931
art. 15 ust. 1, 2, 6, 86 ust. 1, ust. 2a-2h
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Protokolant: Starszy specjalista Aleksandra Połaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 27 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Gminy B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 września 2022 r. znak 0114-KDIP4-1.4012.334.2022.3.MK w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla interpretację w całości; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Gminy B. (dalej: Gmina, strona, skarżąca, wnioskodawca) jest interpretacja indywidulana Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ) z 16 września 2022 r. znak 0114-KDIP4-1.4012.334.2022.3.MK, w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Postępowanie przed organem.
7 czerwca 2022 r. strona złożyła wniosek z 31 maja 2022 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia pełnych kwot podatku naliczonego z tytułu wydatków inwestycyjnych i bieżących dotyczących Targowiska I i wydatków bieżących dotyczących Targowiska II.
Gmina wskazała we wniosku, że jest zarejestrowana na potrzeby podatku od towarów i usług, jako podatnik VAT czynny na podstawie przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022 r., poz. 931; dalej: uVAT).
Gmina wykonuje zadania własne, wynikające z ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r. poz. 559; dalej: uSG). Zgodnie z art. 7 ust. 11 uSG, do zadań Gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie targowisk i hal targowych.
Na terenie Gminy znajdują się 2 targowiska:
– targowisko gminne w B. (dalej: Targowisko I),
– targowisko gminne w S. (dalej: Targowisko II).
Strona wykonuje zadania w zakresie Targowisk poprzez utworzoną w tym celu jednostkę organizacyjną, tj. samorządowy zakład budżetowy o nazwie Miejski Zakład Gospodarki Komunalnej.
Od 1 stycznia 2017 r. Gmina dokonała centralizacji rozliczeń VAT ze wszystkimi swoimi jednostkami organizacyjnymi, w tym również z ww. Zakładem, w konsekwencji, Gmina wraz z Zakładem dla celów rozliczeń VAT traktowana jest jako jeden podatnik VAT. Wszystkie czynności podlegające opodatkowaniu VAT, wykonywane technicznie przez Zakład, traktowane są więc na gruncie uVAT jako wykonane przez Gminę - czynnego podatnika VAT.
Jak wskazała we wniosku Gmina, na Targowisku I planuje realizację inwestycji pn. "Budowa targowiska miejskiego w B." polegającej na budowie nowego Targowiska I. Targowisko I ma stanowić zespół pawilonów parterowych zamkniętych oraz stoisk otwartych dla kupców sezonowych. Pomieszczenia budynku znajdującego się na działce objętej projektem zostaną zaadaptowane na cele sanitarnobytowe dla handlowców i kupujących, cały kompleks zostanie oświetlony. Efektem realizacji Inwestycji będzie nowe Targowisko I, które zostanie udostępnione dla mieszkańców, m.in. w celu sprzedaży lokalnych produktów.
Ponadto na terenie Gminy znajduje się również Targowisko II, na którym sprzedawane są różnego rodzaju produkty. Oba targowiska na terenie Gminy będą działały na zasadach określonych tym samym regulaminem.
Gmina ponosi i będzie ponosić na targowiska wydatki bieżące związane z ich codziennym funkcjonowaniem, w tym w szczególności wydatki na energię elektryczną, wodę i ścieki, sprzątanie terenu. Dodatkowo w związku z realizacją inwestycji Gmina będzie ponosiła wydatki inwestycyjne. Wszystkie ponoszone przez Gminę wydatki na Targowiska są/będą dokumentowane wystawianymi na wnioskodawcę fakturami VAT, z wykazanymi na nich kwotami VAT naliczonego - na fakturach są wskazywane dane Gminy, w tym numer NIP Gminy.
Gmina udostępnia oraz będzie udostępniać na targowiskach na podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych, na rzecz zainteresowanych stanowiska handlowe pobierając od nich opłatę za najem i opłatę rezerwacyjną oraz inne opłaty wynikające z umów na inne usługi świadczone przez administratora targowiska m.in. media. Wszystkie podmioty zainteresowane handlem na targowiskach zobowiązane są do ponoszenia ww. opłat. Gmina nie dokonuje i nie będzie dokonywać bezpłatnego udostępniania miejsc.
Ponadto, Gmina pobiera od handlujących na targowisku opłatę targową, która ma charakter publicznoprawny i pobierana jest na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W świetle przedstawionego we wniosku stanu sprawy strona zadała pytania:
1. Czy Gminie przysługuje prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego z tytułu wydatków ponoszonych na Targowisko I (zarówno inwestycyjnych, jak i bieżących)?
2. Czy Gminie przysługuje prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego z tytułu wydatków bieżących ponoszonych na Targowisko II?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Gmina wskazała, że w jej ocenie:
1. Gminie przysługuje prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego z tytułu wydatków ponoszonych na Targowisko I (zarówno inwestycyjnych, jak i bieżących).
2. Gminie przysługuje prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego z tytułu wydatków bieżących ponoszonych na Targowisko II.
W interpretacji z 16 września 2022 r. DKIS uznał, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.
Organ po przywołaniu przepisów uVAT i uSG wyjaśnił, że przez wykonywanie zadań publicznych należy rozumieć te działania, które mają na celu korzyść ogółu. Istotne jest to, że Gmina wykonując zadania administracji publicznej może korzystać ze środków prawnych o charakterze władczym, właściwych władzy państwowej. Budowa targowiska odbywa się w ramach władztwa publicznego i Gmina wykonując tę inwestycję działa jako administracja publiczna i może korzystać ze środków prawnych o charakterze władczym. Zgodnie z uSG gmina samodzielnie decyduje o zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym o konieczności budowy targowiska.
Organ wskazał, że Gmina pobiera od handlujących na targowisku opłatę targową ale targowisko ma charakter miejsca ogólnodostępnego dla mieszkańców Gminy, którzy dokonują na nim zakupów. Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem, że z targowiska będą mogli korzystać tylko ci mieszkańcy, którzy uiszczą opłaty. Wobec powyższego organ stwierdził, że Gmina udostępniając targowisko dla mieszkańców będzie działała jako organ władzy publicznej i nie będzie działała jako podatnik.
DKIS wyjaśnił, że opłata targowa jest szczególną formą daniny publicznej, pobieraną od podmiotów dokonujących sprzedaży na targowiskach lub innych wydzielonych miejscach. Wysokość opłaty ustala właściwa miejscowo rada gminy (rada miasta) w trybie określonym ustawowo. Gmina pobierając opłatę targową nie działa jako podatnik podatku od towarów i usług, lecz jako organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy. Jednakże w ocenie organu, to nie sam fakt pobierania opłaty targowej, niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, decyduje o związku poniesionych wydatków z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT, lecz okoliczność działalności Gminy jako organu władzy publicznej w zakresie udostępniania targowiska dla ogółu mieszkańców Gminy w celu dokonywania zakupów na ww. targowisku.
Wskazując na fakt, że Gmina udostępnia oraz będzie udostępniać na targowiskach na podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych, na rzecz zainteresowanych stanowiska handlowe pobierając od nich opłatę za najem i opłatę rezerwacyjną oraz inne opłaty wynikające z umów na inne usługi świadczone przez administratora targowiska m.in. media organ stwierdził stanowi to odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 uVAT i co podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT.
Jednak w ocenie DKIS fakt, że Gmina wykorzystuje/będzie wykorzystywała targowiska do czynności opodatkowanych podatkiem VAT nie oznacza, że budowa targowiska następuje w ramach prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej. Nadal bowiem w głównej mierze jest to sfera działań publicznoprawnych, która nie ma cech działalności gospodarczej. Targowisko - co do zasady - nie jest budowane w celu uzyskiwania dochodów z odpłatnego udostępniania, ale w celu wykonywania zadań publicznych, realizujących korzyść ogółu.
Organ uznał zatem, że wydatki związane z budową, codziennym funkcjonowaniem targowisk są i będą wykorzystywane zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą jak i do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, tj. niepodlegające opodatkowaniu czynności, polegające na nieodpłatnym udostępnianiu targowisk jako organ władzy publicznej.
Jak wyjaśnił DKIS, obowiązkiem wnioskodawcy jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju działalności, z którym wydatki te będą związane. Podatnik ma obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności jest związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji.
Jak dalej wskazał organ, jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, przysługuje wnioskodawcy prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z czynnościami opodatkowanymi, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności niepodlegających temu podatkowi.
Natomiast w odniesieniu do tych zakupów, które wykorzystywane są zarówno do celów prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej (czynności opodatkowane) oraz do celów innych niż działalność gospodarcza (czynności niepodlegające opodatkowaniu), których wnioskodawca nie jest w stanie powiązać z konkretnymi kategoriami działalności, Gmina ma obowiązek stosowania proporcji określonej w art. 86 ust. 2a uVAT i następne ustawy oraz przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz.U. z 2021 r., poz. 999; dalej: rozporządzenie).
W konkluzji DKIS wyjaśnił, że w przypadku wydatków inwestycyjnych i bieżących związanych z realizacją inwestycji pn. "Budowa targowiska miejskiego w B." polegającej na budowie nowego Targowiska I oraz wydatków bieżących związanych z funkcjonowaniem Targowiska II, które są/będą wykorzystywane zarówno do działalności gospodarczej, jak również do celów innych niż działalność gospodarcza, co do których Gmina nie ma możliwości ich przyporządkowania w całości do działalności gospodarczej, powinna dokonać wyliczenia kwoty podatku naliczonego przypisanego do działalności gospodarczej, w oparciu o proporcję z wykorzystaniem sposobu ustalonego dla zakładu budżetowego. W konsekwencji organ uznał, że wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do częściowego odliczenia VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych i bieżących związanych z realizacją inwestycji polegającej na budowie nowego Targowiska I oraz wydatków bieżących związanych z funkcjonowaniem Targowiska II, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 86 ust. 2a ustawy i § 3 ust. 4 rozporządzenia z wykorzystaniem sposobu ustalonego dla zakładu, z zastrzeżeniem niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
Postępowanie przed Sądem.
Od powyższej interpretacji indywidualnej Gmina wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
– art. 86 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 6 uVAT, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że towary i usługi nabywane przez Gminę w związku z targowiskami gminnymi są/będą przez nią wykorzystywane do wykonywania zadań publicznych, co w konsekwencji doprowadziło Organ do przekonania, że Gminie nie przysługuje pełne prawo do odliczenia VAT od wydatków bieżących oraz inwestycyjnych związanych z targowiskami gminnymi;
– art. 86 ust. 1 w zw. z ust. 2a-2h i ust. 22 uVAT poprzez uznanie, że przepisy te (z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r.) mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomimo tego, że Gmina nie wykorzystuje i nie będzie wykorzystywała targowisk gminnych do czynności niestanowiących działalności gospodarczej;
2. przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
– art. 121 § 1 w związku z art. 14c § 1 i § 2, art. 14e oraz art. 14h z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.; dalej: o.p.), poprzez dokonanie oceny wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez wszechstronnej i całościowej analizy jego treści i w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń, co prowadzi do wniosku, że postępowanie to nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
W szczególności Gmina uzasadniła, że działając jako podatnik, wykorzystuje przedmiotowe Targowiska jedynie do celów prowadzenia opodatkowanej działalności gospodarczej. Zatem stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie odpowiada stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej zawartej w art. 86 ust. 2a-2h uVAT. W konsekwencji przepisy te nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.
Gmina wskazała ponadto, że organ pomija ugruntowaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych dotyczącą interpretacji przepisów uVAT oraz uSG.
Skarżąca wniosła uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości na podstawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej oceniając zarzuty skargi jako niezasadne i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację w całości albo w części jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nie stwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W sprawie przedmiotem sporu jest to, czy Gminie przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu wydatków ponoszonych na budowę i funkcjonowanie targowiska. Zdaniem skarżącej, przysługuje jej pełne prawo do odliczenia podatku, ponieważ przedsięwzięcie jest i będzie w całości związane ze sprzedażą opodatkowaną. Natomiast w ocenie DKIS wydatki ponoszone na targowisko będą wykorzystywane zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą, jak i do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, tj. niepodlegające opodatkowaniu czynności, polegające na nieodpłatnym udostępnianiu targowisk jako organ władzy publicznej. Tym samym w ocenie organu Gmina będzie zobowiązana do stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a uVAT.
Sporne zagadnienie było już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące stanu prawnego sprzed wejścia w życie art. 86 ust. 2a–2h uVAT z: 31 marca 2016 r., I FSK 1736/14; 20 kwietnia 2016 r., I FSK 2032/14; 22 grudnia 2016 r., I FSK 1370/15; 29 sierpnia 2017 r., I FSK 1148/15; 30 stycznia 2018 r., I FSK 110/16 i I FSK 349/16; 21 kwietnia 2016 r., I FSK 1902/14; 8 lutego 2018 r., I FSK 391/16; 23 lutego 2018 r., I FSK 2113/15), jak po nowelizacji uVAT, tj. wyroki z: 4 kwietnia 2019 r. I FSK 1596/18, 6 grudnia 2019 r. I FSK 461/18, 27 lipca 2020 r., I FSK 1678/19, 9 lutego 2021 r. I FSK 1994/19; 26 marca 2021 r., I FSK 2289/19; 19 maja 2022 r., I FSK 1873/21; 2 sierpnia 2022 r., I FSK 602/22; 10 lutego 2023 r., I FSK 1746/19; wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne są w CBOSA, tj. Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) i można stwierdzić, że na tym tle ukształtowała jednolita linia orzecznicza. Pogląd prezentowany w przywołanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, wyrażony w ww. orzeczeniach, skład orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje jako własny.
Uzasadniając swoje stanowisko organ eksponował fakt poboru przez Gminę opłaty targowej, co miało wskazywać, że nie działa jako podatnik podatku od towarów i usług, lecz jako organ władzy publicznej. Wskazać więc należy, że opłata targowa o której stanowi art. 15 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1452, ze zm.; dalej: u.p.o.l..) jest nieekwiwalentnym zobowiązaniem podatkowym powstającym z mocy prawa, pobieranym w konsekwencji dokonywania sprzedaży na targowisku. Podkreślić przy tym należy, że obowiązek ponoszenia opłaty nie dotyczy wyłącznie miejsc potocznie rozumianych jako "targowiska" (placów targowych, targów), bowiem w świetle przepisów ustawy targowiskami, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż (art. 15 ust. 2 u.p.o.l.). Gmina pobiera opłatę targową na podstawie fakultatywnej uchwały rady gminy, która jest powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego. Ponoszenie opłat targowych przez sprzedających oraz pobór tych opłat przez Gminę stanowi więc realizację powszechnie obowiązującego prawa i może dotyczyć każdego miejsca objętego ww. uchwalą, gdzie dokonywana jest sprzedaż. W świetle powyższego, w ocenie Sądu nie ma podstaw, aby przyjmować, że celem utworzenia przez Gminę wyodrębnionego targowiska jest pobór opłaty targowej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że celem Gminy wybudowania i prowadzenia targowiska jest wyłącznie wykorzystanie wyodrębnionego targowiska do czynności opodatkowanych. Obowiązek zapłaty opłaty targowej jest konsekwencją dokonywania sprzedaży w każdym miejscu którego dotyczy uchowała rady gminy, a nie zajęcia miejsca na wyodrębnionym "targowisku". Skoro więc budowa i funkcjonowanie targowiska są realizowane przez Gminę z zamiarem wykorzystania targowiska do czynności opodatkowanych (tj. udostępniania stanowisk targowych w zamian za opłatę za najem i opłatę rezerwacyjną oraz inne opłaty wynikające z umów na inne usługi świadczone przez administratora Targowiska m.in. media.), to w ocenie Sądu w tym zakresie Gmina będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 i ust. 6 uVAT prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Konsekwencją tego będzie prawo Gminy do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na realizację inwestycji budowy targowiska i związanych z jego funkcjonowaniem na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 uVAT.
Powyższe nie pozostaje w sprzeczności z tym, że prowadzenie przez skarżącą targowiska jest czynnością, która zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 11 uSG, służy do zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty gminnej i należy do zadań własnych Gminy. Gmina może realizować zadania własne w ramach wykonywania działalności gospodarczej, a opisany we wniosku sposób realizacji spornego zadania wiąże się właśnie z podejmowaniem przez Gminę czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług jako podatnika tego podatku, stosownie do art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 i ust. 6 uVAT. W działalności Gminy związanej budową i funkcjonowaniem targowiska nie można dopatrzeć się wykorzystywania spornych wydatków do innych niż działalność gospodarcza celów, o których mowa w art. 86 ust. 2a uVAT. Gmina, ponosząc sporne wydatki, mimo, że będzie realizowała również zadania własne zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, mające na celu korzyść ogółu jaką stanowi możliwość nabywania towarów i usług przez wszystkich mieszkańców, czyni je jako podatnik podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Wydając ponowną interpretację indywidualną organ podatkowy zobowiązany jest do uwzględnienia oceny prawnej dokonanej przez Sąd w niniejszym wyroku.
O kosztach postępowania sądowego (697 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a uwzględniając uiszczony wpis od skargi (200 zł), opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) ), ustalone według stawki z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687).