I SA/Łd 357/24

I SA/Łd 357/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-08-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk
Paweł Janicki /sprawozdawca/
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2230
art. 44 zb
Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1400
art. 26 ust. 2-3, art. 35 ust 1
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1270
art. 252 ust.1, ust. 3, ust. 4, ust 6 pkt 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 70 par 1, art. 76 par 1, art. 130 par 1, art. 107 par 1, art. 127.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Sygn. akt I SA/Łd 357/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Asesor WSA Agnieszka Gortych – Ratajczyk Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 5 kwietnia 2024 r. nr Ko.492.37.2023 w przedmiocie określenia wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w latach 2018 - 2020 oraz nakazania dokonania zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 357/24
Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 maja 2024 r. A. Sp. z o.o.
z siedzibą w Ł. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 5 kwietnia 2024 r., na mocy której uchylono decyzję Starosty Radomszczańskiego
z dnia 29 sierpnia 2023 r. w części, tj. w przedmiocie określenia wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2018 r. podlegającej zwrotowi do budżetu Powiatu Radomszczańskiego wraz
z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych (punkty: 1, 4, 7 /w zakresie w jakim odwołuje się on do punktu 1 decyzji/ 8, 11 decyzji) i w tym zakresie umorzono postępowanie w sprawie (pkt 1) oraz utrzymano w mocy decyzję w pozostałym zakresie (pkt 2).
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych.
Na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. 2023 r., poz. 1400 ze zm.) dalej u.f.z.o., oraz Uchwały
Nr XVI/140/2020 Rady Powiatu Radomszczańskiego z dnia 29 stycznia 2020 r.
w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla publicznych i niepublicznych szkół i placówek oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości pobrania
i wykorzystywania tych dotacji w okresie od 22 marca 2021 roku do 31 października 2021 roku na podstawie upoważnień Starosty Powiatu Radomszczańskiego w S. w R. przeprowadzona została kontrola, której przedmiotem było sprawdzenie prawidłowości pobrania
i wykorzystania dotacji przekazanej przez Powiat Radomszczański w latach 2018
- 2020.
W celu sprawdzenia prawidłowości wykorzystania dotacji, kontroli poddano dokumentację w/w placówki i ustalono, że dotacja została wykorzystana niezgodnie
z przeznaczeniem lub pobrana w nadmiernej wysokości.
W związku z powyższym, w dniu 29 sierpnia 2023 r. zapadła decyzja Starosty Radomszczańskiego Nr 3/2023, znak EKI.3032.35.2021 :
1) określająca wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2018 r.
w łącznej kwocie 549,54 zł;
2) określająca wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2019 r.
w łącznej kwocie 32.451,24 zł;
3) określająca wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2020 r.
w łącznej kwocie 2.415,84 zł;
4) określająca wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2018 r. w łącznej kwocie 136,63 zł;
5) określająca wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. w łącznej kwocie 932,19 zł;
6) określająca wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r. w łącznej kwocie 316,51 zł;
7) określająca termin naliczania odsetek jak dla zaległości podatkowych należnych od ww. kwot wymienionych w pkt 1, 2 i 3 - od dnia 8 czerwca 2022 r.;
8) nakazująca zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2018 r.
w kwocie 549,54 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia 8 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty;
9) nakazująca zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2019 r.
w kwocie 32.451,24 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia 8 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty;
10) nakazująca zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2020 r.
w kwocie 2.415,84 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia 8 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty;
11) nakazująca zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem
w 2018 r. w kwocie 136,63 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych począwszy od dnia 26 czerwca 2018 r. do dnia zapłaty;
12) nakazująca zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem
w 2019 r. w kwocie 932,19 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych, począwszy od dnia: 27 lutego 2019 r. od kwoty 19,80 zł, 25 kwietnia 2019 r. od kwoty 627,83 zł, 29 maja 2019 r. od kwoty 246,13 zł, 25 lipca 2019 r. od kwoty 38,43 zł - do dnia zapłaty;
13) nakazująca zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem
w 2020 r. w kwocie 316,51 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych począwszy od dnia: 25 czerwca 2020 r. od kwoty 211,48 zł, 27 lutego 2020 r. od kwoty 37,02 zł, 28 grudnia 2020 r. od kwoty 17,84 zł, 22 października 2020 r. od kwoty 50,17 zł - do dnia zapłaty.
Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, z uwagi na przedawnienie zobowiązania dotacyjnego za 2018 r., które nastąpiło z końcem 2023 r., Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w przedmiocie określenia wysokości dotacji pobranych w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanych niezgodnie
z przeznaczeniem w 2018 r., podlegających zwrotowi do budżetu Powiatu Radomszczańskiego wraz odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych
i umorzyło postępowania w tym zakresie ze względu na jego bezprzedmiotowość.
I. W odniesieniu do dotacji pobranej w nadmiernej wysokości za 2019 r.,
w kwocie łącznej 32.451,24 zł (art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych – Dz.U 2023, poz. 1270 ze zm.) dalej : u.f.p, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że po pierwsze było to konsekwencją zawyżenia liczby słuchaczy o 32 osoby (za miesiące : styczeń, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2019 r.) w stosunku do dotacji przyznanej, co wynika z ujawnionej różnicy pomiędzy sprawozdaniami strony skarżącej dotyczącymi obecności słuchaczy na zajęciach edukacyjnych a listami obecności przedstawionymi do kontroli. Zawyżenie otrzymanej dotacji wyniosło 18.218, 24 zł. Podstawą tych ustaleń były listy obecności odzwierciedlające uczestnictwo uczniów w co najmniej 50% obowiązkowych zajęciach edukacyjnych przewidzianych w planie nauczania, przy czym na zakwestionowanych listach obecności, brak było jakichkolwiek podpisów słuchaczy lub słuchacze dokonali nieczytelnych podpisów. Kolegium podzieliło argumentację organu I instancji, że warunkiem przyznania dotacji jest ażeby uczestnictwo w zajęciach w podanym wymiarze (nie mniej niż 50%) było potwierdzone własnoręcznymi, czytelnymi podpisami słuchaczy na listach obecności na tych zajęciach, przy czym to dziennik lekcyjny i listy obecności stanowiły dowody wiarygodne korzystające z domniemania prawdziwości. Kolegium podkreśliło, że w załącznikach do zakwestionowanej decyzji wyraźnie wskazano, którzy słuchacze z imienia i z nazwiska, po zbadaniu list obecności, nie przekroczyli w poszczególnych miesiącach minimalnej frekwencji 50%, a którzy nie dokonali na tych listach "czytelnych podpisów". Przy czym termin ten choć faktycznie nie posiada legalnej definicji prawnej, to Kolegium przyjęło, iż "czytelny podpis", to imię i nazwisko osoby podpisującej (albo co najmniej nazwisko), dające się zidentyfikować i przypisać do danej osoby.
Po drugie pobranie dotacji w nadmiernej wysokości za 2019 r.,
wynikało z zawyżenia liczby słuchaczy w lutym 2019 r. o 25 osób, z uwagi na nieprzedstawienie do kontroli oryginalnych list obecności odzwierciedlających uczestnictwo uczniów w co najmniej 50% obowiązkowych zajęciach edukacyjnych. Zawyżenie otrzymanej dotacji wyniosło w tym wypadku 14.233 zł. Wobec faktu, iż Dyrektor kontrolowanej placówki przedłożyła do kontroli niezawierające potwierdzenia za zgodność z oryginałem kserokopie list obecności słuchaczy na zajęciach, Kolegium podkreśliło, że na organie prowadzącym szkołę spoczywa obowiązek prowadzenia dokumentacji w taki sposób, aby była przejrzysta, czytelna i rzetelna. Powyższy obowiązek wynika ponadto z § 17 ust. 4 uchwały Rady Powiatu Radomszczańskiego z dnia 26 kwietnia2018 r. Nr XLIII/3 00/2018 w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół i placówek niepublicznych (...), która obowiązywała w dacie udzielenia dotacji, jak i z § 18 ust. 4 uchwały Rady Powiatu Radomszczańskiego z dnia 29 stycznia 2020 r. Nr XVI/140/2020 w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla publicznych i niepublicznych szkół i placówek (...), która również obowiązywała w dacie przeprowadzania kontroli rozliczenia dotacji, zgodnie z którymi, dyrektor kontrolowanej szkoły lub placówki lub upoważniony przez niego pracownik przedkłada oryginały dokumentów, wyciągi, zestawienia, obliczenia i wydruki, a także udziela kontrolującym informacji i wyjaśnień.
II. W odniesieniu do dotacji pobranej w nadmiernej wysokości za 2020 r.
w kwocie łącznej 2.415,84 zł (art. 252 ust 1 pkt 2 u.f.p.) Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż powyższe jest konsekwencją jej zawyżenia liczby uczniów w miesiącu styczniu o 4 osoby w stosunku do dotacji przyznanej, co wynika z ujawnionej różnicy pomiędzy sprawozdaniami strony skarżącej dotyczącymi obecności słuchaczy na zajęciach edukacyjnych a listami obecności przedstawionymi do kontroli. Podstawę tych ustaleń stanowiły listy obecności odzwierciedlające uczestnictwo uczniów w co najmniej 50% obowiązkowych zajęciach edukacyjnych przewidzianych w planie nauczania, przy czym na zakwestionowanych listach obecności brak było jakichkolwiek podpisów słuchaczy lub słuchacze dokonali nieczytelnych podpisów.
III. W odniesieniu do dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. w kwocie łącznej 932,19 zł (art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p.), Kolegium podzieliło ustalenia i argumentację organu I instancji, iż jest ona wynikiem :
- rozliczenia z otrzymanej dotacji poniesionych przez skarżącą wydatków w kwocie łącznej 38,43 zł na zakup artykułów spożywczych (m.in.: kawa, herbata, cukier, ciastka, mleko), które wg opisu na fakturach służyć miały "na bieżące potrzeby sekretariatu". Kolegium podkreśliło, że tego rodzaju wydatki nie mogły być pokryte z dotacji, gdyż nie są to wydatki kwalifikowalne i nie służą realizacji zadań oświatowych. Nie mieszczą się zatem bowiem w kategorii wydatków, o których mowa w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 44 ust. 3 u.f.p.
- rozliczenia z otrzymanej dotacji poniesionych przez skarżącą wydatków w kwocie 19,80 zł na zakup wizytówek, podczas gdy tego rodzaju wydatek nie mógł być pokryty z dotacji, bowiem nie jest to wydatek kwalifikowalny. Wydatek dotyczący druku wizytówek jest – jak podkreśliło Kolegium - związany przede wszystkim z promocją szkoły i służy interesowi jednostki dotowanej tj. zwiększeniu jej rozpoznawalności wśród potencjalnych klientów, nie jest zaś związany z działalnością oświatową rozumianą jako proces kształcenia.
- rozliczenia z otrzymanej dotacji poniesionych przez skarżącą wydatków w kwocie łącznej 873,96 zł, które nie dotyczą kontrolowanej szkoły, lecz innych placówek, dla których skarżąca jest organem prowadzącym. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż tego rodzaju wydatki nie mogły być pokryte z dotacji, gdyż nie są to wydatki kwalifikowalne. W ramach dotacji dofinansowanie może obejmować jedynie zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej dotyczące danej szkoły (placówki dotowanej), a nie zaś każdej innej placówki, dla której wspólnym podmiotem jest organ prowadzący.
IV. W odniesieniu do dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r. w kwocie łącznej 316,51 zł (art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p.), Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji iż jest ona wynikiem:
- rozliczenia z otrzymanej dotacji poniesionego przez skarżącą wydatku w kwocie 211,48 zł za kształcenie na Podyplomowych Studiach "Zarządzanie Oświatą" dyrektora szkoły, podczas gdy tego rodzaju wydatek nie mógł być pokryty z dotacji, bowiem nie jest to wydatek kwalifikowalny. Wydatki poniesione na studia mogą być sfinansowane z dotacji jedynie w przypadku, gdy rozwijają warsztat i umiejętności dydaktyczne czy opiekuńcze, co w oczywisty sposób przekłada się na realizację celów związanych z kształceniem, wychowaniem i opieką i tym samym służą bezpośrednio uczniom dotowanej szkoły czy placówki. Tego rodzaju wydatek został skalsyfikowany przez Kolegium jako przysporzenie kwalifikacji dla dyrektora szkoły, który w momencie zatrudniania na wskazane stanowisko winien posiadać określone kwalifikacje, a nie dopiero finansować je ze środków publicznych, co nie przekłada się na cele dydaktyczne prowadzonej szkoły. W ocenie Kolegium wskazany wydatek stanowił dofinansowanie, które nie wpisuje się w żaden sposób w treść art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 44 ust. 3 u.f.p.
- rozliczenia z otrzymanej dotacji poniesionych przez skarżącą wydatków w kwocie łącznej 54,86 zł na zakup artykułów spożywczych, tym m.in.: kawa, herbata, cukier, ciastka, mleko), które wg opisu na fakturach służyć miały "na bieżące potrzeby sekretariatu", podczas gdy tego rodzaju wydatki nie mogły być pokryte z dotacji, gdyż nie są to wydatki kwalifikowalne, o których mowa w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 44 ust. 3 u.f.p.
- rozliczenia z otrzymanej dotacji kwoty 50,17 zł, wynikającej z ujęcia dwukrotnie w rocznym rozliczeniu przez organ prowadzący w ramach rozliczonych wydatków poniesionych zarówno dla S. w R., jak i A. w R. z faktury [...]. Kolegium podkreślił, że skoro faktura została przypisana do innej szkoły prowadzonej przez skarżącą i tam rozliczona z otrzymanej dotacji, to nie mogła być ponownie rozliczona z dotacji otrzymanej przez pierwszą
z wymienionych Szkół.
Za prawidłowe Kolegium uznało wskazane przez organ I instancji początkowe terminy od których naliczane winny być odsetki, liczone jak od zaległości podatkowych, od niezwróconych w terminach kwot dotacji pobranych w nadmiernej wysokości (tj. od 8 czerwca 2022 r. - po upływie 15 dniu od dnia stwierdzenia nieprawidłowości, który to fakt powiązano z datą podpisania protokołu kontroli, tj.
23 maja 2022 r). oraz wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem w latach 2019-2020 (terminów przekazania transz dotacji za poszczególne miesiące 2019 i 2020 r.)
Odnosząc się do kwestii niepodpisania załączników do zaskarżonej decyzji Kolegium podniosło, że analiza nadesłanej decyzji w formie dokumentu elektronicznego (która to wersja decyzji została wysłana do pełnomocnika strony poprzez ePUAP), tj. z kwalifikowanym podpisem M. L.– Wicestarosty R. - wskazuje, iż podpis został złożony po wymienieniu listy załączników do decyzji, zaś załączniki stanowią całość dokumentu wraz z decyzją przesłaną elektronicznie. Kwestionowane załączniki nie są przy tym nieodzownym elementem decyzji dotyczącej zwrotu dotacji.
Odnosząc się z kolei do zarzutu wydania decyzji "pozbawionej właściwego pouczenia w zakresie prawa strony do złożenia odwołania, tj. wyjaśnienia, kiedy odwołanie uznaje się za złożone w terminie oraz wskazania sposobu obliczania terminu, mimo iż takie pouczenie jest obligatoryjnym elementem decyzji administracyjnej", Kolegium uznało je za niezasadny, wskazując, że trudno wymagać od organu administracji, aby w decyzji informował stronę, poza niezbędnymi elementami pouczenia o możliwości wniesienia środka zaskarżenia do odpowiedniego organu i jego terminie, prawie do zrzeczenia się odwołania i jego skutkach, także o sposobach liczenia terminów, tym bardziej, że w analizowanej sprawie strona zastępowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika.
Spółka zaskarżyła powyższą decyzję SKO w części, tj. w zakresie pkt 2 rozstrzygnięcia, zarzucając jej naruszenie :
1. art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a., poprzez brak weryfikacji przez organ odwoławczy, czy decyzja organu I instancji została podpisana przez osobę upoważnioną do jej wydania, w sytuacji gdy nie została ona podpisana przez Starostę R. - tj. B. P., a przez M. L., a wraz z decyzją organu I instancji stronie nie doręczono upoważnienia w przewidzianej przepisami formie dla osób podpisujących ww. dokumenty uprawniającego do załatwienia sprawy skarżącej przez M. L., co w konsekwencji skutkuje, że brak jest gwarancji, że decyzja i postanowienie pochodzą od uprawnionego organu i są zgodne z jego wolą;
2. art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., poprzez brak podpisu przez organ I instancji lub osoby upoważnionej przez niego załączników do decyzji w wersji elektronicznej nr 3/2023 z dnia 29 sierpnia 2023 r., stanowiących integralną część decyzji administracyjnej;
3. art. 107 § 1 pkt 7 w zw. z art. 57 § 5 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji pozbawionej właściwego pouczenia w zakresie prawa strony do złożenia odwołania, tj. wyjaśnienia, kiedy odwołanie uznaje się za złożone w terminie oraz wskazania sposobu obliczania terminu, mimo iż takie pouczenie jest obligatoryjnym elementem decyzji administracyjnej;
4. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie
i utrzymanie w mocy części zaskarżonej decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy, w sytuacji gdy z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego,
a w konsekwencji zaistniały przesłanki do jej uchylenia;
5. art. 15 k.p.a., poprzez bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu I instancji, bez przeprowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;
6. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a nadto brak wezwania strony do przedłożenia jakichkolwiek wyjaśnień czy dowodów i ograniczenie się wyłącznie do poinformowania jej o prawie zaznajomienia się z aktami przed wydaniem decyzji, co świadczy jedynie o pozornym wykonaniu przez organ obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie oraz umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, a także poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny okoliczności faktycznych sprawy, czego konsekwencją jest:
a) brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, w tym pominięcie kserokopii list obecności złożonych przez skarżącą w toku postępowania a następnie przyjęcie, iż część dotacji została przez stronę pobrana w nadmiernej wysokości lub też wykorzystana niezgodnie
z przeznaczeniem,
b) poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie wyłącznie w oparciu o dane zebrane w postępowaniu kontrolnym, w sytuacji, gdy strona nie miała możliwości skutecznego zakwestionowania ustaleń w nim dokonanych,
c) nieuwzględnienie znajdujących się w aktach sprawy kopii list obecności na zajęciach lekcyjnych przeprowadzonych w miesiącu lutym 2019 r., które potwierdzają spełnienie ustawowego wymogu frekwencji przez zakwestionowanych w zaskarżonej decyzji słuchaczy,
d) nieprawidłowe przyjęcie, iż podpisy słuchaczy na części zakwestionowanych list obecności nie były podpisami czytelnymi,
e) błędne ustalenie, że w miesiącu październiku 2020 r. okres, w którym danego słuchacza nie obejmowało ograniczenie funkcjonowania szkoły, był krótszy niż 40% czasu przeznaczonego na obowiązkowe zajęcia lekcyjne, co z kolei prowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i skutkowało uznaniem przez organ, iż organ I instancji prawidłowo uznał, iż dotacja pobrana została w nadmiernej wysokości;
7. art. 252 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5 u.f.p. i w zw. z art. 35 ust. 1 u.f.z.o., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uznanie części dotacji wypłaconej przez organ za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, a tym samym - obowiązek zwrotu tej części dotacji, w sytuacji gdy wszystkie udokumentowane przez skarżącą wydatki mieściły się w granicach określonych regulacją art. 35 ust. u.f.z.o.;
8. art. 252 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 w zw. z ust. 5 u.f.p. w zw. z art. 26 ust. 2, 4 i 7 u.f.z.o. i w zw. § 10 ust. 1-3 i ust. 10-12 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020 roku w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz. U. z 2020 r., poz. 493, dalej rozporządzenie MEN), poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i uznanie, że dotacja na zakwestionowanych w zaskarżonej decyzji słuchaczy, została pobrana na słuchaczy, którzy nie spełnili wymogu 50% obecności w obowiązkowych zajęciach lekcyjnych w danym miesiącu lub wymóg ten dla tych słuchaczy nie został uznany za spełniony lub dotacja na tych słuchaczy nie przysługiwała, co skutkowało przyjęciem, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uznanie części dotacji wypłaconej przez organ za pobraną w nadmiernej wysokości, a tym samym – obowiązek zwrotu tej części dotacji, w sytuacji, gdy skarżąca wykazała w sposób niebudzący wątpliwości, że rzeczywista frekwencja słuchaczy w latach 2019-2020 odpowiadała informacjom sukcesywnie przekazywanym w tym względzie organowi i spełniała nie tylko warunki określone w treści art. 26 ust. 2 u.f.z.o., ale również w treści rozporządzenia MEN, w kolejnych jego wersjach, obowiązujących w określonych czasookresach;
9. art. 35 ust. 1 u.f.z.o., poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji uznanie, że skarżąca wydatkowała dotacje niezgodnie z przeznaczeniem oraz błędne przyjęcie, iż wydatki zakwestionowane w ramach realizacji zadań organu prowadzącego nie powinny zostać rozliczone z dotacji oświatowej;
10. art. 252 ust. 6 pkt 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 130 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe określenie terminu naliczania odsetek od dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, tj. wskazanie, iż rozpoczyna się on od z dniem 8 czerwca 2022 r., w sytuacji gdy z przywołanych przepisów wynika, że w odniesieniu do dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia następującego po upływie terminu zwrotu należności, który z kolei określony został na 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, że dotacja faktycznie pobrana została w nadmiernej wysokości, przy czym stwierdzenie tych okoliczności nastąpić może wyłącznie w drodze wykonalnej decyzji administracyjnej, którego to przymiotu skarżona decyzja nie posiada, a zatem wskazany termin nie rozpoczął jeszcze swego biegu.
W konkluzji postawionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanej decyzji SKO w zakresie pkt 2 wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty R. z dnia 29 sierpnia 2023 r. oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Nadto, o zasądzenie od SKO na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2024 r. strona skarżąca podtrzymując wszystkie twierdzenia i wnioski zawarte w skardze, dodatkowo podniosła, że z uwagi na treść pkt 2 upoważnienia udzielonego Wicestaroście przez Starostę B. P., w dacie wydania zaskarżonej decyzji Wicestarosta M. L. nie była upoważniona do wydawania decyzji administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
W odniesieniu do dotacji za rok 2019 uznanej za pobraną w nadmiernej wysokości w kwocie 32.451,24 zł, podstawą rozstrzygnięcia stał się art. 26 ust. 2 i 3 u.f.z.o. Zgodnie z przywołanymi przepisami niepubliczne szkoły, w których nie jest realizowany obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, otrzymują na każdego ucznia uczestniczącego w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu, z których uczeń nie został zwolniony na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 44zb ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2022, poz. 2230 ze zm.), dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego będącej dla tych szkół organem rejestrującym, w wysokości równej kwocie przewidzianej na takiego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego (ust. 2).
Uczestnictwo uczniów w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych, o którym mowa w ust. 2, potwierdza się na tych zajęciach ich własnoręcznymi, czytelnymi podpisami na listach obecności (ust. 3).
Realizując wymagania cytowanych przepisów, organy trafnie przeanalizowały różnice dotyczące obecności słuchaczy na zajęciach edukacyjnych występujące pomiędzy sprawozdaniami strony skarżącej i listami obecności przedstawionymi do kontroli. Celem tak oznaczonej weryfikacji było ustalenie, czy spełniony jest warunek
z przywołanego wyżej art. 26 ust. 3 u.f.z.o. dotyczący zaopatrzenia tychże list we własnoręczne i czytelne podpisy przez uczestniczącego w nich ucznia w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu. Stwierdzony w ramach takiej kontroli przez organy brak podpisu ma charakter oczywisty i nie podlega dalszym rozważaniom.
Również rację należy przyznać organom, że warunku powyższego nie spełnia zaopatrzenie listy obecności w podpisy nieczytelne. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że nieczytelność podpisu powoduje niemożność stwierdzenia kto złożył taki podpis, czyli wyklucza możliwość identyfikacji osoby składającej podpis, co powoduje, że nie sposób ustalić czy jest to podpis własnoręczny. W tej mierze judykatura i doktryna jest jednomyślna. Zgodnie z niekwestionowanym poglądem orzeczniczym Sądu Najwyższego, własnoręczny podpis zawiera w sobie osobiste cechy charakteru pisma podpisującego (ukształtowanie liter, ich łączenie itp.), pozwala na stwierdzenie - za pomocą graficznej ekspertyzy pisma - że jest on autentyczny. Daje pewność, że podpis pochodzi od osoby podpisanej. Stąd też dla rozumienia treści tego pojęcia istotne znaczenie ma funkcja podpisu (vide : uchwała SN z dnia 30 grudnia 1993 r., sygn. akt III CZP 146/93, OSNC 1994/5/94).
Ponadto, podpis identyfikuje osobę jego wystawcy przy tym, jeśli jest nakreślony w formie jakiej stale ona używa przy podpisywaniu dokumentów i właśnie z uwagi na ten sposób nakreślania podpisu jest rozpoznawalny. (zob. M. Zirk
-Sadowski (w:) System prawa administracyjnego, Wykładnia w prawie administracyjnym, Warszawa 2012, s. 166 i n.).
Podkreślić przy tym należy, że art. 26 ust. 3 u.f.z.o. zmieniony został przez art. 44 pkt 10 lit. b ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018 r., poz. 2245) zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2019 r. Zmiana art. 26 ust. 3 u.f.z.o. polegała na tym, że w ust. 3 wyraz "własnoręcznymi" ustawodawca postanowił zastąpić wyrazami "własnoręcznymi, czytelnymi". Nie budzi więc wątpliwości, że uczestnictwo uczniów w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych, począwszy od 1 stycznia 2019 r., potwierdza się na tych zajęciach ich własnoręcznymi, czytelnymi podpisami na listach obecności.
Zmiana treści przywołanego przepisu z dniem 1 stycznia 2019 r. dla oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego ma istotne znaczenie. Celem wprowadzenia tej zmiany było uniknięcie jakichkolwiek wątpliwości co do to okoliczności, czy dany słuchacz był obecny w danym dniu na obowiązkowych zajęciach edukacyjnych finansowanych ze środków publicznych. Częstą praktyką podnoszoną również w orzecznictwie sądów administracyjnych, było bowiem ubieganie się przez placówki szkolne o dotacje na uczniów, którzy fizycznie w takich zajęciach nie brali udziału.
W świetle powyższego obowiązkiem szkoły było należyte udokumentowanie przebiegu procesu kształcenia w oparciu o listy obecności, które winny spełniać wymogi ustawowe określone w art.26 ust 3 u.f.z.o.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu I instancji trafne jest stanowisko Kolegium, że dziennik lekcyjny i listy obecności to dowody wiarygodne korzystające z domniemania prawdziwości stosownie do art. 76 § 1 k.p.a. Jak wskazuję się w orzecznictwie (vide : wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lutego 2020r., sygn. akt I SA/Łd 795/19, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. I SA/Sz 37/17) dzienniki i listy obecności pozwalają i nakazują odnotowywanie obecności w sposób wiarygodny. Dziennik lekcyjny stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i do czasu wzruszenia domniemania prawdziwości tego dokumentu urzędowego, organ jest związany jego treścią, a tym samym nie ma konieczności prowadzenia innych dowodów, na okoliczność obecności słuchaczy. Do kontrolujących podmiot prowadzący szkołę, nie należy ustalanie na podstawie innych niż dzienniki lekcyjne i listy obecności dowodów, w szczególności np. na podstawie rozmów z nauczycielami lub uczniami, czy konkretni słuchacze faktycznie uczestniczyli w wymaganej liczbie zajęć. Wartość dowodowa takich informacji, uzyskanych po kilku latach od zdarzenia, może bowiem budzić istotne wątpliwości, gdy tymczasem dzienniki i listy obecności pozwalają i nakazują odnotowywanie obecności w sposób wiarygodny.
Do obowiązków szkoły należy więc wykazanie w wiarygodny sposób, że dotacja przysługuje na konkretnego ucznia, co wymaga uzyskania przez szkołę czytelnego podpisu na listach obecności – art. 26 ust. 3 u.f.z.o. (vide : wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 321/20). Jeśli podpisu nie można tak zweryfikować w zakresie pochodzenia od ucznia oznacza to, że szkoła nie wykazała faktu jego uczestnictwa w co najmniej 50% zajęć i dotacja nie przysługiwała na tego ucznia, co z kolei wiąże się z obowiązkiem zwrotu tej części dotacji na podstawie art. 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 305).
Powyższe zapatrywanie prawne przedstawione w wyroku WSA w Olsztynie
z dnia 1 września 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 335/21, sąd I instancji w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni akceptuje i przyjmuje za własne.
W kontekście powyższych wywodów za nieuzasadnione należało uznać zarzuty skargi stwierdzające, że traktowanie przez organy podpisu, na który składa się jedynie część nazwiska ucznia lub parafka jako nieczytelnego, stanowi nadmierny formalizm.
Godzi się bowiem zauważyć, że ów formalizm, jak widzi to strona skarżąca ma charakter normatywny i wynika wprost z treści cytowanego wyżej art. 26 ust. 3 u.f.z.o., zaś zakwestionowane podpisy i parafki złożone na listach obecności nie pozwalają na identyfikację osób je składających.
W odniesieniu do lutego 2019 r. i stanowiska organów, iż doszło do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości w kwocie 14.233 zł zauważyć wypada, że wynika ono z nieprzedstawienia do kontroli oryginalnych list obecności, ani też kopii potwierdzonych za zgodność zgodnie z przepisami. Sąd I instancji w pełni podziela powyższe stanowisko stwierdzając, że znajduje ono umocowanie w treści cytowanego wyżej art. 26 ust. 3 u.f.z.o. nakazującego opatrywanie list obecności własnoręcznymi podpisami. Nie może być zaś uznany za własnoręczny podpis kopią (niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem) listy obecności mającej, jak wyżej wskazano, charakter dokumentu urzędowego.
Powyższe uwagi odnoszące się do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości za 2019 r. w części dotyczącej braku własnoręcznych i czytelnych podpisów zachowują pełną aktualność w kwestii pobrania dotacji z nadmiernej wysokości za 2020 r. W tej mierze organy stwierdziły bowiem po analizie źródłowej listy obecności brak lub nieczytelność podpisów 4 uczniów w stosunku do sprawozdania strony skarżącej za ten miesiąc. Jedynie na marginesie należy podnieść w tym miejscu, że przywołane w skardze rozporządzenie MEN z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 493) nie było podstawą prawną rozstrzygnięcia, gdyż jak trafnie zauważył organ odwoławczy nie obowiązywało w styczniu 2020 r.
Z kolei, jeśli chodzi o ustalenie wielkości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, decydujące znaczenie ma treść art. 35 ust.1 u.f.z.o, na który powołały się organy. Zgodnie z tym przepisem dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na:
1) pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym na:
a) roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy o pracę w przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce w przeliczeniu na maksymalny wymiar czasu pracy - w wysokości nieprzekraczającej:
– 250% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2023 r. poz. 984, 1234, 1586, 1672 i 2005) - w przypadku publicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oraz niepublicznych przedszkoli, o których mowa w art. 17 ust. 1, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych, o których mowa w art. 19 ust. 1, i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, o których mowa w art. 21 ust. 1,
– 150% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - w przypadku niepublicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego niewymienionych w tiret pierwszym, oraz niepublicznych szkół i placówek,
aa) roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy cywilnoprawnej w publicznym lub niepublicznym przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce oraz osoby fizycznej prowadzącej publiczne lub niepubliczne przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego - w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kwot określonych w lit. a,
b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, oraz zadania, o którym mowa w art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622, 1123, 1234, 1312, 1560 i 1872),
2) pokrycie wydatków na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmujących:
a) książki i inne zbiory biblioteczne,
b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w placówkach wychowania przedszkolnego, szkołach i placówkach,
c) sprzęt rekreacyjny i sportowy dla dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków i uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych,
d) meble,
e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości określonej zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości w momencie oddania do używania.
Prawidłowo przy tym organy zwróciły uwagę na kategoryczny zakaz wykorzystywania dotacji na cele inne niż wymienione w powyższym przepisie oraz na wyłączny cel, na który mogą być przeznaczone dotowane środki, to jest realizacja zadań danej placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej.
W tak zaznaczonym kontekście, za prawidłowe uznać należy stanowisko organów o stwierdzeniu wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem dotacji
w 2019 r. w kwocie 932,19 zł, w tym 38,43 zł tytułem zakupu artykułów spożywczych z przeznaczeniem na potrzeby sekretariatu, 19,80 zł na zakup wizytówek oraz 873,96 zł poniesionych na wydatki innej placówki niż A. w R..
Analogiczna jest podstawa prawna w odniesieniu do dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2020 r. w kwocie 316,51 zł. W tym przypadku zasadnie organy wykluczyły możliwość przeznaczenia otrzymanej dotacji na kształcenie dyrektora szkoły na studiach podyplomowych, zakup artykułów spożywczych na bieżące potrzeby sekretariatu szkoły i dwukrotne rozliczenie tej samej kwoty (50,17 zł) w dwóch, różnych placówkach.
W ocenie sądu I instancji powyższe ustalenia i rozstrzygnięcia organów mają umocowanie w treści cytowanego art. 35 ust. 1 u.f.z.o.
Należy zauważyć w tym miejscu, że nie budzi wątpliwości dokonana przez organy kwalifikacja dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem i pobranych w nadmiernej wysokości. Wynika ona bowiem wprost z definicji obu rodzajów dotacji przewidzianej w art. 252 ust.1, 3 i 4 u.f.p.
W nawiązaniu do treści przywołanego wyżej art. 252 u.f.p. godzi się podnieść, że nie ma racji strona skarżąca wywodząc, iż w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo określono termin naliczania odsetek od dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wskazując na datę 8 czerwca 2022 r. i podnosząc, iż termin ten należy wiązać
z wykonalną decyzją, którego to przymiotu zaskarżona decyzja nie posiada (zarzut 9 skargi).
Przypomnieć zatem należy, że decyzja wykonalna to taka, od której nie przysługuje odwołanie – argument z art. 130 § 1 k.p.a. Tak więc zaskarżona decyzja organu odwoławczego jako ostateczna podlega wykonaniu.
Istota omawianej kwestii naliczania odsetek tkwi w treści art. 252 ust.1 u.f.p., zgodnie z którym, dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub pobrane w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi w ciągu 15 dni od daty stwierdzenia powyższych okoliczności, to jest nieprawidłowego pobrania lub wykorzystania oraz w art. 252 ust. 6 punkt 2 w myśl którego, odsetki nalicza się od dnia następującego po upływie terminu określonego w ust.1 w odniesieniu do dotacji pobranej w nadmiernej wysokości.
W ocenie sądu I instancji prawidłowe jest stanowisko organów sytuujących tę datę na dzień 15 czerwca 2023 r., to jest po upływie 15 dni od daty podpisania protokołu kontroli, a więc daty stwierdzenia nieprawidłowości w postaci pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. Powyższy wniosek znajduje potwierdzenie w jednolitym stanowisku orzeczniczym przedstawionym w wyrokach sądów administracyjnych powołanych w odpowiedzi na skargę (s. 8) jak również w wyroku WSA w Lublinie z dnia 9 marca 2016r., sygn. akt I SA/Lu 955/15 dotyczącym odrębnego podmiotu. Pogląd ten należy zatem uznać za ugruntowany, w pełni akceptowany przez WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę.
Z kolei co do odsetek od dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem organy w zaskarżonej decyzji, po myśli art. 252 ust. 6 punkt 1 u.f.p., rozpoczęły ich naliczanie od dnia przekazania z budżetu takich dotacji.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 punkt 8 k.p.a. poprzez niepodpisanie załączników do decyzji organu I instancji w wersji elektronicznej wyjaśnić należy, że art. 107 § 1 k.p.a. nie zawiera obowiązku podpisania załączników do decyzji. Zgodnie z punktem 8 cytowanego przepisu wymagane jest jedynie podpisanie decyzji z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Taki podpis pod decyzją zawierającą wszelkie elementy wymienione w art. 107 punkt 1-7 k.p.a. został złożony, wobec czego zarzut należy uznać za niezasadny, tym bardziej że podpis został złożony po wyszczególnieniu listy przedmiotowych załączników.
Kolejny zarzut dotyczący nieuprawnionego, zdaniem strony skarżącej, podpisu złożonego na decyzji organu I instancji został wyartykułowany w piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2024 r. W ocenie strony skarżącej, skoro decyzja została wydana w dniu 29 sierpnia 2023 r. w obecności Starosty Powiatu R. to zgodnie z punktem 2 upoważnienia z dnia 20 maja 2023 r. nie było podstaw do podpisania jej przez Wicestarostę Powiatu. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu przypomnieć należy, że poza punktem 2 upoważniającym Wicestarostę do podpisywania decyzji pod nieobecność Starosty, cytowane upoważnienie zawiera także punkt 1, zgodnie z którym Wicestarosta został upoważniony przez Starostę do załatwiania w imieniu Starosty indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, włącznie z prawem wydawania decyzji administracyjnych. Zdaniem sądu I instancji punkt 1 należy rozumieć jako upoważnienie Wicestarosty do podpisywania decyzji w obecności Starosty, zaś punkt 2 pod nieobecność Starosty.
Z powyższych względów zarzut nieuprawnionego podpisu decyzji organu
I instancji należy uznać za bezpodstawny.
Za niezrozumiały uznać należy natomiast zarzut naruszenia art. 107 § 1 punkt 7 k.p.a. w związku z art. 57 § 5 k.p.a. Art. 107 § 1 punkt 7 k.p.a. wymaga od organu pouczenia, czy i w jakim trybie służy odwołanie od decyzji. Nie wymaga natomiast, zwłaszcza wobec profesjonalnego pełnomocnika obliczania terminu do złożenia odwołania.
Ustosunkowując się do wyrażonego w uzasadnieniu skargi zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego podnieść należy, że sąd I instancji nie dopatrzył się uchybienia art. 127 O.p. przez organ odwoławczy. O wnikliwym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i bezstronnym rozstrzygnięciu przez ten organ najlepiej świadczy okoliczność, że w zakresie zwrotu dotacji pobranej za rok 2018 organ ten dopatrzył się przedawnienia, czego nie dostrzegła strona skarżąca w odwołaniu, i w konsekwencji w tej części umorzył postępowanie.
Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi po myśli art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
AKE.