I SA/Łd 342/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Izby Skarbowej o umorzeniu postępowania w sprawie kary porządkowej, uznając, że organy nie rozważyły wszystkich możliwych podstaw prawnych do jej rozpatrzenia.
Skarżąca wniosła o umorzenie kary porządkowej, jednak organy podatkowe uznały wniosek za bezprzedmiotowy, twierdząc, że kara porządkowa nie jest zaległością podatkową. Po utrzymaniu decyzji przez Izbę Skarbową, WSA uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując, że organy powinny były rozważyć inne podstawy prawne umorzenia, a nie tylko przepisy dotyczące zaległości podatkowych.
Sprawa dotyczyła wniosku M.R. o umorzenie kary porządkowej w kwocie 1.000 zł. Urząd Skarbowy umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, uznając, że kara porządkowa nie jest zaległością podatkową w rozumieniu Ordynacji podatkowej i nie można jej umorzyć na podstawie art. 67 tej ustawy. Izba Skarbowa utrzymała tę decyzję w mocy. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów proceduralnych, w tym brak doręczenia pism pełnomocnikowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że organy podatkowe nie rozważyły możliwości rozpatrzenia wniosku na podstawie innych przepisów, np. rozporządzenia w sprawie umarzania należności niepodatkowych. Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia przepisów proceduralnych dotyczących doręczeń, uznając brak wystarczających dowodów na złożenie pełnomocnictwa w czerwcu 1996 r. i wskazując, że postępowanie zostało wszczęte w 2000 r., a pełnomocnictwo złożono w 2001 r.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, kara porządkowa nie jest zaległością podatkową w rozumieniu Ordynacji podatkowej.
Uzasadnienie
Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów, że kara porządkowa nie jest zaległością podatkową, a tym samym nie można jej umorzyć na podstawie art. 67 Ordynacji podatkowej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (15)
Główne
o.p. art. 208 § 1
Ordynacja podatkowa
o.p. art. 67 § 1
Ordynacja podatkowa
p.p.s.a. art. 134 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 145 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 200
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. nr 6, poz.54
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16.01.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa
Sąd wskazał na możliwość rozpatrzenia wniosku na podstawie tego rozporządzenia.
Pomocnicze
o.p. art. 51
Ordynacja podatkowa
o.p. art. 122
Ordynacja podatkowa
o.p. art. 124
Ordynacja podatkowa
o.p. art. 145 § 2
Ordynacja podatkowa
o.p. art. 233 § 1
Ordynacja podatkowa
Przepisy wprowadzające art. 97 § 1
Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Przepisy wprowadzające art. 97 § 2
Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.a. art. 40 § 2
Kodeks postępowania administracyjnego
u.d.p.
Ustawa o doradztwie podatkowym
Pełnomocnictwo z 09.06.1996 r. powoływało przepisy nieuchwalonej jeszcze ustawy z dnia 05.07.1996 r. o doradztwie podatkowym.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organy podatkowe nie rozważyły wszystkich możliwych podstaw prawnych do umorzenia kary porządkowej, ograniczając się jedynie do przepisów dotyczących zaległości podatkowych.
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia przepisów proceduralnych dotyczących doręczeń pism pełnomocnikowi, z uwagi na brak wystarczających dowodów na złożenie pełnomocnictwa w odpowiednim czasie.
Godne uwagi sformułowania
obowiązkiem organów było rozpatrzenie tego wniosku w oparciu o wszelkie możliwe podstawy prawne organy orzekające nie rozważyły możliwości rozpatrzenia przedmiotowego wniosku skarżącej na podstawie innych możliwych do ewentualnego zastosowania przepisów
Skład orzekający
Marek Zirk-Sadowski
przewodniczący
Piotr Kiss
sprawozdawca
Teresa Porczyńska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących umarzania należności niebędących zaległościami podatkowymi oraz obowiązek organów do rozważenia wszystkich podstaw prawnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji kary porządkowej i interpretacji przepisów Ordynacji podatkowej oraz rozporządzeń wykonawczych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest dla organów podatkowych rozważenie wszystkich dostępnych podstaw prawnych, a nie tylko tych najbardziej oczywistych. Pokazuje też, jak można skutecznie kwestionować decyzje organów, nawet jeśli początkowo wydają się one uzasadnione.
“Czy kara porządkowa może być umorzona? Sąd wskazuje drogę, gdy organy milczą.”
Dane finansowe
WPS: 1000 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA/Łd 342/03 - Wyrok WSA w Łodzi Data orzeczenia 2004-03-18 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2003-03-19 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Sędziowie Marek Zirk-Sadowski /przewodniczący/ Piotr Kiss /sprawozdawca/ Teresa Porczyńska Symbol z opisem 611 Podatki i inne świadczenia pieniężne, do których mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, oraz egzekucja t Skarżony organ Izba Skarbowa Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Zirk-Sadowski, Sędziowie NSA T. Porczyńska, , P. Kiss (spr.), Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2004 roku sprawy ze skargi M.R. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania z wniosku o umorzenie należności z tytułu kary porządkowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie Urząd Skarbowy Ł. decyzją z dn. [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na art.208 ustawy z dn. 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./ umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie podatkowe w sprawie z wniosku M.R. z dn.07.03.2000r. o umorzenie kary porządkowej w kwocie 1.000 zł, nałożonej postanowieniem tego Urzędu z dn. [...]. W krótkich motywach swojej decyzji organ podał, że niezapłacona kara porządkowa nie jest zaległością podatkową w rozumieniu art. 51 Ordynacji podatkowej, a tym samym nie ma do niej zastosowania art. 67 tej ustawy stanowiący o umarzaniu zaległości podatkowych. Wobec powyższego zdaniem organu nie ma podstawy prawnej upoważniającej do rozpatrzenia wniosku o umorzenie tego rodzaju należności. W odwołaniu z dn.21.10.2002r. pełnomocnik strony wnosząc o uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego zarzucił, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów art. 122 i 124, a zwłaszcza art. 145 par.2 Ordynacji podatkowej, a także przepisów Konstytucji RP przez doręczenia decyzji bezpośrednio stronie, bez jednoczesnego doręczenia pełnomocnikowi. Według pełnomocnika strona udzieliła mu pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed organami podatkowymi już w dn.09.06.1996r. i pełnomocnictwo to zostało przez niego wysłane do Urzędu Skarbowego przesyłką poleconą z dn.20.06.1996r., na dowód czego przedstawił kserokopię wypisu ze swojej księgi nadawczej. Innych zarzutów w odwołaniu nie zgłoszono. Izba Skarbowa w Ł. po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art.233 par.1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji podzielając jego stanowisko, iż brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony o umorzenie kary porządkowej. W ustosunkowaniu się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z posiadanymi przez organy podatkowe aktami sprawy strona udzieliła wcześniej pełnomocnikowi odpowiedniego pełnomocnictwa w dn.12.12.1997r., dotyczącego wyłącznie prowadzonego wówczas postępowania podatkowego z art.20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które to postępowanie zostało zakończone ostatecznie decyzją Izby Skarbowej w Ł. z dn. [...] o umorzeniu. Natomiast kolejnego pełnomocnictwa strona udzieliła pełnomocnikowi w dn. 05.09.2001r. i stosownie do tego pełnomocnictwa zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji została doręczona pełnomocnikowi w dn.10.10.2002r. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze pełnomocnik M.R. wnosząc o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji zarzucił, iż zostały one wydane z naruszeniem przepisów art. 145 par. 2, art. 120-123 Ordynacji podatkowej oraz art.40 par.2 i in. kodeksu postępowania administracyjnego, a także z obrazą przepisów art. 2, 5 i 7 Konstytucji RP przez brak doręczenia mu pism organu pierwszej instancji skierowanych bezpośrednio do strony. Pełnomocnik powtórzył swoją wcześniejszą argumentacje, iż strona udzieliła mu pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed organami podatkowymi już w dn.09.06.1996r., które zostało przesłane do organu przesyłką poleconą w dn. 20.06.1996r., natomiast organ ten z naruszeniem wskazanych przepisów doręczył pisma bezpośrednio stronie z pominięciem pełnomocnika. Izba Skarbowa w Ł. odpowiadając na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała w całości swoją argumentację i stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Organ podał, że przeprowadzone w Urzędzie Skarbowym Ł. postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło złożenia przez stronę skarżącą pełnomocnictwa z dn.09.06.1996r., które również z innych względów budzi wiele wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Sąd nie będąc zgodnie z art. 134 par.1 ustawy z dn.30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ związany zarzutami skargi uznał, ze zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 208 par.1 ustawy z dn. 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./, stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięć organów podatkowych obu instancji. Orzekając o bezprzedmiotowości postępowania w rozpatrywanej sprawie organy oparły się wyłącznie na uznaniu, iż wniosek skarżącej o umorzenie wymierzonej jej kary porządkowej w wysokości 1.000 zł nie może być rozpatrzony w oparciu o przepis art. 67 par.1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części jedynie zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Nie negując stanowiska organów podatkowych odnośnie zakresu przedmiotowego zastosowania wymienionego wyżej przepisu należy jednak podnieść, iż będący przedmiotem załatwiania przez organy wniosek skarżącej z dn.14.01.2000r. dotyczył generalnie prośby o umorzenie nałożonej na nią kary porządkowej / bez wskazania podstawy prawnej żądania wniosku/ i obowiązkiem organów było rozpatrzenie tego wniosku w oparciu o wszelkie możliwe podstawy prawne. Według oceny Sądu organy orzekające nie rozważyły możliwości rozpatrzenia przedmiotowego wniosku skarżącej na podstawie innych możliwych do ewentualnego zastosowania przepisów np. rozporządzenia Rady Ministrów z dn.16.01.2001r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 6, poz.54/. Sąd nie uwzględnia natomiast podniesionego w skardze jedynego zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 145 par.2 Ordynacji podatkowej i związanych z tym wskazanych innych przepisów postępowania administracyjnego i Konstytucji RP. W świetle przedstawionych Sądowi akt sprawy brak jest dostatecznych podstaw do uznania, iż strona skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym Ł. w czerwcu 1996r. pełnomocnictwo z dn.09.06.1996r., mogące stanowić podstawę prawną do występowania pełnomocnika w rozpatrywanej sprawie. Niezależnie od podniesionej w powyższym zakresie argumentacji organów podatkowych i zastrzeżeń odnośnie powołanego przez stronę pełnomocnictwa z dn.09.06.1996r. /w pełnomocnictwie zostały powołane przepisy nie uchwalonej jeszcze w tym dniu ustawy z dn.05.07.1996r. o doradztwie podatkowym/ należy stwierdzić, iż rozpatrywana sprawa została wszczęta dopiero z chwilą otrzymania przez organ pierwszej instancji wniosku skarżącej z dn.14.01.2000r. o umorzenie należności z tytułu nałożonej w dn. [...] kary porządkowej, w którym to postępowaniu, pełnomocnictwo skarżącej z dn.05.09.2001r. zostało złożone w dn.10.09.2001r. Ponadto według oceny Sądu udzielone przez stronę pełnomocnictwo powoduje konieczny udział pełnomocnika w danym postępowaniu administracyjnym dopiero po złożeniu tego pełnomocnictwa organowi prowadzącemu sprawę i rzeczą oczywistą jest, iż złożenie pełnomocnictwa powinno nastąpić po wszczęciu postępowania w konkretnej sprawie. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 par. 1 pkt.1 lit. a i lit.c oraz art. 200 ustawy z dn.30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 par.1 i 2 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami adminstracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI