I SA/Łd 296/05

I SA/Łd 296/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-05-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Cudak
Paweł Janicki /przewodniczący/
Teresa Porczyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1113/05 - Wyrok NSA z 2006-09-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA P. Janicki, Sędziowie NSA Cudak, Porczyńska (spr.), Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2005roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe za styczeń 2001 r. i do zwrotu za miesiące styczeń-grudzień 2001 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące styczeń do listopada 2001 r. 2. określa, że decyzja nie podlega wykonaniu w części uchylonej do dnia uprawomocnienia się wyroku 3. oddala skargę w pozostałej części 4. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 1 300 zł (jeden tysiąc trzysta zł) tytułem zwrotu części kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I SA/Łd 296/05
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. w Ł. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w sprawie określenia w podatku od towarów i usług :
nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiąc styczeń 2001 r. w kwocie 24.530,00 zł,
nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za okres styczeń- grudzień 2001 r. w łącznej kwocie 1.664.912,00 zł
oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 26.226,60 zł z tytułu zawyżenia kwot podatku do przeniesienia i podatku do zwrotu,
utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji ustalono, że spółka zaniżyła podatek należny za poszczególne miesiące 2001 r. Zaniżenie podatku było wynikiem nie zadeklarowania przez spółkę podatku należnego z tytułu świadczonych na terytorium RP usług konsygnacji. Usługi świadczone były na rzecz firmy A z siedzibą w USA w zamian za prawo do całkowitej wyłączności na obrót towarami stanowiącymi przedmiot produkcji i obrotu tego podmiotu. Spółka zawarła z firmą A. W dniu 1.IX.1999 r. umowę o skład konsygnacyjny. Zgodnie z warunkami tej umowy spółka zobowiązana była do magazynowania dostarczanych przez firmę A. towarów, ich konserwacji, etykietowania, pakowania i przygotowania do sprzedaży oraz sprzedaży konsygnacyjnej. W 2001 r. spółka wykonywała na rzecz firmy A wymienione wyżej usługi poza sprzedażą konsygnacyjną, czyli bezpośrednią sprzedażą w imieniu spółki ale na rzecz A. Zgodnie z art.2 ust.3 pkt.5a ustawy z dnia 8.I.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11, poz.50 ze zm./, świadczenie usług w zamian za czynności nie podlegające opodatkowaniu, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spółka nie zadeklarowała podatku od towarów i usług, co oznaczało w ocenie organu podatkowego I instancji naruszenie wskazanego przepisu.
W odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji Spółka podkreśliła, że w okresach rozliczeniowych, których zaskarżona decyzja dotyczy, nie wystąpiła konsygnacyjna sprzedaż towarów należących do firmy A., to jest sprzedaż w imieniu własnym Spółki ale na rachunek firmy A – konsygnatora. W każdym natomiast przypadku wyprowadzenia partii towaru ze składu celnego, Spółka nabywała te towary i dokonywała ich dalszej odsprzedaży we własnym imieniu i na własny rachunek. Spółka podniosła, że umowa konsygnacyjna z dnia 1.IX.1999 r. nie wykluczała możliwości zakupu przez Spółkę towarów składowanych w składzie konsygnacyjnym. Jednocześnie Spółka nie kwestionowała, że znajdujące się w składzie towary do momentu ich sprzedania pozostawały własnością konsygnatora, czyli firmy A. W odniesieniu do tych towarów Spółka dokonywała czynności polegających na rozładunku, przechowywaniu, konserwacji, etykietowaniu, pakowaniu i przygotowaniu do sprzedaży. Wykonywania tych czynności nie należy jednakże utożsamiać w ocenie strony ze świadczeniem usług na rzecz właściciela tych towarów – firmy A. Zdaniem strony wszystkie te czynności wykonywane były na jej rzecz, jako że to spółka była w konsekwencji jedynym ich beneficjentem. Nie można też przyjąć w tym stanie faktycznym – jak stwierdza strona, że świadczyła ona usługi konsygnacyjne.
Podzielając stanowisko organu podatkowego I instancji organ odwoławczy stwierdził, że istotnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie jest ustalenie czy Spółka świadczyła w 2001 r. /czy też nie/ usługi na rzecz firmy A w zamian za czynności nie podlegające opodatkowaniu. Bez znaczenia dla Dyrektora Izby Skarbowej jest przy tym fakt, czy usługi takie mieszczą się w zakresie znaczeniowym terminu "usługi konsygnacyjne" czy też nie. Ustawodawca nie wskazuje bowiem w art.2 ust.3 pkt.5a powołanej wyżej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym rodzaju usług, których świadczenie wyłączałoby stosowanie przedmiotowej regulacji. Niesporne jest, że w odniesieniu do znajdujących się na składzie towarów Spółka dokonywała czynności polegających na rozładunku, przechowywaniu, konserwacji, etykietowaniu, pakowaniu i przygotowaniu do sprzedaży. Niesporne także jest, że czynności te dokonywane były w okresie poprzedzającym nabycie tych towarów przez Spółkę od konsygnatora i ich odsprzedaż. Zatem wskazane usługi wykonywane były na rzecz właściciela towarów, którym była firma A Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił stanowiska strony, że wskazane czynności nie były wykonywane w ramach umowy o skład konsygnacyjny, jako że nie doszło do sprzedaży konsygnacyjnej i umowa o skład konsygnacyjny nie była w rzeczywistości realizowana. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej stanowisku takiemu przeczy treść oświadczenia złożonego w dniu 5.VI.2003 r. przez P. Z. – dyrektora skarżącej Spółki /adnotacja na odwrocie ostatniej strony umowy z dnia 1.IX.1999 r. w wersji angielskojęzycznej/. Z oświadczenia tego wynika, że umowa o skład konsygnacyjny "jest i była jedyną umową regulującą obrót towarowy pomiędzy A i B sp. z o. o." Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że strona miała prawo do wyłącznego dysponowania składowanymi towarami należącymi do firmy A., polegające na możliwości ich dalszej sprzedaży na terenie Polski i Europy Wschodniej i z prawa tego korzystała sprzedając nabyte od A towary innym podmiotom. W konsekwencji usługi wykonywane przez Spółkę /etykietowanie, konserwacja, pakowanie składowanych towarów/ świadczone były zdaniem organu odwoławczego w zamian za nie podlegającą opodatkowaniu czynność – przyznanie upoważnienia. Organ odwoławczy uznał za logiczną w tej sytuacji konstatację, że usługi świadczone przez Spółkę powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stosownie do dyspozycji wynikającej z art.2 ust.3 pkt.5a powołanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W decyzji Dyrektora Izby Skarbowej podkreślono także, że wartość należnego z tytułu świadczonych usług, a nie zadeklarowanego podatku, ustalona została zgodnie z regułami wynikającymi z art.15 ust.3 powołanej ustawy VAT. Wartość przedmiotowych usług, a więc podstawę opodatkowania, ustalono przy uwzględnieniu uśrednionej wysokości prowizji zwyczajowo pobieranej przez podmioty świadczące porównywalny typ usług do analizowanych w tej sprawie. Podstawą ustaleń /wysokość prowizji/ był materiał uzyskany od działających na rynku [...] podmiotów, prowadzących działalność o profilu podobnym do działalności prowadzonej przez stronę.
Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że analiza akt wskazuje, iż organ I instancji określił podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż posiadana przez stronę dokumentacja nie zawierała danych niezbędnych do określenia tej podstawy. Dokonując oszacowania w oparciu o regulację wynikającą z art.23 par.1 ustawy z dnia 29.VIII.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm., zastosowano wskazaną w art.23 par.3 wskazanej ustawy zewnętrzną porównawczą metodę oszacowania. W ocenie organu odwoławczego zastosowanie tej metody było uzasadnione faktem, że posiadana przez Spółkę dokumentacja nie pozwalała na rzetelną wycenę wartości świadczonych usług oraz specyfiką prowadzonej przez Spółkę działalności. Organ odwoławczy zauważył, że powołując przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji organ I instancji nie powołał przepisów art.23 par.1 i 3 Ordynacji podatkowej. Fakt ten nie stanowi jednak w ocenie organu odwoławczego o proceduralnej wadliwości rozstrzygnięcia sprawy w I instancji. Podkreślono dodatkowo, że dokonując zawartych w decyzji ustaleń, organ I instancji oparł się na materiale uzyskanym w wyniku rzetelnie przeprowadzonej analizie segmentu rynku stanowiącego właściwy dla profilu działania Spółki obszar aktywności gospodarczej.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, zarzucając naruszenie art.2 ust.3 oraz 4 pkt.2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także naruszenie art.122 i art.187 par.1 ustawy Ordynacja podatkowa. Podniosła argumenty zaprezentowane w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji. Stwierdziła, ze brak sprzedaży konsygnacyjnej wyklucza w rzeczywistości możliwość uznania całokształtu czynności wykonywanych przez spółkę w jej składzie w odniesieniu do składowanych tam towarów, za usługę składu konsygnacyjnego. Umowa składu konsygnacyjnego nie była w rzeczywistości realizowana. W konsekwencji czynności wykonywane przez spółkę nie różniły się od zwykłego składowania towarów w składzie celnym, w sytuacji gdy transakcja sprzedaży następuje w terminie późniejszym. Skoro towary składowane w składzie celnym były w każdym przepadku nabywane przez skarżącą spółkę A w celu dalszej ich odprzedaży, to jedynym ekonomicznym beneficjentem czynności wykonywanych przez spółkę w jej składzie celnym była w ocenie spółki właśnie sama spółka. Za beneficjenta tych czynności nie można uznać, zdaniem skarżącej, firmy A gdyż towary znajdujące się w składzie celnym zostały już przeznaczone do sprzedaży na rzecz spółki mimo, że z prawnego punktu widzenia stanowiły własność tej firmy.
Na potwierdzenie swego stanowiska spółka powołała opinię Urzędu statystycznego w Ł., w której stwierdzono, że usługi w zakresie sprzedaży obejmują swym zakresem wiele różnych czynności, jakie przedsiębiorca może, czy też musi wykonać w celu dokonania ich sprzedaży. Czynności te przykładowo mogą obejmować magazynowanie towarów, naklejanie etykiet, czy też pakowanie towarów w ozdobne opakowania. Wykonywanie tych czynności ma na celu zwiększenie atrakcyjności towarów przed ich wystawieniem do sprzedaży. Zgodnie z opinią Urzędu Statystycznego "magazynowanie, konserwacja, etykietowanie i pakowanie towarów jako czynności związane z ich sprzedażą mieszczą się w grupowaniach odpowiednio (...)" Dział 51 i 52 PKWiU. Nie powinny być więc odrębnie klasyfikowane.
Odnosząc treść opinii do czynności wykonywanych przez skarżącą, stwierdzić należy zdaniem skarżącej, że czynności takie jak rozładunek czy konfekcjonowanie, były wykonywane wyłącznie w celu przygotowania towarów do sprzedaży i realizacji przychodu przez spółkę. Bez ich podjęcia towary nie mogłyby być przedmiotem sprzedaży. Tym samym nie można uznać takich czynności za świadczenie usług.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie przed Sądem w dniu 5.V.2005 r. pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut przedawnienia w zakresie ustalonego w decyzji dodatkowego zobowiązania podatkowego.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie w zakresie podniesionego przez stronę upływu terminu uprawniającego organ podatkowy do wydania decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe.
Z treści art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że w polskim systemie prawa podatkowego każde zobowiązanie podatkowe, niezależnie od tego, czy ma ono charakter zobowiązania "podatkowego", czy też "akcesoryjnego" może powstać albo z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, albo w drodze doręczenia decyzji ustalającej (tworzącej) takie zobowiązanie.
O konstytutywnym charakterze dodatkowego zobowiązania podatkowego przesądza brzmienie przepisów art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, operującym pojęciem "ustalenia" tego zobowiązania.
W konsekwencji oznacza to, że podatkowe zobowiązanie wykreowane przez wydanie i doręczenie decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe, opartej na przepisach art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie powstanie, jeżeli decyzja taka została doręczona po upływie trzech lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zaistniały nieprawidłowości w składanych przez podatnika deklaracjach.
Zdarzeniem, z którym powołane przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wiążą obowiązek poniesienia dodatkowego zobowiązania podatkowego, dając jednocześnie organowi podatkowemu prawo do dokonania "ustalenia" tego zobowiązania, jest niewątpliwie złożenie nieprawidłowej deklaracji podatkowej, nie wykazującej podatku należnego od czynności wskazanej w art.2 ust.3 pkt.5a ustawy z dnia 8.I.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U nr 11, poz.50 ze zm./. Trzyletni termin przedawnienia prawa do skutecznego doręczenia decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe zaczyna zatem biec od końca roku kalendarzowego, w którym podatnik bądź to złożył deklarację obarczoną wskazanymi wadami, bądź to w ogóle nie złożył deklaracji i nie wyłonił kwoty zobowiązania podatkowego.
Za takim właśnie rozumieniem omawianych przepisów przemawiają także wyniki wykładni historycznej art. 68 Ordynacji podatkowej: dopiero z dniem 1 stycznia 2003 r. do artykułu tego ustawodawca wprowadził nowe brzmienie przepisu § 3 określające, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zmiana ta - zdaniem Sądu ma charakter normatywny, a nie jedynie wyjaśniający. /por. wyrok NSA W - wa z dnia 24.V.2004 r. sygn. Akt FSK 40/04, publ. Prok. I Pr. 2004/10/42/. Trzyletni termin przedawnienia do doręczenia stronie decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe dotyczy w ocenie Sądu decyzji organu odwoławczego /w przypadku wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego I instancji/, jako że w takiej sytuacji decyzja organu odwoławczego przesądza w postępowaniu przed organami administracji państwowej o istnieniu zobowiązań podatnika wobec Skarbu Państwa i ich wysokości. Decyzja organu odwoławczego ustalająca ostatecznie dodatkowe zobowiązanie podatkowe w postępowaniu przed organami administracji państwowej doręczona została skarżącej w dniu 24.I.2005 r. Prawo do wydania decyzji w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące od stycznia do listopada 2001 r. upłynęło z dniem 31.XII.2004 r. W związku z powyższym Sąd uchylił decyzję w zakresie ustalającym dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące od stycznia do listopada 2001 r. na podstawie art.145 par.1 pkt.1 a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./).
Odnosząc się do kwestii zasadności opodatkowania czynności magazynowania dostarczanych przez firmę A towarów, ich konserwacji, etykietowania, pakowania i przygotowania do sprzedaży oraz sprzedaży konsygnacyjnej stwierdzić należy, że organy podatkowe nie naruszyły prawa dokonując opodatkowania tych czynności.
Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowi art.2 ust.3 pkt.5a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega między innymi świadczenie usług w zamian za czynności nie podlegające opodatkowaniu. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie czy spółka w 2001 r. świadczyła /czy też nie/ usługi na rzecz A w zamian za czynności nie podlegające opodatkowaniu.
Z akt wynika, że umowa o skład konsygnacyjny z 1.IX.1999 r. była jedyną umową regulującą obrót towarowy pomiędzy A i B Sp. z o. o. W ramach tej umowy skarżąca zobowiązana była umieszczać towary w składzie, utrzymywać skład w należytym stanie i należycie obchodzić się z towarami /konserwować, etykietować, pakować/. Towary dostarczane przez konsygnatora pozostawały jego własnością do czasu ich wydania zgodnie z instrukcjami konsygnatora. Zgodnie z treścią umowy w zamian za świadczoną usługę strona miała prawo do wyłącznego dysponowania składowanymi towarami należącymi do firmy A, polegające na możliwości ich dalszej sprzedaży na terenie Polski i Europy Wschodniej.
W toku postępowania administracyjnego spółka nie wykazała istnienia innego, poza wskazaną umową, tytułu prawnego na podstawie którego firma A dostarczała towary do składu. Należy zatem przyjąć, że towary dostarczane były na warunkach określonych wskazaną umową, które to warunki w toku wykonywania umowy mogły ulec zmianie. Z par.18 umowy wynika, że sprawy sporne wynikłe w toku realizacji umowy rozstrzygane są zgodnie z polskim prawem. Przepis art.76 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że "Jeżeli strony zastrzegły w umowie, że określona czynność prawna między nimi powinna być dokonana w szczególnej formie, czynność ta dochodzi do skutku tylko przy zachowaniu zastrzeżonej formy. Jednakże gdy strony zastrzegły dokonanie czynności w formie pisemnej, nie określając skutków niezachowania tej formy, poczytuje się w razie wątpliwości, że była ona zastrzeżona wyłącznie dla celów dowodowych." W par.19 umowy zastrzeżono, że wszelkie zmiany i uzupełnienia umowy wymagają formy pisemnej. Nie określono jednak skutków niezachowania formy zastrzeżonej. Zatem należy przyjąć, że forma pisemna zastrzeżona była dla celów dowodowych. Zaistniałe odstępstwa od warunków umowy, w tym większa od przewidzianej w umowie wartość towarów skierowanych do składu czy odstąpienie od sprzedaży konsygnacyjnej na rzecz zakupu towarów przez spółkę w celu ich dalszej odprzedaży /czego umowa konsygnacji nie wykluczała/, oznaczają w tym stanie faktycznym i prawnym zaakceptowaną przez strony zmianę umowy. Podkreślić należy, że nie sygnalizowano w toku postępowania zaistnienia jakiegokolwiek sporu w tym zakresie. Czynności konserwacji, etykietowania, pakowania wykonywane były przez spółkę przed zakupem towaru, a więc dotyczyły towaru stanowiącego własność firmy A Uznanie przez organy podatkowe, że były to usługi wykonywane na rzecz firmy A nie narusza więc prawa. Niesporne także jest, że spółka korzystała z prawa całkowitej wyłączności na obrót towarami A, sprzedając nabyte od tej firmy towary innym podmiotom. W konsekwencji uzasadnione było uznanie, że usługi wykonywane przez Spółkę /etykietowanie, konserwacja, pakowanie składowanych towarów/ świadczone były w zamian za nie podlegającą opodatkowaniu czynność – przyznanie prawa wyłączności na obrót towarami. Czynności te powinny być zatem opodatkowane podatkiem od towarów i usług stosownie do art.2 ust.3 pkt.5a ustawy o podatku od towarów i usług.
Organ I instancji nie wskazał, że dokonał szacowania obrotu zgodnie z art.23 par.1 ustawy z dnia 29.VIII.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr. 137, poz.926 ze zm./. Nie wskazał też, którą z metod szacowania wskazanych w art.23 par.3 Ordynacji podatkowej zastosował. Jednakże z treści uzasadnienia decyzji tego organu wynika, że wskazane przepisy stanowiły podstawę prawną decyzji. Analiza akt administracyjnych uzasadnia stwierdzenie, że organ I instancji dokonał szacowania podstawy opodatkowania gdyż posiadana przez stronę dokumentacja nie zawierała danych niezbędnych do prawidłowego określenia tej podstawy. Dopuszczalność szacowania podstawy opodatkowania wynika w takiej sytuacji z art.23 par.1 pkt.2 ustawy Ordynacja podatkowa. Z akt wynika także, że zastosowano porównawczą zewnętrzną metodę szacowania. W zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wskazano podstawę prawną szacowania, przyjętą metodę szacowania podstawy opodatkowania i sposób jej wyliczenia. Istnienie uzasadnionych podstaw do oszacowania obrotu jest w tej sytuacji oczywiste. Przyjęta metoda szacowania podstawy opodatkowania pozwalała na ustalenie tej podstawy w wysokości zbliżonej do rzeczywistej.
Brak też podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania podatkowego, w szczególności art.122 i 187 par.1 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe podjęły wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy.. Oświadczenie Dyrektora spółki ds. finansowych z dnia 5.VI.2003 r. znajdujące się na odwrocie treści umowy o skład konsygnacyjny w wersji anglojęzycznej, stwierdzające że według najlepszej wiedzy Dyrektora umowa ta "jest i była jedyną regulującą obrót towarowy pomiędzy A i B Sp. z o. o." uzasadniało przyjęcie, że czynności magazynowania, etykietowania, paczkowania towarów wykonywane były przez spółkę w ramach umowy składu konsygnacyjnego, a nie innej czynności.
Dodatkowo wyjaśnić należy, że gdyby nawet przyjąć, że były to czynności wynikające z innych ustaleń niż umowa o skład konsygnacyjny, to dokonywane były w odniesieniu do towarów, które w momencie ich wykonania przez spółkę stanowiły własność firmy A Były więc wykonane na rzecz właściciela towarów i miały charakter usługi podlegającej opodatkowaniu.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd oddalił skargę w analizowanym zakresie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 i 206 powołanej ustawy.