I SA/Łd 274/25

I SA/Łd 274/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Cezary Koziński
Ewa Cisowska-Sakrajda /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Furmanek
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
III FSK 1254/25 - Wyrok NSA z 2025-12-18
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Asesor WSA Tomasz Furmanek Protokolant: Specjalista Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A S.A. z/s w W. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 marca 2024 r. nr DFP-Fn-I.3120.9.9.2023 w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Interpretacją indywidualną z 12 marca 2024 r., nr DFP-Fn-I.3120.9.9.2023, Prezydent Miasta Łodzi uznał za nieprawidłowe stanowisko A S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od nieruchomości.
W uzasadnieniu tej interpretacji Prezydent wskazał, że A S.A. z siedzibą w W., przedstawiając we wniosku o interpretację zdarzenie przyszłe, podała, że posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski i jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce. Główny zakres prowadzonej przez nią działalności obejmuje obszar hurtowej sprzedaży oraz dystrybucji paliw. Spółka zarządza także siecią stacji paliw. W przyszłości zamierza ona rozszerzyć zakres prowadzonej działalności poprzez działalność związaną ze stacjami ładowania pojazdów elektrycznych, o których mowa w art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (t.j.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1083), zwanej ustawą o EiPA. Przede wszystkim spółka, występując jako właściciel i operator stacji ładowania, planuje umożliwiać ładowanie pojazdów elektrycznych klientom biznesowym (przedsiębiorstwa, głównie podatnicy VAT) oraz konsumentom (osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej).
Spółka planuje lokalizować stacje ładowania pojazdów zarówno na gruntach stanowiących jego własność, jak również na gruntach stanowiących własność partnerów biznesowych, które to grunty będą przedmiotem umów dzierżawy. Zgodnie z przyjętym modelem biznesowym, planuje rozszerzyć zakres prowadzonej działalności wyłącznie o stacje ładowania pojazdów: a) posadowione na fundamencie prefabrykowanym, dedykowanym do konkretnego modelu stacji, oraz b) przymocowane do powierzchni w postaci betonowej czy żelbetowej płyty parkingowej, jak również do fundamentowej lub stropowej płyty garażu wielostanowiskowego. Stacje ładowania będą mocowane do wskazanego fundamentu/powierzchni szpilkami fundamentowymi, na które po posadowieniu (wstawieniu w otwory montażowe stacji) zostaną nałożone nakrętki. Stacja ładowania pojazdów będzie spełniać warunki techniczne określone w ustawie o EiPA oraz rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie wymagań technicznych dla stacji ładowania i punktów ładowania stanowiących element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego (Dz.U. z 2019 r., poz. 1316). Stacja ładowania pojazdów składać się będzie przede wszystkim z urządzenia technicznego, przewodów do ładowania pojazdów i ewentualnego fundamentu prefabrykowanego. W skład stacji wchodzić będą przede wszystkim takie elementy techniczne jak: gniazdo ładowania AC, dotykowy wyświetlacz, przewody, czytnik RFID (RFID - technologia, która wykorzystuje fale radiowe do przesyłania danych oraz zasilania elektronicznego układu stanowiącego etykietę obiektu przez czytnik, w celu identyfikacji obiektu), obudowa ładowarki z blachy (ściany osłonowe, drzwi, dach urządzenia), w środku urządzenia - część energoelektroniki i rozdzielczo-zabezpieczeniowa, a celem zapewnienia zasilania w stacji ładowania - przewody zasilające, przechodzące poprzez fundament/powierzchnię pod stacją ładowania. Moc przyłączeniowa stacji wynosić będzie odpowiednio 60 kW / 120 kW / 180 kW i w zależności od wybranej konfiguracji konkretna stacja ładowania może być przeznaczona do ładowania pojazdów elektrycznych wyposażonych w złącze ładowania Combo-2 (Type2/mode4), Combo-2 HPC (Type2/mode4), CHAdeMO, gniazdo AC (Type2/Mode3).
Planowany przez spółkę model stacji ładowania umożliwi w dowolnym momencie przeniesienie jej do innej lokalizacji bez uszkodzenia płyty fundamentowej/powierzchni (np. z wykorzystaniem wózka widłowego).
W oparciu o wskazane zdarzenie przyszłe, spółka zapytała, czy stacja ładowania pojazdów elektrycznych będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Zdaniem spółki, stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (z wyłączeniem ewentualnego fundamentu bądź podobnej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym). W jej ocenie, mając na uwadze orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 33/09, cytowane w orzeczeniach sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2022 r., III FSK 257/22, czy uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2022 r., III FPS 2/22) opisana we wniosku stacja nie spełnia przesłanek uznania jej za urządzenie budowlane. Po pierwsze, stacje ładowania pojazdów elektrycznych nie zostały wprost wskazane w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 682), zwanej p.b. Po drugie, nie spełniają one funkcji służebnej w stosunku do obiektu budowlanego. Nie sposób przyjąć, aby to stacja ładowania składająca się z poszczególnych elementów technicznych zapewniała możliwość użytkowania fundamentu lub podobnej powierzchni (w przedstawionym zdarzeniu przyszłym występujących jako obiekt budowlany) zgodnie z jego przeznaczeniem. Przeciwnie, to ten fundament będzie zapewniał, aby urządzenie techniczne w postaci stacji ładowania pojazdów mogło być używane zgodnie z przeznaczeniem. Okoliczność, że opisana przez spółkę stacja ładowania nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu ustawy p.b., została potwierdzona w otrzymanych przez spółkę interpretacjach. Na przykład Burmistrz Gminy B. w interpretacji indywidualnej z dnia 6 października 2023 r. znak RBP.310.1.2023 stwierdził, że "opisana we wniosku przez wnioskodawcę stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie została wprost wskazana jako urządzenie budowlane w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nie sposób przyjąć aby stację ładowania zakwalifikować jako urządzenie budowlane, a tym samym jako budowlę na gruncie ustawy o podatkach i lokalnych". Argumentacja ta, zdaniem spółki, znajduje również potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (zarówno wojewódzkich jak i NSA).
Uznając to stanowisko za nieprawidłowe w interpretacji indywidualnej z 12 marca 2024 r., Prezydent Miasta Łodzi stwierdził, że stacje ładowania pojazdów elektrycznych, o które spółka planuje rozszerzyć swoją działalność, będą stanowić wolnostojące obiekty budowlane z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania, o którym mowa w art. 2 pkt 27 pkt b) ust. EiPA, a zatem należy traktować je jako wolno stojące urządzenia techniczne, które w świetle art. 3 pkt 3 p.b. należą do kategorii "budowle" i do których odnoszą się również przepisy art. 29 ust. 1 pkt 25, art. 29a i art. 43 p.b. Do kategorii budowli w świetle art. 3 pkt 3 p.b. należą również części budowlane urządzeń technicznych oraz fundamenty pod urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. A zatem stacje ładowania pojazdów elektrycznych oraz fundamenty, na których zostaną posadowione, stanowią budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Należy również zaznaczyć, że skoro art. 2 pkt 27 pkt b) ustawy o EiPA, do którego wprost odsyłają przepisy Prawa budowlanego, stanowi, że stacja ładowania to wolnostojący obiekt budowlany. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 3 pkt 1 p.b. ustawodawca wyróżnia trzy kategoria obiektów budowlanych, tj. budynek, budowlę i obiekt małej architektury. Organ wskazał, że stacja ładowania nie stanowi ani budynku ani obiektu małej architektury, zatem należy zakwalifikować ją jako budowlę. Ponieważ pytanie zawarte we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczy kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji ładowania pojazdów elektrycznych, czyli przedmiotu opodatkowania, interpretacja podatkowa, w ocenie organu, został wydana z uwzględnieniem art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., z pominięciem art. 3 ust. 1 pkt 1 dotyczącego podatnika oraz art. 4 ust. 3 dotyczącego podstawy opodatkowania dla budowli.
W skardze na tą interpretację spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na:
- niewłaściwej ocenie co do zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że wskazana we wniosku o wydanie Interpretacji stacja ładowania pojazdów może stanowić w całości budowlę w rozumieniu tych przepisów, podczas gdy:
a) stacja ładowania jako całość nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu p.b.,
b) stacja ładowania nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu p.b.,
c) stacja ładowania nie spełnia wskazanej w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przesłanki zapewnienia możliwości użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w konsekwencji, stacja ładowania nie spełnia jako całość przesłanek definicji budowli opodatkowanej według ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,
- błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że pojęcie budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w kontekście stacji ładowania pojazdów należy interpretować w oparciu o przepisy ustawy o EiPA podczas, gdy ustawa u.p.o.l. zawiera autonomiczne definicje przedmiotów opodatkowania, w których odwołuje się wyłącznie do ustawy p.b., co doprowadziło do nieprawidłowego uznania przez organ, że stacja ładowania stanowi jako całość budowlę, podlegającą opodatkowaniu według regulacji wynikających z ustawy u.p.o.l.
Z uwagi na charakter opisanych w skardze naruszeń, A S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji.
W odpowiedzi na skargę organ w pełni podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 6 sierpnia 2024 r., I SA/Łd 292/24, uchylił tą interpretację indywidualną. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Łodzi od tego wyrok, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 marca 2025 r., III FSK 1300/24, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Zgodnie z art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji skargę — Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Organ dokonał bowiem w zaskarżonej interpretacji prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego, będących przedmiotem wniosku skarżącej, a następnie prawidłowo je zastosował w stanie faktycznym przedstawionym w tym wniosku.
Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy stacja ładowania pojazdów elektrycznych, w tym wolnostojąca, stanowi – jak przyjął organ interpretacyjny - przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, czy też nie podlega ona – jak twierdzi spółka – przedmiot tego opodatkowania i co najwyżej opodatkowaniu mogą podlegać fundamenty pod tę stację.
Zagadnienie to było już przedmiotem oceny sądów administracyjnych obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 6 sierpnia 2024 r., I SA/Łd 292/24, uwzględniając skargę spółki uznał, że "stacje ładowania pojazdów elektrycznych nie zostały wymienione w treści art. 3 pkt 3 u.p.b., nie zostały również wskazane jako budowla w pozostałych przepisach tej ustawy czy też załącznikach. Tym samym nie można uznać ich za przedmiot podatku od nieruchomości". Sąd ten – rozważając czy stacja ta może stanowić urządzenie budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 9 u.p.b., a w konsekwencji budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. – odwołał się do innych judykatów i uznał, iż nie stanowi ona takiego urządzenia, gdyż nie można go zaliczyć do urządzeń, które zostały wymienione w art. 3 pkt 9 p.b. Nie można również uznać, jak wywodził WSA, "aby stacja ładowania pojazdów pełniła funkcję służebną w stosunku do obiektu budowlanego w postaci fundamentu/podobnej powierzchni. W szczególności obiekty te nie spełniają kryterium związku funkcjonalnego". Sąd uznał zatem, że w tej sprawie, "nie sposób przyjąć, aby to stacja ładowania składająca się z poszczególnych elementów technicznych zapewniała możliwość użytkowania fundamentu lub podobnej powierzchni (w postaci betonowej czy żelbetowej płyty parkingowej, jak również fundamentowej lub stropowej płyty garażu wielostanowiskowego) zgodnie z jej przeznaczeniem. Przeciwnie, to ten fundament/podobna powierzchnia będą zapewniać, aby urządzenie techniczne w postaci stacji ładowania pojazdów mogło być używane zgodnie z przeznaczeniem". Zarzucając temu wyrokowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 marca 2025 r., III FSK 1300/24, stwierdził, że "Sąd pierwszej instancji ograniczył swoją ocenę tego stanowiska w istocie do jednego zdania (...) stwierdzając, że cyt. "stacje ładowania pojazdów elektrycznych nie zostały wymienione w treści art. 3 pkt 3 p.b., nie zostały również wskazane jako budowla w pozostałych przepisach tej ustawy czy też załącznikach." W żaden sposób sąd nie rozważył, czy opisana we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej stacja ładowania pojazdów elektrycznych może być – jako to przyjął organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej – uznana za "wolno stojące urządzenie techniczne", o którym mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b., a tym samym za budowlę w rozumieniu pierwszej części definicji zawartej art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., tj. "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury". Zamiast tego sąd pierwszej instancji uznał, że w tej sprawie kluczowe jest rozstrzygnięcie, czy "stacja ładowania pojazdów, może zostać rozpoznana jako urządzenie budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 9 p.b., a w konsekwencji jako budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l." (druga część definicji). Temu zagadnieniu sąd poświęcił w istocie swoją uwagę (...). rozważania sądu pierwszej instancji abstrahują jednak od konkluzji, do której doszedł organ interpretacyjny, a którą (...) jest stwierdzenie, że stacje ładowania pojazdów elektrycznych, o które Spółka planuje rozszerzyć swoją działalność, należy traktować je jako wolno stojące urządzenia techniczne, w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. i w konsekwencji jako budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.".
Ten ostatni wyrok - wyrok NSA z 11 marca 2025 r., III FSK 1300/24, zakreśla granice ponownego rozpoznania sprawy opodatkowania stacji ładowania pojazdów przez wojewódzki sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niedopuszczalne jest ferowanie innych ocen niż dokonał już NSA.
Obecne granice rozpoznania skargi sprowadzają się zatem do oceny prawidłowości stanowiska organu interpretacyjnego, wedle którego wskazane w stanie faktycznym wniosku stacje ładowania pojazdów stanowią wolnostojące urządzenia techniczne w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. i w konsekwencji budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zarazem Naczelny Sąd Administracyjny, zalecając zbadanie tej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny w toku ponownego rozpoznawania tej sprawy, przyjął, że kwestia ta ma istotne prawne znaczenie a stacje te mogą stanowić – o ile spełnia określone warunki – wolnostojące urządzenie techniczne, mogące podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (stanowi relewantną prawnie okoliczność faktyczną). W przeciwnym razie nie uchyliłby wyroku WSA i nie zalecił badania tej kwestii, byłaby ona bowiem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej.
Sąd orzekający ponownie w tej sprawie, będąc związany tymi zaleceniami NSA, stwierdza, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej interpretacji, budowla oznacza "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Obiekt budowlany, stosownie do art. 3 pkt 1 p.b., obejmuje zaś – co istotne z punktu widzenia art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a więc po wyłączeniu budynków i obiektów małej architektury – budowę. Ta w myśl art. 3 pkt 3 p.b. definiowana jest jako "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową" (definicja budowli w rozumieniu prawa budowalnego). Niewątpliwie więc na gruncie tych przepisów przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości może być – jak przyjął organ interpretacyjny - wolnostojące urządzenie techniczne. Powyższy sposób rozumienia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości (budowli w rozumieniu p.b.) jest zgodny z przywołanym w zaskarżonej interpretacji wyrokiem TK z 13 września 2011 r., P 33/09. W wyroku tym TK stwierdził, że za "budowle w rozumieniu u.p.o.l. można uznać: 1) jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 u.p.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową, 2) jedynie urządzenia techniczne scharakteryzowane w art. 3 pkt 9 u.p.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej, co – jeżeli omawiane urządzenia nie zostały wskazane expressis verbis – wymaga wykazania, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, z wyłączeniem jednak: (1) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci budowli w rozumieniu u.p.b., które to obiekty budowlane nie dają się zakwalifikować jako budowle
w ujęciu u.p.o.l., oraz (2) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci obiektów małej architektury, przy zastrzeżeniu, że urządzeniami budowlanymi w rozumieniu u.p.b. nie są instalacje, mając zarazem na uwadze, iż nie jest wykluczone, że o statusie poszczególnych obiektów i urządzeń współdecydować będą również inne przepisy rangi ustawowej, uzupełniające, modyfikujące czy doprecyzowujące prawo budowlane".
Kierując się dyrektywami wynikającymi z tego wyroku TK, Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie ponownie zgodza się z organem interpretacyjnym, że "na podstawie jednoznacznego zapisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. do kategorii budowli na gruncie prawa podatkowego należą budowle wskazane w art. 3 pkt 3 p.b., do których ustawodawca zaliczył m.in. wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, części budowlane urządzeń technicznych oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, a także urządzenia budowlane wskazane w art. 3 pkt 9 p.b.". A "na podstawie wyroku TK do kategorii budowli należą budowle wymienione wprost w art. 3 pkt 3 p.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, a w celu ustalenia zakresu pojęciowego poszczególnych rodzajów budowli, które nie zostały zdefiniowane w ustawie Prawo budowlane, należy odwołać się do przepisów innych aktów prawnych rangi ustawowej regulujących daną materię".
Zważywszy na powyższe Sąd orzekający w tej sprawie stwierdza, że wprawdzie stacje ładowania pojazdów nie zostały z nazwy wymienione w art. 3 pkt 3 i pkt 9 p.b., ale są one znane regulacji p.b. To posługuje się bowiem zwrotem stacja ładowania pojazdów w art. 29 ust. 1 pkt 25, art. 29a czy art. 43, odpowiednio normując wymóg zgłoszenia budowy tej stacji, sporządzenia planu sytuacyjnego stacji na odpowiedniej mapie oraz wykonania geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej stacji, zarazem wskazując, iż chodzi o stacje ładowania w rozumieniu ustawy o EiPA. Przepisy p.b., dla scharakteryzowania stacji ładowania jako budowli i przedmiotu robót budowlanych do przepisów odsyłają, wprost do ustawy EiPA. Przepisy tej ustawy, stosowane wespół z przepisami p.b., służą wyłącznie do określenia cech poszczególnych obiektów i urządzeń w kontekście regulacji u.p.o.l. (budowli i urządzenia technicznego). Aby zatem zbadać status tych stacji w kontekście wolnostojącego urządzenia technicznego, niewątpliwie podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, należy odwołać się, co jest akceptowane przez TK w wyroku z 13 września 2011, P 33/09, do przepisów definiujących i normujących funkcjonowanie tych stacji. Stosownie do art. 2 pkt 27 ustawy o EiPA stacje ładowania to dwojakiego rodzaju obiekty budowane: po pierwsze, urządzenie budowlane obejmujące co najmniej jeden punkt ładowania o normalnej mocy lub punkt ładowania o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym, lub po drugie, wolnostojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o normalnej mocy lub punktem ładowania o dużej mocy - wyposażone w oprogramowanie wykorzystywane do świadczenia usługi ładowania, wraz ze stanowiskami postojowymi, których liczba odpowiada liczbie punktów ładowania umożliwiających jednoczesne świadczenie tej usługi, oraz, w przypadku gdy stacja ładowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, instalacją prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego.
Ograniczając dalsze rozważania, zgodnie z zaleceniami NSA z 11 marca 2025 r., III FSK 1300/24, do oceny stacji ładowania jako wolnostojącego urządzenia technicznego – Sąd stwierdza, w oparciu o opis zdarzenia przyszłego i cechy podanych tam stacji ładowania, że będą one posiadały wszystkie cechy takiego urządzenia. Poszczególne stacje ładowania będą wyodrębnione z przestrzeni jako samodzielne obiekty budowlane (budowle), które będą stanowiły pewną funkcjonalno-użytkową całość, przeznaczoną do ładowania pojazdów elektrycznych. We wniosku sama spółka wskazała, że stacje ładowania będą spełniały warunki techniczne określone w ustawie o EiAP oraz wykonawczym do niej rozporządzeniu, tym samym należy je uznać za urządzenie techniczne w rozumieniu tych przepisów. Zarazem stacje te będą stanowić pewną samodzielną funkcjonalno-użytkową całość. Będą one składać się, jak podała spółka we wniosku, z urządzenia technicznego, przewodów do ładowania pojazdów. W ich skład wchodzić będą różne elementy składowe, jak gniazdo ładowania AC, dotykowy wyświetlacz, przewody, czytnik RFID (technologia, która wykorzystuje fale radiowe do przesyłania danych oraz zasilania elektronicznego układu stanowiącego etykietę obiektu przez czytnik, w celu identyfikacji obiektu), obudowa ładowarki z blachy (ściany osłonowe, drzwi, dach urządzenia), w środku urządzenia – część energoelektroniki i rozdzielczo-zabezpieczeniowa, celem zapewnienia zasilania w stacji ładowania – przewody zasilające, przechodzące poprzez fundament/powierzchnię pod stacją ładowania. Jednocześnie stacje te będą posadowione na fundamencie prefabrykowanym, dedykowanym do konkretnego modelu stacji, przymocowane do powierzchni w postaci betonowej czy żelbetowej płyty parkingowej, jak również do fundamentowej lub stropowej płyty garażu wielostanowiskowego. Zostaną wyposażone w co najmniej jeden punkt ładowania o normalnej mocy lub punktem ładowania o dużej mocy (odpowiednio 60 kW/120 kW / 180 kW). W zależności od wybranej konfiguracji konkretna stacja ładowania może być przeznaczona do ładowania pojazdów elektrycznych wyposażonych w złącze ładowania Combo-2 (Type2/mode4), Combo-2 HPC (Type2/mode4), CHAdeMO, gniazdo AC (Type2/Mode3). Przyjęty model stacji ładowania umożliwi w dowolnym momencie przeniesienie jej do innej lokalizacji bez uszkodzenia płyty fundamentowej/powierzchni (np. z wykorzystaniem wózka widłowego). Wobec tego nie można podzielić stanowiska skarżącej spółki, że w tej sprawie organ interpretacyjny ustalił przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie domniemania istnienia budowli, wbrew regulacji art. 217 Konstytucji i to pomimo zamkniętego katalogu przedmiotów opodatkowanych podatkiem od nieruchomości. Błędnie bowiem spółka, opierając się na przywołanych judykatach, przyjmuje, że TK w wyroku, P 33/09, zawęził katalog budowli wyłącznie do wymienionych w art. 3 pkt 3 i 9 p.b. budowli. Pomija ona ten fragment stanowiska TK odwołujący się do innych przepisów rangi ustawowej, uzupełniających, modyfikujących czy doprecyzowujących prawo budowlane, a więc i tych przepisów p.b., które wymieniają stacje ładowania pojazdów. A następnie błędnie przyjmuje, że skoro stacja będzie przymocowana do fundamentu lub pływy fundamentowej, betonowej, to stanowi ona jej część, co ma, w przekonaniu spółki, wykluczać uznanie jej za obiekt wolnostojący, chociaż jednocześnie sama spółka przyznaje, że stacje tworzą pewną techniczną całość mająca na celu ładowanie pojazdów elektrycznych. Ponadto stacja ta na gruncie ustawy EiAP nie tylko ma zapewniać możliwości użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, stanowiąc jego element, np. budynku stanowiącego stacje ładowania pojazdów elektrycznych, lecz z jej definicji może sama stanowić odrębną i wolnostojącą budowlę (art. 2 pkt 27 ustawy o EiAP). Wbrew twierdzeniom skargi, organ interpretacyjny nie przyjął, że pojęcie budowli dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy interpretować w oparciu o przepisy ustawy o EiAP, a jedynie, stosownie do dyrektywy TK, dokonał kwalifikacji statusu opisanej we wniosku interpretacyjnym stacji ładowania w świetle jej ustawowej definicji, a więc czy może być ona uznana za wolnostojące urządzenie techniczne służące do ładowania pojazdów.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
dch