I SA/Łd 274/04

I SA/Łd 274/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-10-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Teresa Porczyńska
Wiktor Jarzębowski /przewodniczący/
Zbigniew Kmieciak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA W. Jarzębowski, Sędziowie NSA T. Porczyńska, Z. Kmieciak (spr.), Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2004 r. sprawy ze skargi M.S. i G.U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2002 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników za zaległości spółki skargę oddala.
Uzasadnienie
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił Panu M.S. i G.U. – byłym wspólnikom zlikwidowanej spółki cywilnej, zobowiązanie podatkowe powstałe w podatku od towarów i usług za m-c maj 2002 roku w kwocie 10.524,00 zł i orzekł o odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników za powstałe zaległości podatkowe zlikwidowanej Spółki cywilnej. Na podstawie ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, iż z dniem 16 maja 2002r. wspólnicy zaprzestali prowadzenia działalności gospodarczej, nie sporządzając na dzień ogłoszonej likwidacji – remanentu likwidacyjnego nabytych i znajdujących się w posiadaniu Spółki środków trwałych, podlegających stosownie do treści art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie natomiast z treścią art. 6a ust. 10 powołanej ustawy, jeżeli spis z natury nie został sporządzony w terminie określonym w ust. 5 lub sporządzony został w sposób nierzetelny, urząd skarbowy określa wartość towarów w drodze oszacowania i określa wysokość zobowiązania podatkowego przy zastosowaniu stawki podatku w wysokości 22% bez możliwości odliczenia podatku naliczonego.
W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy podnosząc zarzut naruszenia art. 121 § 2, art. 125 § 1 i 2 i art. 139 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) wskazali, iż w dniu rozwiązania umowy spółki poprzez wystąpienie jednego ze wspólników - (Pana M.S.) nastąpiło jej przekształcenie w jednoosobowy podmiot prawa gospodarczego, z zachowaniem dotychczasowej nazwy i siedziby spółki oraz z prawem do korzystania z przejętych środków trwałych nabytych w trakcie prowadzonej wspólnie działalności gospodarczej. Podkreślili, że okoliczność przekształcenia spółki, która nastąpiła w wyniku rozwiązania jej umowy nie spowodowała konieczności sporządzenia remanentu likwidacyjnego, ponieważ środki trwałe nabyte w trakcie trwania spółki pozostały w posiadaniu jednego ze wspólników prowadzącego nadal ale jednoosobowo działalność gospodarczą.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podtrzymując dotychczasowe stanowisko dodatkowo podkreślił, iż zakupione przez spółkę jako środki trwałe nowe towary podlegają gwarancji, natomiast podatnicy nie przedstawili na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego żadnych dowodów świadczących o odmowie naprawy lub wymiany nowo zakupionych towarów w ramach udzielonej gwarancji. Ponadto wskazano, że zgodnie z treścią art. 115 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, wspólnik spółki cywilnej (...) odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające z działalności spółki. Przepis ten stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań powstałych w okresie gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe, na podstawie odrębnych przepisów, po rozwiązaniu spółki odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki. Stosownie zaś do treści art. 115 § 4 Ordynacji podatkowej, orzeczenie o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 nie wymaga uprzedniego wydania decyzji, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżący podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podkreślili, że organ podatkowy nie ustosunkował się w żaden sposób do podniesionych w odwołaniu zarzutów i opierając się jedynie na domniemaniach i przypuszczeniach, nie podjął wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a jako dowód w sprawie powinien dopuścić wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zawartym w niej twierdzeniom i zarzutom, nie sposób uznać, iż organ podatkowy II instancji nie odniósł się w wystarczającym stopniu do argumentacji ujętej w odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego w Z.. Jest zresztą rzeczą znamienną, iż w nagłówku skargi do sądu administracyjnego nie wskazano, które konkretnie przepisy prawa materialnego i procesowego zostały naruszone (ograniczono się do stwierdzenia "naruszenia prawa materialnego" oraz "naruszenia przepisów postępowania"). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd dokonał wnikliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego utrwalonego w aktach sprawy. Wynika z niego, iż ewidencja środków trwałych nie zawiera adnotacji o likwidacji tych środków. Wprawdzie do odwołania od decyzji organu I instancji dołączono dokumenty w postaci trzech protokołów likwidacyjnych, jednak ich wiarygodność może budzić uzasadnione wątpliwości. Sam fakt tak późnego ujawnienia owych dokumentów podważa wartość tak pojmowanego dowodu. Co więcej, jak trafnie przyjęto w toku prowadzonego postępowania podatkowego, wykazane środki trwałe zostały zakupione jako nowe. Podlegały one zatem gwarancji, co siłą rzeczy skłania do postawienia pytania: dlaczego skarżący nie przedstawili dowodów świadczących o odmowie naprawy lub wymiany w ramach gwarancji? Sąd podziela też stanowisko, iż zasady doświadczenia życiowego i reguły logicznego rozumowania przeczą tezie o "awarii" całości środków. Rozumowanie to trudno zakwestionować, co sprawa, że wersja przedstawiona przez skarżących musi być uznana za nieodpowiadającą stanowi rzeczy.
Nie sposób także nie zauważyć, iż w odwołaniu skarżących potwierdzono fakt kontynuowania działalności gospodarczej przez jednego ze wspólników. Jak wynika z oświadczenia spisanego w związku z rozwiązaniem spółki, jest on właścicielem środków trwałych i wykorzystuje je na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej dla uzyskania przychodu. Przyznano zatem, że majątek w postaci środków trwałych pozostawał w firmie kontynuującej działalność istniejącej wcześniej spółki cywilnej. Dostrzeżone sprzeczności przekonują o poprawności dokonanych najpierw w toku czynności kontrolnych, a później – w toku postępowania podatkowego, ustaleniach właściwych w sprawie organów.
Bezprzedmiotowe (odnoszące się do innej co do przedmiotu sprawy) są również zarzuty skarżących dotyczące kwestii nie objęcia zaległości podatkowej postępowanie restrukturyzacyjnym. Jak zaznaczono w odpowiedzi na skargę (s. 4), nie można było – z przyczyn natury formalnej – objąć ich tym postępowanie. Sąd podziela pogląd skarżących, że przekroczono terminy przewidziane w Ordynacji podatkowej na załatwienie sprawy. Nie sposób wszakże wywodzić z tego faktu wniosku, że mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Formułując zaś tezę o naruszeniu przez organy podatkowe przepisów postępowania regulujących czynności dowodowe (wyjaśniające) zignorowano fakt pozostawienia organom podatkowym określonej swobody w ocenie samych dowodów oraz metod i sposobów rekonstrukcji prawnopodatkowych stanów faktycznych. Szczegółowa analiza uzasadnień zapadłych decyzji i materiałów zgromadzonych w aktach sprawy świadczy, że w żadnym wypadku nie przekroczono dopuszczonych przez prawo granic owej swobody. Dokonane ustalenia faktyczne są weryfikowalne, spójne i logiczne oraz w y s t a r c z a -
j ą c e dla sformułowania konkluzji prawnych. Domaganie się od organów podatkowych przeprowadzania bardziej szczegółowych dowodów w sytuacji nie budzącego zastrzeżeń zanegowania twierdzeń stron postępowania (wykazania ich bezzasadności) przy jednoczesnym przedstawieniu przekonującej wersji zdarzeń i okoliczności mających znaczenie dla treści rozstrzygnięcia jest zabiegiem chybionym.
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji wyroku.-