I SA/Łd 269/25

I SA/Łd 269/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-08-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Grzegorz Potiopa /sprawozdawca/
Joanna Grzegorczyk-Drozda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 1498/25 - Postanowienie NSA z 2025-12-12
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 33 par 1, par 2, par 4, art. 33 par 2 pkt 1, art. 33 par 2 pkt 2 lit a)
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 111
art. 52 par 1 pkt 1, art. 52 par 1 pkt 2 lit. c), art. 52 par 2, art. 52 par 3, art. 53 par 5.
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Dnia 13 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędzia WSA Grzegorz Potiopa (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 7 marca 2025 r. nr 1001-IEW-3.7113.78.2024.16.U71.JH w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 marca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi po rozpoznaniu zażalenia N Sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej także: Skarżąca lub Spółka) na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 12 listopada 2024 r., uchylił postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji w całości i orzekł o uznaniu zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej należności pieniężnej
w wysokości 30.224,00 zł wskazanej w bloku D3 tytułu wykonawczego z dnia
[...] nr [...] oraz oddalił ww. zarzutu w części dotyczącej należności pieniężnych w wysokościach odpowiednio 493.670,00 zł oraz 21.600,00 zł, wskazanych w blokach D1 i D2 ww. tytułu wykonawczego.
Z dotychczasowego przebiegu postępowania wynika, że w dniu 30 czerwca 2021 r. Spółka złożyła do Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi zeznanie CIT - 8 za rok 2020 r., w którym wykazała nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 21.600,00 zł. Nadpłatę zwrócono Spółce w dniu
30 września 2021 r. Organ podatkowy uznając, że ww. deklaracja zawiera błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki bądź, że wypełniono ją niezgodnie
z ustalonymi wymaganiami, w dniu 22 września 2024 r. - a zatem jeszcze przed dniem dokonania ww. zwrotu - wezwał Spółkę za pośrednictwem wiadomości e-mail - co uznano za wezwanie w trybie art. 274 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 z późn. zm., dalej także: O.p.), do jej skorygowania i złożenia niezbędnych wyjaśnień.
W dniu 10 października 2024 r. Spółka złożyła korektę CIT-8, w której wykazała nadpłatę w podatku w kwocie 51.824,00 zł. Spółka nie przedłożyła przy tym wyjaśnień ani wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Nadpłatę wynikającą z ww. korekty, tj. 30.224,00 zł (stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą 51.824,00 zł, a kwotą 21.600,00 zł) zwrócono Spółce w dniu 8 grudnia 2021 r.
Kolejno Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi przeprowadził wobec Spółki kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 rok. Ww. kontrola zakończyła się dnia 22 września 2022 r., poprzez doręczenie pełnomocnikowi Spółki protokołu kontroli. Wobec niezłożenia korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości,
na podstawie postanowienia z dnia 15 lutego 2023 r. organ podatkowy wszczął postępowanie w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 rok. Postępowanie zakończono wydaniem w dniu 14 września 2023 r. decyzji
nr 1071-SPP.4100.1.1.2023.28, którą Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego
w Łodzi określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. w kwocie 646,605,00 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w ww. podatku
w kwocie 113.220,00 zł, stanowiące 10% sumy niewykazanego w całości lub
w części dochodu do opodatkowania w zakresie wynikającym z tej decyzji. Powyższe rozstrzygnięcie doręczono Spółce w dniu 22 sierpnia 2023 r.
W wyniku odwołania wniesionego przez Skarżącą w dniu 25 października 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia
26 czerwca 2024 r. nr 1001-IOD-4.4100.19.2023.19.U71.BGR uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. i określił to zobowiązanie w wysokości 645.212,00 zł, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie doręczono Skarżącej w dniu 4 lipca 2024 r
Wyżej wymieniona decyzja stała się podstawą wystawienia w dniu [...] r. przez Wierzyciela, wielopozycyjnego tytułu wykonawczego
nr [...], w którym wskazano:
• pozycja D1 - wysokość należności pieniężnej: 493.670,00 zł, data od której nalicza się odsetki: 2021-07-01,
• pozycja D2 - wysokość należności pieniężnej: 21.600,00 zł, data od której nalicza się odsetki: 2021-09-30,
• pozycja D3 - wysokość należności pieniężnej: 30.224,00 zł, data od której nalicza się odsetki: 2021-12-08.
W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Spółka złożyła w dniu
5 sierpnia 2024 r. pismo w trybie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132, dalej także: u.p.e.a.), tj. zarzut nieistnienia obowiązku, w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego. W treści wskazanego pisma Spółka zarzuciła prowadzonemu postępowaniu "określenie w tytule wykonawczym obowiązku do wykonania w sposób odmienny niż w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, z uwagi na podział kwoty należności bez wskazania na jakiej podstawie przedmiotowy podział został dokonany". W ww. piśmie Skarżąca powołała ujęte na stronach 38 i 39 rozstrzygnięcia organu odwoławczego, tabele stanowiące rozliczenie należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 rok, w tym wskazała, że podatek należny wg stawki 19% stanowi 645.212,00 zł, natomiast kwota podatku do zapłaty 545.494,00 zł. Spółka podniosła, że w tytule wykonawczym wierzyciel dokonał podziału kwoty podatku do zapłaty na kwoty:
493.670,00 zł, 21.600,00 zł oraz 30.224,00 zł. Do każdej z wskazanych kwot określił inny moment naliczania odsetek za zwłokę, nie wyjaśniając jednocześnie zasadności wskazanego podziału, który nie wynika w żaden sposób z decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Stąd, Skarżąca wniosła o uznanie zarzutu
w całości albo uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach pismem z dnia
14 października 2024 r. przekazał wierzycielowi, tj. Naczelnikowi Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi, ww. zarzuty w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a.
W wyniku rozpatrzenia żądania Skarżącej z dnia 5 sierpnia 2024 r., Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi postanowieniem z dnia 12 listopada 2024 r. nr 1071-SEW.720.369.2024.11 uznał zarzut określenia obowiązku niezgodnie
z treścią obowiązku wynikającego z ww. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 czerwca 2024 r. w części dotyczącej należności pieniężnej
w wysokości 30.224,00 zł wskazanej w bloku D3 tytułu wykonawczego z dnia
[...] r. nr [...], a w pozostałym zakresie oddalił zarzut. Rozstrzygnięcie doręczono Spółce w dniu 21 listopada 2024 r.
Pismem z dnia 28 listopada 2024 r. Spółka wniosła zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 33 § 2 u.p.e.a. poprzez dokonanie w ww. tytule wykonawczym nr [...] podziału kwoty zobowiązania podatkowego orzeczonej w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi bez wyjaśnienia w tytule wykonawczym zasadności tego podziału. Zdaniem Skarżącej, uzasadnienie przedmiotowego podziału nastąpiło dopiero w postanowieniu organu pierwszej instancji z dnia 12 listopada 2024 r., a powinno wynikać wprost z tytułu wykonawczego. Zdaniem Spółki "ma to bowiem bezpośrednie przełożenie na sytuację podatnika, który musi mieć świadomość podstawy egzekwowanych kwot w określonych wysokościach, w tym również uzasadnienia sposobu naliczania od nich odsetek". Zatem organ pierwszej instancji obowiązany był także do podania sposobu obliczenia odsetek za zwłokę, skoro do każdej ze wskazanych kwot inny jest moment ich naliczenia. W konsekwencji powyższego Spółka wniosła o "uchylenie zaskarżonego postanowienia w części i uznanie zarzutu egzekucyjnego wniesionego w sprawie".
Zażalenie wraz ze stanowiskiem organu pierwszej instancji oraz aktami sprawy wpłynęło do Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w dniu 9 grudnia 2024 r.
Postanowieniem z dnia 7 marca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., uchylił postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 12 listopada 2024 r. w całości i orzekł o uznaniu zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej należności pieniężnej w wysokości 30.224,00 zł wskazanej w bloku D3 tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...] oraz oddalił ww. zarzut w części dotyczącej należności pieniężnych w wysokościach odpowiednio 493.670,00 zł oraz 21.600,00 zł, wskazanych w blokach D1 i D2 ww. tytułu wykonawczego.
Na wstępie pisemnych motywów zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wskazał, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzut nieistnienia obowiązku, a nie jak wskazuje pełnomocnik art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a., tj. zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa
w art. 3 i art. 4. W petitum pisma Spółki z dnia 5 sierpnia 2024 r., pełnomocnik wniósł bowiem żądanie na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Organ pierwszej instancji zakwestionowanym postanowieniem z dnia 12 listopada 2024 r. rozstrzygnął zarzut uregulowany w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a. Jednocześnie na stronie
3 postanowienia podjął próbę wyjaśnienia, dlaczego rozstrzyga sprawę w trybie ww. przepisu (cyt.: "związanie organów administracji nie tylko ze wskazaną podstawą prawną zarzutu, ale również istotą żądania").
Organ drugiej instancji uznał ww. działania za nieprawidłowe. Wydał rozstrzygnięcie w trybie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a., tj. uchylając
w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i orzekając w sprawie - zgodnie z żądaniem Spółki - w trybie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzutu nieistnienia obowiązku. Jednocześnie złożony przez pełnomocnika w treści skargi zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a. organ odwoławczy uznał za niezasadny.
Skargę na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
w Łodzi z dnia 7 marca 2025 r. wywiodła Spółka, zaskarżając je w części oddalonej przez organ odwoławczy, tj. dotyczącej prawidłowości określenia egzekwowanych kwoty 493 670,00 zł oraz kwoty 21 600,00 zł.
Zaskarżonemu postanowieniu strona Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa, tj.:
1. art 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. poprzez :
a. uznanie, że określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2020 r. w tytule wykonawczym w sposób odmienny niż w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, z uwagi na podział kwoty należności bez wskazania na jakiej podstawie przedmiotowy podział został dokonany, nie jest wystarczającym powodem do uznania zasadności zarzutu;
b. nieuznanie zarzutu mimo, że uzasadnienie podziału zobowiązania przyjętego
w tytule wykonawczym nastąpiło dopiero w postanowieniu Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 12 listopada 2024 r., choć powinno wynikać wprost z tytułu wykonawczego wystawionego na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi.
W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego Skarżąca podniosła,
że przyczyną wniesienia zarzutów jest brak wyjaśnienia w tytule wykonawczym podstawy podziału kwoty zobowiązania podatkowego w podatku CIT za 2020 r. Określenie zobowiązania podatkowego dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi nastąpiło w sposób odmienny, niż uczynił to Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w tytule wykonawczym bez żadnego uzasadnienia. Zdaniem Skarżącej, tytuł wykonawczy powinien w takiej sytuacji zawierać uzasadnienie działań wierzyciela i wyraźne wskazanie podstaw określenia egzekwowanych kwot, ma to bowiem bezpośrednie przełożenie na sytuację podatnika, który musi mieć świadomość podstawy egzekwowanych kwot w określonych wysokościach, w tym również uzasadnienia sposobu naliczania od nich odsetek. Powyższe uzasadnienie, zdaniem Skarżącej, nie znalazło jednak odzwierciedlenia w tytule wykonawczym. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego dopiero w uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 listopada 2024 r. wskazał skąd wynikał przyjęty sposób określenia egzekwowanego zobowiązania podatkowego. Nie sposób jednak uznać to za wystarczające i nijako naprawiające błędy tytułu wykonawczego. Przepis art. 33 § 2 pkt 2 lit a u.p.e.a. mówi jasno, że obowiązek określony w tytule wykonawczyni musi być przedstawiony zgodnie z treścią orzeczenia, który stanowi jego podstawę. Tym samym, kierując się literalnym brzmieniem przytoczonego przepisu, nie sposób uznać, aby tytuł wykonawczy został wystawiony w przedmiotowej sprawie w należyty sposób. Na potwierdzenie zajętego stanowiska Skarżąca przytoczyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lutego 2024 r. zapadły w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1633/23 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2024 r. (sygn. akt III FSK 1077/22).
W konkluzji postawionych zarzutów Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi
i uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej
w Łodzi z dnia 7 marca 2025 roku w części oddalonej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, tj. dotyczącej prawidłowości określenia egzekwowanych kwot: 493 670,00 zł oraz 21 600,00 zł oraz uznanie zarzutu egzekucyjnego wniesionego w sprawie, ewentualnie o uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w części oddalonej przez DIAS
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ egzekucyjny oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 7 marca 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.).
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji/postanowienia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zarzuty skargi są chybione.
Sąd zauważa, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzut nieistnienia obowiązku, a nie jak wskazuje pełnomocnik Spółki w skardze art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a., tj. zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4.
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Sąd zwraca uwagę, że stosownie do 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.
Zgodnie z aktami sprawy (karta nr 11 akt administracyjnych) w piśmie z dnia 5 sierpnia 2024 r. profesjonalny pełnomocnik Skarżącej jednoznacznie sformułował zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Jednocześnie w uzasadnieniu pisma (strona 2) wskazano że: "określenie obowiązku nastąpiło niezgodnie z treścią wynikającą z decyzji Organu podatkowego". Powyższe wiąże się z argumentacją dotyczącą błędnie naliczonymi w sprawie odsetkami za zwłokę oraz dokonaniem w tytule wykonawczym nr [...] podziału kwoty zobowiązania podatkowego orzeczonej w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, bez jednoczesnego wyjaśnienia zasadności tego podziału.
Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi postanowieniem z 12 listopada 2024 r. rozstrzygnął zarzut uregulowany w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a. Jednocześnie na stronie 3 postanowienia podjął próbę wyjaśnienia, dlaczego rozstrzyga sprawę w trybie ww. przepisu (związanie organów administracji nie tylko ze wskazaną podstawą prawną zarzutu, ale również istotą żądania).
Zdaniem Sądu organ drugiej instancji słusznie uznał ww. działania za nieprawidłowe uchylając w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i orzekając w sprawie - zgodnie z żądaniem Spółki - w trybie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzutu nieistnienia obowiązku.
Sąd zwraca uwagę, że organ nie ma przy tym obowiązku z urzędu badać, czy wskazana przez zobowiązanego podstawa prawna zarzutu jest adekwatna do jego uzasadnienia. Uznanie za dopuszczalne zmiany podstawy prawnej zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego po terminie do jego złożenia nie tylko powodowałoby obejście przepisów dotyczących terminu na dokonanie czynności procesowej, ale także przerzucałoby konieczność rozpoznawania tego zarzutu po raz pierwszy albo przez organ odwoławczy, albo przez sąd administracyjny. W tym przypadku strona skarżąca wskazała jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia. Nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie byłby uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek przesłanek wymienionych w art. 33. Sąd nie może w związku z tym uwzględnić skargi tylko z tego powodu, że uzasadnienie zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego odpowiada innej niż wskazana przez zobowiązanego podstawie prawnej. W sytuacji, gdy w piśmie z dnia 5 sierpnia 2024 r. jednoznacznie określono podstawy prawne zarzutów, a Skarżąca była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, organ nie miał podstaw, by wzywać stronę do sprecyzowania zarzutów. Konieczność wskazania podstawy prawnej zarzutów spoczywa na zobowiązanym. W przypadku wskazania tej podstawy organ nie ma obowiązku z urzędu badać czy jest ona adekwatna do uzasadnienia. Nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie byłby uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2021 r., III FSK 3542/21, wyrok NSA z dnia 25 marca 2021 r., III FSK 2889/21, wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., II FSK 2267/10).
Prowadzi to do wniosku, że stanowisko Spółki zaprezentowanie w skardze dotyczące naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a., poprzez uznanie, że określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2020 r. w tytule wykonawczym w sposób odmienny niż w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z uwagi na podział kwoty należności bez 'wskazania na jakiej podstawie przedmiotowy podział został dokonany, nie jest wystarczającym powodem do uznania zasadności zarzutu oraz nieuznanie zarzutu mimo, że uzasadnienie podziału zobowiązania przyjętego w tytule wykonawczym nastąpiło dopiero w postanowieniu Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 12 listopada 2024 r., choć powinno wynikać wprost z tytułu wykonawczego wystawionego na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi - jest niezasadne. Tym samym uznać należy, że powołane w uzasadnieniu skargi wyroki sądów administracyjnych nie odnoszą się do zarzutu stanowiącego podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W zakresie natomiast zarzutu z art, 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi prawidłowo wyjaśnił, że pojęcie nieistnienia obowiązku odnosi się do sytuacji, w których ten obowiązek nie istnieje i w ogóle nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie (wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11.12.2019 r., sygn. akt II FSK 227/18 oraz z 13.12.2022 r. sygn. akt III FSK 1222/22, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 14.06.2022 r., sygn. akt I SA/Łd 272/22 oraz z 22.03.2022 r., sygn. akt I SA/Łd 59/22). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, podstawę zarzutu nieistnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., stanowić może także wysokość objętych tytułem wykonawczym odsetek za zwłokę, gdyż podlegają one konkretyzacji dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. dopiero w tytule wykonawczym, następuje określenie m.in. terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Zatem w tytule wykonawczym określa się kwotowo wysokość odsetek należnych za okres od daty powstania danej należności do dnia jego wystawienia. Samą wysokość odsetek określają przepisy prawa, zaś wierzyciel informuje organ egzekucyjny o przerwach w ich naliczaniu, jeżeli w sprawie wystąpiły (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.12.2020 r. sygnatura akt II FSK 2213/18)
Argumentując wnoszony zarzut nieistnienia obowiązku Skarżąca wskazała, że Wierzyciel wystawiając przedmiotowy tytuł wykonawczy błędnie dokonał podziału kwoty zobowiązania podatkowego orzeczonej w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi bez uzasadnienia w tytule wykonawczym zasadności tego podziału. Ponadto zarzuciła, że powyższe działania organ zrealizował dopiero w postanowieniu z 12 listopada 2024 r. nr 1071-SEW.720.369.2024.11 UNP 1071-24-047645. Dokonany podział ma także wpływ na naliczone odsetki za zwłokę. Niewątpliwie ww. argumentacja nie jest adekwatna do zarzutu nieistnienia obowiązku określonego w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.
Sąd w pełni podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym zarzut nieistnienia obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 26 czerwca 2024 r. nr 1001-IOD 4.4100.19.2023.19.U71.BRG UNP 1001-24-085987, w części dotyczącej należności pieniężnej 21.600,00 zł, wskazanej w bloku D2 tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...]. należało w sprawie oddalić.
Rację ma organ odwoławczy stwierdzając, że zapłacona w trakcie roku, przez Spółkę kwota zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych (121.318,00 zł) była wyższa od podatku należnego (99.718,00 zł), stąd z zeznania wyniknęła nadpłata podatku w wysokości 21.600,00 zł. Kwota ta została Spółce zwrócona przez organ pierwszej instancji, na rachunek bankowy w dniu 30 września 2021 r. Jak podkreśli organ odwoławczy, kwota podatku nadpłaty - jak ustalono w toku przeprowadzonego przez organ podatkowy postępowania - okazała się błędna, stąd decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 czerwca 2024 r. określono Spółce kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2020 w wysokości 645.212,00 zł. Zatem obowiązek w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2020 r., ujęty w części D2 ww. tytułu wykonawczego, a dotyczący kwoty 21.600,00 zł wynika z ww. decyzji organu odwoławczego.
Stosownie do art. 52 § 1 pkt 1 O.p., zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega uprzednio zwrócona przez organ podatkowy nadpłata wykazana nienależnie lub w wysokości większej od należnej, ujęte w deklaracji lub we wniosku o zwrot podatku w rozumieniu przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Stosownie zaś do art. 52 § 2 O.p., w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, kwoty podlegające zwrotowi traktuje się jako zaległości podatkowe. Natomiast w myśl art. 53 § 5 O.p. w przypadku, o którym mowa w art. 52 § 1 pkt 1 O.p. odsetki za zwłokę naliczane są odpowiednio od dnia zwrotu nadpłaty.
Norma prawna zawarta w art. 52 § 1 pkt 1 O.p. daje podstawy do uznania, że obowiązek zwrotu nadpłaty lub zwrotu podatku jest następstwem błędu popełnionego przez podatnika. Tym samym wskazane w art. 52 § 1 pkt 1 O.p. nadpłaty lub zwroty podatku, które zostały wykazane przez podatników w złożonej deklaracji lub wniosku o zwrot podatku nienależnie lub w wysokości większej od należnej są traktowane jako zaległości podatkowe już od momentu ich zwrotu lub zarachowania na poczet zaległości lub bieżących zobowiązań podatkowych. Taki sposób kwalifikacji nienależnie przekazanych przez organ podatkowy kwot nadpłat i zwrotów skutkuje koniecznością naliczania odsetek za zwłokę już od dnia, w którym organ podatkowy dokonał zwrotu zawyżonej kwoty nadpłaty albo od dnia zadysponowania taką kwotą w inny sposób (art. 53 § 5 O.p.).
Kwota 21.600,00 zł została Spółce zwrócona na rachunek bankowy w dniu
30 września 2021 r., zatem zgodnie z przytoczonym wyżej unormowaniem, od tej daty naliczane są odsetki za zwłokę. Taka też data ujawniona została w przedmiotowym tytule wykonawczym. Kwota ta jest częścią podatku do zapłaty, należnego od zobowiązania podatkowego określonego decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 czerwca 2024 r., jednak z odpowiednim zastosowaniem art. 52 § 1 pkt 1 O.p, art. 52 § 2 O.p oraz art. 53 § 5 O.p. Dlatego też słusznie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej oddalił zarzut nieistnienia obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 czerwca 2024 r. w części dotyczącej należności pieniężnej 21.600,00 zł, wskazanej w bloku D2 tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...].
Sąd podzielił również wnioski organu odwoławczego dotyczące kwoty ujawnionej w bloku D3, tj. kwoty 30.224,00 zł. Zgodnie z korektą zeznania CIT – 8 za 2020 r., zapłacona przez Spółkę w trakcie roku suma kwot zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych (151.542,00 zł) była wyższa od wykazanego podatku należnego (99.718,00 zł). W związku z powyższym z korekty zeznania powstała nadpłata w podatku w kwocie 51.824,00 zł. Różnica pomiędzy kwotą nadpłaty wykazanej w korekcie zeznania (51.800,00 zł), a kwotą nadpłaty ujawnionej w pierwotnej wersji deklaracji CIT-8 (21.600,00 zł), tj. kwota 30.224,00 zł, została Spółce zwrócona przez organ pierwszej instancji, na rachunek bankowy w dniu 8 grudnia 2021 r.
Przytaczając następnie art. 52 § 1 pkt 2 lit. c) oraz art. 52 § 3 O.p.
i podkreślając, że w przypadkach tych nie znajdują zastosowanie art. 53 § 1 O.p. oraz art. 53 § 2 O.p., organ odwoławczy zaznaczył, że chociaż nienależnie otrzymany zwrot nadpłaty nie stanowi od razu - w dacie zwrotu - zaległości podatkowej, to jednak po spełnieniu warunków z art. 52 § 3 O.p. wywołuje takie konsekwencje prawne, jakie wiążą się z powstaniem zaległości podatkowej, w tym może być przedmiotem egzekucji administracyjnej. W konsekwencji powyższego, rację ma organ odwoławczy, że organ pierwszej instancji był zobowiązany przed wystawieniem tytułu wykonawczego na kwotę 30.224,00 zł wydać decyzję w trybie art. 52 § 3 O.p. Skoro tego nie uczynił, nie było więc podstaw do uznania, że w dniu wystawienia tytułu wykonawczego, tj. w dniu [...] r., istniał obowiązek podlegający egzekucji w kwocie 30.224,00 zł. Jednocześnie powyższe ustalenia miały istotne znaczenie dla rozpatrzenia żądania Spółki i stanowiły podstawę do uznania zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej należności pieniężnej
w wysokości 30.224,00 zł wskazanej w bloku D3 ww. tytułu wykonawczego z dnia
[...] r.
Sąd w pełnie podziela też stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w zakresie kwoty ujawnionej w bloku D1, tj. kwoty 493.670,00 zł. Należy wskazać, że w wyniku postępowania w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2020, Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi wydał w dniu 14 września 2023 r. decyzję, którą określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. w kwocie 646,605,00 zł i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w ww. podatku w kwocie 113.220,00 zł, stanowiące 10% sumy niewykazanego w całości lub w części dochodu do opodatkowania w zakresie wynikającym z tej decyzji. W związku zaś
z odwołaniem Spółki, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 26 czerwca 2024 r. uchylił ww. decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2020 i określił to zobowiązanie
w wysokości 645.212,00 zł, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Podatek należny wg stawki 19% wyniósł 645.212, 00 zł. Mając przy tym na uwadze, że na poczet tego zobowiązania Spółka dokonała w ciągu roku podatkowego wpłat na łączną kwotę 99.718,00 zł (ujawnione w rozliczeniu CIT-8 zapłacone zaliczki), kwota podatku do zapłaty wynikająca z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi rozstrzygnięciem z dnia 26 czerwca 2024 r. wyniosła 545.494,00 zł (645.212,00 zł
- 99.718,00 zł). Na kwotę tę składają się - oprócz wyżej ujętej kwoty 21.600,00 zł
i 30.244,00 zł - także należność - ujawniona w części D1 tytułu wykonawczego - w wysokości 493.670,00 zł (545.494,00 zł - 21.600,00 zł-30.244,00 zł).
Sąd zgadza się z organem odwoławczym, że ustawowy termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2020 r. przypadał na dzień 31 marca 2021 r, jednakże z uwagi na panującą w Polsce pandemię COVID-19, na podstawie § 1 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie przedłużenia terminu do złożenia zeznania o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) i wpłaty należnego podatku przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych, przesunięto termin złożenia zeznania o wysokości dochodu osiągniętego i zapłaty podatku do dnia 30 czerwca 2021 r. Stąd prawidłowo organ pierwszej instancji wskazał w tytule wykonawczym, w świetle treści art. 53 O.p., że datą, od której nalicza się odsetki za zwłokę jest dzień 1 lipca 2021 r.
Prawidło zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej oddalił zarzut Spółki uregulowany w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 czerwca 2024 r., w części dotyczącej należności pieniężnej 493.670,00 zł, wskazanej w bloku D1 ww. tytułu wykonawczego z dnia [...] r.,
W ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń. W przedmiotowej sprawie nie naruszono podstawowych zasad postępowania administracyjnego, podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Fakt, że kierunek rozstrzygnięcia nie satysfakcjonuje strony skarżącej nie oznacza, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa czy zasad postępowania administracyjnego.
W związku z powyższym, Sąd uznając wszystkie zarzuty skargi za niezasadne, a jednoczenie nie znajdując innych uchybień prawa skutkujących potrzebą uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił
P.C.