I SA/Łd 262/22

I SA/Łd 262/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak /sprawozdawca/
Paweł Janicki
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 254
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2021 r. znak SKO 4140.248.2021 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 stycznia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), dalej: O.p., po rozpatrzeniu odwołania A.M., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Pabianic z dnia 7 czerwca 2021 r. o odmowie zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Pabianic z dnia 29 stycznia 2020 r.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 29 stycznia 2020 r. Prezydent Miasta Pabianic określił współwłaścicielom A.M. i W.M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok. Organ uwzględnił dane wynikające z informacji podatkowej złożonej przez współwłaścicieli i ustalił zobowiązanie podatkowe dla nieruchomości składającej się z 11.838,00 m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 4.133,00 m² powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, budowli o wartości 160.276,00 zł. Nadto, podatnicy w informacji podatkowej za okres od maja 2018 r. wykazali do opodatkowania: 5919,00 m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 2066,50 m² powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, budowle o wartości 80.138,00 zł. Do informacji dołączyli załącznik ZN-IB "Dane o zwolnieniach podatkowych w podatku od nieruchomości", w którym wykazali, że 5919,00 m² powierzchni gruntów, 2066,50 m² powierzchni użytkowej budynków i budowle o wartości 80.138,00 zł zwolnione są z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust 2 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych(tj. Dz. U. z 2019 r., poz.1170.) dalej jako: u.p.o.l. Zgodnie z nim ustawodawca zwolnił z podatku od nieruchomości prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej, spełniających określone w zwolnieniu wymogi, a takim jest W.M., prowadzący Przedsiębiorstwo D.
W dniu 4 maja 2020 r. A.M. złożył korektę informacji na podatek od nieruchomości za okres od maja 2018 r. dotyczącą nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]. Podatnik wykazał do opodatkowania: 5919 m² jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, 5919 m² jako grunty pozostałe, 2066,50 m² jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, 2066,50 m² jako budynki pozostałe.
W odpowiedzi na wezwanie organu do sprecyzowania żądania wniosku, A.M. w piśmie z dnia 31 sierpnia 2020 r., wskazał, że nie wnosi o wznowienie postępowania, ponieważ nie ma ku temu podstaw. Jednocześnie podtrzymał stanowisko wyrażone w złożonej korekcie i wniósł o podjęcie przez organ podatkowy odpowiednich działań mających na celu skorygowanie wysokości podatku naliczonego od przedmiotowej nieruchomości.
W kolejnej odpowiedzi na wezwanie organu podatnik wskazał, że przedmiotowa nieruchomość nabyta została w celu prowadzenia działalności gospodarczej (udział w nieruchomości 1/2 prawa użytkowania wieczystego gruntów i własności budynków stanowi majątek osobisty strony). Podatnik jednocześnie poinformował, że na ww. nieruchomości nie prowadzi działalności od dnia 1 maja 2018r., oraz że od 2010 roku na przedmiotowej nieruchomości nie dzieje się nic, nie są doprowadzone media. Obecny stan techniczny naniesień na tej nieruchomości nie pozwala na prowadzenie w niej żadnej działalności. Na potwierdzenie przedłożył fotografie budynków. Wskazał, że nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od ww. nieruchomości, a kosztów związanych z eksploatacją budynków nie traktuje jako kosztów uzyskania przychodu. Jednocześnie podatnik oświadczył, że przedmiotowa nieruchomość została wyłączona z ewidencji środków trwałych Przedsiębiorstwa M. – A.M. z dniem 30 czerwca 2020 r.
Z kolei W.M. w piśmie z dnia 13 października 2020 r., w odpowiedzi na wezwanie organu oświadczył, że nieruchomość położona w P. została nabyta w celu prowadzenia działalności gospodarczej (udział w nieruchomości wynoszący 1/2 prawa użytkowania wieczystego i własności budynków wliczony do majątku osobistego) i przeznaczona jest do użytkowania przez zakład pracy chronionej. W.M. dokonuje odpisów amortyzacyjnych od posiadanego udziału w nieruchomości, a koszty związane z eksploatacją budynków nie są traktowane jako koszt uzyskania przychodu w przedsiębiorstwie. Ww. nieruchomość służy celom gospodarczym W.M. w zakresie, jakim ma on zarejestrowaną działalność gospodarczą.
Mając na uwadze przedłożony do akt sprawy przez podatnika materiał zdjęciowy i stanowisko, że nieruchomość nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zły stan techniczny, organ podatkowy wezwał podatnika do przedłożenia decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego, o której mowa w przepisie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, ze zm.). Podatnik nie wywiązał się z czynności określonych w wezwaniu.
W dniu 8 marca 2021 r., A.M. złożył w organie podatkowym wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w zakresie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za okres od maja 2018 r., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. akt SK 39/19.
W dniu 19 marca 2021 r., wpłynęła do urzędu odpowiedź Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazano w niej, że cyt.: "(...) właściciele nieruchomości położonej w P., przy ul [...], tj: P A.M. i P W.M., nie zwracali się do tut. organu z wnioskiem o wydanie decyzji na rozbiórkę obiektów usytuowanych na ww. nieruchomości, jak również tut. organ nie wydawał w latach 2018-2021 decyzji na podstawie art. 61 ust 1 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane dotyczących przedmiotowych obiektów".
Uwzględniając zgromadzony materiał dowody, Prezydent Miasta Pabianic w decyzji z dnia 7 czerwca 2021 r. stwierdził, iż nie zaszły przesłanki określone w przepisie art. 254 § 1 O.p. stanowiące podstawę do zmiany decyzji ostatecznej z dnia 29 stycznia 2020 r., gdyż po doręczeniu stronom decyzji, która stała się ostateczna, nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązana podatkowego za 2020 rok.
W odwołaniu od decyzji z dnia 7 czerwca 2021 r. A.M. zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. w zakresie w jakim został on uznany za niezgodny z Konstytucją RP i uznanie, że opodatkowaniu według wyższej stawki podlega przedmiotowa nieruchomość wyłącznie ze względu na fakt, że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, współwłaściciele prowadzą działalność gospodarczą. Nadto zarzucił opodatkowanie nieruchomości według najwyższej stawki w sytuacji, gdy tylko jeden z współwłaścicieli zadeklarował, że korzysta z przedmiotowej nieruchomości na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, odwołujący nie korzysta z przedmiotowej nieruchomości, nie prowadzi na niej działalności gospodarczej. Strona zarzuciła także naruszenie art. 187 §1 i art. 191 §1 O.p. poprzez uznanie, że zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do zmiany decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że podatnik na nieruchomości działalności nie prowadzi i nie wykorzystuje jej na cele związane z działalnością gospodarczą. W związku z powyższym odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zmianę decyzji ostatecznej w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2020.
Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, podzielając ustalenia i wywiedzioną z nich ocenę organu I instancji, utrzymało w mocy decyzję z dnia 7 czerwca 2021 r. o odmowie zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Pabianic z dnia 29 stycznia 2020 r. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w związku z tym, że tryb zmiany wskazany przez podatnika i określony w art. 253 § 1 O.p. oraz art. 253a § 1 O.p. w sposób wyraźny nie mógł mieć zastosowania do decyzji ustalającej albo określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 253b pkt 1 O.p.), a podatnik wyraźnie wskazał, że nie wnosi o wznowienie postępowania, organ I instancji słusznie rozpoznał wniosek w oparciu o zapis przepisu art. 254 § 1 O.p. Z przywołanego przepisu wynika bowiem, iż zmianie w tym trybie, mogą podlegać decyzje ostateczne, po których doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych. Tryb ten obejmuje sytuacje, kiedy w trakcie roku podatkowego, po doręczeniu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, nastąpiło istotne z punktu widzenia prawa podatkowego zdarzenie. Tym samym nie jest możliwe dokonanie w tym trybie zmiany decyzji od 1 stycznia danego roku, ponieważ ma obejmować zmianę, która nastąpiła po doręczeniu decyzji, a tym samym nigdy skutek zmiany nie nastąpi od dnia 1 stycznia danego roku podatkowego.
Zdaniem Kolegium, podnoszone przez podatnika okoliczności, że sam fakt, iż nieruchomość znajduje się we współwłasności z przedsiębiorcą nie przesądza o konieczności uiszczania podatku od nieruchomości w najwyższej stawce za całość nieruchomości oraz że nieruchomość nie jest przez niego wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, a jej stan uniemożliwia jej potencjalne użytkowanie na te cele, stanowi próbę podważenia decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego i prawidłowość zastosowanej stawki, a nie wykazuje spełnienia przesłanek z art. 254 § 1 O.p. w związku z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Organ zaznaczył, iż omawiany tryb nadzwyczajny nie służy kontroli prawidłowości decyzji, a jedynie tego, czy zaszła jedna z przesłanek trybu nadzwyczajnego. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie ani okoliczności wskazywane przez podatnika, ani ustalone przez organy nie wskazują, iż takie miały miejsce. Brak jest podstaw do przyjęcia, że po doręczeniu decyzji ustalającej nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, co powoduje iż organ I instancji odmówił zmiany decyzji.
Mając na uwadze zarzuty odwołania organ wyjaśnił, iż strona zarzuciła m.in. naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w zakresie, w jakim został on uznany za niezgodny z Konstytucją wyrokiem TK z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19. Jednakże wyrok ten w żaden sposób nie uzasadnia, iż zaistniały przesłanki zmiany decyzji opisane w art. 254 § 1 O.p. w związku z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Podnoszona okoliczność, iż tylko jeden ze współwłaścicieli zadeklarował, że korzysta z nieruchomości na potrzeby działalności gospodarczej także nie uzasadnia, iż zaistniały przesłanki zmiany decyzji z art. 254 § 1 O.p. w związku z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Również pozostałe zarzuty odwołania organ ocenił jako niezasadne.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.M. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 122 i 189 §1 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz brak dokonania jakichkolwiek ustaleń w zakresie rzeczywistego wykorzystywania nieruchomości, w szczególności wobec faktu, że nieruchomość ze względu na swój stan techniczny nie mogła być w przedmiotowym okresie wykorzystywana dla celów działalności gospodarczej i oparcie swojej decyzji wyłącznie o oświadczenie jednego ze współwłaścicieli, który korzysta ze zwolnienia z podatku od nieruchomości ze względu na wykazywanie przedmiotowej nieruchomości jako Zakładu Pracy Chronionej, w sytuacji gdy w rzeczywistości w przedmiotowym okresie nikt nie prowadził na nieruchomości żadnej działalności. Nadto strona zarzuciła brak ustalenia na potrzeby zaskarżonej decyzji stanu technicznego nieruchomości i możliwości prowadzenia na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej, w tym pominięcie dopuszczenia dowodu z oględzin. W skardze zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i niezgodne z wyrokiem TK z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19 nie wzięcie pod uwagę, że dla ustalenia opodatkowania według wyższej stawki znaczenie ma ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego, tj. czy nieruchomość jest lub mogłaby być wykorzystywana dla celów prowadzenia działalności, a w przedmiotowej sprawie ze względu na stan techniczny nieruchomość nie była i nie mogłaby być wykorzystywana w prowadzonej przez współwłaścicieli działalności, co po wydaniu wyroku przez TK stało się podstawą do zmiany decyzji.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji ostatecznej w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego podatku od nieruchomości za rok 2020; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, który po rozpoznaniu wniosku strony skarżącej, odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia 29 stycznia 2020 r. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok.
Zaskarżona decyzja wydana została po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, który zwrócił się do organu o zmianę opisanej decyzji ostatecznej. Co ważne, organ zwracał się do skarżącego o sprecyzowanie zakresu żądania, celem ustalenia podstawy prawnej wniosku. Skarżący w piśmie z dnia 31 sierpnia 2020 r. oświadczył, że nie wnosi o wznowienie postępowania, ponieważ nie ma ku temu podstaw. Jednocześnie podtrzymał stanowisko wyrażone w złożonej korekcie i wniósł o podjęcie przez organ podatkowy odpowiednich działań mających na celu skorygowanie wysokości podatku od przedmiotowej nieruchomości. Wobec powyższego i mając na uwadze obowiązujące przepisy procedury administracyjnej prawidłowo ocenił organ, iż drogą do ewentualnego wzruszenia przywołanej decyzji ostatecznej jest przepis art. 254 O.p. Jak zasadnie wyjaśniło Kolegium w zaskarżonej decyzji tryb zmiany wskazany pierwotnie przez podatnika, a określony w art. 253 § 1 O.p. oraz art. 253a § 1 O.p., nie mógł mieć zastosowania do decyzji ustalającej albo określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 253b pkt 1 O.p.), a taką decyzją jest decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego.
W następstwie opisanego wniosku organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe w kierunku ustalenia czy zachodzą przesłanki zastosowania przepisu art. 254 O.p. który stanowi, iż decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.
Zaznaczyć należy, iż zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 254 O.p nastąpić może jedynie w związku ze zmianą okoliczności faktycznych po wydaniu decyzji w zakresie podatku od nieruchomości. Tryb ten nie służy weryfikacji wadliwej decyzji, lecz jej zmianie wskutek zaistnienia po wydaniu decyzji określonych w przepisach prawa nowych okoliczności. Zatem wszelkie zarzuty wskazujące na błędne ustalenie stanu faktycznego, nie mogą odnieść skutku w tym postępowaniu. Tryb zmiany decyzji ostatecznej określony w art. 254 O.p. jest podejmowany nie dlatego, że decyzja pierwotna jest wadliwa, lecz dlatego, że nastąpiła zwykła zmiana okoliczności faktycznych, przewidzianych i uregulowanych w obowiązujących przepisach. Wszelkie zarzuty wskazujące na błędne ustalenie stanu faktycznego, nie mogą odnieść skutku w tym postępowaniu. Przesłanką pozwalającą na zastosowanie art. 254 O.p. jest zmiana takich okoliczności faktycznych po doręczeniu decyzji stronie, które mają rangę prawotwórczą z mocy przepisów obowiązujących już w dacie wydania decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 1012/10; wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Bk 564/21; w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 686/20 - dostępny, jak i pozostałe przywoływane w niniejszym uzasadnieniu w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślić trzeba, iż przepis art. 254 O.p. nie ma charakteru samodzielnego. Możliwość jego zastosowania zależy od istnienia innych przepisów prawa podatkowego, przede wszystkim materialnego, w których określone są okoliczności faktyczne mające wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podatkowego. Dopiero zmiana faktów prawotwórczych wpływających na zmianę wysokości zobowiązania podatkowego daje podstawę, by na gruncie art. 254 O.p. dokonać zmiany decyzji wymiarowej (wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 971/09).
Zastosowanie omawianego trybu będzie uzasadnione przykładowo w razie zmiany właściciela pojazdów w trakcie roku (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.), o ile została wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych, czy w razie zmiany sposobu wykorzystywania gruntu, czy budynku w rozumieniu przepisu art. 6 ust. 3 u.p.o.l. i będzie powodowała konieczność wydania decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.
W niniejszej sprawie, decyzją z dnia 29 stycznia 2020 r. Prezydent Miasta Pabianic ustalił A.M. i W.M. solidarnie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok. Rozstrzygnięcie to zostało wydane zgodnie z informacją podatkową złożoną przez podatników w dniu 1 czerwca 2018 r., do której załączyli dokument ZN-1B "Dane o zwolnieniach podatkowych w podatku od nieruchomości", w którym wykazali, że 5919,00 m² powierzchni gruntów, 2066,50 m² powierzchni użytkowej budynków i budowle o wartości 80.138,00 zł zwolnione są z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust 2 pkt. 4 u.p.o.l. (W.M. jako prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony z podatku od nieruchomości). Opisana decyzja stała się ostateczna. W dniu 4 maja 2020r. skarżący złożył skorygowaną informację podatkową, a w kolejnych pismach wskazywał, iż wnosi o zmianę ostatecznej decyzji z dnia 29 stycznia 2020 r., bowiem na przedmiotowej nieruchomości nie prowadzi działalności gospodarczej od dnia 1 maja 2018 r., nadto od 10 lat na nieruchomości tej nie są podejmowane żadne działania, nie są doprowadzone media. W ocenie skarżącego za zmianą przedmiotowej decyzji przemawia nadto wyrok TK z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, który należy odczytywać w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie może decydować wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Skoro zatem strona nie prowadzi na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej, a jednocześnie jej stan techniczny uniemożliwia ewentualne prowadzenie takiej działalności, to w ocenie skarżącego zasadna jest zmiana decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości.
W okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest, iż decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe jest decyzją ostateczną a jej wzruszenie jest możliwe na podstawie art. 254 O.p. lub poprzez wystąpienie o wznowienie postępowania, co uczynił skarżący inicjując w ten sposób alternatywną drogę procesową. Przepis art. 254 O.p., co już zostało zaznaczone, nie służy kontroli poprawności wydania decyzji, o której zmianę strona występuje, nie służy ponownej weryfikacji ustalonego pierwotnie stanu faktycznego. Aby organ uprawniony był do zmiany w trybie art. 254 O.p. decyzji określającej zobowiązanie podatkowe musi dojść do zmiany faktów prawotwórczych wpływających na zmianę wysokości zobowiązania podatkowego. Z taką sytuacją, jak trafnie oceniły organy, nie mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Jak ustalił organ, po doręczeniu decyzji ustalającej zobowiązanie nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części. Wskazywane przez skarżącego okoliczności, tj. niewykorzystywanie nieruchomości i jej stan, czy czasookres i sposób wykorzystywania przez drugiego współwłaściciela, pozostają bez znaczenia. Nie jest rolą organu na obecnym etapie procedowania ponowna weryfikacja merytorycznej poprawności wydanej decyzji ostatecznej. Po doręczeniu decyzji z dnia 29 stycznia 2020 r. nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych uzasadniająca zastosowanie przepisu art. 254 O.p. Jak szczegółowo opisał w uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji, podjął czynności weryfikujące możliwość zastosowania w niniejszej sprawie omawianego trybu. W tym celu ustalił, iż nie uległy zmianie, w stosunku do czasu wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2020 rok, zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Nadto mając na uwadze argumenty skarżącego, iż nieruchomość znajduje się w stanie technicznym uniemożliwiającym jej wykorzystanie do prowadzenia działalności, wezwał stronę do przedłożenia decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Stanowi on, iż jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Skarżący decyzji takiej nie przedłożył. Natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, iż tego rodzaju decyzja, dla tejże nieruchomości nie została wydana. Organ dopuścił też jako dowód w sprawie dokument w postaci wniosku strony z dnia 13 maja 2020 r. o odroczenie terminu zapłaty II raty podatku od nieruchomości, w którym oświadczył m.in., iż jest przedsiębiorcą prowadzącym na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą. Uzyskał również wyjaśnienia współwłaścicieli, iż nieruchomość została nabyta w celu prowadzenia działalności gospodarczej, przedmiotowa nieruchomość służy celom gospodarczym W.M. w zakresie, jakim ma on zarejestrowaną działalność gospodarczą w postaci zakładu pracy chronionej.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i przeprowadzonego procesu decyzyjnego, Sąd nie ma wątpliwości, co do trafności oceny, iż po doręczeniu skarżącemu decyzji z dnia 29 stycznia 2020 r. nie doszło do zmiany okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Skarżący dąży w istocie do skorygowania wysokości ustalonej kwoty zobowiązania w podatku od nieruchomości, co jest niedopuszczalne na podstawie art. 254 O.p. Bez wpływu na wynik niniejszego postępowania przed organami pozostają argumenty oparte na wyroku TK z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, ponieważ rozstrzygnięcie TK nie stanowi zmiany okoliczności faktycznej, o której mowa w art. 254 O.p. Wspomniany wyrok TK strona powołała występując z wnioskiem o wznowienie postępowania i skutecznie inicjując alternatywną drogę do skorygowania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2020 rok. Przy czym, zarówno ta procedura, jak i argumenty strony w jej toku podnoszone, pozostają bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie.
Z tych wszystkich względów, stanowisko organów wywiedzione w niniejszej sprawie, Sąd ocenia jako prawidłowe, wyczerpująco uzasadnione i mające odzwierciedlenie w materiale dowodowym, jak i obowiązujących przepisach prawa. W następstwie podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy ocenić jako nieuzasadniony, gdyż z uwagi na zainicjowaną przez stronę procedurę z art. 254 O.p., wspomniany przepis prawa materialnego nie miał zastosowania w sprawie. Podobnie z uwagi na wspomniany tryb nadzwyczajny, który wyklucza ponowną merytoryczną analizę okoliczności sprawy, jako nieuzasadnione należy ocenić zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122 i art. 189 O.p. poprzez brak dokonania jakichkolwiek ustaleń w zakresie rzeczywistego wykorzystywania nieruchomości oraz brak ustalenia stanu technicznego nieruchomości i możliwości prowadzenia na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej, w tym pominięcie dopuszczenia dowodu z oględzin.
Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika nadto, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p.
Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
is