I SA/Łd 239/24

I SA/Łd 239/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-06-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 1219/24 - Wyrok NSA z 2025-12-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1 a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 682
art. 3 pkt 3 i 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk Protokolant: Specjalista Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 lutego 2024 r. nr KO.400.478.2023 w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2018- 2022 oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 6 lutego 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu odwołania L Sp. z o.o. z siedzibą w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) dalej: O.p., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Bełchatowa z dnia 11 sierpnia 2023 r. w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. w wysokości 373.135,00 zł i w tym zakresie umorzyło postępowanie, nadto utrzymało w mocy ww. decyzję w pozostałym zakresie – określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2019-2022 oraz nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2018 – 2022.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny, z którego wynika, że decyzją z dnia 11 sierpnia 2023 r. organ podatkowy I instancji, działając m.in. na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 74a i art. 75 § 4a i 4b O.p., art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.), dalej: u.p.o.l., w związku z wnioskiem L Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 27 kwietnia 2023 r., orzekł, jak to wyżej podano.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że spółka, na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 oraz art. 75 § 2 w związku z art. 75 § 1 oraz art. 81 § i § 2 O.p., złożyła w dniu 4 maja 2023 r. (data wpływu do Urzędu Miasta Bełchatowa) wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku od nieruchomości położonej w B. za lata 2018-2022 w kwocie 27.862,00 zł za każdy rok (w łącznej kwocie 139.310,00 zł) i zaliczenie jej na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań Spółki. Do wniosku Spółka załączyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za powyższe lata.
Organ zauważył, że zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w B., Spółka jest właścicielem nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]: działki [...] o pow. 9.366 m2 , nr [...] o pow. 4.930 m2 , nr [...] opow. 4.472 m2 , nr [...] o pow. 4.524 m2 i nr [...] o pow. 12.334 m2 , obręb geodezyjny 14 m. B.. Wszystkie działki sklasyfikowane są jako Bi - inne tereny zabudowane. Działki nr: [...], [...], [...] i [...] zabudowane są budynkiem handlowo-usługowym o pow. zabudowy 8.860 m2. Przedmiotem wniosku podatnik objął tylko część budowli wykazanych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości: oświetlenie terenu, oznakowanie organizacji ruchu, konstrukcję stalową wiat, instalacje sanitarne i elektryczne na wiatach, konstrukcję klatki schodowej, przebudowę linii napowietrznej SN. Wniosek nie obejmował gruntów oraz budynków.
Organ podniósł dalej, że z treści złożonego wniosku wynika, iż po przeprowadzeniu weryfikacji rozliczeń podatku od nieruchomości Spółka ustaliła, że w błędny sposób dokonała samoobliczenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2018-2022. Spółka nieprawidłowo wykazywała do opodatkowania jako budowle: 1) obiekty, które nie są budowlą ani urządzeniem budowlanym wymienionym w art. 3 pkt 3 lub art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), dalej: u.p.b. lub 2) stanowią obiekty małej architektury. W wyniku weryfikacji Spółka ustaliła, że następujące nw. obiekty byty błędnie wykazywane do opodatkowania jako budowle. Tym samym, zdaniem podatnika, nie powinny one zwiększać podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w latach 2018-2022:
1. Oświetlenie terenu - Spółka w deklaracjach na podatek od nieruchomości za lata 2018-2022 wykazywała na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości środek trwały o nazwie "Oświetlenie terenu" o wartości 503.043,33 zł, jako budowlę. Zdaniem podatnika oświetlenie terenu nie jest budowlą, a jeśli chodzi o możliwość uznania oświetlenia za urządzenie budowlane, to nie zapewnia ono możliwości użytkowania obiektów w postaci budowli (np. dróg, parkingów czy placów) zgodnie z ich przeznaczeniem, zarówno w dzień, jak i w nocy, tak więc nie powinno podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
2. Oznakowanie organizacji ruchu - Spółka w deklaracjach na podatek od nieruchomości za lata 2018-2022 wykazywała na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości środek trwały o nazwie "Oznakowanie organizacji ruchu" o wartości 87.594,94 zł, jako budowlę. Zdaniem podatnika oznakowanie organizacji ruchu ze względu na swój rozmiar oraz pełnione przez nie funkcje jest obiektem małej architektury, który nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
3. Przebudowa linii napowietrznej SN Spółka w deklaracjach na podatek od nieruchomości za lata 2018-2022 wykazywała na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości środek trwały o nazwie "Przebudowa linii napowietrznej SN" o wartości 94.659,05 zł, jako budowlę. Przebudowa linii napowietrznej SN służyła usunięciu kolizji przed budową sklepu L. . Przebudowywana linia napowietrzna nie jest własnością podatnika. Sama czynność przebudowy linii, służącej usunięciu kolizji przed budową sklepu nie stanowi materialnego obiektu. Jest to wyłącznie koszt prac budowlanych. Zdaniem podatnika prace budowlane, czy przebudowy z całą pewnością nie zostały wymienione wprost w art. 3 pkt 3 lub art. 3 pkt 9 u.p.b. - nie mogą zatem zostać zakwalifikowane jako budowla podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Co więcej, z uwagi na to, że przebudowywana linia napowietrzna nie jest własnością podatnika — to nie może być ona przez niego wykazywana do opodatkowania jako odrębna budowla.
4. Konstrukcja klatki schodowej - Spółka w deklaracjach na podatek od nieruchomości za lata 2018-2022 wykazywała na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości środek trwały o nazwie "Konstrukcja klatki schodowej" o wartości 87.724,85 zł, jako budowlę. Konstrukcja klatki schodowej, to zewnętrzne schody o konstrukcji ażurowej, dostępne wyłącznie dla osób upoważnionych. Funkcją konstrukcji klatki schodowej jest przede wszystkim zapewnienie możliwości wejścia na dach budynku.
5. Konstrukcja stalowa wiat - Spółka w deklaracjach na podatek od nieruchomości za lata 2018-2022 wykazywała na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości środek trwały o nazwie "Konstrukcja stalowa wiat" o wartości 574.822,40 zł, jako budowlę. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji podatnik uznał, że ww. obiekt nie powinien być wykazywany na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla.
6. Instalacje sanitarne i elektryczne na wiatach Spółka w deklaracjach na podatek od nieruchomości za lata 2018-2022 wykazywała na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości środek trwały o nazwie "Instalacje sanit. i elektr. na wiatach" o wartości 45.263,90 zł jako budowlę. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji podatnik uznał, że instalacje sanitarne i elektryczne na wiatach nie powinny być wykazywane na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla, gdyż są to instalacje będące częścią budynku Centrum handlowego.
W toku prowadzonego postępowania organ uzyskał od spółki dokumentację: pozwolenie na budowę i na użytkowanie budynku, ewidencję środków trwałych za lata 2018- 2022 oraz niepełną dokumentację budowlaną (dokumentacja pełna była zbyt obszerna), ponadto w dniu 12.06.2023 r. przeprowadzone zostały oględziny na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], na działkach nr: [...], [...], [...], [...] i [...], obręb geodezyjny [...], zaś Starostwo Powiatowe w B. przekazało organowi w wersji papierowej niepełną dokumentację architektoniczno-budowlaną, dotyczącą budowy obiektów budowlanych położonych w B. przy ul. [...], na działkach nr: [...],[...],[...],[...] i [...], obręb geodezyjny [...]. Spółka w odpowiedzi na wezwanie organu złożyła również wyjaśnienia (pismo z dnia 3 lipca 2023 r.).
W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ pierwszej instancji zajął stanowisko zgodnie z którym:
- o środek trwały: "Oświetlenie terenu" o wartości początkowej 503.043,33 zł jest budowlą w rozumieniu u.p.o.l. i u.p.b. i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. "Oświetlenie terenu" należy uznać za obiekt liniowy lub linię elektroenergetyczną, które w rozumieniu u.p.b. są budowlą;
- środek trwały "Oznakowanie organizacji ruchu" stanowi integralną część środka trwałego ujętego w ewidencji środków trwałych Spółki pod nazwą "Drogi dojazdowe, parking, chodniki". Jest to jedna budowla, ujęta w ewidencji środków trwałych jako dwa środki trwałe. Razem stanowią całość techniczno-użytkową. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie środek trwały "Oznakowanie organizacji ruchu" podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż stanowi jedną budowlę wraz z parkingiem. Fakt, że budowla ujęta jest w ewidencji jako dwa odrębne środki trwałe nie może powodować, że oznakowanie organizacji ruchu nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;
- środek trwały o nazwie "Konstrukcja klatki schodowej" o wartości początkowej 87.724,85 zł stanowi budowlę, która podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Budowla ta jest trwale związana z gruntem, co jest widoczne na dokumentacji fotograficznej. "Konstrukcja klatki schodowej", to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, dlatego też w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi budowlę i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;
- środek trwały o nazwie "Konstrukcja stalowa wiat wraz z pokryciem" o wartości początkowej 574.822,40 zł stanowi budowlę, która podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Budowla ta jest na trwale związana z gruntem, co widać na dokumentacji fotograficznej. Przedmiotowe wiaty to obiekty budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędące budynkiem lub obiektem małej architektury, dlatego też w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. stanowią budowle i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;
- środek trwały "Instalacje sanit. i elektr. na wiatach" stanowi integralną część środka trwałego "Konstrukcja stalowa wiat". Razem stanowią całość techniczno-użytkową. Budowla ta jest w posiadaniu przedsiębiorcy (Spółki) i niewątpliwie jest związana z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie środek trwały "Instalacje sanit. i elektr. na wiatach" podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż stanowi budowlę wraz z wiatami. Fakt, że budowla ujęta jest w ewidencji jako dwa odrębne środki trwałe nie może powodować, że instalacje na wiatach nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;
- nakłady poniesione na przebudowę przedmiotowej linii energetycznej nie powinny być wykazywane na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowle, gdyż konieczność ich poniesienia wynikała z likwidacji kolizji z budynkiem. Przebudowa linii napowietrznej SN służyła usunięciu kolizji przed budową sklepu L. (linia napowietrzna została przeniesiona pod ziemię). Podatnik we wniosku podnosi, że wartość 94.659,05 zł, to koszt prac budowlanych, w wyniku których nie powstała nowa budowla. Organ podatkowy dał wiarę oświadczeniu podatnika.
Reasumując, organ podatkowy I instancji stwierdził, że ze zgromadzonych w toku postępowania dowodów wynika, iż działanie podatnika było wadliwe, gdyż podatek od nieruchomości za lata 2018-2022, zgodnie z korektami deklaracji załączonymi do wniosku o stwierdzenie nadpłaty został zaniżony. Dlatego też decyzją z dnia 11 sierpnia 2023 r. organ podatkowy określił wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego (organ podatkowy związany jest zakresem korekty złożonej przez podatnika). Wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty jest częściowo zasadny. Jednocześnie organ stwierdził, że podatnik zapłacił podatek od nieruchomości za lata 2018-2022 w kwocie łącznej 1.959.328 zł. Wobec powyższego, po zestawieniu tej kwoty z kwotą należnego podatku za lata 2018-2022, wynikającego z decyzji, tj. w kwocie łącznej 1.949.863 zł uznał, że podatnikowi przysługuje nadpłata za lata 2018-2022 w łącznej wysokości 9.465 zł. W pozostałym zakresie wniosek podatnika został oceniony jako niezasadny.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim w opisanej na wstępie decyzji z 6 lutego 2024 r., wydanej na skutek wniesionego przez spółkę odwołania, stwierdziło, że iż zasadniczą oś sporu między organem I instancji a Spółką (po modyfikacji odwołania) stanowi to, czy trzy z ww. obiektów, tj. "Oświetlenie terenu", "Oznakowanie organizacji ruchu", "Konstrukcja klatki schodowej", są, czy też nie są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opodatkowanie pozostałych obiektów nie było przez stronę kwestionowane, a Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całej rozciągłości stanowisko organu podatkowego I instancji odnośnie uznania ich za budowle dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Następnie organ wskazał na treść art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a także art. 3 pkt 1 i pkt 3 u.p.b. i zauważył, że od dnia 28 czerwca 2015 r. uległa zmianie definicja obiektu budowlanego zawarta w art. 3 pkt 1 u.p.b. Wyłączono z niej "urządzenia techniczne", z którymi obiekt budowlany ma stanowić "całość techniczno-użytkową". Po zmianie przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Budowlą podlegającą opodatkowaniu będzie więc obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Wobec powyższego wymóg całości techniczno-użytkowej (do 28 czerwca 2015 r.) determinował fizyczne i funkcjonalne powiązanie części budowlanych z niebudowlanymi o takim charakterze, że związek ten jest trwały oraz jedynie z wykorzystaniem wszystkich połączonych elementów obiekt realizuje swoje funkcje. Po tej dacie wzmocniono wymogi trwałości fizycznego i funkcjonalnego związku pomiędzy częściami budowlanymi i niebudowlanymi, a warunek zapewnienia użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem (w miejsce "całości techniczno-użytkowej") przesądził, że instalacje muszą pełnić wobec niego rolę służebną. Zauważył przy tym, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle rozumiane jako obiekty budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędące budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Organ zwrócił uwagę na okoliczność, że katalog urządzeń budowlanych nie jest zamknięty. Istotne jest wszak to, że ma to być urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym (przez obiekt budowlany - należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych - art. 3 pkt 1 u.p.b.) zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
W kontekście kwalifikacji prawnopodatkowej danych urządzeń (tu: "Oświetlenie terenu", tj. lampy parkingowe i drogowe, a także "Oznakowanie organizacji ruchu", tj. znaki poziome i pionowe, usytuowane i zlokalizowane na parkingach oraz drogach położonych na terenie nieruchomości należącej do skarżącej), organ ocenił, że dla uznania, że dane urządzenia są urządzeniami budowlanymi podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości istotny jest ich związek z obiektem budowlanym, zapewniający możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Obowiązkiem zatem organu podatkowego jest wykazanie najpierw, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, zaś oceniane urządzenie ma związek z tym konkretnym obiektem (zapewniający możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem). Urządzenie budowlane, które jest urządzeniem technicznym, musi zawierać w sobie elementy budowlane.
W realiach niniejszej sprawy, w ocenie organu, nie ulega wątpliwości, iż sporne urządzenia są urządzeniami technicznymi wzniesionymi dla obsługi Centrum handlowego (całego kompleksu obiektów budowlanych), na które składają się budynki, drogi dojazdowe, parkingi (place postojowe). Drogi dojazdowe (mieszczące się w pojęciu wymienionym w art. 3 pkt 3 u.p.b., tj. jako obiekty liniowe - w rozumieniu art. 3 pkt 3a u.p.b.) i parkingi/place postojowe (mieszczące się w pojęciu urządzeń budowlanych - w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b.) zakwalifikować należy jako budowle także na gruncie u.p.o.l. i uznać za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Kolegium, zebrany w sprawie materiał dowodowy (w tym dokumentacja fotograficzna), potwierdza, że przedmiotowe oświetlenie terenu oraz oznakowanie organizacji ruchu stanowią części składowe dróg dojazdowych i parkingów. Elementy te należy identyfikować, jako części budowli, które zapewniają właściwą możliwość użytkowania tychże budowli zgodnie z ich przeznaczeniem. Są zatem niezbędne dla funkcjonowania tychże budowli (drogi dojazdowe, parking), ale i funkcjonowania budynku (Centrum handlowego), i to funkcjonowania zgodnego z zasadami bezpieczeństwa na tym terenie i to bezpieczeństwa obiektu. Sporne oświetlenie terenu oraz oznakowanie organizacji ruchu w sposób funkcjonalny powiązane są z drogami dojazdowymi i parkingami. Jeżeli sporne obiekty są zamontowane, to znaczy, że są niezbędne do funkcjonowania dróg dojazdowych i parkingów. To, że bez oświetlenia terenu można korzystać zarówno z drogi, jak i z parkingu, nie ma wpływu na kwalifikację prawnopodatkową obiektów. Obiekty te mają ułatwiać funkcjonowanie z dróg i parkingów, a także korzystanie z budynku handlowego, zatem ich montaż wpływa na zwiększenie wartości samej drogi i parkingu (zwiększenie wartości budowli), a skoro tak, to składniki dróg i parkingów tworzą wraz z nimi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, iż ujmowanie w ewidencji środków trwałych odrębnie oznakowania organizacji ruchu, parkingu, dróg, oświetlenia, nie zmienia środka trwałego, który musi być kompletny i zdatny do użytku, tj. parking i droga winny posiadać oznakowanie i oświetlenie.
Odnosząc się z kolei do kwestii opodatkowania "Konstrukcji klatki schodowej" SKO w Piotrkowie Trybunalskim wskazało, że podobnie jak w przypadku dwóch urządzeń opisanych wyżej, mamy do czynienia również z urządzeniem budowlanym, w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b., które należy uznać za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Istotny jest wszak związek funkcjonalny tegoż urządzenia z obiektem budowlanym (budynkiem), zapewniający możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedmiotowe schody są niezbędne dla funkcjonowania budynku (i to funkcjonowania zgodnego z zasadami bezpieczeństwa np. w razie pożaru, potrzeby odśnieżania dachu budynku przy dużych opadach śniegu). Gdyby nie było potrzeby wykonania tego obiektu, to racjonalny przedsiębiorca nie budowałby czegoś, co nie ma związku z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Niemniej jednak organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. (punkt 3 decyzji), bowiem w chwili podejmowania decyzji przez Kolegium Odwoławcze nastąpiło już przedawnienie zobowiązania podatkowego za 2018 r. (z końcem 2023 r.), o którym mowa wart. 70 § 1 O.p.
W skardze złożonej na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
- art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że oświetlenie terenu jest urządzeniem budowlanym z art. 3 pkt 9 Prawa budowalnego, zapewniającym możliwość użytkowania centrum handlowego L. w B. - na które składają się budynki, drogi dojazdowe, parkingi (place postojowe) - zgodnie z jego przeznaczeniem, podczas gdy oświetlenie terenu jest odrębnym od parkingu i dróg obiektem, który nie powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ponieważ nie jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego z uwagi na to, że (i) nie jest urządzeniem technicznym oraz (ii) nie zapewnia możliwości użytkowania konkretnego obiektu budowlanego (tj. budynku / budowli / obiektu małej architektury) zgodnie z jego przeznaczeniem, a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu;
- Art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że oznakowanie organizacji ruchu (na które składają się znaki poziome - linie namalowane na asfalcie oraz znaki pionowe) jest urządzeniem budowlanym z art. 3 pkt 9 Prawa budowalnego, zapewniającym możliwość użytkowania Centrum handlowego - na które składają się budynki, drogi dojazdowe, parkingi (place postojowe) - zgodnie z jego przeznaczeniem, podczas gdy oznakowanie organizacji ruchu:
a) w części w jakiej stanowi znaki poziome nie stanowi obiektu budowlanego, a
b) w pozostałej części - ze względu na pełnione przez niego funkcje oraz niewielki rozmiar - niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - obiektem małej architektury, - a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu;
- Art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 9 oraz art. 3 pkt 1 i pkt 4 lit. c Prawa budowlanego poprzez uznanie, że konstrukcja stalowa klatki schodowej zewnętrznej jest urządzeniem budowlanym z art. 3 pkt 9 Prawa budowalnego, zapewniającym możliwość użytkowania budynku Centrum handlowego zgodnie z jego przeznaczeniem, podczas gdy zewnętrzna klatka schodowa nie jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego z uwagi na to, że nie jest (i) urządzeniem technicznym oraz (ii) nie zapewnia możliwości użytkowania budynku Centrum handlowego zgodnie z jego przeznaczeniem - przeznaczeniem budynku Centrum handlowego jest bowiem prowadzenie sprzedaży towarów, która nie jest uzależniona od możliwości wejścia na jego dach - a zatem jako taka nie powinna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości, a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu.
Mając na uwadze powyższe skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W przypadku, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej P.p.s.a.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tak zakreślonej kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, iż w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, obszernie przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.
Przystępując do kontroli merytorycznej sprecyzować należy, iż istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości oświetlenia terenu, oznakowania organizacji ruchu oraz konstrukcji stalowej klatki schodowej znajdujących się na nieruchomości będącej własnością skarżącej spółki, położonej w B. przy ul. [...]: działki [...] o pow. 9.366 m2, nr [...] o pow. 4.930 m2, nr [...] opow. 4.472 m2, nr [...] o pow. 4.524 m2 i nr [...] o pow. 12.334 m2, obręb geodezyjny [...] m. B.. Wszystkie działki sklasyfikowane są jako Bi - inne tereny zabudowane. Działki nr: [...], [...], [...] i [...] zabudowane są budynkiem handlowo-usługowym o pow. zabudowy 8.860 m2. Przy czym spór pojawił się wskutek złożenia przez skarżącą spółkę w dniu 4 maja 2023 r., na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 oraz art. 75 § 2 w związku z art. 75 § 1 oraz art. 81 § i § 2 O.p., wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku od ww. nieruchomości za lata 2018-2022 w kwocie 27.862,00 zł za każdy rok (w łącznej kwocie 139.310,00 zł) i zaliczenie jej na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań Spółki. Do wniosku Spółka załączyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za powyższe lata. Przedmiotem wniosku podatnik objął tylko część budowli wykazanych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości: oświetlenie terenu, oznakowanie organizacji ruchu, konstrukcję stalową wiat, instalacje sanitarne i elektryczne na wiatach, konstrukcję klatki schodowej, przebudowę linii napowietrznej SN. Wniosek nie obejmuje gruntów oraz budynków. Kwoty podatku od nieruchomości od gruntu i budynku zostały wykazane przez podatnika w deklaracjach pierwotnych. Nie zostały też one zmienione w deklaracjach korygujących, załączonych do wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Natomiast, jak wskazano powyżej, spór de facto dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości oświetlenia terenu, oznakowania organizacji ruchu oraz konstrukcji stalowej klatki schodowej znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2016 r., poprzez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., pojęcie "budowla" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Jak wynika z tej definicji, ustalenie zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest możliwe bez odwołania się do przepisów prawa budowlanego. Zaznaczyć przy tym trzeba, że od dnia 28 czerwca 2015 r. uległa zmianie definicja obiektu budowlanego zawarta w art. 3 pkt 1 u.p.b. Wyłączono z niej "urządzenia techniczne", z którymi obiekt budowlany ma stanowić "całość techniczno-użytkową". Po zmianie przepisów przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Budowlą podlegającą opodatkowaniu będzie więc obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Uznać zatem należy, że wymóg całości techniczno-użytkowej do 28 czerwca 2015 r. determinował fizyczne i funkcjonalne powiązanie części budowlanych z niebudowlanymi o takim charakterze, że związek ten jest trwały oraz jedynie z wykorzystaniem wszystkich połączonych elementów obiekt realizuje swoje funkcje. Po tej dacie wzmocniono wymogi trwałości fizycznego i funkcjonalnego związku pomiędzy częściami budowlanymi i niebudowlanymi, a warunek zapewnienia użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem - w miejsce "całości techniczno-użytkowej" - przesądził, że instalacje muszą pełnić wobec niego rolę służebną. Zauważyć przy tym należy, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle rozumiane jako obiekty budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędące budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie zaś do art. 3 pkt 9 u.p.b. ilekroć mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
Zatem dla uznania, że dane urządzenia są urządzeniami budowlanymi podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości istotny jest ich związek z obiektem budowlanym, zapewniający możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt III FSK 3970/21, "dla kwalifikacji prawnej budowli w rozumieniu podatkowym w pierwszej kolejności należy zatem ustalić, czy w konkretnym przypadku spełniony jest element obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Element ten bowiem został wskazany w początkowej części definicji budowli w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Trzeba zatem podkreślić, że chodzi o definicję obiektu budowlanego w stanie prawnym obowiązującym po 28 czerwca 2015 r. Zastosowanie definicji obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 p.b. oznacza, że należy objąć jego zakresem budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Normodawca wymienia zatem trzy kategorie obiektów budowlanych, nie definiując ich, jak miało to miejsce w poprzednim stanie prawnym w sposób rozłączny, jednakże dodając instalacje zapewniające możliwość użytkowania danego obiektu zgodnie z przeznaczeniem i jednocześnie cechę wzniesienia z użyciem wyrobów budowlanych. Ustawowo określone cechy tworzące de facto kategorię obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego muszą być ustalone w konkretnym przypadku, aby można było przyjąć istnienie wyjściowego elementu definicyjnego budowli w rozumieniu przepisów prawa podatkowego. Konieczność spełnienia wskazanych cech definicyjnych obiektu budowlanego z konsekwencjami dla przedmiotu opodatkowania w przypadku budowli została podkreślona w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (przykładowo wyrok NSA z 20 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 617/22, a także z 29 sierpnia 2023 r., sygn. III FSK 693/22). W wyroku NSA z 20 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 617/22 przyjęto, iż uwzględniając zatem definicję obiektu budowlanego konieczne staje się wskazanie konkretnego rodzaju budowli wraz z instalacjami, które zapewniają możliwość użytkowania tej budowli zgodnie z jej przeznaczeniem, a także wzniesienie z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei cecha wzniesienia z użyciem wyrobów budowlanych została wyjaśniona w wyroku NSA z 29 sierpnia 2023 r., sygn. III FSK 693/22."
Obowiązkiem organu podatkowego jest więc wykazanie najpierw, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, zaś oceniane urządzenie ma związek z tym konkretnym obiektem (zapewniający możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem). Urządzenie budowlane, które jest urządzeniem technicznym, musi zawierać w sobie elementy budowlane. W wyroku z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1360/21 (LEX nr 3482343) NSA stwierdził, iż cyt.: "Zgodnie z ujęciem słownikowym urządzenia techniczne mogą stanowić przedmioty umożliwiające wykonanie danego procesu. Urządzenia techniczne składają się z połączonych ze sobą elementów stanowiących spójną, funkcjonalną całość cechującą się określonym typem budowy w zależności od parametrów pracy i przeznaczenia (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego PWN pod red. S. Dubisza, Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2008, s. 275; Słownik Języka Polskiego pod red. W. Doroszewskiego, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1967, s. 665)". Konieczne pozostaje więc uwzględnienie elementów funkcjonalnych, czyli przeznaczenia, urządzenia oraz sposobu i możliwości wykorzystania obiektu budowlanego jako całości, łącznie z tym urządzeniem (teoria funkcjonalnej budowli).
W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy nie ulega wątpliwości, iż sporne urządzenia są urządzeniami technicznymi wzniesionymi dla obsługi centrum handlowego, tj. całego kompleksu obiektów budowlanych, na które składają się budynki, drogi dojazdowe, parkingi - place postojowe. Zdaniem Sądu, zasadnie wskazało SKO w zaskarżonej decyzji, że drogi dojazdowe - mieszczące się w pojęciu wymienionym w art. 3 pkt 3 u.p.b., tj. jako obiekty liniowe w rozumieniu art. 3 pkt 3a u.p.b. oraz parkingi/place postojowe - mieszczące się w pojęciu urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b., zakwalifikować należy jako budowle także na gruncie u.p.o.l. i uznać za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W opinii Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentacji fotograficznej, słusznie SKO uznało, że przedmiotowe oświetlenie terenu oraz oznakowanie organizacji ruchu stanowią części składowe dróg dojazdowych i parkingów. Zdaniem Sądu, nie można ich traktować jako oddzielnego od dróg i parkingów przedmiotu opodatkowania. Elementy te należy identyfikować jako części budowli, które zapewniają właściwą możliwość użytkowania tychże budowli zgodnie z ich przeznaczeniem. Są zatem niezbędne dla funkcjonowania tychże budowli, tj. dróg dojazdowych, parkingu, ale i funkcjonowania całego kompleksu centrum handlowego, i to funkcjonowania zgodnego z zasadami bezpieczeństwa na tym terenie i bezpieczeństwa obiektu. Oświetlenie terenu oraz oznakowanie organizacji ruchu w sposób funkcjonalny powiązane są z drogami dojazdowymi i parkingami. To, że bez oświetlenia terenu można korzystać zarówno z drogi, jak i z parkingu, nie ma wpływu na kwalifikację prawnopodatkową obiektów. Te elementy budowli mają ułatwiać funkcjonowanie i korzystanie z dróg i parkingów, a także korzystanie z budynku handlowego, zatem ich montaż wpływa na zwiększenie wartości samej drogi i parkingu, a w konsekwencji na zwiększenie wartości budowli, a skoro tak, to składniki dróg i parkingów tworzą wraz z nimi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji, znajdująca się w aktach sprawy decyzja Starosty Bełchatowskiego z dnia 7 grudnia 2016 r. znak: AB.6740.1.928.2016.5.TP.MBk w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowego dotyczy budowy parkingu wraz z układem komunikacji wewnętrznej, a także budowy oświetlenia terenu. Oświetlenie terenu oraz oznakowanie organizacji ruchu stanowi zatem razem z placami parkingowymi i drogami dojazdowymi jeden układ komunikacyjny, dla którego niezbędne jest właściwe oznakowanie znakami drogowymi i jego oświetlenie. Sąd podziela też stanowisko organów, że ujmowanie w ewidencji środków trwałych odrębnie oznakowania organizacji ruchu, parkingu, dróg, oświetlenia, nie zmienia środka trwałego, który musi być kompletny i zdatny do użytku, tj. parking i droga winny posiadać oznakowanie i oświetlenie.
Ponadto, oświetlenie i oznakowanie organizacji ruchu, umożliwia obsługę magazynów i samych klientów centrum handlowego w związku z dostawami i odbiorami towarów. Trudno sobie wyobrazić, aby cały kompleks centrum handlowego mógł być wykorzystywany bez możliwości zapewnienia dojazdu i postoju w związku z dostawą i odbiorem towarów, a to wiąże się z zapewnieniem bezpieczeństwa manewrów poprzez zapewnienie oświetlenia i oznakowania organizacji ruchu. Są to elementy budowli zapewniające ich kompletność i zdatność do użytku. Przywołać w tym miejscu należy za organem odwoławczym wyrok tutejszego Sądu wydany w dniu 25.10.2023 r. w sprawie II SA/Łd 689/23, w którym stwierdzono m.in., że "Co prawda w ustawie Prawo budowlane nie ma legalnej definicji drogi, to jednak przyjąć należy, że na potrzeby tego aktu prawnego ustawodawca posłużył się terminem "droga" w takim samym znaczeniu jak w innych aktach prawnych. Najbardziej miarodajnym aktem normatywnym dla ustalenia znaczenia tego terminu jest ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jak i wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych. W myśl art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych przez drogę należy rozumieć budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. (...). Pod pojęciem "droga" (zaliczanym do budowli zgodnie z art. 3 pkt 3 i 3a Prawa budowlanego) należy zatem rozumieć nie tylko drogi publiczne, ale wszystkie inne stanowiące wytyczoną trasę wyposażoną w urządzenia techniczne, dostosowaną do ruchu środków transportu, ewentualnie poruszania się ludzi i zwierząt. Wspomniane właściwości, opisane w ustawie o drogach publicznych i powołanym rozporządzeniu, można w dużej mierze odnosić do ogółu dróg. (...). Jednak na tego typu szlakach komunikacyjnych obowiązywać mogą zasady mchu drogowego, o których mowa w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o mchu drogowym, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z publicznym dostępem do tych szlaków. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawa ta określa m.in. zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach mchu, w tym na drogach wewnętrznych w rozumieniu art. 8 ust. 1 i 11 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Przepisy ustawy stosuje się również do mchu odbywającego się poza miejscami wymienionymi w ust. 1 pkt 1, w zakresie koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób (art. 1 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy). Strefą ruchu jest natomiast obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na który wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi (art. 2 pkt 16a ww. ustawy)".
W świetle powyższych wywodów, opisane obiekty nie sposób uznać za obiekty małej architektury, o których mowa w art. 3 pkt 4 u.p.b., na co wskazuje strona skarżąca.
Kolejną sporną kwestią jest to, czy należąca do Spółki "Konstrukcja klatki schodowej", wykonana z kształtowników stalowych, przylegająca do budynku centrum handlowego, mocowana na stopach fundamentowych za pomocą kotew, a zatem trwale związana z gruntem (schody prowadzące na dach budynku), stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czy też nią nie jest.
Zdaniem Sądu, również i w tym przypadku Kolegium słusznie uznało, że jest to urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b., które należy uznać za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Istotny jest tu związek funkcjonalny tegoż urządzenia z obiektem budowlanym, tj. budynkiem centrum, zapewniający możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedmiotowe schody, jak zasadnie uznało Kolegium, są niezbędne dla funkcjonowania budynku i to funkcjonowania zgodnego z zasadami bezpieczeństwa, np. w razie pożaru, potrzeby odśnieżania dachu budynku przy dużych opadach śniegu. Wszystkie obiekty znajdujące się na nieruchomości, na której prowadzona jest działalność gospodarcza służyć mają tej działalności. Nadto, Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że względy bezpieczeństwa nie wymagały wykonania tego rodzaju sposobu wejścia na dach i mógłby to być na przykład otwór w dachu, jak stwierdził pełnomocnik na rozprawie. Jednak strona skarżąca wybrała ten rodzaj zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a nie inny. Gdyby nie było potrzeby wykonania tego obiektu, to racjonalny przedsiębiorca nie budowałby czegoś, co nie ma związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i zapewne nie uzyskałby pozwolenia na użytkowanie obiektu bez zapewnienia zasad bezpieczeństwa.
Reasumując należy stwierdzić, iż organy prawidłowo określiły Spółce wysokość nadpłat w podatku od nieruchomości za lata 2018-2022 w kwocie po 1.893,00 zł za każdy rok, prawidłowo też odmówił stwierdzenia nadpłat w pozostałym zakresie, wskazując przy tym w każdym z tych okresów prawidłową wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, jaka ciążyła na podatniku po stwierdzeniu nadpłaty.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, zarzuty skargi są nieuzasadnione, co skutkuje oddaleniem skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 P.p.s.a.
P.C.