I SA/Łd 672/24

I SA/Łd 672/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Grzegorczyk-Drozda
Paweł Janicki /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Furmanek
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 213.
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Sygn. akt I SA/Łd 672/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Asesor WSA Tomasz Furmanek Protokolant : Asystent sędziego Katarzyna Nadolska-Góra po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 8 sierpnia 2024 roku, nr KO.400.476.2024 w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji ustalających wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 i 2021 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 6 lipca 2023 r. odmawiające uzupełnienia decyzji tego organu z dnia 16 marca 2023 r., którą ustalono wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 rok, jak i decyzji tego organu z dnia
16 marca 2023 r. ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 rok.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o przedstawione poniżej ustalenia faktyczne.
Decyzją z dnia 16 marca 2023 r. znak : FFW.3127.9.2023.AB organ podatkowy
I instancji dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok w kwocie 597 zł od nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], stanowiącej współwłasność A. K.1, A. K., Z. K., B. K. i J. K.. Przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym stanowiły użytki rolne o pow. 0,2364 ha, opodatkowane wg stawki 292,30 zł, podatek rolny w kwocie 69,10 zł.
Decyzją z dnia 16 marca 2023 r. znak: FFW.31127.10.2023 organ podatkowy
I instancji dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 rok w kwocie 619 zł od ww. nieruchomości. Przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym stanowiły użytki rolne o pow. 0,2364 ha, opodatkowane wg stawki 292,75 zł, podatek rolny
w kwocie 69,21 zł.
W uzasadnieniach wymienionych decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, współwłaścicielami działki nr [...] o pow. 0,3288 ha, położonej
w obrębie [...] m. P. przy ul. [...], są: A. K.1, J. K. (zmarły w dniu 23 marca 2009 r.), B. K., Z. K. i A. K..
Ww. działka, zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów, posiadała do dnia
12 listopada 2019 r. oznaczenia: Br-RIVa-pow. 0,0812 ha, RIVa-pow. 0,2095 ha,
S-RIVa-pow. 0,03 81 ha. Oznaczenia te uległy zmianie w wyniku modernizacji ewidencji gruntów, o czym Referat Geodezji, Kartografii i Katastru zawiadomieniem o zmianie
z dnia 14 listopada 2019 r. powiadomił Referat Podatków i Opłat Lokalnych.
W wyniku przeprowadzonej modernizacji grunty działki nr [...] posiadają oznaczenia: B - tereny mieszkaniowe (pow. 0,0924 ha), grunty ome RIVa (pow. 0,1984 ha), sady na roli S-RIVa (pow. 0,0380 ha).
Organ wskazał, że co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu dla celów podatkowych, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania, a funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, organ podatkowy winien uwzględniać dane zawarte w ewidencji gruntów
i budynków. Informacje tam zawarte mają dla organu podatkowego charakter wiążący
i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów.
Pismami z dnia 4 kwietnia 2023 r. A. K.1, A. K., Z. K. i B. K., powołując się na art. 213 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) dalej: O.p., wystąpili do Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z żądaniem uzupełnienia ww. decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok i w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 rok, co do rozstrzygnięcia. Podnieśli, że organ podatkowy otrzymał zawiadomienie o zmianie danych ewidencji gruntów i budynków w dniu 14 listopada 2019 r., natomiast wszczęcie postępowania nastąpiło dopiero w dniu 17 grudnia 2021 r., w czym upatrują "bezczynności ze strony organu podatkowego".
Wskazali też, że organ podatkowy postanowieniem z dnia 17 grudnia 2021 r. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego jednocześnie za dwa okresy podatkowe, tj. za rok 2020 i za rok 2021, podczas gdy "są to dwa różne i niezależne od siebie okresy podatkowe, to są inne stawki podatku rocznego i osobne decyzje administracyjne". Według wnioskodawców organ podatkowy powinien wszcząć dwa osobne i niezależne od siebie postępowania administracyjne, a nie jedno postępowanie obejmujące dwa okresy.
Dodatkowo wnioskodawcy podnosili, że decyzje podatkowe zostały wydane pomimo braku ostatecznej decyzji w zakresie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków "wytworzonych" w wyniku modernizacji ewidencji gruntów
i budynków. Zaznaczyli, że trwa postępowanie odwoławcze od decyzji w sprawie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z dnia 12 stycznia 2023 r. które prowadzi Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego
i Kartograficznego, których to okoliczności nie uwzględnił organ podatkowy, zważywszy na regulację art. 201 § 1 pkt 2 O.p. i obowiązek zawieszenia postępowania do ostatecznego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego.
Zdaniem wnioskodawców, jeżeli dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są zaskarżone, to organ podatkowy nie ma podstaw do korzystania z tych danych przy obliczaniu zobowiązania podatkowego. W tej sytuacji, naliczając podatek, organ winien przyjąć oznaczenia użytków gruntowych, które obowiązywały na 2019 rok.
Wnioskodawcy przedstawili też uwagi w odniesieniu do "formy decyzji" doręczonej każdemu ze współwłaścicieli, zwracając uwagę na brak stosownego objaśnienia,
czy pouczenia co do sposobu wnoszenia łącznego zobowiązania pieniężnego "obliczonego i zawartego w decyzji. (...). Z decyzji jw. wynika teza, że to każdy współwłaściciel z osobna musi zapłacić obliczoną kwotę podatku zawartą w decyzji jw.".
Pismem z dnia 15 maja 2023 r. Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego wezwał współwłaścicieli do uzupełnienia wniosków złożonych w dniu 19 kwietnia 2023 r. poprzez ich sprecyzowanie.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie wskazali, że ich wnioski z dnia 4 kwietnia 2023 r. są zawierają dokładnie opisane kwestie, o które organ podatkowy powinien uzupełnić decyzje.
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2023 r. Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego odmówił uzupełnienia obu decyzji z dnia 16 marca 2023 r.
W wyniku rozpoznania zażalenia od powyższego rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem z dnia
4 października 2023 r. uchyliło w całości postanowienie Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 6 lipca 2023 r. orzekając o odmowie uzupełnienia obu decyzji Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 16 marca 2023 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 oraz za 2021 r., z uwagi na wniesienie
po terminie wniosku w tym przedmiocie.
W wyniku rozpoznania skargi na powyższe rozstrzygnięcie Kolegium, wyrokiem
z dnia 12 kwietnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 919/23 WSA w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia 4 października 2023 r. W wytycznych sąd wskazał, że z uwagi na to, iż Kolegium nie rozpatrywało zasadności wniosku podatników o uzupełnienie decyzji wymiarowych, a ograniczyło się jedynie do stwierdzenia uchybienia terminu do jego złożenia, w ponownym postępowaniu Kolegium winno merytorycznie rozpoznać wniosek skarżących o uzupełnienie decyzji
z dnia 16 marca 2023 r. wydanych w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 rok i za 2021 rok.
W wyniku ponownego rozpoznania zażalenia z dnia 24 lipca 2023 r. postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2024 r. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 6 lipca 2023 r. W pisemnych motywach zakwestionowanego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że decyzje Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 16 marca 2023 r. zawierają całościowe rozstrzygnięcia, zatem nie ma podstaw do ich uzupełniania w trybie art. 213 § 1 O.p. Organ podatkowy II instancji podzielił co prawda stanowisko skarżących,
że w decyzjach tych brak było pouczenia, w jaki sposób zobowiązanie ma zostać uiszczone, jednakże nie jest to brak elementu decyzji, o jakim mowa w art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 7 O.p., który mógłby podlegać uzupełnieniu na podstawie art. 213 § 1 tej ustawy.
Kolegium za niezasadne uznało zarzuty dotyczące wydania przez organ podatkowy I instancji jednego postanowienia za dwa okresy podatkowe, tj. za 2020
i za 2021 rok, w sytuacji, gdy złożone były dwa odrębne wnioski w tym zakresie. Zawarcie w jednym akcie rozstrzygnięć dotyczących dwóch lat podatkowych (czy dwóch decyzji, jak ma to miejsce w zaskarżonym postanowieniu) nie zabrania bowiem żaden przepis.
Również wydanie przez organ podatkowy I instancji jednego postanowienia,
w którym odmówiono uzupełnienia dwóch decyzji z dnia 16 marca 2023 r. nie może być poczytane, jako istotne naruszenie prawa.
Zdaniem Kolegium, słusznie jednak zauważają skarżący, że postanowienie wydane w wyniku rozpoznania wniosku o uzupełnienie decyzji powinno zawierać stosowne pouczenie o terminie wniesienia odwołania od decyzji objętej żądaniem. Tymczasem postanowienie z dnia 6 lipca 2023 r. zawierało jedynie pouczenie o prawie do wniesienia zażalenia. W zaskarżonym postanowieniu organ I instancji nie pouczył stron o terminie do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok i na 2021 rok, o uzupełnienie których występowali w trybie art. 213 § 1 O.p, co informacyjnie zostało uczynione w treści postanowienia organu odwoławczego.
W skardze wywiedzionej od postanowienia Kolegium z dnia 8 sierpnia 2024 r. skarżący A. K. zarzucił naruszenie art. 213 § 1 O.p., poprzez wydanie jednego postanowienia odmawiającego uzupełnienia co do rozstrzygnięcia dwóch decyzji podatkowych, tj. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 rok oraz
w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 rok.
W dalszej kolejności podniósł, że art. 213 O.p. stanowi o żądaniu uzupełnienia decyzji podatkowej ,,co do rozstrzygnięcia", czyli dotyczy ogólnie wszystkiego co ma związek z rozstrzygnięciem – w tym dotyczy to nie tylko sentencji decyzji, ale również uzasadnienia sentencji decyzji.
Uzasadniając skargę skarżący wskazał również, że "sprawa postępowania zażaleniowego na zażalenie z dnia 24 lipca 2023 r. była już objęta wznowieniem postępowania, które z kolei postanowieniem z dnia 31 lipca 2024 r. nr KO.400.510.2023 zostało bezprawnie umorzone". W tej sytuacji, według skarżącego, Kolegium nie mogło rozpoznać sprawy z zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 6 lipca 2023 r. odmawiające uzupełnienia obu decyzji z dnia
16 marca 2023 r.
Jednocześnie skarżący podkreślił, iż złożone zostały dwa żądania uzupełnienie dwóch różnych decyzji, tj. za rok 2020 i za rok 2021 i oczekiwał dwóch postanowień
w tym przedmiocie.
Skarżący za niedopuszczalne uznał połączenie spraw z dwóch wniosków
i wydanie rozstrzygnięcia co do odmowy uzupełnienia dwóch decyzji podatkowych
w jednym postanowieniu. Wskazał też, że kwestie wymagające uzupełnienia zostały "szeroko, dokładnie, precyzyjnie, przedstawione i omówione" we wnioskach z dnia
4 kwietnia 2023 r. oraz innych pismach znajdujących się w aktach sprawy.
Skarżący podniósł też, że decyzje podatkowe za 2020 rok i za 2021 rok zostały wydane pomimo braku ostatecznej decyzji w zakresie aktualizacji danych zawartych
w ewidencji gruntów i budynków "wytworzonych" w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków. W tych okolicznościach, zdaniem skarżącego, organ podatkowy powinien zawiesić postępowanie na podstawie art. 201 § 1 p. 2 O.p.
W konsekwencji postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanego orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy prawidłowości postanowienia
o odmowie uzupełnienia decyzji, co do rozstrzygnięcia. Innymi słowy, czy Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego był obowiązany do uzupełnienia decyzji ustalających wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 i za 2021 rok, w sposób, w jaki żądała tego strona skarżąca we wniosku z dnia 4 kwietnia 2023 r.
Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia SKO utrzymującego w mocy decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego
o odmowie uzupełnienia wskazanych decyzji, należy w pierwszej kolejności przywołać regulacje prawne stanowiące podstawę wydania kwestionowanego przez stronę skarżącą rozstrzygnięcia.
Przepis art. 213 § 1 O.p., stanowi, że strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Odmowa uzupełnienia decyzji następuje postanowieniem, na które służy zażalenie (art. 213 § 5 zdanie pierwsze O.p.).
Jeśli zatem chodzi o dopuszczalny prawem zakres uzupełnienia decyzji, to jak wskazano w zacytowanym unormowaniu ustawodawca określił wprost składniki decyzji podlegające uzupełnieniu. Obejmuje on następujące elementy decyzji:
1) rozstrzygnięcie - wymienione w art. 210 § 1 pkt 5 O.p.,
2) pouczenie strony o trybie odwoławczym - wymienione w art. 210 § 1 pkt 7 O.p.,
3) pouczenie strony o możliwości wniesienia powództwa cywilnego lub skargi do sądu administracyjnego - wymienione w art. 210 § 2 O.p.
Nie jest zatem tak, jak twierdzi skarżący, że żądanie uzupełnienia decyzji podatkowej co do rozstrzygnięcia, dotyczy ,,ogólnie, wszystkiego co ma związek
z rozstrzygnięciem (...) – w tym dotyczy nie tylko sentencji decyzji ale również dotyczy uzasadnienia sentencji decyzji", bowiem "sentencja decyzji nie może funkcjonować bez uzasadnienia sentencji decyzji".
Wbrew powyższemu stanowisku skarżącego, uzupełnienie decyzji dotyczyć może wyłącznie dwóch jej składników, odmiennych od siebie co do treści i znaczenia
w załatwieniu sprawy, tj. rozstrzygnięcia i pouczenia. Co zaś istotne, jest to katalog zamknięty elementów decyzji podlegających uzupełnieniu w trybie art. 213 O.p.
Uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy ma miejsce wówczas, gdy z powodu błędu
w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać sprawę. Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami
i dowodami (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa. Komentarz, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, Wrocław 2017, s. 1264 - 1267). Podobnie wskazuje H. Dzwonkowski (w: C.Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla - Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, System informacji prawnej LEX) podkreślając, że w literaturze przyjmuje się, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do braków decyzji polegających na niezałatwieniu sprawy w całości.
Przy czym decyzja częściowa może zostać wydana tak w zakresie podmiotowym, jak i przedmiotowym.
Uzupełnienie decyzji w zakresie podmiotowym może mieć miejsce, gdy organ nie orzekł co do żądań innych jeszcze stron postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 705/06 – to, jak i wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl), natomiast w zakresie przedmiotowym, gdy organ nie orzekł o całości żądania strony, ograniczając wydane rozstrzygnięcie wyłącznie do części tego żądania, jeżeli zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa orzekanie w tym zakresie następuje na wniosek strony lub w wydanej przez siebie decyzji podatkowej, rozstrzygającej w ocenie organu całość sprawy, nie zawarł rozstrzygnięcia, które zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa winien w niej zawrzeć, niezależnie od istnienia w tym zakresie wniosku strony.
Dodatkowo wskazać należy, że wady orzeczeń administracyjnych dzieli się na wady istotne i nieistotne. Usunięcie wad istotnych następuje w trybie środków zaskarżenia (zwyczajnych lub nadzwyczajnych) oraz środków nadzoru.
Usunięcie zaś wad nieistotnych następuje natomiast w trybie rektyfikacji, a zatem sprostowania, uzupełnienia, czy wykładni treści orzeczenia.
Analizowany art. 213 § 1 O.p. normuje naprawianie wad decyzji małej wagi, dotyczy zatem wyłącznie usuwania takich wad, które nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji. Tryb ich usuwania polega na dodaniu brakujących elementów lub nadaniu im poprawnego brzmienia.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że żądanie strony skarżącej przedstawione we wniosku z dnia 4 kwietnia 2023 r., a powielone
w treści wywiedzionej skargi nie może być skutecznie skierowane do organu w trybie art. 213 O.p. Argumentacja strony skarżącej stanowi w istocie polemikę
z rozstrzygnięciami zawartymi w wydanych decyzjach i ich uzasadnieniem faktycznym oraz prawnym, co do przyjętych przedmiotów i podstaw opodatkowania podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości.
Tego rodzaju zarzuty dotyczące sposobu i podstawy opodatkowania nieruchomości stanowią materię odwołania od decyzji organu podatkowego, a nie jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia w trybie art. 213 O.p. Podkreślić jeszcze raz należy, że rolą decyzji wydanej w trybie art. 213 O.p. jest wyłącznie uzupełnienie jej braków,
a nie ocena legalności decyzji podatkowej. Wszelkie zarzuty merytoryczne
i proceduralne dotyczące decyzji wymiarowej mogą zostać podniesione w środku odwoławczym jaki jest odwołanie, nie zaś w żądaniu jej uzupełnienia.
W ocenie sądu, decyzje Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia
16 marca 2023 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2020
i w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2021, zawierają elementy,
o których mowa w art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 7 Ordynacji podatkowej.
Stanowią one całościowe rozstrzygnięcie - w sentencjach wskazano bowiem jakiego zobowiązania dotyczą tj. łącznego zobowiązania pieniężnego, w jakiej wysokości, za jaki rok podatkowy oraz jaki jest przedmiot opodatkowania (nieruchomość położona w P. przy ul. [...]). Zawierają pełne faktyczne, jak i prawne uzasadnienie w zakresie podstaw opodatkowania oraz regulacji prawnej odnoszącej się do obowiązku podatkowego wynikającego z treści decyzji. Odpowiadają wymogom prawa w zakresie pouczenia, co do środka zaskarżenia, a także pouczenia o odpowiedzialności karnej za usunięcie, ukrycie, zbycie, darowanie, zniszczenie, rzeczywiste lub pozorne obciążenie albo uszkodzenie składników majątku strony, mające na celu udaremnienie zabezpieczenia lub egzekucji obowiązku wynikającego z tej decyzji (spełniając tym samym wymóg pouczenia określony przez art. 210 § 2a O.p.).
W decyzjach zabrakło co prawda pouczenia, w jaki sposób zobowiązanie ma zostać uiszczone, tzn. czy jest to kwota podatku, która całościowo obciąża wszystkich współwłaścicieli, czy też każdego z osobna - na co zwrócił uwagę organ odwoławczy
- jednakże nie jest to brak elementu decyzji, o jakim mowa w art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 7 O.p., który mógłby podlegać uzupełnieniu w trybie art. 213 O.p.
Na marginesie należy zaznaczyć, iż w tej kwestii organ odwoławczy
w uzasadnieniu zakwestionowanego orzeczenia, informacyjnie przytoczył treść stosownych przepisów Ordynacji podatkowej (art. 91 i 92), jak i ustawy z dnia
15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. 2024, poz. 1176), regulujących zasady odpowiedzialności solidarnej podatników za zobowiązania podatkowe pobierane
w formie łącznego zobowiązania pieniężnego.
Reasumując, podzielić zatem należy stanowisko organu podatkowego II instancji, iż decyzje te są kompletne, bowiem rozstrzygają sprawy co do istoty w całości, zgodnie z art. 207 § 2 O.p.
Odnosząc się następnie do zarzutu skarżącego, jakoby nieuprawnione było wydanie przez organ podatkowy jednego postanowienia w sytuacji, gdy złożone zostały dwa odrębne wnioski dotyczące uzupełnienia dwóch decyzji podatkowych za dwa różne okresy rozliczeniowe, należało podzielić argumentację organu odwoławczego wraz
z przytoczonym na jej poparcie, stosownym orzecznictwem sądów administracyjnych.
Jakkolwiek bowiem organ podatkowy I instancji wydał formalnie jeden akt tj. postanowienie, to w jego sentencji zawarł rozstrzygnięcie odnoszące się do poszczególnych okresów rozliczeniowych. Każda z decyzji, której Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego odmówił uzupełnienia została zidentyfikowana poprzez wskazanie daty jej wydania, numeru, identyfikatora i wskazania okresu rozliczeniowego, którego dotyczyła.
Takiemu zabiegowi nie sprzeciwiają się przepisy Ordynacji podatkowej,
a tożsamość dotycząca okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, w połączeniu
z zasadami ekonomiki uzasadnia przyjęte przez organ podatkowy rozwiązania (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1107/16). Istotnym jest aby z treści takiego aktu prawnego wynikało, że każdy okres został odrębnie rozliczony, co niewątpliwie miało miejsce w przypadku zakwestionowanego postanowienia.
Również, w kwestii podnoszonej przez stronę skarżąca niedopuszczalności ponownego rozpoznania zażalenia z dnia 24 lipca 2023 r., z uwagi na brak ostatecznego zakończenia sprawy z wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Kolegium z dnia 4 października 2023 r., sąd w pełni podzielił argumentację organu podatkowego II instancji.
W tym miejscu przypomnieć należy sekwencję zdarzeń jaka zadecydowała
o niezasadności podniesionego w tej kwestii zarzutu.
W wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 6 lipca 2023 r. odmawiającej uzupełnienia obu decyzji wymiarowych z 16 marca 2023 r., Kolegium orzeczeniem z dnia 4 października 2023 r. uchyliło w całości postanowienie z dnia 6 lipca 2023 r. i orzekło o odmowie uzupełniania tak jednaj, jak i drugiej decyzji z dnia 16 marca 2023 r., z uwagi na wniesienie po terminie wniosku w tym przedmiocie.
W dniu 26 października 2023 r. – A. K., A. K.1, Z. K., B. K. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Kolegium z dnia 4 października 2023 r., zaś w dniu 15 listopada 2023 r. – A. K. wywiódł skargę od wskazanego postanowienia Kolegium.
W dniu 8 grudnia 2023 r. Kolegium wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej postanowieniem ostatecznym Kolegium z dnia 4 października 2023 r., natomiast w dniu 12 kwietnia 2024 r. WSA wydał wyrok na mocy którego uchylono zaskarżone postanowienie.
Konsekwencją rozstrzygnięcia kasatoryjnego było podjęcie przez Kolegium postanowienia z dnia 31 lipca 2024 r. o umorzeniu postępowania wznowieniowego. r.
Wznowione postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy nie mogło być zatem prowadzone, z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikającą z uchylenia przez sąd ostatecznego postanowienia Kolegium z dnia 4 października 2023 r. Owa bezprzedmiotowość wynikała z utraty bytu prawnego postanowienia Kolegium, którego dotyczyło wznowione postępowanie i umorzenia wznowionego postępowania.
Zatem akcentowana w treści skargi okoliczność braku ostatecznego zakończenia sprawy z wniosku skarżących o wznowienie postępowania w sprawie skończonej ostatecznym postanowieniem Kolegium z dnia 4 października 2023 r. nie mogła stanowić przeszkody do rozpoznania sprawy z zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 6 lipca 2023 r.
Reasumując, w świetle przedstawionych wyżej okoliczności sprawy, odmowa uzupełnienia decyzji ustalających wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 i 2021 r. okazała się w pełni zasadna.
Wobec tego, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym sąd orzekł, jak w sentencji.
ds