I SA/Łd 2070/02

I SA/Łd 2070/02 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-10-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Furmanek
Janusz Nowacki /przewodniczący/
Krzysztof Szczygielski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie NSA Janusz Furmanek, WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi W. F. i T. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm./ oraz art. 262, art. 2 § 1 i § 2, art. 9, art. 35, art. 36, art. 37, art. 38, art. 39, art. 47, art. 60, art. 210, art. 222 § 2, art. 230, art. 242 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks celny /tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm/ oraz w związku z taryfą celną importową stanowiącą załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 roku w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. z d 1998 r., Nr 158, poz. 1036/ po rozpatrzeniu odwołania A. spółka cywilna W. F. , T. F. od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono:
W dniach 10, 12, [...] przeprowadzono w spółce cywilnej A. powtórną kontrolę celną. W dniu [...] w trakcie kontroli przeprowadzono rewizję celną, podczas której ujawniono towar w postaci dzianiny pochodzenia zagranicznego, w ilości 1903 mb. Podczas kontroli nie można było ustalić, czy przedmiotowemu towarowi zostało nadane przeznaczenie celne, z uwagi na brak dokumentów zakupu. Ujawniony towar w dniu [...] zajęty został do postępowania karno skarbowego i uznany jako przedmiot postępowania karno skarbowego. W związku z powyższym w dniu [...] postanowieniem nr [...] wszczęto z urzędu postępowanie celne dotyczące ujawnionego w trakcie kontroli towaru. W dniu [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. wydał decyzję, którą objął ujawniony w wyniku kontroli towar procedurą dopuszczenia do obrotu, określił wartość celną towaru oraz kwotę długi celnego. Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją wydaną w dniu [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. wydał w dniu [...] decyzję, w której objął ujawniony w toku powtórnej kontroli towar procedurą dopuszczenia do obrotu, określił wartość towaru i wysokość długu celnego oraz określił kwotę odsetek wynikających z art. 241 § 3 Kodeksu celnego.
Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie.
Organ II instancji utrzymując w mocy Decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. wziął pod uwagę następujące okoliczności:
Zgodnie z art. 2 Kodeksu celnego wprowadzenie towaru na polski obszar celny powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego. Obowiązki te wynikają z art. 35, 36, 37, 39, 42 Kodeksu celnego. W myśl art. 36 § 1 Kodeksu celnego osoba wprowadzająca towary na polski obszar celny jest zobowiązana do niezwłocznego dostarczenia ich do granicznego urzędu celnego bądź miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny. Art. 60 §1 Kodeksu celnego stanowi, że każdy towar, który ma być objęty procedurą celną powinien być zgłoszony do tej procedury. Taką procedurą jest między innymi dopuszczenie do obrotu.
Zgodnie z art. 9 § 2 Kodeksu celnego, w trakcie kontroli celnej nie można ustalić, że wprowadzonym na polski obszar celny towarom, których rodzaj i ilość wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej zostało nadane przeznaczenie celne zgodnie z przepisami prawa celnego, uważa się, że towary te zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny.
Art. 210 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego stanowi, iż dług celny w przywozie powstaje w wypadku nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. Dłużnikami w rozumieniu art. 210 § 3 pkt 3 są osoby, które nabyły, posiadały lub posiadają towar, o którym mowa w § 1 i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, ze w chwili jego nabycia lub wejścia w posiadanie był to towar wprowadzony nielegalnie. Art. 222 § 2 Kodeksu celnego stanowi, że jeżeli nie jest możliwe określenie chwili powstania długu celnego, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest obliczana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili ustalenia, że towar znajduje się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego.
Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy dług celny należało obliczyć według stawek celnych jakie obowiązywały w dniu [...] , to jest w dniu ujawnienia dzianiny podczas rewizji celnej przeprowadzonej w firmie "A. ".
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznał, że nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem, iż zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 6 kodeksu cywilnego. Art. 262 Kodeksu celnego wyraźnie stanowi, że do postępowań w sprawach celnych stosuje się przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa. Zawarte w art. 122 i 187 § 1 działu IV Ordynacji podatkowej zasady postępowania - prawdy obiektywnej i zupełności postępowania dowodowego - nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że na organie celnym spoczywa obowiązek poszukiwania środków dowodowych i udowodnienie okoliczności składających się na stan faktyczny. Odwołanie się do regulacji prawa cywilnego, wobec powyższych postanowień Ordynacji podatkowej, oznaczałoby działanie contra legem. Unormowania Ordynacji podatkowej w zakresie ciężaru dowodu mają charakter bezwzględnie obowiązujący.
Jakkolwiek art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obarcza obowiązkiem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego organ, to nie zmienia to faktu, że strona nie powinna w tym zakresie pozostać bierna.
W niniejszej sprawie organ celny I instancji wypełnił ciążący na nim obowiązek poszukiwania, przeprowadzenia, i utrwalenia dowodów pozwalających na odtworzenie wszelkich zdarzeń prawotwórczych, mających związek z rozstrzyganą sprawą. Dokonał również prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego pod określoną normę prawa celnego, której wynikiem jest zaskarżona decyzja.
W sprawie bezsporne jest, że w dniu [...] w trakcie powtórnej kontroli celnej w spółce cywilnej "A. " ujawniono towar w postaci dzianiny pochodzenia zagranicznego, w ilości 1903 mb. Podczas kontroli nie można było ustalić, czy przedmiotowemu towarowi zostało nadane przeznaczenie celne z uwagi na brak dokumentów zakupu. Twierdzenia strony, że ujawniony towar został odprawiony według JDA SAD nr [...] nie zostały potwierdzone w wynikach przeprowadzonego postępowania dowodowego.
Towarem odprawionym według wyżej wymienionego JDA SAD była tkanina, a nie dzianina. Potwierdziły to między innymi wyniki rewizji celnej przeprowadzonej w dniu [...] . W polu J zgłoszenia celnego /kontrola przez urząd celny przeznaczenia/ dokonano zapisu, że w wyniku rewizji stwierdzono tkaninę.
Przesłuchany w charakterze świadka dokonujący rewizji funkcjonariusz celny wyjaśnił, iż na podstawie przedstawionego do odprawy celnej zgłoszenia celnego oraz przeprowadzonej wyrywkowej rewizji, przedstawiono do odprawy celnej towar w postaci tkaniny. Wyraźnie stwierdził, że nie była to dzianina. Na etapie sporządzenia zgłoszenia celnego wątpliwości co do rodzaju odprawionego towaru nie miał również W. F. Z protokołu przesłuchania w charakterze świadka agenta celnego sporządzającego wyżej wymieniony dokument SAD wynika, iż zapis tkanina poliestrowa 100% ustalił on na podstawie faktury tłumaczonej przez importera W. F., który w obecności agenta przetłumaczył zapis "polyester textile goods" jako tkanina poliestrowa. W protokole przesłuchania oskarżonego z dnia [...] W. F. zeznał, że odprawiony towar został zakupiony po uprzednim wyborze na podstawie próbnika. Oskarżony stwierdził, że jest w stanie odróżnić tkaninę od dzianiny. Według niego różnica polega na splocie, bowiem przy dzianinie będzie to splot supełkowy, a przy tkaninie gładki. Tym samym osoba, która w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w głównej mierze trudni się zakupem tkanin, już na etapie wyboru próbki nie mogła mieć problemu z odróżnieniem dzianiny od tkaniny.
Powyższe okoliczności pozwalają przyjąć, że agencja celna przy współudziale W. F. dokonała precyzyjnego tłumaczenia zapisu "polyester textile goods" znajdującego się na fakturze i umowie sprzedaży.
Gdyby potrafiący odróżnić tkaninę od dzianiny W. F. uznał, że na podstawie JDA SAD [...] odprawiono dzianinę, a nie tkaninę, to wówczas wystąpiłby do organów celnych o uznanie tego zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i wniósł o jego weryfikację w zakresie rodzaju towaru i jego taryfikacji. Strona takich działań nie podjęła, a wręcz przeciwnie sprzedawała kontrahentom odprawiony towar jako tkaninę. W tej sytuacji można wnioskować, że na podstawie JDA SAD [...] odprawiono tkaninę.
W trakcie postępowania celnego W. F. nie przedstawił wiarygodnego dokumentu, potwierdzającego jego stanowisko, że nieujawniona dzianina była objęta zgłoszeniem celnym nr [...] . Za taki wiarygodny dokument nie można uznać pisma kontrahenta zagranicznego dotyczącego faktury [...] zgodnie, z którym towar opisany w fakturze należy ująć w kategorii dzianiny. W braku takiego zapisu na fakturze [...] , późniejsze twierdzenie firmy zagranicznej nie znajduje potwierdzenia w ustalonym stanie faktycznym. W piśmie podano błędną datę faktury.
Twierdzenia strony mogłyby zostać potwierdzone następującymi dokumentami:
- specyfikacją towarową, która określiłaby ilość metrów bieżących na poszczególnych belach,
- konosamentem morskim,
- akredytywą, której numer podany został na fakturze zakupu /mogącą określać dokładne parametry towaru i jego cechy identyfikacyjne/.
Powyższe dokumenty nie zostały złożone przez stronę mimo wezwania organu. Nie jest prawdą, że konosament i specyfikacja zostały zatrzymane przez Urząd Celny w Warszawie. urząd ten nie mógł zatrzymać wyżej wymienionych dokumentów, gdyż strona w ogóle nie dołączyła ich do zgłoszenia celnego, o czym świadczy zapis w polu 44 JDA SAD /załączone dokumenty/.
W ocenie Dyrektora Izby Celnej nietrafny jest zarzut, iż organ celny narzucił biegłemu ocenę badanej próbki jako dzianiny. Biegły jako osoba bezstronna sam ustalił w opinii, że badana próbka towaru jest dzianiną.
Zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom strony zawiera uzasadnienie faktyczne.
W świetle art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są już innym dowodem. W niniejszej sprawie nie było konieczności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron z tego względu, że organ dysponował protokołami przesłuchania W. F. i T. F. pochodzącymi z akt postępowania karnego skarbowego. Fakt umorzenia przez Prokuraturę Rejonową Ł. - P. w Ł. dochodzenia prowadzonego przeciwko stronie nie ma wpływu na rozpoznanie sprawy przez organy celne w sprawie wymiaru cła. Przedmiotem postępowania celnego są zasady obrotu towarowego z zagranicy i obowiązki celne. Natomiast postępowanie karne zmierza do ustalenia winy, popełnienia przestępstwa i odpowiedzialności karnej. Postępowanie celne jest postępowaniem odrębnym od postępowania karnego. Wynik postępowania karnego nie oznacza zwolnienia podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą od obowiązków celnych. Kwestie istnienia lub nieistnienia winy po stronie podmiotu nie mają znaczenia dla postępowania celnego.
Jako nietrafny uznano także zarzut, iż organ celny pierwszej instancji nie wykonał zalecenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł zawartego w decyzji kasacyjnej z [...] nr [...] zgodnie, z którym należało ustalić, czy zgłoszona do odprawy tkanina była zapakowana w bele lub w inny sposób. Wiązało się to z koniecznością ustalenia prawidłowej gramatury towaru.
Zalecenie to zostało wykonane w dniu [...] . W drodze postanowienia wezwano stronę do przedstawienia dokumentów informacyjnych o sposobie opakowania towaru. Strona w piśmie poinformowała, że sprowadzony towar był w belkach, zaś zbiorczym opakowaniem był karton. Zapis w polu J SAD świadczy, o tym, że tkanina była na rolkach o długości 42, 40, 43 cm /po 4 rolki w kartonie/.
Organ celny wykluczył również możliwość, że gramatura towaru odprawionego /206g/m2/ zawiera wagę ewentualnych szpul i zbiorczego opakowania jakim jest karton. Gramaturę odprawionej tkaniny wyliczono w oparciu o wagę netto towaru /7.728 kg - pole 38 SAD/ i ilości metrów kwadratowych /37.500 m2 - pole 41 SAD/. Waga szpul i kartonów /tara/ wynosi 2.272 kg. Wagę tara otrzymano poprzez odjęcie od wagi brutto /10.000kg - pole 35 SAD/ wagi netto /7.728kg - pole 38 SAD/ i przy obliczaniu gramatury, waga ta jako waga tara nie była brana pod uwagę. Fakt, że gramatura odprawianej tkaniny wynosiła 206g/m2, a dzianiny wykrytej w ramach powtórnej kontroli celnej według opinii biegłego 190g/m2 stanowi dowód, że nie jest to towar tożsamy.
Zgodnie z protokołem rewizji celnej przeprowadzonej w dniu [...] w spółce cywilnej "A. " oznaczenia na pojedynczych belach posiadają metki z podaniem metrażu, szerokością, a niektóre posiadają nazwę "Alaba". Na metkach przytwierdzonych do bel brak było oznaczenia kraju pochodzenia. Natomiast na fakturze [...] załączonej do zgłoszenia celnego, na którą powołuje się strona widnieje oznaczenie towaru o treści TOKL /INDIA/, a do zgłoszenia załączono świadectwo koreańskiego pochodzenia towaru. Kierując się nazwą towaru oraz krajem pochodzenia nie można stwierdzić, że ujawniona dzianina jest towarem opisanym w fakturze [...] .
Strona w dniu 16 października 2002 roku zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wniosła o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie przepisów art. 122 i 199 Ordynacji podatkowej, sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz błędną jego wykładnią, naruszenie zasad kontroli celnej.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organy celne działały w sposób naruszający zasady prawdy obiektywnej oraz zupełności postępowania dowodowego.
Nie zostało udowodnione, iż towar zajęty w dniu [...] nie jest tożsamy z towarem, który został zakupiony od firmy "B. Co. Ltd /faktura nr [...] z dnia [...] /, przedstawiony do odprawy celnej i dopuszczony do obrotu według JDA SAD nr [...] w dniu [...] .
Kolejną budzącą sprzeciw okolicznością jest to, że organy nie uwzględniły faktu umorzenia przez Prokuraturę prowadzonego dochodzenia, z powodu nie popełnienia przez W. F. zarzucanego mu czynu z art. 86 § 3 kodeksu karnego skarbowego oraz czynu z art. 91 § 3 kodeksu karnego skarbowego.
W postępowaniu I instancji organ odmówił stronie dopuszczenia dowodu z przesłuchania stron na okoliczność ustalenia tożsamości odprawionego towaru. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia podano, iż w postępowaniu karnym, prowadzonym w sprawie nr [...] , został przeprowadzony dowód z przesłuchania W. F. i T. F. i że okoliczności te mogą być wykorzystane w postępowaniu celnym dla ustalenia okoliczności faktycznych w sprawie. Tymczasem nie został wzięty pod uwagę dowód z zeznań stron z postępowania karno skarbowego. Nie sposób ustalić motywów jakimi kierował się organ uznając, iż tylko jeden z dwóch środków dowodowych o podobnym stopniu prawdopodobieństwa, może stanowić źródło informacji w sprawie.
Dla zgodności z zasadą prawdy materialnej, wskazano w art. 122 Ordynacji podatkowej, organ powinien dokonać szczegółowej analizy materiału dowodowego zebranego w toku postępowania karnego. Jest to również konsekwencją treści art. 180 § 1 ust 1 zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy., a nie jest sprzeczne z prawem.
Organ celny prowadząc postępowanie błędnie zinterpretował art. 210 § 1 pkt 1 i art. 9 § 2 Kodeksu celnego. Przepisy te nie mogą mieć zastosowania do sytuacji, w której brak niewątpliwych ustaleń okoliczności faktycznych wynika z niedołożenia należytej staranności przez organ.
Wskazana w art. 9 § 2 kodeksu celnego niemożność ustalenia okoliczności, oznacza jedynie taką sytuację, gdy mimo rzetelnego i szczegółowo przeprowadzonego postępowania dowodowego nie da się dokonać bezspornych ustaleń faktów i wynika to z przyczyn obiektywnych.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając że zarzuty podniesione przez stronę są bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądu administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269/ - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Decyzja stosownie do art. 145 § 1 ust 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi:
1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
2. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania,
3. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, gdyż zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa materialnego i postępowania.
Organy celne prowadząc postępowanie podjęły wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Z ich inicjatywy przeprowadzone zostało wnikliwe postępowanie dowodowe: przesłuchano świadków, przeprowadzono dowód z opinii biegłego z zakresu włókiennictwa, zgromadzono i przeanalizowano dokumenty złożone przez stronę. Organ I instancji prowadząc powtórnie postępowanie, po wydaniu decyzji kasacyjnej przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł wykonał wszystkie wytyczne zawarte w decyzji organu odwoławczego. W ocenie Sądu nie doszło w trakcie rozpatrywania sprawy do naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej. Również nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 199 Ordynacji podatkowej. Powołany przepis w dacie wydania zaskarżonej decyzji miał następujące brzmienie: "Jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ podatkowy przesłuchuje stronę po wyrażeniu przez nią zgody. Do przesłuchań stosuje się przepisy dotyczące świadka."
Zebrany w toku postępowania obszerny materiał dowodowy organ zasadnie uznał za wystarczający do wydania decyzji. Dlatego też, odmowa dopuszczenia dowodu z przesłuchania stron nie naruszała zasad postępowania dowodowego. Tym bardziej, że organ dysponował protokołami przesłuchań wspólnika spółki "A.", przeprowadzonych w trakcie postępowania karnego skarbowego.
Organ II instancji trafnie uznał, iż umorzenie przez Prokuraturę dochodzenia skierowanego przeciwko W. F. nie może mieć wpływu na treść orzeczenia w sprawie celnej, której przedmiotem jest wymiar należności celnych. Przyczyną umorzenia przez Prokuraturę dochodzenia było ustalenie braku istnienia okoliczności świadczących o winie umyślnej W. F. Tymczasem brak winy uczestnika postępowania celnego w rozumieniu przepisów prawa karnego nie ma wpływu na jego odpowiedzialność z tytułu nieopłaconego cła.
Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przez organy celne przepisów art. 9 § 2 i 210 Kodeksu celnego.
Kodeks celny w przepisie 9 § 2 wprowadza domniemanie, że towary zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny, gdy w trakcie kontroli celnej nie można ustalić, że wprowadzonym na polski obszar celny towarom, których ilość i rodzaj wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej, zostało nadane przeznaczenie celne zgodnie z przepisami prawa celnego. Strona skarżąca w trakcie postępowania nie przedstawiła dowodu, którym obaliłaby domniemanie, iż ujawniona podczas rewizji celnej dzianina jest towarem wprowadzonym nielegalnie na polski obszar celny.
Prowadzone przez organ celny I instancji postępowanie potwierdziło, że towar odprawiony na podstawie JDA SAD [...] nie jest towarem ujawnionym podczas rewizji.
Sąd nie podzielił opinii skarżącego, dotyczącej naruszenia przez organy zasady swobodnej oceny dowodów. Zgromadzony materiał dowodowy oceniony został w sposób dokładny, zaś wnioski wysnute przez organy należy uznać za logiczne i trafne. Organy analizując materiał dowodowy uwzględniły wszystkie rozbieżności występujące między oświadczeniami strony, a zgromadzonymi dowodami z dokumentów i opinii biegłego. Trafnie ustaliły między innymi iż do zgłoszenia załączono świadectwo koreańskiego pochodzenia towaru, zaś na fakturze znajduje się oznaczenie towaru KL /INDIA/. Ponadto gramatura tkaniny różniła się od gramatury dzianiny wykrytej podczas powtórnej kontroli celnej.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi oddalił skargę.