I SA/Łd 201/25

I SA/Łd 201/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-06-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Cisowska-Sakrajda
Grzegorz Potiopa /sprawozdawca/
Joanna Grzegorczyk-Drozda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 i art. 274b o.p., art. 217, art. 219, art. 210 § 4 i art. 125 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 361
art. 87 ust. 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi J. W. spółka jawna z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 6 marca 2025 r. nr 1001-IOV-3.4033.2.2025.5.U08.JT w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2024 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 201/25
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 6 marca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej także: DIAS), po rozpatrzeniu zażalenia J. W. Spółka jawna w Ł.(dalej także: strona, spółka lub skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty z dnia 13 grudnia 2024 r. w sprawie przedłużenia do 30 czerwca 2025 r. terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2024 r. w kwocie 20.000 zł.
W uzasadnieniu tego postanowienia Dyrektor wskazał, że w dniu 24 kwietnia 2024 r. strona złożyła deklarację \/AT-7 (plik JPK_V7M) za marzec 2024 r., wykazując nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 43.161 zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni kwotę 20.000 zł, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy kwotę 23.161 zł.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty (dalej także: NUS) powziął wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia przez spółkę podatku od towarów i usług za marzec 2024 r. i w związku z koniecznością dokonania weryfikacji zasadności zadeklarowanego zwrotu, postanowieniem z dnia 13 grudnia 2024 r. przedłużył termin nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za ww. okres rozliczeniowy do dnia 30 czerwca 2025 r.
W toku czynności sprawdzających Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty podatkowy ustalił, że w marcu 2024 r. głównymi wystawcami faktur na rzecz strony były Spółki z o.o.: N. i M..
Jednocześnie organ I instancji wskazał, mając na względzie ustalenia za poprzednie okresy rozliczeniowe, tj. za grudzień 2023 r. i za styczeń 2024 r., że podjęte czynności wykazały znaczący wzrost udziału sprzedaży leków recepturowych w sprzedaży ogółem. Dodatkowo w treści ww. postanowienia wskazano, że w toku kontroli podatkowej za okresy od maja 2023 r. do stycznia 2024 r., jak i w trakcie czynności sprawdzających prowadzonych za te okresy rozliczeniowe ujawniono, że na wnioskowaną kwotę zwrotu bezpośredniego za grudzień 2023 r. i za styczeń 2024 r. miała wpływ m.in, różnica pomiędzy nabyciem towarów opodatkowanych stawką 23 %, a dostawą towarów opodatkowanych stawką 8 %.
W wyniku analizy struktury zakupów i sprzedaży, przedłożonych do kontroli dokumentów podatkowych oraz treści zeznań złożonych przez wspólników spółki Naczelnik Pierwszego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty powziął szereg wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia podatku od towarów usług za okresy objęte kontrolą podatkową. Rozstrzygnięcie wszystkich wątpliwości dotyczących rzetelności transakcji wykazanych przez Spółkę w okresach od maja 2023 r. do stycznia 2024 r. oraz zasadność wykazanego zwrotu podatku za te miesiące powoduje konieczność zweryfikowania rozliczeń strony za te okresy rozliczeniowe.
Organ I instancji podkreślił również, że na kwotę zwrotu za marzec 2024 r. bezpośredni wpływ mają rozliczenia za wcześniejsze miesiące, które objęte są kontrolą. Weryfikacja rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2023 r. i styczeń 2024 r. nie zakończyła się, dlatego też ww. postanowieniem z dnia 13 grudnia 2024 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty przedłużył termin nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za marzec 2024 n do dnia 30 czerwca 2025 r. Tym samym NUS uznał, że weryfikacja zasadności zwrotu podatku za ww. miesiąc jest obecnie procedowana w ramach czynności sprawdzających.
Nie godząc się z ww. postanowieniem pełnomocnik strony, pismem z dnia 23 grudnia 2024 r. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i dokonanie wnioskowanego zwrotu podatku za ww. okres rozliczeniowy.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem z dnia 6 marca 2025 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji.
DIAS podzielił wątpliwości organu I instancji, co do zasadności zwrotu deklarowanego przez stronę podatku za marzec 2024 r. Wyjaśnił, że w celu oceny zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, powstałej z tytułu ww. transakcji - organ podatkowy jest obowiązany rzetelnie ustalić stan faktyczny dotyczący tych transakcji. Mając powyższe na uwadze organ I instancji wystąpił do kontrahentów uczestniczących w dostawach komponentów do wytworzenia leków recepturowych, będących zarówno bezpośrednimi dostawcami tych składników na rzecz strony, jak i podmiotów występujących na wcześniejszych etapach dostaw komponentów. W opinii organu odwoławczego uzasadnienie skarżonego postanowienia przekonuje, że z podanych powyżej względów Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty powziął uzasadnione wątpliwości co do zasadności zwrotu deklarowanego podatku. Organ podatkowy w zaskarżonym postanowieniu, przedłużając termin zwrotu podatku od towarów i usług, wskazał na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie, przedstawił istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wyjaśnił, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. DIAS podkreślił ponadto, że przesłanką do wydania kwestionowanego postanowienia nie był sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki do zwrotu, jak sugeruje strona, lecz obiektywne wątpliwości, co do zasadności zwrotu. Organ II instancji zaakcentował, że nie chodzi o przesłanki mające charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu czy stawianiu podatnikowi finalnych zarzutów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że na tym etapie postępowania organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Mając powyższe na uwadze organ za całkowicie niezasadne uznał zarzuty zażalenia, dotyczące niewskazania przez organ I instancji jakiegokolwiek argumentu, który przemawiałby za koniecznością przedłużenia terminu zwrotu wykazanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2024 r.
W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, podnosząc zarzuty naruszenia:
1) art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie jest wnikliwy i szybki, nie posługując się przy tym możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, co narusza zasadę szybkości i prostoty postępowania podatkowego określoną w tym przepisie;
2) art. 127 Ordynacji podatkowej - poprzez powoływanie się w zaskarżonym postanowieniu na okoliczności, takie jak brak refundacji z Narodowego Funduszu Zdrowia za dwutygodniowy okres lipca 2023 r., które to okoliczności nie zostały wskazane jako podstawa przedłużenia terminu zwrotu VAT w postanowieniu organu I instancji, co narusza zasadę dwuinstancyjności, gdyż skarżąca nie miała możliwości odniesienia się do tych kwestii w toku postępowania podatkowego, zaś kwestie te były rozpatrywane jedynie przez organ w jednej instancji (w tym przypadku; tylko przez organ II instancji);
3) art. 210 § 4 w zw. z art. 217 oraz 219 Ordynacji podatkowej - poprzez brak wskazania pomimo dość rozbudowanego opisu sprawy zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - konkretnych przyczyn, rzeczywiście uzasadniających odmowę dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym;
4) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239, art. 274b Ordynacji podatkowej i art. 87 ust. 2 ustawy o VAT - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy zasadność zwrotu VAT w rzeczywistości nie wymaga dodatkowej weryfikacji, a tym samym ponownego przedłużenia terminu zwrotu VAT, gdyż organy już dysponują wystarczająca wiedzą na temat realizowanych transakcji, jak również w sprawie został zgromadzony obszerny materiał dowodowy.
Pełnomocnik skarżącej wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów z dokumentów;
1) przelewów na rachunek bankowy należący do spółki - na okoliczność otrzymywania przez stronę regularnych refundacji z Narodowego Funduszu Zdrowia w związku z wykonywanymi lekami recepturowymi;
2) sprawozdań finansowych za 2023 r. spółek; N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i M1. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - dawniej M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) – na okoliczność prowadzenia przez te spółki od wielu lat działalności gospodarczej w branży farmaceutycznej, która to działalność przynosi im regularne zyski, co oznacza, że podmioty te - jako dostawcy skarżącej - są rzetelnymi i wiarygodnymi kontrahentami.
3) potwierdzenia przelewu dotyczącego otrzymanego zwrotu VAT za 02/2024 - na okoliczności otrzymania przez spółkę zwrotu VAT z Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty za miesiąc luty 2024 r., w którym to miesiącu spółka również przeprowadzała transakcje z podmiotami wskazanymi w pkt 2 oraz dokonywała sprzedaży leków recepturowych, a co za tym idzie - transakcje te nie budziły wątpliwości Urzędu Skarbowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia 29 maja 2025 r. strona, uzupełniając argumentację dotyczącą zarzutu naruszenia art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, zwróciła uwagę na wydane wobec niej postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty z dnia 8 maja 2025 r. przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do 31 marca 2026 r. Kopię tego postanowienia załączono do pisma.
Pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 13 czerwca 2025 r. wniósł o dopuszczenie dowodów w postaci potwierdzeń uzyskanych od domów pomocy społecznej, na okoliczność wykonywania i dostarczania leków przez skarżącą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.), postanowił oddalić wnioski dowodowe zarówno sformułowane w skardze, jak i złożone na rozprawie, z uwagi na to, że dotyczą kwestii, które są poruszane w sprawach z zakresu wymiaru podatku i nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w postępowaniach objętych skargami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, organ odwoławczy nie naruszył prawa w sposób prowadzący do uchylenia zaskarżonego aktu.
Istota sporu, wyrażona zarzutami skargi i jej argumentacją oraz w pismach procesowych, sprowadza się do, czy organ podatkowy zasadnie przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2024 r.
Zgodnie z art. 87 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 5b, 6, 6a i 6d, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, sporządzonego na piśmie, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu.
Stosownie do art. 87 ust. 2 zdanie drugie i trzecie powołanego aktu, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.
Orzecznictwo sądów administracyjnych na tle art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT stoi na stanowisku, że zastosowanie tego przepisu opiera się na uznaniu administracyjnym, przy czym jest ono limitowane okolicznością w postaci stwierdzenia, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Stwierdzenie to powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Przewidziany warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny (tak: wyrok NSA z 05 października 2016 r., I FSK 87/15). Sąd podkreśla również, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 października 2008 r., K 16/07 uznał, że art. 87 ust. 2 ustawy VAT (w brzmieniu obowiązującym w 2008 r.) jest zgodny z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 Konstytucji. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny rozważał także zgodność tej regulacji z prawem unijnym, w szczególności dyrektywą 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. nr 347, poz. 1). Powołując się na orzecznictwo TS (m.in. na wyrok z 18 grudnia 1997 r., w sprawach połączonych Garage Molenheide, C-286/94; Peter Schepens, C-340/95; Bureau Rik Decan-Business Research & Development NV, C-401/95 i Sanders BVBA, C-47/96) TK uznał, że prawo unijne dopuszcza przedłużenie terminu zwrotu podatku w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku. Trybunał nie zakwestionował więc instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku, wskazując m.in. na cel jej przyjęcia, którym jest "(...) możliwość kontroli przez organy podatkowe, że wykazywana przez podatnika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym jest zgodna z rzeczywistością". Regulacja ta ma służyć zwalczaniu oszustw podatkowych i nadużyć. Kwestionowany przepis powinien być traktowany jako jeden z instrumentów równoważenia praw podatnika i interesów Skarbu Państwa.
W świetle zatem art. 87 ust. 2 ustawy VAT przedłużenie terminu zwrotu jest możliwe, gdy jego zasadność wymaga dodatkowej weryfikacji (sprawdzenia). Rozwiązanie to ma służyć zabezpieczeniu interesów budżetu Państwa i unikaniu dokonywania zwrotów, które w wyniku późniejszych działań administracji podatkowej mogłyby okazać się nienależnymi. Przepis art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT nie zawiera konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu. Wystarczy więc powzięta przez organ podatkowy wątpliwość co do zasadności zwrotu (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2384/15).
Co istotne, w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu (por. wyrok NSA z 11 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2127/13). Chodzi natomiast o sytuacje, gdy istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014 r., I FSK 610/13).
Artykuł 87 ust. 2 ustawy o VAT w omawianym zakresie znajdują oparcie w treści art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.), zgodnie z którym państwa członkowskie mogą, poza obowiązkami wymienionymi w tytule XI tej dyrektywy, nakładać inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym. Procedura dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku jest zatem dopuszczalna, a jej celem jest przede wszystkim ochrona interesów budżetowych Skarbu Państwa przed próbą wyłudzenia nienależnych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym.
W ocenie Sądu postanowienie przedłużające termin zwrotu podatnikowi podatku od towarów i usług, powinno wskazywać konkretne przyczyny konieczności dokonania dodatkowej weryfikacji zasadności tego zwrotu i zawierać w tym względzie należyte uzasadnienie. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy wywiązał się tych powinności wskazując, iż wątpliwości dotyczące zasadności zwrotu podatku naliczonego nad należnym wynikają między innymi z ustaleń organu poczynionych w ramach czynności sprawdzających dotyczących kontrahentów strony skarżącej, zwłaszcza związanych z nabywaniem przez spółkę komponentów do produkcji leków recepturowych (znaczny wzrost od maja 2023 r.) w związku ze ekspansją realizacji recept na tego rodzaju leki. Nabycia te były dokonywane przede wszystkim od spółek N. i M., zaś organ drugiej instancji w zaskarżonym postanowieniu podzielił stanowisko Naczelnika Pierwszego Urzędu skarbowego Łódź-Bałuty w Łodzi odnoszące się zarówno do ustaleń poczynionych w trakcie czynności sprawdzających, jak też czerpiąc z ustaleń poczynionych w toku kontroli podatkowej, a zatem procedury w ramach której weryfikowana jest sama zasadność zwrotu.
Sąd nie ma zastrzeżeń w odniesieniu do ustaleń oraz wniosków organów poczynionych na ww. podstawie, które dotyczyły głównie przebiegu transakcji z wymienionymi podmiotami (jak też innymi podmiotami), czynionych przez stronę zakupów oraz wykazanych podstaw do refundacji. Należy podkreślić, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego za marzec 2024 r. wynika, iż w okresie od 1 maja 2023 r. do 29 lutego 2024 r. spółka zrealizowała 3208 sztuk recept na leki recepturowe, które zostały wystawione przez jednego lekarza, przy czym w grudniu 2023 r. zrealizowanych zostało 1000 recept. Realizowane recepty były wystawiane dla pacjentów znajdujących się w domach opieki w całej Polsce (co potwierdzają, w swoich zeznaniach, wspólnicy spółki: J. W. - przesłuchanie w dniu 23 maja 2024 r. i A. C. - przesłuchanie w dniu 11 czerwca 2024 r.). Recepty na leki recepturowe zostały wystawione dla pacjentów znajdujących się w domach opieki: w W., R., G., P., P. , O., K., H., P., C., P., K., P., S., D., R., C., N., W., W., Ł., Ś., P., L., W., J., B., N., S., Ł., K., J., W., G.. Wątpliwość wzbudziło nie tylko wystawienie recept dla pacjentów przebywających w różnych domach opieki społecznej na terenie całego kraju, przez ograniczoną liczbę lekarzy, ale również przedstawione przez wspólników okoliczności przekazywania recept do skarżącej oraz odbioru gotowych leków. J. W. zeznał, że recepty były przywożone przez kierowców DPSów - ale ich imion i nazwisk nie pamięta; zeznał również, że recepty były też przesyłane mailowo; kierowcy również odbierali leki i paragony - pod koniec tygodnia; płacili też za część wnoszoną przez pacjenta; należności za leki regulowane były wyłącznie gotówką. A. C. także zeznała, że ze strony DPSów nikt się nie kontaktował ze spółką w sprawie leków recepturowych oraz, że jedynym kontaktem jest osoba, której imienia i nazwiska nie pamięta, do której wspólnicy spółki dzwonią informując, że leki są gotowe do odbioru. A. C. nie wiedziała kto przyjeżdżał po odbiór leków, wskazując, że zasadą był obiór leków po wcześniejszym umówieniu terminu odbioru czyli po wcześniejszym zgłoszeniu telefonicznym do nieznanej jej osoby.
Poczynione przez organy ustalenia obejmowały również udzielone przez NFZ informacje, że w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami przekazano do organów ściągania zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez J. W., jako wspólnika skarżącej, co doprowadziło do wszczęcia przez Prokuraturę Rejonową Ł. postępowania dotyczącego oszustwa na szkodę Narodowego Funduszu Zdrowia. NFZ w piśmie z dnia 21 października 2024 r. poinformował, że: "czynności analityczne wskazywały na bardzo poważne nieprawidłowości w obszarze refundacji leków recepturowych dotyczących główne szeregu aptek z obszaru województwa łódzkiego, w tym Apteki mgr farm. J. W. (...) i czynne uczestnictwo w procederze wyłudzania wielomilionowej refundacji w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co najmniej 5 lekarzy (...), w dniu 27 marca 2024 r. złożył do Prokuratury Krajowej w W. obszerne zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Przedmiotowe zawiadomienie prezesa NFZ dotyczyło wyłudzenia w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2023 r. refundacji za leki recepturowe na kwotę nie mniejszą niż 60.174.625,80 zł. Zawiadomieniem o przestępstwie została objęta m.in. ww. apteka. Ustalono, ze sama tylko wartość refundacji leków recepturowych wytworzonych w Aptece mgr farm. J. W. (...), w związku z receptami wystawionymi przez J. J. wyniosła 6.189.260,12 zł. Zawiadomienie Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 27 marca 2024 r. zostało przesłono przez Prokuraturę Krajową w W. do Prokuratury Okręgowej w P., która włączyła je, z uwagi na łączność przedmiotowo-podmiotową do uprzednio wszczętego śledztwa [...]".
Dla oceny faktycznego przebiegu i rzeczywistości transakcji, jest również istotna przekazana przez NFZ informacja o gwałtownym spadku refundacji leków recepturowych po wyznaczeniu od 1 stycznia 2024 r. limitu finansowania dla surowców farmaceutycznych oraz zmianie sposobu naliczania marży za lek recepturowy, z której wynika, że:
- w styczniu 2024 r. spółka, w której obserwowano wzmożony obrót lekami recepturowymi odstąpiła od masowego wykonywania preparatów dla pacjentów będących pensjonariuszami domów opieki,
- od lutego 2024 roku, refundacja w Aptece w obszarze leku recepturowego ponownie zaczęła wzrastać. NFZ wyjaśnił, że w wycenie sprawozdanego przez Aptekę leku recepturowego, uwagę zwraca wysoka cena zakupu opakowania z hurtowni farmaceutycznej, które nie są objęte limitem. Apteka sprawozdaje drogie leki recepturowe, w przypadku których opłata pacjenta oscyluje w granicach ryczałtu, natomiast cały koszt finansowania przeniesiony zostaje na NFZ. Dodatkowo NFZ wskazał, że zawyżanie wartości leku kształtowane jest również przez wykorzystaniu surowców farmaceutycznych nieobjętych limitem (np. Linomag, Clindamycini hydrochloridum).
Zdaniem Sądu wszystkie powyższe czynności zmierzały w istocie do ustalenia rzeczywistego przebiegu transakcji w związku z powstałymi wątpliwościami i nie wykraczały poza wynikający z przepisów obowiązek przeprowadzenia należytej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Sąd podkreśla, że lektura podnoszonych w skardze argumentów prowadzi do wniosku, że skarżąca zdaje się nie dostrzegać argumentacji, przytaczanej przez organy obu instancji, zwłaszcza wnikliwie przedstawionej w zaskarżonym postanowieniu, że dopiero całość okoliczności dotyczących dokonywanych przez stronę transakcji daje obraz uzasadnionych wątpliwości, co do zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2024 r., a zatem jest podstawą do zastosowania art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Wykazane przez organy wątpliwość dotyczyły nie tylko wystawienia recept dla pacjentów przebywających w różnych domach opieki społecznej na terenie całego kraju przez jednego lekarza, ale również przedstawionych przez wspólników okoliczności przekazywania recept do skarżącej spółki oraz odbioru gotowych leków, a także nieprawidłowości odnoszących do rozliczeń strony z NFZ. Z informacji uzyskanych przez organ od [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Ł. wynika, że realizacja recept przez Spółkę J. W. na lek recepturowy w okresie od 16 lipca 2023 r. do 31 lipca 2023 r. na kwotę refundacji 385.835,21 zł nastąpiła z naruszeniem obowiązujących przepisów dotyczących refundacji, zaś strona akceptując te ustalenia skorygowała kwotę ww. refundacji w wysokości 385.835,21 zł, usuwając kwestionowane przez NFZ recepty na leki recepturowe. NFZ podkreślał jednocześnie, że apteka ta wyróżnia się dynamicznie rosnącą refundacją na leki recepturowe przeznaczone dla pensjonariuszy domów pomocy społecznej w poszczególnych okresach począwszy od drugiej połowy maja 2023 r. Dodatkowo skarżąca zdaje się nie dostrzegać okoliczności wszczęcia przez Prokuraturę Rejonową Ł. postępowania dotyczącego oszustwa, na skutek wystosowanego przez NFZ zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa przez J. W. jako wspólnika spółki jawnej, co z oczywistych względów samo w sobie rodzi uzasadnione wątpliwości, co do przeprowadzanych przez stronę transakcji.
W tym miejscu Sąd podkreśla raz jeszcze, że art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie uzależnia możliwości przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT od wykazania przez organ, że zwrot ten jest nienależny, lecz od uznania, że konieczna jest weryfikacja (sprawdzenie zasadności) tego zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny, ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Organ obowiązany jest natomiast wykazać, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok NSA z 11 lutego 2015 r., I FSK 2058/13, Lex nr 1677015).
Tak więc przesłanki do wydania zaskarżonego postanowienia nie stanowi, jak to stara się przedstawić skarżąca, sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki do zwrotu, ale istniejące i właściwie wykazane wątpliwości co do zasadności zwrotu. Nie chodzi tu o dowody świadczące o nieprawidłowościach w rozliczeniu czy stawianiu stronie konkretnych zarzutów. Jak podkreśla orzecznictwo sądowo - administracyjne, na tym etapie postępowania organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego: z 30 listopada 2022 r, I FSK 749/19; z 20 października 2022 r., I FSK 2089/18: z 11 sierpnia 2022 r, I FSK 686/22, z 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt I FSK 960/20 oraz z 10 lutego 2023r. sygn. akt I FSK 1810/22).
Wbrew zarzutom skargi - przedstawiony w zaskarżonym postanowieniu opis podjętych czynności oraz ustalenie, że w dacie wydania przez organ I instancji postanowienia (w dniu 12 grudnia 2024 r.) Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty nie otrzymał m.in. odpowiedzi na wystosowane wezwania do kontrahentów uczestniczących w dostawach komponentów do wytworzenia leków recepturowych, będących zarówno bezpośrednimi dostawcami tych składników na rzecz strony, jak i podmiotów występujących na wcześniejszych etapach dostaw komponentów oraz odbiorców leków recepturowych - świadczy o tym, że badanie zasadności deklarowanego zwrotu przedłużenia terminu jego zwrotu. Ponadto, jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, na zadeklarowaną przez stronę kwotę zwrotu za marzec 2024 r. mają wpływ rozliczenia z poprzednich okresów rozliczeniowych, w których spółka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.
Sąd - oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia – wziął stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie jego wydania, tj. wynikający z akt administracyjnych. Sądy administracyjne jako sądy o kasatoryjnych kompetencjach nie posiadają uprawnienia do zastępowania organów administracji publicznej i zamiast nich rozstrzygania sprawy, co wiązałoby się z podejmowaniem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ponadto w sprawach opartych, jak sprawa przedłużenia zwrotu podatku VAT, na uznaniu administracyjnym kompetencje sądów administracyjnych są ograniczone do oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz oceny zgromadzonych dowodów. Oznacza to, iż sądy te mogą zakwestionować rozstrzygnięcie zaskarżonego aktu jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa procesowego i to o ile miało ono wpływ na wynik sprawy. Poza ich oceną pozostaje wybór rozstrzygnięcia – przedłużenie lub nie terminu zwrotu VAT-u. Tymczasem z uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego wynika, co pomija skarżąca, że podstawą przedłużenia terminu do dokonania zwrotu były przede wszystkim poczynione ustalenia dotyczące m.in. kontrahentów skarżącej, tj. wezwania do złożenia stosownych wyjaśnień, dokonanie przesłuchań oraz wyjaśnienia części odbiorców leków recepturowych. Organ ten na moment wydawania postanowienia ocenia, czy były podstawy faktyczne do przedłużenia terminu zwrotu i późniejsze okoliczności nie mają wpływu na te ocenę. Chybione są zatem zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że brak było podstaw do wydania postanowienia w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za ten miesiąc, a organ odwoławczy nie dokonał własnej oceny stanu faktycznego i prawnego.
W zaskarżonym postanowieniu prawidłowo wykazano, zdaniem Sądu, potrzebę przedłużenia terminu dokonania zwrotu, z uwagi na istniejące wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku, o czym stanowi art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Zaskarżone postanowienie spełnia zatem wymagania przewidziane w art. 217 § 2 o.p. Wszystkie te okoliczności wzięte pod uwagę razem i w całokształcie dały podstawę do powzięcia wątpliwości o prawidłowości wykazanego zwrotu.
Sąd jednocześnie zwraca uwagę, że w przypadku niesłusznego wstrzymania zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym, gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże zasadność zwrotu nadwyżki podatku, podatnikowi wypłaca się należną kwotę zwrotu powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty (art. 87 ust 2 zd. trzecie ustawy o VAT). Interesy finansowe spółki są zatem w taki sposób zabezpieczone.
Niezasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące braku wskazania przez organy podatkowe obu instancji jakiegokolwiek argumentu, który przemawiałby za koniecznością przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT. A argumentacja zawarta w skardze świadczy jedynie o braku akceptacji ustaleń poczynionych przez organy podatkowe i stanowi wyłącznie subiektywny punkt widzenia sprawy. Jednocześnie strona w zarzutach skargi nie polemizuje z poczynionymi przez organ ustaleniami, a jedynie powołuje się na okoliczności/dowody, które nie są kwestionowane przez organy podatkowe (m. in. w zgłoszonych w skardze wnioskach dowodowych).
W tej sprawie przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym za marzec 2024 r. jest uzasadnione okolicznościami sprawy, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza wskazanych w skardze przepisów ustawy o VAT, gdyż organ wskazał na istnienie wątpliwości, co do zasadności żądanego zwrotu podatku wynikającego z ze złożonego przez podatnika JPK_V7M.
Sąd uznał więc, że organy podatkowe nie naruszyły zarówno wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, jak i przepisów ordynacji podatkowej. Dopuszczone prawem przedłużenie terminu zwrotu podatku i prowadzenie weryfikacji rozliczenia podatnika w toku czynności sprawdzających nie może być odbierane jako naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), czy też naruszenie zasad: legalizmu (art. 120 o.p.). Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest wyczerpujące i jasne, wywody logiczne, spójne i mające oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, a organ odwoławczy wskazał i rozważył okoliczności, które uzasadniały konieczność przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku w ramach obowiązku wynikającego z treści art. 127 o.p. W konsekwencji niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 274b o.p., art. 217 oraz art. 219 oraz art. 210 § 4 i art. 125 § 1 o.p. w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. W przypadku przepisów procesowych nie wystarczy jedynie zarzucenie ich naruszenia, lecz konieczne jest wykazanie wpływu tego naruszenia na wynik rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to obowiązek skarżącego wykazania związku między zarzucanym naruszeniem przepisu procesowego a treścią rozstrzygnięcia. Samo naruszenia przepisu procesowego, przykładowo statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego, a objętą zarzutem skargi, nie prowadzi automatycznie do wadliwości aktu administracyjnego. Strona skarżąca związku takiego nie wykazała w skardze i jej argumentacji, ani w piśmie procesowym. Ograniczyła się jedynie do zarzucenia organowi odwoławczemu naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych i przedstawienia własnej subiektywnej oceny okoliczności faktycznych sprawy. Sąd z urzędu również nie dostrzega, aby taki potencjalnie związek zaistniał. Strona skarżąca nie podważyła zatem poczynionych przez organy ustaleń faktycznych i ich oceny. W konsekwencji ustalenia te są wiążące w procesie subsumpcji normy materialnoprawnej w ustalonych przez organy okolicznościach faktycznych.
Sąd stwierdza, wbrew argumentacji zawartej w piśmie procesowym z 29 maja 2025 r., że zasada szybkości i prostoty postępowania podatkowego wyrażona w art. 125 § 1 o.p. nie może być rozumiana jako modyfikacja uregulowań zawartych w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, która stanowi podstawę prawną do wydania zaskarżonego postanowienia. Przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie zawiera ograniczenia czasowego, nakazującego organowi dokonania zwrotu podatku VAT w określonym okresie (np. rok). Ustawodawca również nie zakreśla maksymalnej liczby postanowień wydanych na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Wydanie zatem ponownego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu - pod warunkiem wykazania, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania - jest dopuszczalne.
Niezależnie od tego Sąd podkreśla, że art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie można wykładać, w taki sposób, który niweczyłby spełnienie celu tego przepisu, tj. umożliwienie organowi podatkowemu tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku, do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie (por. wyrok NSA z 30 listopada 2022 r., I FSK 749/19). A załączone do pisma z 29 maja 2025 r. postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty z dnia 8 maja 2025 r. przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należny za luty 2025 r. do 31 marca 2026 r. zawiera argumentację, która tak naprawdę wspiera tezę o zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Organ podatkowy zwrócił bowiem uwagę, że podobnie jak i za inne okresy (w tym marzec 2024 r.) znaczną część nabyć od spornych kontrahentów strony stanowią komponenty do produkcji leków recepturowych oraz opakowania. Przy czym z wyliczeń wynika, że stosunek łącznego udziału wartości komponentów do wartości zakupywanych opakowań wynosi 35,41 % do 64,59 %. Uwzględniając to, organ zauważył niepokojące zjawisko nabywania przez spółkę opakowań do leków recepturowych mających znaczną wartość w stosunku do surowca farmaceutycznego, z którego wykonywane są leki recepturowe, w kontekście wprowadzenia od stycznia 2024 r. limitów refundacji na surowce farmaceutyczne, przy jednoczesnym braku limitu na opakowania. Dodatkowe wątpliwości wzbudził fakt, że Fundacja Rozwoju Farmacji Polskiej, która jest płatnikiem faktur dokumentujących sprzedaż leków recepturowych na rzecz pensjonariuszy Domów Pomocy Społecznej mieści się pod adresem [...], [...] Ż., tożsamym z adresem .N. sp. z o.o. jako głównego dostawcy opakowań i surowców do produkcji leków recepturowych, a także jest powiązana osobowo ze wskazanym dostawcą komponentów i opakowań służących do produkcji leków recepturowych przez Skarżącą.
Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
W świetle tego przepisu przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Po drugie, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Złożony wniosek dowodowy nie spełnia przesłanek pozwalających na przeprowadzenie z dowodu z załączonych dokumentów przed sądem administracyjnym. Załączone przez skarżącą do skargi dowody pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy – dotyczą one okoliczności, które były przedmiotem analizy organów na podstawie innych dowodów, o czym świadczy treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
Ale też organy podatkowe w żaden sposób nie kwestionowały faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez spornych kontrahentów spółki, jak również wywiązywania się przez nich z obowiązków nałożonych ustawą o rachunkowości. Innymi słowy, organy podatkowe nigdy nie kwestionowały istnienia tych podmiotów czy też zasad, na jakich spółki te funkcjonowały od strony formalnej. Organy w żaden sposób nie negowały faktu wpisania do KRS i rzeczywistej działalności wymienionych we wniosku spółek i składania przez te podmioty sprawozdań finansowych.
Wobec tego wniosek o przeprowadzenie dowodu z rocznych sprawozdań finansowych Spółek N. i M1. (poprzednia nazwa M.), na okoliczność potwierdzenia, że te podmioty od wielu lat prowadzą działalność gospodarczą w branży farmaceutycznej, a zatem są rzetelnymi i wiarygodnymi kontrahentami nie wnosi zatem nic istotnego do tej sprawy.
Z kolei przedłożona historia rachunków bankowych spółki na okoliczność rozliczenia przez NFZ refundacji leków za okresy od stycznia 2024 r. do marca 2025 r. nie oznacza jeszcze, że strona w zestawieniach zbiorczych wykazała prawidłowe kwoty refundacji leków recepturowych. NFZ poinformował przecież, że w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami przekazał do organów ścigania zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez J. W. jako wspólnika spółki. W tej sprawie Prokuratura Rejonowa Ł. wszczęła postępowanie dotyczące oszustwa okoliczności ujawnionych w zebranym materiale dowodowym. Ponadto spółka realizowała transakcje również z innymi podmiotami. Rozliczeń tych nie sposób powiązać z transakcjami z zakwestionowanymi spółkami.
Również dokonania przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty zwrotu za luty 2024 r. na rachunek bankowy spółki nie ma wpływu na wynik tej sprawy, której rozstrzygnięcie oparte zostało na okolicznościach i materiale dowodowym zgromadzonym w odniesieniu do tego konkretnego okresu rozliczeniowego.
Sąd nie uwzględnił również wniosków dowodowych złożonych na rozprawie w dniu 13 czerwca 2025 r. W postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwość prowadzenia dowodów jest wyjątkowa i obejmuje tylko dowód z dokumentów. Wszelkie dowody i wnioski dowodowe strona powinna składać we właściwym, merytorycznym postępowaniu, czyli przed organem, bo ten podmiot dokonuje oceny wniosku. Sąd takich kompetencji nie posiada, gdyż kontroluje tylko sposób działania organu. Rolą sądów administracyjnych nie jest zatem dokonywanie ustaleń faktycznych. To zadanie spoczywa na organach podatkowych i to toku postępowania podatkowego. Strona ma możliwość wnioskowania dowodów i przedstawieniami stosowanej argumentacji na poparcie własnych twierdzeń (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2020 r., I FSK 1025/20). Tym samym dokumenty te nie spełniały przesłanek pozwalających na przeprowadzenie z nich dowodów przed sądem administracyjnym.
Niezależnie od tego przedstawione przez stronę potwierdzenia, iż pensjonariusze poszczególnych DPS -ów otrzymywali leki wykonane przez skarżącą spółkę są na tyle ogólnikowe (brak wskazania szczegółowych danych dotyczących poszczególnych pacjentów oraz dokładnej liczby i wartości zakupionych przez nich leków), że nie można ich powiązać z lekami recepturowymi wykonanymi z surowców nabytych w spornych spółkach jako jednych w wielu kontrahentów skarżącej spółki. W efekcie wątpliwości budzi ich wartość dowodowa, nawet jeżeliby zostały przedstawione postępowaniu przed organem pierwszej lub drugiej instancji.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
AKE.