I SA/Łd 187/25

I SA/Łd 187/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-05-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Cisowska-Sakrajda
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Tomasz Furmanek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1242/25 - Wyrok NSA z 2026-01-22
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 228 par 1 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Dnia 13 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.), Protokolant st. asystent sędziego Maciej Dębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2025 roku sprawy ze skargi P. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 lutego 2025 r. nr 1001-IOV-1.4103.77.2024.10.U14.AD w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 187/25
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził, że odwołanie P. R. (dalej: skarżący, strona, podatnik) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź- Widzew z dnia 9 marca 2020 r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że w toku kontroli podatkowej oraz przeprowadzonego następnie postępowania podatkowego pracownicy Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew - pismami z 21 marca 2019 r. oraz z 29 listopada 2019 r. (doręczonymi w trybie art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 – dalej O.p.) - wezwali skarżącego do przedłożenia rejestrów sprzedaży oraz zakupów wraz z dokumentami źródłowymi za miesiąc styczeń 2014 r. Ponieważ podatnik nie przedstawił dokumentacji podatkowej za kontrolowany okres Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew wydał decyzję z 9 marca 2020 r., określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. w kwocie 82.631 zł. Decyzja ta została doręczona podatnikowi 25 marca 2020 r., w trybie art. 150 § 4 O.p.
Odwołanie od powyższej decyzji została nadane w placówce pocztowej w dniu 11 grudnia 2024 r.
Organ powołując się na art. 223 § 1 oraz § 2 pkt 1 art. 12 § 1 O.p. wskazał, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew z dnia 9 marca 2020 r. zaczął biec od dnia 26 marca 2020 r. i upłynął z dniem 9 kwietnia 2020 r. zatem odwołanie (nadane w placówce pocztowej w dniu 11 grudnia 2024 r.) zostało wniesione po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Jednocześnie wyjaśniono, że wniosek strony o przywrócenie terminu do jego złożenia (z uwagi na nieuprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu tego terminu) został postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 26 lutego 2025 r. rozpatrzony odmownie.
Mając na uwadze powyższe stwierdzono - na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. - że strona nie zachowała terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie ustawowego terminu do dokonania tej czynności powoduje zaś bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew z 9 marca 2020 r.
Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, z dnia 26 lutego 2025 r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
1. naruszenie art. 148 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że miejscem zamieszkania podatnika jest adres wskazany w dokumentach rejestracyjnych/deklaracjach złożonych ponad rok przed wydaniem decyzji, a nie adres pod którym podatnik ma miejsce zamieszkania;
2. naruszenia art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1a w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 63 z późn. zm. – dalej u.z.e.p.). poprzez przyjęcie, że na podatniku ciąży obowiązek aktualizacji danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym, a w razie braku aktualizacji adres wskazany w ewidencji jest dla organu wiążący;
3. powyższe doprowadziło do naruszenia art. 150 § 1 w zw. z art. 150 § 4 O.p. poprzez przyjęcie fikcji doręczenia decyzji awizowanej pod adresem, który nie był miejscem zamieszkania podatnika;
Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie zostało poddane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 lutego 2024 r. którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź- Widzew z 9 marca 2020 r.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej p.p.s.a. ) uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie z kolei do treści art. 145 § 1 pkt 2-3 p.p.sa., uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, sąd stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Jednocześnie w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, sąd umarza to postępowanie (art. 145 § 3 p.p.s.a.). W przypadku braku wskazanych uchybień, skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.
Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wykazała, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 223 § 1 oraz § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Stosownie zaś do art. 12 § 1 O.p., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Natomiast upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.
Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sytuacjach dostrzeżenia, że do takiego uchybienia doszło. Norma zawarta w powołanym przepisie ma charakter bezwzględnie obowiązujący, albowiem z jej dyspozycji wynika, że wydanie takiego postanowienia nie zależy od uznania organu, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne, przekroczenie tego terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Wykładnia językowa przywołanego przepisu wskazuje także na to, że na etapie wstępnego badania odwołania organ obowiązany jest jedynie ustalić datę doręczenia decyzji, przy czym badaniu podlega również prawidłowość jej doręczenia, oraz data wniesienia odwołania. Jeżeli porównanie tych dwóch dat wskazuje na to, że odwołanie zostało wniesione później niż w 14 dniu od dnia doręczenia decyzji (w sposób zgodny z prawem), stanowi to samoistną podstawę do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Ustawa nie nakazuje organowi badać innych jeszcze okoliczności uchybienia terminowi. Pogląd ten można przy tym uznać za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2009 r., sygn. akt I FSK 854/08, z 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 372/10, z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1995/15, z 20 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 575/16, z 2 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 3193/15, z 29 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 3193/15, z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3297/16, czy z 10 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1420/19, z 26 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 1811/20).
W ramach uwag wstępnych należy podkreślić, że zgodnie z art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane: (1) w siedzibie organu podatkowego; (2) w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (art. 148 § 2 O.p.). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 148 § 3 O.p.).
Z treści przywołanych przepisów wynika zatem, że organ podatkowy ma możliwość wyboru adresu doręczenia pism osobom fizycznym spośród miejsca zamieszkania adresata (art. 148 § 1 O.p.), miejsca pracy lub prowadzenia działalności przez adresata (art. 148 § 2 pkt 2 O.p.),), siedziby organu podatkowego (art. 148 § 2 pkt 1 O.p.). Wskazane w art. 148 § 1 i 2 O.p. miejsca doręczeń należy uznać za równorzędne, co do stosowania i oceny skuteczności dokonywanych doręczeń. Wybór jednego z tych miejsc należy do organu. Dokonanie doręczenia w jednym z miejsc wymienionych w § 2 art. 148 O.p., nie musi być poprzedzone bezskuteczną próbą doręczenia w miejscu wymienionym w § 1 tego artykułu. Tym samym doręczenie pisma w siedzibie organu podatkowego nie musi być poprzedzone próbą doręczenia go przez pocztę w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy adresata pisma (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2009 r., II FSK 1905/08). Po-dobnie jest w przypadku doręczenia w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata. Doręczanie pism w miejscu prowadzenia działalności ma charakter fakultatywny. Przez pojęcie miejsca prowadzenia działalności należy rozumieć każde miejsce, w którym adresat faktycznie wykonuje taką działalność, w tym również miejsce wskazane przez przedsiębiorcę w ewidencjach, w których ewidencjonuje się przedsiębiorców będących osobami fizycznymi (por. P. Pietrasz (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2021, art. 148).
Z akt sprawy wynika, że wobec skarżącego prowadzono postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r., w wyniku którego wydana została decyzja z dnia 9 marca 2020 r. Decyzja ta została doręczona podatnikowi 25 marca 2020 r., w trybie art. 150 § 4 O.p. na adres w Ł. przy ulicy [...].
Odwołanie złożono dopiero w dniu 11 grudnia 2024 r. Argumentacja powołana w skardze skupia się w głównej mierze na zakwestionowaniu prawidłowości doręczenia decyzji.
Z akt sprawy wynika, że wszczynając postępowanie podatkowe w sprawie, organ ustalił adres zamieszkania skarżącego w oparciu o dane widniejące w ewidencji organu. Ze znajdujących się w aktach sprawy wydruków baz danych podatników Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew wynika, że w okresie od wydania postanowienia z 8 października 2019 r. o wszczęciu postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. do wydania kończącej to postępowanie decyzji z 9 marca 2020 r. właściwym do doręczania korespondencji adresem P. R. to Ł., ul. [...]. W bazach danych organu pierwszej instancji adres ten figuruje bowiem jako adres rejestracyjny podatnika w okresie od 15 kwietnia 1998 r. do 29 marca 2021 r., a w okresie od 30 czerwca 2016 r. do 29 marca 2021 r. także jako adres do korespondencji i dopiero od 30 marca 2021 r., jako adres rejestracyjny podatnika wskazano Ł., ul. [...].1.
Nie ulega wątpliwości, że podatnik dokonał stosownej zmiany danych dotyczących miejsca zamieszkania i adresu do korespondencji w bazie ewidencji podatników, dopiero w dniu 30 marca 2021 r. Zdaniem Sądu, skoro skarżący przed tym dniem wskazywał jako adres swego zamieszkania i adres do korespondencji ul. [...] to brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że adresem na który organ powinien kierować korespondencję był inny adres.
Z zebranego przez organy materiału dowodowego, w postaci dokumentów rejestracyjnych złożonych przez skarżącego (k. 31 – 85 tom I akt administracyjnych), wynika, że w zgłoszeniu identyfikacyjnym osoby fizycznej nie prowadzącej samodzielnie działalności gospodarczej (NIP—3) złożonym w Urzędzie Skarbowym Łódź-Widzew w dniu 21 maja 1999 r., jak i w zgłoszeniu rejestracyjnym w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) złożonym w tym Urzędzie 13 marca 2007 r., a także w składanych następnie w okresie od 28 lipca 2008 r. do 4 stycznia 2010 r. zgłoszeniach aktualizacyjnych osoby fizycznej prowadzącej samodzielnie działalność gospodarczą (NIP-1), w pełnomocnictwie do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej udzielonych J. S. (UPL-1), które wpłynęło do Urzędu 1 września 2010 r. oraz w zgłoszeniu o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT-Z) złożonym 13 kwietnia 2017 r. podatnik jako adres zamieszkania wskazywał Ł., ul. [...].
Adresem tym skarżący posługiwał się także w składanych do Urzędu Miasta Łódź-Widzew wnioskach: z 7 stycznia 2010 r., z 30 grudnia 2010 r., z 18 października 2011 r. oraz z 30 czerwca 2016 r. o zmianę wpisu do CEIDG, natomiast we wniosku z 11 kwietnia 2017 r., o wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG i zaprzestaniu działalności z dniem 31 marca 2017 r., adresu zamieszkania oraz adresu miejsca zameldowania strona nie wskazała w ogóle. Jednocześnie z treści wszystkich tych wniosków wynika, że naczelnikiem urzędu skarbowego właściwym do spraw ewidencji podatników, w przypadku P. R. pozostawał Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew i dopiero od 30 marca 2021 r. w złożonym do Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna na formularzu ZAP-3 zgłoszeniu aktualizacyjnym osoby fizycznej będącej podatnikiem, jako adres rejestracyjny oraz korespondencyjny podatnik wskazał Ł., ul. [...].1. Natomiast z kopii druku ZAP-3 wynika, że w dniu 30 marca 2021 r. podatnik złożył w Pierwszym Urzędzie Skarbowym Łódź-Górna zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej będącej podatnikiem (ZAP-3), w którym jako adres miejsca zamieszkania oraz adres do korespondencji wskazał [...] Ł., ul. [...].1. Adres: Ł., ul. [...], jako adres zamieszkania skrącego wskazany jest również w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2018 (PIT-37), złożonym do Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew w dniu 30 kwietnia 2019 r. oraz w informacji o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok 2018 (PIT-11), jaką w dniu 23 stycznia 2019 r. do tego Urzędu złożył Powiatowy Urząd Pracy w Łodzi.
Rację ma organ oceniając, że z powyższych okoliczności jednoznacznie wynika, że do dnia 30 marca 2021 r. adresem miejsca zamieszkania oraz adresem do korespondencji skarżącego to Ł., ul. [...] i dopiero od tej daty korespondencja winna być kierowana na adres Ł., ul. [...].1.
Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wielokrotnie wyrażane już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2316/16), odnośnie do konieczności uzewnętrznienia przez podatnika we właściwy sposób wobec organów podatkowych zamiaru zmiany miejsca zamieszkania. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której organy podatkowe miałyby się domyślać, jakie jest aktualne miejsce zamieszkania podatnika lub działać wbrew jego wyraźnej woli, wyrażonej w przewidzianej prawem formie (w niniejszej sprawie poprzez wskazanie miejsca zamieszkania w rejestrze).
Przed wszczęciem postępowania podatkowego podstawowe znaczenie mają informacje zawarte w rejestrze (urzędowym zbiorze informacji). Opowiedzenie się za odmienną tezą podważałoby w gruncie rzeczy skuteczność działań aparatu publicznego, który - ze względu na brak dostatecznych danych, umożliwiających komunikowanie się ze stroną (podmiotem dysponującym w sprawie interesem prawnym) - nie byłby w stanie wywiązać się z nałożonych nań obowiązków. Nie można zasadnie oczekiwać, że organ podatkowy każdorazowo przed wszczęciem postępowania będzie prowadził szeroko zakrojone czynności w celu ustalenia adresu strony. Taki obowiązek powstałby dopiero wówczas, gdyby w toku postępowania organ powziął wątpliwości co do prawidłowości podanego przez stronę adresu (np. korespondencja wróciłaby z adnotacją, że adresat wyprowadził się). Z tak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej spawie ponieważ korespondencja wracała do organu z adnotacją, że adresata nie podjął awizowanego pisma.
Podkreślić należy kluczowe dla wyniku tej sprawy znaczenie danych (m.in. adresowych) wynikających z Centralnego Rejestru Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników, jak i na skutki nie dokonania przez podatnika aktualizacji danych tam zawartych. Jak wyjaśniono w wyroku NSA z 28 czerwca 2017 r. (sygn. akt II FSK 3102/15) odwołując się do utrwalonego orzecznictwa (m.in. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r. sygn. akt II FSK 1757/13), skoro prawodawca przewidział specjalny system ewidencyjny podatników i płatników, służący organom podatkowym i prowadzonym przez nie postępowaniom, to wykluczone jest, aby organy te posiłkowały się innymi danymi, także zawartymi w innych publicznych rejestrach, bowiem poddawałoby to w wątpliwość celowość prowadzenia ewidencji podatników i płatników, a nawet godziło w istotę tej ewidencji. Dlatego też zaniechanie przez podatnika dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego w przypadku zmiany adresu zamieszkania prowadzi do skutku w postaci kierowania korespondencji przez organ podatkowy pod niewłaściwy adres. Mogące, stąd wynikać ewentualne negatywne skutki obciążają podatnika, a nie organ podatkowy.
W orzeczeniu tym podkreślono również, że skoro organ administracji publicznej dysponuje adresem podatnika z ewidencji podatników, doręczeń może dokonywać tylko na ten adres. Nie tylko nie jest więc zobowiązany do prowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia innego miejsca zamieszkania skarżącego, niż wskazane przez niego w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub w aktualizacjach, ale wręcz nie może tego czynić, gdyż narażałby się na zarzut doręczania pism pod niewłaściwy adres, a więc adres nie wynikający z wiążącej go ewidencji. Nieuprawnione jest więc oczekiwanie strony, że ewentualne zaniedbanie aktualizacji danych w ewidencji może prowadzić do korzystnych dla niej skutków prawnych w postaci niemożności skutecznego doręczania jej korespondencji, jako że oczekiwania te pozbawione są umocowania normatywnego.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.z.e.p. Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w systemie teleinformatycznym CRP KEP i jest administratorem danych w nim zawartych. Stosowanie do art. 14a u.z.e.p. rejestr jest wykorzystywany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz organy Krajowej Administracji Skarbowej do realizacji celów i zadań ustawowych. Wymienione organy podatkowe miały obowiązek bazować na danych zawartych w tej ewidencji. Obowiązkiem organów podatkowych jest stosowanie obowiązujących przepisów, w tym dotyczących danych zawartych w ewidencji. Dane zawarte w urzędowym rejestrze są bowiem zasadniczym narzędziem, za pomocą którego następuje identyfikacja miejsca zamieszkania podatnika i wiążąca się z tym np. właściwość miejscowa organu podatkowego.
Podkreślić należy, że skoro prawodawca przewidział specjalny system ewidencyjny podatników i płatników, służący organom podatkowym i prowadzonym przez nie postępowaniom, to wykluczone jest, aby organy te posiłkowały się innymi danymi, bowiem poddawałoby to w wątpliwość celowość prowadzenia ewidencji podatników i płatników, a nawet godziło w istotę tej ewidencji.
Zgodnie z (przywoływanym w skardze) art. 9 ust. 1d u.z.e.p. w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5 tej ustawy.
Pomimo, że zgłoszenie to charakter fakultatywny, to w ocenie Sądu, nie zwalniało to strony od wskazania prawidłowego adresu do doręczeń korespondencji, a organ nie miał obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego przedmiocie adresu zamieszkania podatnika. Na marginesie powyższego nie można nie zauważyć, że organ przed doręczeniem decyzji podatkowej dokonał porównania danych wynikających z CRP KEP (dokument: Przegląd baz danych PL – akta administracyjne – teczka SKP-1.500) i danymi wynikającymi z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP (ta sama teczka akt administracyjnych).
Niewątpliwe i niesporne jest, że podatnik wskazał określony adres zamieszkania do ewidencji prowadzonej przez organ podatkowy oraz że zgłoszenia tego nie zmieniał (do dnia 30 marca 2021 r.), nie weryfikował, nie powiadamiał o niczym w tym przedmiocie organu podatkowego. Posłużenie się tym adresem w korespondencji z podatnikiem przez organ podatkowy było więc dostatecznie uzasadnione. Organ podatkowy nie mógł zakładać ani też merytorycznie antycypować, że podatnik zaniechał obowiązków ewidencyjnych oraz obowiązków aktualizacji danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnych.
Wobec powyżej prowadzonych rozważań, jako trafną należy uznać ocenę organu, że ewentualne negatywne skutki niezastosowania się podatnika do obowiązku aktualizacji danych, w tym danych adresowych, obciążają tego podatnika.
Nadto, przerzucanie ciężaru ustaleń w kwestii miejsca zamieszkania podatnika na organ podatkowy nie można uznać za skuteczne, skoro dysponentem wiedzy o adresie miejsca swojego zamieszkania, a co istotniejsze o wewnętrznym, subiektywnym zamiarze stałego pobytu, jest sama strona i to dlatego na niej, w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, ciążył obowiązek wskazania adresu zamieszkania i aktualizacji danych identyfikacyjnych.
Podsumowując nie ulega wątpliwości, że adres wynikający z ewidencji działalności gospodarczej był - do momentu wykreślenia podatnika z rejestru podmiotów gospodarczych - taki sam jak adres wynikający z podatkowych dokumentów rejestracyjnych. Z kolei po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej i wykreśleniu z rejestru podmiotów gospodarczych podatnik - aż do dnia 30 marca 2021 r. - nie wskazał innego (nowego) adresu, pod który należy wysyłać kierowaną do niego korespondencję, wobec czego jedynym, wynikającym z prowadzonej przez organ pierwszej instancji ewidencji podatników adresem Podatnika był adres: Ł., ul. [...].
Mając na uwadze powyższe organ I instancji w sposób prawidłowy przekazał korespondencję na ujawniony w bazie adres zgłoszony przez podatnika. W okolicznościach analizowanej sprawy organ nie miał powodów wątpić w prawidłowość adresu zgłoszonego przez podatnika do ewidencji, w konsekwencji nie był również zobowiązany do podejmowania dalszych czynności weryfikacyjnych.
W ocenie Sądu słusznie organ wywiódł, że adnotacje umieszczone zarówno na kopercie, jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, potwierdzają dwukrotne awizowanie przesyłki, co świadczy o tym, że doręczyciel wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków. Pismo zwrócono do nadawcy gdyż skarżący nie podjął awizowanej przesyłki.
Wobec powyższego, nie można organowi zarzucić naruszenia przepisów prawa dotyczących doręczania pism w postępowaniu podatkowym, albowiem zgodnie z art. 150 § 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.
Na podstawie art. 150 § 2 O.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W art. 150 § 3 O.p. ustawodawca postanowił, że w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Z kolei na mocy art. 150 § 4 O.p. w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Zatem prawidłowo organ ustalił, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew z dnia 9 marca 2020 r. została doręczona podatnikowi w dniu 25 marca 2020 r., a 14-dniowy termin do wniesienia odwołania zaczął biec od dnia 26 marca 2020 r. i upłynął z dniem 9 kwietnia 2020 r.
W tych opisanych powyżej okolicznościach faktycznych sprawy nie można uznać za wadę prawną spornego doręczenia w postępowaniu administracyjnym na jedyny posiadany, obiektywny adres, którym dysponował organ podatkowy, stąd, zdaniem Sądu, doręczenie dokonane pod ten adres nie naruszało odpowiednich regulacji prawnych (art. 148-150 O.p.).
W związku z powyższym, zarzuty naruszenia prawa podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów prawa skutkujących potrzebą uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę
ds