I SA/Łd 174/24

I SA/Łd 174/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk /przewodniczący/
Grzegorz Potiopa
Paweł Janicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 1156/24 - Postanowienie NSA z 2025-04-23
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2647
art. 41 ust. 12, ust. 15 i art. 44f ust. 4
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2024 r. sprawy ze skargi T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na indywidualną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 grudnia 2023 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.605.2023.3.MW w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 7 lutego 2024 r. T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 grudnia 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Z akt sprawy wynika, że Wnioskodawca opisując stan faktyczny i zdarzenie przyszłe wyjaśnił, iż jest spółką kapitałową, mającą siedzibę na terytorium Polski, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na handlu sprzętem elektronicznym, telekomunikacyjnym oraz częściami do niego. Wnioskodawca jest podmiotem działającym w ramach międzynarodowej grupy TME (dalej: "Grupa"), która posiada swoje podmioty zależne m.in. w Czechach, Słowacji, Rumunii, USA, Niemczech, Hiszpanii.
W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółka nabywa, zarówno od podmiotów będących osobami prawnymi, jak i osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą, w tym podmiotów powiązanych, jak i niepowiązanych w rozumieniu przepisów o cenach transferowych, o których mowa w art. 11a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm., dalej: "ustawa o CIT") oraz w art. 23m ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm. dalej: "ustawa o PIT"), posiadających siedzibę poza terytorium RP (dalej: "Kontrahenci" lub pojedynczo "Kontrahent"), usługi niematerialne wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT oraz w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT, które na gruncie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowią zyski przedsiębiorstw opodatkowane w kraju rezydencji Kontrahenta (dalej "Usługi").
Wnioskodawca wskazuje, że dokonywane przez Spółkę wypłaty należności z tytułu Usług na rzecz Kontrahenta mogą przekroczyć w danym roku podatkowym Spółki limit 2 mln zł. Kontrahenci nie prowadzą w Polsce działalności poprzez zakład w rozumieniu stosownych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, do którego przypisane byłyby zyski z przedmiotowych usług niematerialnych.
W związku z powyższym, wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę za Usługi zasadniczo podlega opodatkowaniu u źródła w Polsce na podstawie ustawy o CIT – w przypadku podmiotów będących osobami prawnymi oraz ustawy o PIT – w przypadku podmiotów będących osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą (dalej jako: "Wynagrodzenie"), a Spółka - w jego zakresie – pełni funkcję płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o PIT. Spółka jest w posiadaniu ważnych na dzień wypłaty należności z tytułu Usług certyfikatów rezydencji Kontrahentów.
W piśmie uzupełniającym z 8 grudnia 2023 r. Spółka wskazała dane identyfikujące podmioty od których nabywa wskazane we wniosku usługi, oraz ostatecznie sformułowała następujące pytanie:
Czy w przypadku zakwalifikowania Wynagrodzenia na gruncie właściwej UPO jako zysków przedsiębiorstwa opodatkowanych w kraju rezydencji kontrahenta, dla wypłat nieprzekraczających 2.000.000 PLN w trakcie roku podatkowego, będą Państwo uprawnieni do niepobrania podatku u źródła w oparciu o otrzymany certyfikat rezydencji, bez konieczności dalszego szczegółowego weryfikowania przesłanek, o których mowa w art. 44f ust. 4 pkt 4-5 ustawy o PIT?
W ocenie Wnioskodawcy w sytuacji zakwalifikowania Wynagrodzenia na gruncie właściwej UPO jako zysków przedsiębiorstwa opodatkowanych w kraju rezydencji kontrahenta, dla wypłat nieprzekraczających 2.000.000 PLN w trakcie roku podatkowego Spółka będzie uprawniona do niepobrania podatku u źródła w oparciu o otrzymany certyfikat rezydencji, bez konieczności dalszego szczegółowego weryfikowania przesłanek, o których mowa w art. 44f ust. 4 pkt 4-5 ustawy o PIT.
Uzasadniając swoje stanowisko Spółka wskazała, że art. 44f ustawy o PIT nakazuje szczegółową weryfikację przesłanek do zastosowania zwolnienia wynikającego z przepisów szczególnych w celu dokonania zwrotu podatku pobranego zgodnie z art. art. 41 ust. 12 ustawy o PIT. W ust. 4 ww. artykułu zawarty jest otwarty katalog dokumentacji pozwalającej na ustalenie zasadności wniosku. Innymi słowy celem wymienionych w nim dokumentów jest poświadczenie, iż przesłanki do zastosowania zwolnienia zostały szczegółowo zbadane i nie występuje sytuacja, w której wypłacający lub odbiorca ich nie spełnia. Dokumentacja dołączona do wniosku pozwala na ustalenie, że przesłanki dotyczące posiadania statusu rzeczywistego właściciela zostały szczegółowo zbadane i potwierdzone stosownymi oświadczeniami.
Niemniej jednak, przepis art. 41 ust. 4aa ustawy o PIT w swoim brzmieniu nie uzależnia możliwości niepobrania podatku na gruncie stosownej UPO, od gromadzenia dokumentacji, która potwierdzałaby dokonanie weryfikacji warunków niepobrania podatku wynikających z odpowiedniej umowy przy dochowaniu należytej staranności. Wprowadza on jedynie konieczność dochowania należytej staranności, jednak bez wymogu potwierdzenia jej dochowania stosownymi oświadczeniami.
W ustawie o PIT występuje analogiczny jak w przypadku ustawy o CIT przepis odnoszący się do wypłat na rzecz podmiotu powiązanego, które w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego przekraczają łącznie kwotę 2 mln zł. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 12 zd. pierwsze ustawy o PIT, jeżeli łączna kwota dokonanych na rzecz podmiotu powiązanego wypłat (świadczeń) lub postawionych do jego dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i art. 30a ust. 1 pkt 1-5a przekracza w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 mln zł na rzecz tego samego podatnika, płatnik jest obowiązany pobierać zryczałtowany podatek dochodowy, stosując stawki podatku określone w art. 29 ust. 1 pkt 1 i art. 30a ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 mln zł, z pominięciem stawki podatku, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Powyższy przepis wprowadza zatem zróżnicowanie w zakresie sposobu poboru (brak poboru, zastosowania zwolnienia lub obniżonej stawki) podatku u źródła z tytułu należności wypłacanych w ramach roku podatkowego płatnika na rzecz danego podmiotu powiązanego, niemniej jedynie w przypadku wypłat przewyższających kwotę 2 mln zł oraz jedynie z tytułu należności licencyjnych, odsetek oraz dywidend.
Obowiązek badania szczegółowych przesłanek z art. 44f ust. 4 pkt 5-6 ustawy o PIT oraz gromadzenia dokumentacji wymaganej do wykazania przez Państwa spełnienia warunków zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, występuje przy chęci złożenia wniosku o zwrot podatku z tytułu wpłaconych należności.
W konsekwencji, w sytuacji wskazanej w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), jeśli Wynagrodzenie podlega opodatkowaniu tylko w państwie rezydencji Kontrahenta, Strona jest uprawniona do niepobrania podatku u źródła z tytułu Wynagrodzenia na podstawie przepisów Modelowej Konwencji oraz stosownej UPO, jeżeli wartość tego Wynagrodzenia nie przekroczyła w danym roku podatkowym płatnika kwoty 2 mln zł, wyłącznie w oparciu o otrzymany certyfikat rezydencji.
Interpretacją indywidualną z 29 grudnia 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy w zakresie dotyczy obowiązków płatnika w zakresie ustalenia, czy w przypadku zakwalifikowania wynagrodzenia na gruncie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania jako zysków przedsiębiorstwa opodatkowanych w kraju rezydencji kontrahenta dla wypłat nieprzekraczających 2.000.000 zł w trakcie roku podatkowego Wnioskodawca będzie uprawniony do niepobrania podatku u źródła w oparciu o otrzymany certyfikat rezydencji, bez konieczności dalszego szczegółowego weryfikowania przesłanek, o których mowa w art. 44f ust. 4 pkt 4-5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że weryfikacja warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 29 ustawy o PIT zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, jak wynika z powołanych powyżej przepisów, powinna się odbywać z należytą starannością. Obowiązek dochowania należytej staranności, o której mowa w art. 41 ustawy o PIT spoczywa na płatniku, który dokonując wypłaty nie pobiera podatku u źródła na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, stosuje zwolnienie lub obniżoną stawkę. Należy podkreślić, że należyta staranność w weryfikacji warunków niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia bądź obniżonej stawki podatku wymagana jest po stronie płatnika bez względu na to, czy suma wypłat należności na rzecz jednego podatnika przekroczy w danym roku podatkowym kwotę 2.000.000 zł. Wniosek taki wynika z literalnego brzmienia art. 41 ust. 4aa ustawy o PIT. Organ stanął na stanowisku, że płatnik, który chce zastosować który chce zastosować przepisy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i nie dokonywać poboru podatku u źródła, jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnej weryfikacji warunków umożliwiających skorzystanie z tego zwolnienia/niepobrania podatku, zachowując przy tym należytą staranność.
W konsekwencji organ, odnosząc się do stanowiska strony doszedł do wniosku, że w Spółka (płatnik) ma obowiązek weryfikować, czy uzyskujący dochody z tytułu Usług (Nierezydent) spełnia wszystkie warunki do skorzystania z możliwości niepobrania podatku u źródła. W ramach należytej staranności nie można ograniczać się jedynie do weryfikacji warunków zastosowania niepobrania podatku na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Tym samym poza posiadaniem certyfikatu rezydencji podatnika konieczna jest weryfikacja okoliczności i warunków uzasadniających możliwość niepobrania podatku u źródła. Płatnik wypłacający należności z tytułu Usług, o których mowa we wniosku, ma obowiązek sprawdzać, czy istnieją okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 44f ust. 4 pkt 4 i 5 ustawy o PIT. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że choć w sprawie spełnienie warunków niepobrania podatku u źródła, tj. kwalifikacji wypłacanych należności do zysków przedsiębiorstwa winno wynikać z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a krajem danego kontrahenta, to jednak obowiązki płatnika wynikają z art. 41 ustawy o PIT, a zatem stanowisko Spółki należało uznać za nieprawidłowe.
W skardze do sądu administracyjnego Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji zarzuciła:
1. niewłaściwą ocenę co do zastosowania prawa materialnego tj. art. 41 ust. 15 i art. 44f ust. 4 pkt 4-5 w związku z art. 29 ust. 2 oraz 41 ust. 4aa ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm., dalej. "ustawa o PIT") polegającą na błędnym przyjęciu, że dokonując wypłat należności z tytułu zysków przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 8 ust. 1 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie 8 października 1974 r. (t.j. Dz. U. z 1976 r., poz. 178, dalej: "UPO USA-Polska"), art. 7 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r. (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 250, poz. 1840, dalej: "UPO WIk. Brytania-Polska") zmodyfikowanej Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku podpisaną 7 czerwca 2017 r. (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1369), art. 7 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2003 r., nr 216, poz. 2120, dalej: "UPO Holandia-Polska") oraz postanowień Protokołu między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów o zmianie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 906), art. 7 ust. 1 Umowy Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Warszawie dnia 13 września 2011 r. (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 991, dalej: "UPO Czechy-Polska") zmodyfikowanej Konwencją wielostronna implementująca środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzona w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1369) lub art. 7 ust. 1 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (t.j. Dz. U z 2005 r.. Nr 12, poz. 90 ze zm., dalej: "UPO Niemcy-Polska") w wysokości nieprzekraczającej łącznie kwoty 2.000.000 zł w roku podatkowym obowiązującym u Skarżącej na rzecz danego rezydenta podatkowego USA, Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Holandii, Czech lub Niemiec, Skarżąca (jako płatnik) w celu niepobrania podatku dochodowego, w związku z wymogiem dochowania należytej staranności, ma obowiązek sprawdzenia, czy istnieją okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek o których mowa w art. 44f ust. 4 pkt 4-5 ustawy o PIT oraz art. 41 ust. 15 ustawy o PIT, podczas gdy ani przepis art. 41 ust. 12 ustawy o PIT, a w związku z tym również przepis art. 41 ust. 15 ustawy o PIT nie znajdują zastosowania, skoro wypłaty dokonywane przez Skarżącą na rzecz danego rezydenta podatkowego z USA, Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Holandii, Czech lub Niemiec, z tytułu zysków przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 8 ust. 1 UPO USA-Polska, art. 7 ust. 1 UPO WIk. Brytania-Polska, art. 7 ust. 1 UPO Holandia-Polska, art. 7 ust. 1 UPO Czechy-Polska lub art. 7 ust. 1 UPO Niemcy-Polska nie przekraczają w roku podatkowym Skarżącej łącznie kwoty 2.000.000 zł oraz wypłaty dokonywane przez Skarżącą nie stanowią wypłat z tytułów wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o PIT, a tym samym brak jest obowiązku pobierania podatku przez Skarżącą na podstawie art. 41 ust, 12 ustawy o PIT oraz przeprowadzania przez Skarżącą weryfikacji wskazanej w art. 41 ust. 15 w związku z art. 41 ust. 4aa ustawy o PIT w celu niepobrania podatku; taka bowiem weryfikacja wymagana byłaby tylko wtedy, gdyby suma wypłat na rzecz danego nierezydenta przekroczyła łącznie kwotę 2.000.000 zł oraz wypłaty ponoszone byłyby z tytułów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1 lub art. art. 30a ust. 1 pkt 1-5a ustawy o PIT, gdyż to właśnie wówczas do wyłączenia stosowania przepisu art. 41 ust. 12 ustawy o PIT mogłoby dojść m.in. poprzez złożenie oświadczenia określonego w art. 41 ust. 15 ustawy o PIT poprzedzonego wskazaną tam weryfikacją uwzględniającą przesłanki z art. 44f ust. 4 pkt 4-5 ustawy o PIT.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zaskarżona interpretacja podlega uchyleniu.
Podstawową regulację prawną w sporze między stronami stanowi art. 29 ust. 2 ustawy PIT, który w zdaniu drugim wskazuje, że zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
Z powyższego przepisu wynika, że warunkiem uprawniającym płatnika do niepobrania podatku, w warunkach, o których mowa we wniosku interpretacyjnym, jest udokumentowania miejsca zamieszkania podatnika stosownym certyfikatem rezydencji.
Nie oznacza to jednak, że płatnik jest pozbawiony obowiązku rozsądnej oceny całokształtu wszystkich okoliczności składających się na decyzję o niepobraniu podatku. W szczególności jest zobowiązany dokonać weryfikacji statusu kontrahenta jako podatnika prowadzącego określoną rzeczywistą działalność gospodarczą oraz formalnego zbadania certyfikatu rezydencji pod kątem porównania danych w nim zawartych i danych kontrahenta gospodarczego.
W spełnieniu tych obowiązków należy zatem upatrywać celu regulacji zawartej w art. 41 ust. 4aa, zgodnie z którymi "Przy weryfikacji (....) warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów prawa podatkowego, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności."
Pojęcia należytej staranności ustawa podatkowa nie definiuje, doprecyzowując je jedynie poprzez wskazanie, że należytą staranność należy oceniać przy uwzględnieniu charakteru i skali działalności płatnika. W prawie podatkowym pojęcie należytej staranności używane jest w odniesieniu do działania podatników podatku od towarów i usług, jednakże w większości przypadków zachowanie tej staranności oceniane jest ad casum. Można jedynie wyprowadzić ogólny wniosek, że zachowanie tej staranności powinno być oceniane w momencie dokonania czynności opodatkowanej, a od podatnika przy weryfikacji kontrahenta wymaga się dokonania czynności możliwych do dokonania w normalnym toku czynności i uzależnionych od okoliczności transakcji (por. K. Lasiński-Sulecki, Pojęcie "należyta staranność" i jego znaczenie na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, ZNSA 2017, nr 6, s. 26-39 i przywołane tam orzecznictwo P. Grzybowski, Orzecznicza konstrukcja dowodzenia dobrej wiary oraz podstawy jej domniemania [w:] Dobra wiara w podatku od wartości dodanej, W. 2020., ). Pojęcie należytej staranności znane jest także prawu cywilnemu. Tam definiuje się je jako obiektywnie istniejący wzorzec postępowania, stworzony w celu jak najlepszego wykonywania zobowiązań, zabezpieczający interesy stron przez odniesienie treści staranności do danego rodzaju stosunków (por. A. Opalski, K. Oplustil, Niedochowanie należytej staranności jako przesłanka odpowiedzialności cywilnoprawnej zarządców spółek kapitałowych, PPH 2013, nr 3, s.11-23, P. Nazaruk [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. J. Ciszewski, LEX/el. 2022, art. 355). Można zatem przyjąć, że dochowanie należytej staranności przez płatnika w rozumieniu art. 26 ust. 1 należy również rozumieć jako działanie zmierzające do jak najlepszego wykonania obowiązków płatnika poprzez uzyskanie, na miarę możliwości organizacyjnych i prawnych płatnika, dostępnych dla płatnika informacji pozwalających na pobranie (zaniechanie pobrania podatku) na zasadach określonych w umowie o unikaniu opodatkowania. Nie oznacza to jednak obowiązku w każdym przypadku przeprowadzenia weryfikacji podatnika w zakresie określonym w art. 28 ust. 4 pkt 4- 6 ustawy (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2022r., sygn. akt II FSK 373/22) zapadły w zbliżonym stanie faktycznym na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co nie zmienia istoty i trafności zacytowanego wyżej stanowiska orzeczniczego znajdującego zastosowanie także na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W konsekwencji za błędne uznać należy stanowisko organu, iż należytą staranność należy odnosić do spełnienia przez płatnika warunków, o których mowa w art. 41 ust.12 w związku z art. 41 ust. 15 i art. 44f ust. 4 ustawy PIT. Wymienione przepisy określają obowiązki płatnika w sytuacji, gdy łączna kwota należności wypłacanych podatnikowi przekracza w roku podatkowym 2 000 000 zł i dotyczą warunków zwrotu zryczałtowanego podatku PIT od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł.
W ocenie sądu nie ma żadnych podstaw prawnych by obarczać płatnika powyższymi obowiązkami w sytuacji, gdy łączna kwota należności nie przekracza w roku podatkowym 2 000 000 zł, a takiej sytuacji dotyczyło pytanie zadane we wniosku interpretacyjnym.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 ppsa należało orzec jak w sentencji.
ds