I SA/Łd 170/22

I SA/Łd 170/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak /przewodniczący/
Grzegorz Potiopa
Paweł Kowalski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 1011/22 - Postanowienie NSA z 2023-09-13
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1387
art. 41 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Asesor WSA Grzegorz Potiopa Protokolant: St.asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I SA/Łd 170/22
UZASADNIENIE
Zaskarżoną interpretacją z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko A spółki z o.o. (dalej: Wnioskodawca, spółka, skarżąca) w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
W uzasadnieniu powyższej interpretacji wyjaśniono, że w dniu 3 września 2021 r. wpłynął wniosek spółki z 31 sierpnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z wydaniem nagród uczestnikom programu motywacyjnego.
We wniosku przedstawiono następujący opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą - jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się organizacją oraz zarządzaniem programami lojalnościowymi. W związku z prowadzoną działalnością Wnioskodawca świadczy na rzecz swoich klientów usługi związane z organizacją konkursów, akcji promocyjnych, sprzedaży premiowej, loterii i innych wydarzeń, mających na celu reklamę firmy klienta, jego produktów i marek.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca świadczy na rzecz Przedsiębiorstwa z siedzibą w O. (Klient, Sponsor), usługę polegającą na organizacji programu motywacyjnego skierowanego do Przedstawicieli Handlowych (Przedstawiciel, PH) (Program). Celem Programu, jako akcji lojalnościowej, jest zwiększenie rozpoznawalności marek Klienta oraz zwiększenie wolumenu ich sprzedaży.
Program realizowany jest przez Wnioskodawcę na podstawie Umowy zawartej pomiędzy nim a Klientem (Umowa) oraz na podstawie Regulaminu Programu opublikowanego na stronie www Programu oraz dostępnego w siedzibie Spółki (Regulamin). Zakres usług świadczonych przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta na podstawie Umowy obejmować będzie organizację, obsługę i promocję Programu, a także weryfikację spełnienia warunków do otrzymania nagród przez Uczestników.
Uczestnik, który otrzymuje Nagrodę pieniężną wydawaną w formie karty przedpłaconej może sam zdecydować, gdzie i kiedy wykorzysta środki zgromadzone na tej karcie.
Rozliczenie kosztów Nagród nabywanych przez Wnioskodawcę odbędzie się w następujący sposób:
a) koszty Nagród pieniężnych będą rozliczane w taki sposób, że Wnioskodawca obciąży Klienta kosztem Nagród pieniężnych,
b) koszty Nagród rzeczowych będą rozliczane w ten sposób, że Wnioskodawca kupi Nagrody rzeczowe, a następnie Wnioskodawca przeniesie prawo do rozporządzania tymi Nagrodami rzeczowymi jak właściciel na Klienta za wynagrodzeniem płatnym przez Klienta,
Kwota wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy za świadczenie usług w zakresie organizacji Programu jest odgórnie ustalona w Umowie, na podstawie kosztorysów, które stanowią załączniki do tej Umowy. Kwota ta może jednak podlegać modyfikacjom w związku z faktem, że w toku prac (realizacji Umowy) Klient zleca Wnioskodawcy dodatkowe prace, za dodatkowym wynagrodzeniem, których podstawą są dodatkowe kosztorysy.
Na podstawie Umowy regułą jest, że to Wnioskodawca "kredytuje" świadczenie swoich usług na rzecz Klienta.
Nagrody pieniężne są aktualnie wydawane przez Wnioskodawcę (stan faktyczny), zaś wydawanie nagród rzeczowych jest planowane w przyszłości (zdarzenie przyszłe).
Wnioskodawca planuje także aby w przyszłości dokonać modyfikacji postanowień Regulaminu poprzez wprowadzenie Nagród rzeczowych. Przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel Nagrodami rzeczowymi przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta spowoduje powstanie obowiązku podatkowego na gruncie podatku VAT po stronie Wnioskodawcy. Co za tym idzie, na Wnioskodawcy spoczywał będzie obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu tej dostawy i udokumentowania tej czynności fakturą wystawioną na Klienta.
Na tle powyższego stany faktycznego/zdarzenia przyszłego zadano następujące pytania:
1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Program, w którym Punkty i Nagrody zdobywa osoba fizyczna (Uczestnik) w związku z nabywaniem towarów przez inny podmiot należy traktować jako sprzedaż premiową lub konkurs w rozumieniu przepisów Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2) Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Nagrody przyznawane przez Wnioskodawcę Uczestnikom Programu (nieprowadzącym pozarolniczej działalności gospodarczej), będą stanowić dla nich przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym Wnioskodawca, jako podmiot wydający Nagrodę, nie jest zobowiązany do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, a jedynie do sporządzenia i przekazania Uczestnikom Programu i właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego informacji o uzyskanym przez Uczestnika Programu przychodzie z tego tytułu?
3) Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Nagrody przyznawane przez Wnioskodawcę Uczestnikom Programu (prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą), będą stanowić dla nich przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (pozarolniczą działalność gospodarcza) i w związku z czym na Wnioskodawcy nie będą spoczywać obowiązki płatnika?
Zdaniem Wnioskodawcy:
1) Odpowiedź na pytanie nr 1 powinna brzmieć następująco - nie, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Program, w którym Punkty i Nagrody zdobywa osoba fizyczna (Uczestnik) w związku z nabywaniem towarów przez inny podmiot nie należy traktować jako sprzedaży premiowej lub konkursu w rozumieniu przepisów Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
2) Odpowiedź na pytanie nr 2 powinna brzmieć następująco - tak, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Nagrody przyznawane przez Wnioskodawcę Uczestnikom Programu (nieprowadzącym pozarolniczej działalności gospodarczej), będą stanowić dla nich przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym Wnioskodawca, jako podmiot wydający Nagrody, nie jest zobowiązany do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, a jedynie do sporządzenia i przekazania Uczestnikom Programu i właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego informacji o uzyskanym przez Uczestnika Programu przychodzie z tego tytułu,
3) Odpowiedź na pytanie nr 3 powinna brzmieć następująco - tak, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Nagrody przyznawane przez Wnioskodawcę Uczestnikom Programu (prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą), będą stanowić dla nich przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (pozarolniczą działalność gospodarcza) i w związku z tym na Wnioskodawcy nie będą spoczywać obowiązki płatnika.
Organ wydający interpretację, w pierwszej kolejności wskazał, że jej przedmiotem jest odpowiedź na wątpliwości w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 2 i 3 ponieważ pytanie uznano nr 1 uznano za bezprzedmiotowe.
Uznając stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe wskazano na art. 9 ust. 1 art. 11 ust. 1 art. 11 ust. 2 art. 10 ust. 1 pkt 3 art. 14 ust. 1 art. 14 ust. 2 pkt 8 art. 10 ust. 1 pkt 9 art. 20 ust. 1 art. 30 ust. 1 pkt 2 art. 41 ust. 1 art. 41 ust. 7 pkt 1 art. 42 ust. la ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1426 ze zm. – dalej u.p.d.f.) oraz art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. –dalej O.p.) i podkreślono, że ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji Programu będzie ponosił Sponsor – klient Wnioskodawcy.
W związku z powyższym, w ocenie organu, nie można uznać, że Wnioskodawca jest/będzie płatnikiem w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem działa na zlecenie Klienta i nie ponosi ekonomicznego ciężaru przyznawanych Nagród w Programie.
Wywiedziono, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe z tego względu, że Wnioskodawca w opisanym we wniosku stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie może być w ogóle uznawany za płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, od przekazywanych Nagród zarówno osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, jak i osobom prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą. Dlatego też stwierdzenie, że nie będą ciążyły na wnioskodawcy obowiązki płatnika w przypadku nagród wydanych przedsiębiorcom, ponieważ jest to dla niego przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej jest nieprawidłowe.
Podkreślono, że z faktu, iż spółka zajmuje się kompleksową obsługą programu motywacyjnego, na podstawie umowy z jednym ze swoich klientów - Sponsorem, nie czyni z wnioskodawcy płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych i w związku z tym nie spoczywają na wnioskodawcy żadne obowiązki płatnika w związku z wydawaniem Nagród.
W ocenie organu, obowiązki płatnika podatku dochodowego będą ciążyły na podmiocie zlecającym, ponoszącym ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji programu motywacyjnego opisanego we wniosku.
Końcowo zaznaczono, że interpretacja nie rozstrzyga kwestii dotyczących uznania Programu, w którym Punkty i Nagrody zdobywa osoba fizyczna (Uczestnik) w związku z nabywaniem towarów przez inny podmiot, jako "sprzedaż premiową" lub "konkurs" w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (pytanie nr 1). Kwestia ta nie jest bowiem decydująca dla wyjaśnienia spoczywających na wnioskodawcy obowiązków płatnika, zatem organ podatkowy nie był uprawniony do dokonania rozstrzygnięcia w ww. zakresie w sytuacji, gdy wnioskodawca nie jest podmiotem ponoszącym ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji Programu (płatnikiem).
Wobec powyższego rozważania na temat uznania czy Program należy traktować jako "sprzedaż premiową" lub "konkurs" w rozumieniu przepisów Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznano bezprzedmiotowe (pytanie nr 1).
Wskazano również, że treść art. 42 ust. 1u.p.d.f., który wnioskodawca powołał w uzasadnieniu do pytań nr 2 i nr 3, odnosi się do przekazania kwot pobranych na zaliczek na podatek dochodowy, a nie jak wskazała spółka do obowiązku sporządzenia informacji o uzyskanym przychodzie.
Na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Zaskarżonej interpretacji zarzucono:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 4 oraz 41 ust. 7 u.p.d.f. polegające na błędnej ich wykładni poprzez uznanie, że Skarżąca w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym nie spełnia przesłanek do pełnienia funkcji płatnika, podczas gdy w rzeczywistości przesłanki te zostały wypełnione przez Skarżącą;
2) niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności normy prawnej zawartej w treści art. 41 ust. 1, art. 41 ust 4 oraz 41 ust 7 u.p.d.f., co polegało na stwierdzeniu, że w przypadku gdy Skarżąca, działając w imieniu własnym, lecz na zlecenie Zleceniodawcy (przedsiębiorcy), organizuje programy motywacyjne, to nie może być ona uznana za płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych od przekazywanych na rzecz zwycięzców, zarówno prowadzących jak i nieprowadzących działalności gospodarczej, nagród. Organ błędnie przyjął, iż płatnikiem tym jest Zleceniodawca, podczas gdy podmiotem organizującym programy motywacyjne jest Skarżąca i to ona dokonuje wydania nagród na rzecz zwycięzców i w związku z tym, na gruncie art 41 ust 4 i 41 ust. 7 u.p.d.f., to ona powinna być uznana za podmiot zobowiązany do realizacji obowiązków płatnika;
3) naruszenie przepisów prawa procesowego:
a) art 14c § 1 i art. 14h w zw. z art. 120,121, 122,124 O.p., mające istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenie tych przepisów polegało na nie przedstawieniu przez Organ pełnego uzasadnienia swojego stanowiska, w szczególności nie przedstawieniu kontrargumentów przeciwko argumentom powołanym przez Skarżącą w treści wniosku o wydanie Interpretacji - w treści Interpretacji brak było polemiki z tezami mającymi swoje źródło w powołanych przez Skarżącą pismach organów skarbowych oraz orzeczeniach sądów administracyjnych;
b) art. 14c § 1 o.p. i art 14h w zw. z art 120, 121, 122, 124 o.p., polegające na braku udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 1 zadane we wniosku o wydanie interpretacji i uznaniu tej kwestii za bezprzedmiotową oraz nieprzedstawieniu przez Organ jakiegokolwiek uzasadnienia swojego stanowiska, podczas gdy interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.
Mając na uwadze powyższe zaskarżono przedmiotową interpretację w całości wniesiono o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wydający interpretację wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022r., poz. 329), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania.
W myśl art. 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, iż stosownie do przepisu art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (§ 2). Postępowanie to wszczynane jest na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie oznacza, że granice takiej sprawy zakreśla sam zainteresowany, który w myśl przepisu art. 14b § 3 O.p. obowiązany jest m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 O.p.).
Z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c O.p.) wynika zatem, że organ interpretacyjny, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.
Istota sporu między stronami niniejszej sprawy sprowadza się do oceny zasadności stanowiska organu, który stwierdziwszy w zaskarżonej interpretacji, że - Wnioskodawca nie jest (nie będzie - w zakresie opisanego zdarzenia przyszłego) płatnikiem w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem działa na zlecenie Klienta i nie ponosi ekonomicznego ciężaru przyznawanych Nagród w Programie – uznał, że stanowisko strony przedstawione w pytaniach 2 i 3 jest nieprawidłowe, natomiast w zakresie pytania 1 jest bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze tak zarysowaną płaszczyznę sporu, w pierwszej kolejności wskazać należy, że Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie z urzędu znany jest wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 marca 2020 r. wydany wobec skarżącej spółki (sygn. akt I SA/Łd 833/19) dotyczącej statusu płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z nagrodami przekazywanymi w ramach programów lojalnościowych
Sąd w powyższym wyroku uznał, iż płatnikami są podmioty dokonujące świadczeń, a więc za płatnika uznał skarżącą spółkę i wskazał, że nie jest trafne stanowisko organu interpretacyjnego, zgodnie z którym to zleceniodawca, jako klient skarżącej, na którym ciąży ekonomiczny ciężar przeprowadzenia akcji promocyjnych, w ramach których wydawane są nagrody, pełni funkcję płatnika.
Trzeba również podkreślić, że wobec kontroli instancyjnej dokonanej przez NSA w wyroku z dnia 25 listopada 2020 r. (sygn. akt II FSK 1509/20) oddalającego skargę kasacyjną organu orzeczenie sądu I instancji stało się prawomocne.
NSA w uzasadnieniu swojego orzeczenia podkreślił, że dokonując wykładni językowej i systemowej wewnętrznej mających zastosowanie w sprawie przepisów u.p.d.f. w żadnej mierze nie można zaakceptować stanowiska organu, zgodnie z którym funkcję płatnika pełni zleceniodawca, jako klient skarżącej, bo na nim ciąży ekonomiczny ciężar przeprowadzenia akcji promocyjnych. Z przedstawionych regulacji wynika, że płatnikami są podmioty dokonujące świadczeń.
Przypomniano, że skarżąca spółka nie pośredniczy w przekazaniu uprawnionym nagród czy środków pieniężnych, należących do klienta. Nagrody zostaną zakupione przez skarżącą z jej własnych środków pieniężnych i w chwili ich wydawania uprawnionym uczestnikom ich właścicielem będzie skarżąca. W rezultacie to spółka będzie tym podmiotem, który w momencie powstania zobowiązania podatkowego dysponuje środkami finansowymi podatnika w postaci wydawanej lub wypłacanej nagrody.
NSA podkreślił następnie, że obowiązki związane z poborem podatku i złożeniem informacji spoczywają na określnych podmiotach. Podmiotami tymi są podmioty "dokonujące wypłaty" należności lub świadczeń (jak to zostało wskazane w art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f. i art. 42a u.p.d.o.f.), podmioty "stawiające do dyspozycji podatnika" pieniądze lub wartości pieniężne (art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f.), czy "dokonujące świadczeń" (art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f.). Ten ostatni przepis zakreślając krąg płatników podatku dochodowego od osób fizycznych, nie posługuje się kategorią podmiotu, na którym spoczywa ciężar ekonomiczny świadczenia, lecz wyraźnie wskazuje, że płatnikiem jest podmiot, który dokonuje świadczeń. Powołane przepisy w ogóle nie odnoszą się do powoływanego przez organ kryterium ponoszenia ekonomicznego ciężaru nagród wypłacanych podatnikom. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym argumentacja organu, odwołująca się do podmiotu, na którym ciąży ekonomiczny ciężar przeprowadzenia akcji promocyjnych, w ramach których wydawane są nagrody, jest błędna.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie - zgadzając się w pełni z powyższymi poglądami - podkreśla, że na mocy art. 41 ust. 1 u.p.d.f. obowiązki płatnika ciążą na podmiotach, które dokonują świadczeń. Przepis ten skorelowany jest z art. 8 O.p., zawierającym definicję legalną płatnika, zgodnie z którą płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. W doktrynie zaznacza się, że płatnikami w ustawach podatkowych ustanawia się takie podmioty, które w momencie powstania zobowiązania podatkowego dysponują środkami finansowymi podatnika lub dokonują czynności związanych z operacjami na jego majątku (por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 8 ustawy – Ordynacja podatkowa, WKP 2017, wersja elektroniczna).
W tym kontekście należy zauważyć, iż w opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym skarżąca wskazała, że nagrody zostaną zakupione z jej własnych środków pieniężnych i w chwili ich wydawania uprawnionym uczestnikom ich właścicielem będzie skarżąca.
W rezultacie to skarżąca jest tym podmiotem, który w momencie powstania zobowiązania podatkowego dysponuje środkami finansowymi podatnika w postaci wydawanej lub wypłacanej mu nagrody. Kwestionując przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanowisko skarżącej w zakresie pełnienia obowiązków płatnika, organ odwołał się do podmiotu, na którym ciąży ekonomiczny ciężar przeprowadzenia akcji promocyjnych, w ramach których wydawane są nagrody.
Pogląd ten nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści art. 41 ust. 1 u.p.d.f., która wprost stanowi, że płatnikiem jest podmiot, który dokonuje świadczeń. Nie ma zatem podstaw, by w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że podmiotem dokonującym świadczeń jest skarżąca uznać za płatnika inny podmiot, który ponosi ciężar ekonomiczny świadczenia. Raz jeszcze należy podkreślić, że ustawodawca, zakreślając krąg płatników podatku dochodowego od osób fizycznych, nie posługuje się kategorią podmiotu, na którym ciąży ciężar ekonomiczny świadczenia, lecz wyraźnie wskazuje, że płatnikiem jest podmiot, który dokonuje świadczeń. Ponadto jak wskazano płatnikami są te podmioty, które w momencie powstania zobowiązania podatkowego dysponują środkami finansowymi podatnika lub dokonują czynności związanych z operacjami na jego majątku. W świetle opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podmiotem takim jest skarżąca. Skarżąca bowiem nie tylko wydaje lub wypłaca nagrody, ale także nagrody zostaną zakupione przez skarżącą z jej własnych środków pieniężnych i w chwili ich wydawania uprawnionym uczestnikom ich właścicielem będzie skarżąca.
Podsumowując stwierdzić należy, że w zaskarżonej interpretacji organ podatkowy dokonał błędnej wykładni art. 41 ust. 1 w związku z ust. 4 u.p.d.f. w zakresie, w jakim uznał, wnioskodawca nie może być płatnikiem w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem działa na zlecenie Klienta i nie ponosi ekonomicznego ciężaru przyznawanych Nagród w Programie.
Mając na uwadze powyższe rozważania należy zauważyć, że nieprawidłowy wniosek organu, że skarżąca spółka nie może posiadać statutu płatnika spowodował, że organ podatkowy w zakresie pytań 2 i 3 uznał stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku za nieprawidłowe natomiast w zakresie pytania 1 za bezprzedmiotowe.
Podkreślenia przy tym wymaga, że w wyniku przyjęcia powyższego (a błędnego) poglądu organ podatkowy poprzestał na tym stwierdzaniu i w ogóle nie roztrząsał prawnie zagadnień związanych ze statusem i obowiązkami płatnika w światle regulacji art. 20 ust. 1 u.p.d.f. i art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.f.
W toku ponowionego postępowania organ biorąc pod uwagę powyższe wywody dotyczące stanowiska w zakresie statusu spółki skarżącej jako płatnika udzieli odpowiedzi na zadane w przedmiotowe interpretacji pytania.
Zasadne jest też żądanie strony skarżącej by organ interpretacyjny w toku ponowionego postępowania, udzielając odpowiedzi na pytania 2 i 3, udzielił także odpowiedzi na pytanie 1, gdyż w kontekście rozstrzygnięcia zawartego w niniejszym wyroku nie jest one bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
lp