I SA/Łd 16/24

I SA/Łd 16/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk /sprawozdawca/
Agnieszka Krawczyk
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 216, art. 228 par. 1 pkt 1, art. 236, art. 239
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Asesor WSA Agnieszka Gortych – Ratajczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 27 października 2023 r. nr KO.400.493.2023 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie dotyczące zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) dalej: O.p., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia A S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Burmistrza K. z dnia 20 września 2023 r., dokonujące zwrotu nadpłaty podatku od nieruchomości za 2017 rok.
Z materiałów sprawy wynika, iż postanowieniem, podjętym na podstawie przepisów art. 75 § 4, art. 76, art. 76a w związku z art. 76b § 1 O.p., Burmistrz K. zwrócił A S.A. z siedzibą w W. nadpłatę podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 1.889.778,00 zł.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż postanowienie wydane zostało na skutek złożenia przez podatnika korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 rok. Z uwagi na ustalenie, że na dzień wydania postanowienia brak jest na koncie podatkowym strony zaległości, na które możliwe byłoby w pierwszej kolejności zaliczenie nadpłaty, organ mając na uwadze art. 76 § 1 O.p. dokonał zwrotu na rachunek bankowy strony. Organ podkreślił przy tym, że zwrot środków wynikających z korekty deklaracji nie stanowi stwierdzenia nadpłaty w rozumieniu art. 75 § 4a i 4b O.p. W postanowieniu zawarto pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia w postaci zażalenia.
Składając zażalenie pełnomocnik strony zarzucił naruszenie szeregu przepisów m.in.: art. 75 § 4 i art. 76 § 1 w zw. z art 75 § 4a, art. 207, art. 81b § 2a, a także art. 120 O.p.; art. 75 § 4 i art. 76 § 1 w zw. z art. z 75 § 4a, art. 207 oraz art. 77 § 1 pkt 6 lit. a, art. 78 § 1, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c, art. 78 § 4 a także art. 52 § 1 pkt 2 lit. b i art. 120 O.p.; art. 75 § 4 i art. 76 § 1 w zw. z art. 77 § 1 pkt 6 lit. a, art. 78 § 1 oraz 78 § 3 pkt 3 lit. c oraz art. 78 § 4 O.p.; art. 76a oraz 76b § 1 O.p.; art. 145 § 2 w zw. z art. 144 O.p. Pełnomocnik strony obszernie argumentując sformułowane zarzuty wniósł o uznanie przez organ podatkowy zażalenia za uzasadnione w trybie "autokontroli" oraz wydanie postanowienia uchylającego postanowienie (art. 226 § 1 w zw. z art. 239 O.p.); ewentualnie uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości.
W piśmie z dnia 11 października 2023 r. organ podatkowy I instancji nie znalazł podstaw do uchylenia, bądź zmiany zaskarżonego postanowienia w trybie art. 226 O.p.
Wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia 27 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Burmistrza K. z dnia 20 września 2023 r.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że strona w dniu 31 stycznia 2017 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2017 r., następnie w dniu 31 grudnia 2022r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 1.889.778,00 zł wraz z korektą deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 r. Jednocześnie z akt sprawy wynika, iż w dniu 16 sierpnia 2023 r. organ podatkowy I instancji wydał decyzję, którą odmówił stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 1.889.778,00 zł. Decyzja ta została zaskarżona odwołaniem strony z dnia 4 września 2023 r., a postępowanie przed organem odwoławczym jest w toku.
Kolegium zaznaczyło, iż z art. 75 § 4 O.p., który stanowił m.in. podstawę prawną podjętego postanowienia, nie wynika, w jakiej formie winien działać organ podatkowy dokonujący zwrotu nadpłaty, w szczególności, czy winien mieć formę postanowienia, aczkolwiek bezspornym jest, że jest to wyłącznie czynność materialno – techniczna. Zgodnie zaś z art. 216 § 2 O.p., postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Z kolei art. 236 § 1 O.p. stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zaskarżalne są zatem tylko takie postanowienia, co do możliwości wzruszania, których ustawodawca wyraźnie się wypowiedział. Co do zasady zatem organ podatkowy mógł wydać postanowienie w przedmiocie zwrotu nadpłaty, tym niemniej przepisy O.p. nie zawierają unormowań w zakresie możliwości zaskarżenia tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym, a zatem jego podważenia w drodze zażalenia. Organ dostrzegł błędne pouczenie zawarte w skarżonym akcie i przyznał, że błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała, jednakże jednocześnie nie można w ten sposób przyznawać stronie uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania administracyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik A S.A. z siedzibą w W. zarzucił naruszenie przepisów:
- art. 75 § 4 i art. 76 § 1 w zw. z art 75 § 4a, art. 207, art. 81b § 2a, a także art. 120 O.p. poprzez m.in. dokonanie zwrotu nadpłaty w tzw. trybie "bezdecyzyjnym" na mocy postanowienia, pomimo posiadania istotnych wątpliwości co do prawidłowości skorygowanej przez podatnika deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 r., prowadzenie równolegle decyzyjnego postępowania o stwierdzenie nadpłaty oraz zawarcie w skarżonym postanowieniu, że kwestia istnienia bądź nieistnienia nadpłaty rozstrzygana jest w odrębnym postępowaniu, podczas gdy zastosowanie omawianej instytucji jest możliwe wyłącznie w przypadku, w którym prawidłowość skorygowanej deklaracji nie budzi wątpliwości organu podatkowego; uznanie, iż w niniejszej sprawie, w której organ podatkowy początkowo pierwotnie dwukrotnie zakwestionował prawidłowość skorygowanej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 r. wydając stosowne decyzje podatkowe odmawiające Spółce stwierdzenia nadpłaty w całości, zasadne jest równoległe wydanie postanowienia Gminy i dokonanie zwrotu należności głównej z wniosku o stwierdzenie nadpłaty w tzw. trybie "bezdecyzyjnym", co prowadzi do sytuacji, iż z jednej strony złożona przez Spółkę korekta deklaracji została całkowicie zakwestionowana przez organ podatkowy i z tego względu nie wywołuje skutków prawnych (odmowa nadpłaty w całości w związku z wydaniem decyzji o stwierdzeniu braku nadpłaty w trwającym postępowaniu), a z drugiej strony ta sama korekta deklaracji - w trakcie trwania sporu - nie budzi wątpliwości Burmistrza i miałaby potencjalnie wywoływać skutki prawne (wydanie postanowienia Gminy oraz zwrot należności głównej z wniosku o stwierdzenie nadpłaty w formie czynności materialnotechnicznej); uznanie, że w przedstawionych okolicznościach, skoro na postanowienie (mające charakter informacyjny) odnośnie zwrotu w trybie art. 75 § 4 O.p. nadpłaty nie służy zażalenie, jako środek jego zaskarżenia, to wniesione na nie zażalenie z dnia 3 października 2023 r. należy uznać za niedopuszczalne w rozumieniu art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p. oraz w opisanym stanie odnoszenie się do zarzutów stawianych w zażaleniu Spółki do SKO jest niezasadne.;
- art. 75 § 4 i art. 76 § 1 w zw. z art. z 75 § 4a, art. 207 oraz art. 77 § 1 pkt 6 lit. a, art. 78 § 1, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c, art. 78 § 4 a także art. 52 § 1 pkt 2 lit. b i art. 120 O.p., poprzez zastosowanie nieuprawnionych i rażąco naruszających przepisy obowiązującego prawa instrumentalnych działań proceduralnych, które - w ocenie Spółki - mają na celu usankcjonowanie sytuacji, w której w przypadku pomyślnego zakończenia sporu o uznanie nadpłaty z perspektywy strony i prawomocnej decyzji stwierdzającej podatnikowi nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2017 r. oraz jej zwrot w całości na podstawie powyższej, organ podatkowy mógłby potencjalnie nie być zmuszony do zwrotu Spółce należności głównej z oprocentowaniem w kwocie, która byłaby należna w normalnych warunkach w ramach postępowania zgodnie z obowiązującym prawem, lecz jedynie w kwocie niższej, liczonej od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty do dnia zwrotu w formie czynności materialnotechnicznej na mocy postanowienia; z kolei w przypadku niepomyślnego zakończenia sporu o uznanie nadpłaty z perspektywy Spółki i prawomocnej odmowy stwierdzenia podatnikowi nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. w całości, organ podatkowy będzie mógł potencjalnie domagać się od Spółki zwrotu należności głównej, która została zwrócona uprzednio w ramach czynności materialno-technicznej na mocy niniejszego postanowienia wraz z oprocentowaniem;
- art. 75 § 4 i art. 76 § 1 w zw. z art. 77 § 1 pkt 6 lit. a, art. 78 § 1 oraz 78 § 3 pkt 3 lit. c oraz art. 78 § 4 O.p., poprzez dokonanie zwrotu jedynie należności głównej wynikającej z wniosku o stwierdzenie nadpłaty i pominięcie kwestii oprocentowania tej kwoty, podczas gdy nadpłata w omawianym przypadku jest należność główna wraz z przysługującym oprocentowaniem liczonym od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracja) do dnia jej zwrotu, ponieważ Burmistrz nie zwrócił nadpłaty w terminie 2 miesięcy od złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowaną deklaracją podatkową, a Spółka w żadnym stopniu nie przyczyniła się do tego stanu rzeczy;
- art. 76a oraz 76b § 1 O.p., poprzez ich błędne zastosowanie i akceptację i zawarcie przedmiotowych regulacji w podstawie prawnej postanowienia Gminy, podczas gdy odpowiednio dotyczą one: chwili zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, gdyż - jak sam wskazuje organ podatkowy - na dzień wydania postanowienia Gminy na koncie podatnika brak jest zaległości na które możliwe byłoby zaliczenie nadpłaty, a jednocześnie Spółka nie złożyła wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet bieżących zobowiązań podatkowych); zwrotu podatku, który należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 7 O.p. jako zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz inne formy zwrotu przewidziane w przepisach prawa podatkowego (co w niniejszej sprawie nie ma miejsca).;
- art. 145 § 2 w zw. z art. 144 O.p., poprzez doręczenie postanowienia bezpośrednio do Spółki, podczas gdy w niniejszej sprawie ((postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty oraz wszystkie inne sprawy związane z nadpłatą w podatku od nieruchomości za 2017 r.) ustanowiono pełnomocnika szczególnego, co oznacza, że wszelkie pisma powinny być doręczane pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie, tj. w tym przypadku adresem do doręczeń ePUAP.
Pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie postanowienia SKO utrzymującego w mocy postanowienie Gminy oraz poprzedzające je postanowienie Gminy; w przypadku niedokonania powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 2 p.p.s.a. o uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z zawarciem określonej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania w nowo wydanym wyroku, uwzględniając stanowisko Spółki przedstawione w niniejszej skardze; zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do przepisu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) dalej p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Z kolei zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu.
Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonych okolicznościach faktyczno-prawnych zasadnie organ II instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Burmistrza K. z dnia 20 września 2023 r. Zdaniem organu odwoławczego, jak wynika z dokumentów sprawy, w dniu 20 września 2023 r. Burmistrz K. zwrócił A S.A. z siedzibą w W. nadpłatę podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 1.889.778,00 zł. Jako podstawę zwrotu organ I instancji wskazał na przepisy art. 75 § 4, art. 76, art. 76a w zw. z art. 76b § 1 O.p., precyzując, że zwrot środków wynikających z korekty deklaracji nie stanowi stwierdzenia nadpłaty w rozumieniu art. 75 § 4a i 4b O.p., kwestia istnienia bądź nieistnienia nadpłaty rozstrzygana jest w odrębnym postępowaniu.
Przypomnieć należy, iż strona skarżąca w dniu 31 stycznia 2017 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2017 r., następnie w dniu 31 grudnia 2022r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 1.889.778,00 zł wraz z korektą deklaracji na podatek od nieruchomości za 2017 r. Następnie, w dniu 16 sierpnia 2023 r. organ podatkowy I instancji wydał decyzję, którą odmówił stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 1.889.778,00 zł. Decyzja ta została zaskarżona odwołaniem z dnia 4 września 2023 r., a postępowanie przed organem odwoławczym jest w toku.
Uwzględniając powyższe należy zgodzić się z organem odwoławczym. Jak potwierdza lektura argumentów obu stron, przedstawionych w zaskarżonym do Sądu postanowieniu oraz w skardze, strony są zgodne, iż zwrot nadpłaty dokonany w dniu 20 września 2023 r. przybrał formę czynności materialno-technicznej. Przepis art. 75 § 4 O.p., m.in. na podstawie którego organ I instancji dokonał zwrotu nie wskazuje formy w jakiej ten zwrot winien nastąpić. Ustawodawca nie zawarł takiego uregulowania w przepisach O.p. Orzecznictwo sądowoadministracyjne nie ma wątpliwości, iż zapis "organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę" należy odczytywać, jako czynność materialno-techniczną. Strony są zgodne, iż mamy do czynienia z czynnością materialno-techniczną. Czynność tę organ odzwierciedlił w piśmie informacyjnym opatrzonym tytułem "postanowienie". Nie ma jednak wątpliwości, iż nie mamy do czynienia z postanowieniem, o jakim mowa w art. 216 O.p. Zgodnie, z którym w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.
Zgodnie zaś z art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Natomiast w myśl art. 237 O.p. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Wobec tego w przypadku, gdy w ustawie nie przewidziano możliwości zaskarżenia danego postanowienia za pomocą zażalenia, strona nie jest pozbawiona możliwości podnoszenia nieprawidłowości dotyczących tego aktu, jednak może to uczynić dopiero w odwołaniu od decyzji.
Podsumowując powyższe, zaskarżone postanowienie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy, do którego wpływa środek zaskarżenia jest zobligowany w pierwszej kolejności do zbadania jego dopuszczalności. I w przypadku, jak w niniejszej sprawie, negatywnej oceny w tym zakresie, obowiązany jest do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia co uczynił na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. Podkreślić trzeba, iż w tego rodzaju sytuacjach wykluczone jest nie tylko rozpoznanie niedopuszczalnego zażalenia, ale jakiekolwiek odniesienie się merytoryczne w przedmiocie prawidłowości postanowienia/czynności materialno-technicznej samego zwrotu. Co za tym, organ odwoławczy nie był obowiązany do oceny prawidłowości samego zwrotu, czy jego zakresu. Podobnie sąd administracyjny nie jest władny uwzględnić w tym zakresie zarzutów i argumentów skargi i ocenić prawidłowość, zasadność zawrotu dokonanego przez Burmistrza K. W przeciwnym razie doszłoby do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie, z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (wyrok NSA z dnia z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 622/17 - dostępny, jak i pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd dostrzega przy tym, iż w piśmie informującym o zwrocie zostało zawarte pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia. Jednakże wypracowane na tle podobnych stanów faktycznych orzecznictwo nie pozostawia wątpliwości, że wykluczona jest możliwość wykreowania prawa do środka zaskarżenia poprzez regulację z art. 214 i art. 121 § 1 O.p., a więc z uwagi na zasadę nieszkodzenia powiązaną z błędnym pouczeniem (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt III FSK 134/22).
Z tych wszystkich względów, zdaniem Sądu zaskarżone postanowienia zasługuje na aprobatę. Zarzuty skargi zmierzające do podważenia prawidłowości samego zwrotu, a w istocie na takich opiera się skarga, jak wcześniej wyjaśniono nie mogły być przedmiotem kontroli sądowadministracyjnej. Strona nie sformułowała zaś zarzutów, które podważyłyby skutecznie stanowiska organu odwoławczego o niedopuszczalności zażalenia. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje i ostatni z zarzutów skargi dotyczący wadliwego doręczenia, bezsprzecznie interes prawny strony nie doznał uszczerbku, potwierdzeniem czego są czynności podejmowane przez pełnomocnika strony tak przed organem podatkowym, jak i sądem.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
dch