I SA/Łd 1581/06

I SA/Łd 1581/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska-Nowacka /przewodniczący/
Ewa Alberciak /sprawozdawca/
Zbigniew Kmieciak
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Dnia 6 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 roku przy udziale - sprawy ze skargi W.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc marzec 2003 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się orzeczenia; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz W.O. kwotę 3.600,- (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
I SA/Łd 1581/06
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 207, art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 ust 1, art. 10 ust 2, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, 2, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z 1993r. ze zm.), § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. określił W.O. za miesiąc marzec 2003 roku nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym do wpłaty w kwocie 81607 zł.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w dniu [...] zakończył postępowanie podatkowe za miesiąc marzec 2003r. wydaniem decyzji Nr [...] w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2003r. Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w dniu [...] odwołanie złożył do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. I.K. - pełnomocnik W.O. Organ odwoławczy w decyzji Nr [...] z dnia [...] stwierdził, że organ podatkowy l instancji naruszył postanowienia art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, o którym mowa w art. 123 § 1 ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...] oraz postanowienie Nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka m.in. J.S.
Organ podatkowy I instancji wskazał, że w toku prowadzonej kontroli podatkowy ustalono, iż podatek należny w miesiącu marcu 2003r. został przez podatniczkę obniżony o podatek naliczony wynikający z następujących faktur VAT, wystawionych przez FHU L J.S. O., ul. A 2A, NIP [...]:
1. [...] z dnia [...], 2. Nr [...] z dnia [...]. 3. Nr [...] z dnia [...], 4. Nr [...] z dnia [...], 5. Nr [...] z dnia [...], 6. Nr [...] z dnia [...], 7. Nr [...] z dnia [...], 8. Nr [...] z dnia [...] , 9. Nr [...] z dnia [...] na łączną wartość netto 370.928,20 zł, podatek VAT 81.603,54 zł.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wskazał, że wystąpił do Urzędu Skarbowego w O. celem sprawdzenia transakcji zawartych przez W.O., udokumentowanych opisanymi powyżej fakturami. Urząd Skarbowy w O. poinformował, iż przeprowadzenie kontroli w firmie Handlowo-Usługowej L J.S. ul. A 2A, [...] O., NIP [...] nie było możliwe, z uwagi na nieobecność podatnika w siedzibie firmy (pracownicy tamtejszego urzędu kilkakrotnie udawali się do siedziby firmy celem przeprowadzenia czynności kontrolnych) oraz że względu na to, iż podatnik nie zgłasza się na wezwania. Pracownicy urzędu ustalili także, że biuro firmy L J.S. mieściło się w wynajmowanym lokalu znajdującym się w budynku przy ul. A 2A. Na budynku, w którym znajdowała się siedziba i biuro firmy L brak było szyldu firmy, takiej informacji brak było także na drzwiach wejściowych do lokalu, w którym miała mieścić się firma. W dniu 12 maja 2003r. do organu podatkowego w O. wpłynęło zgłoszenie J.S. o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym (VAT-Z) w związku z likwidacją działalności gospodarczej z dniem 6 maja 2003r. Działalność rozpoczęta została w miesiącu listopadzie 2002r. W dniu 29 maja 2003r. J.S. został doprowadzony przez Policję do Komisariatu Policji w O., gdzie został przesłuchany przez pracowników Urzędu Skarbowego. W toku prowadzonego przesłuchania J.S. zeznał, że faktycznie działalność gospodarcza prowadzona była przez W.S. zam. R. ul. B 3/11, podatnik zaś nie posiada żadnych dokumentów dotyczących zarejestrowanej działalności gospodarczej. Za podpisywanie dokumentów lub deklaracji "in blanco" otrzymywał po 100 zł miesięcznie. J.S. oświadczył również, że w żaden sposób nie uczestniczył w prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto w trakcie przesłuchania J.S. wskazał W.S. jako osobę, na zlecenie której działał, jednocześnie oświadczył, że W.S. w dniu 22 maja 2003r. popełnił samobójstwo. Fakt zgonu W.S. potwierdził Urząd Miejski w R. przesyłając odpis skrócony aktu zgonu. Jednocześnie Urząd Skarbowy w R. poinformował, że W.S. nie złożył w tamtejszym Urzędzie żadnej informacji o prowadzeniu lub rozpoczęciu działalności gospodarczej.
Organ stwierdził, że przeprowadzone czynności dowodowe nie potwierdziły faktu zawarcia pomiędzy W.O. a J.S. transakcji udokumentowanych opisanymi powyżej fakturami VAT. J.S., widniejący jako sprzedawca towaru i wystawca faktur VAT, nie prowadził działalności gospodarczej, co sam potwierdził oświadczając, że "w żaden sposób nie uczestniczył w prowadzonej działalności gospodarczej". Faktycznie sprzedaży paliwa dokonywały inne osoby. W świetle powyższego faktury wystawione przez firmę L J.S. nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego za miesiąc marzec 2003r. o kwotę podatku naliczonego wynikającego z przedmiotowych dokumentów.
Organ I instancji wskazał, iż pismem Nr [...] z dnia [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. poinformował, że przesłuchanie J.S. nie odbyło się, ponieważ nie stawił się na wezwanie.
Ponadto organ podatkowy wskazał, w odpowiedzi na zarzuty podatniczki zawarte w piśmie z dnia 23 marca 2006r., że szczególnie wnikliwie przeanalizowały działanie J.S. w zakresie wskazanej przez niego działalności gospodarczej. Przeprowadzone czynności dowodowe nie potwierdziły wykonywania przez podatnika działalności we wskazanym w fakturach zakresie. J.S. nie uczestniczył w żaden sposób w prowadzonej działalności gospodarczej i nie posiadał żadnej dokumentacji.
Od powyższej decyzji odwołała się podatniczka. Zarzuciła naruszenie 1. art. 121 § 1 i 122 w związku z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niezebranie wszelkich możliwych do uzyskania dowodów, a także nierozpatrzenie w sposób rzetelny i wyczerpujący posiadanego już materiału dowodowego, z którego wykorzystano tylko te informacje, z których organ podatkowy mógł wywieść domniemanie umożliwiające pozbawienie podatniczki prawa do odliczenia podatku naliczonego od należnego, 2. art. 122 i art. 123 § 1 w związku z art. 188, art. 190 § 1 i 2 oraz art. 192 ustawy Ordynacja podatkowa, polegające na niewykonaniu niezbędnych działań celem wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów z przesłuchań strony postępowania oraz wskazanych przez nią świadków na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, załączenie do akt sprawy materiałów z innych postępowań, w których strona nie mogła uczestniczyć z braku wiedzy o fakcie ich prowadzenia, nie mogła brać udziału w przeprowadzonych postępowaniach i dowodach, nie mogła zadawać pytań i składać wyjaśnień, a tym samym nie można uznać okoliczności faktycznych będących przedmiotem ww. postępowań za udowodnione, gdyż strona nie miała możliwości wypowiedzieć się co do tych dowodów,
3. prawa materialnego art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez odmowę uznania jej prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną, zawartego w fakturach zakupu, ujętych w ewidencjach prowadzonych dla potrzeb ww. podatku poprzez uznanie, że zakupy ujęte w tych ewidencjach, nie istniały, 4. § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, polegające na uznaniu organu, że wykazane w fakturach czynności nie zostały dokonane, nie wskazując jakie dowody potwierdzają ten fakt lub na podstawie jakich ustaleń organ wyprowadził przedstawione wyżej rozstrzygnięcie. Wniosła o uchylenie ww. decyzji, nakazanie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w R. pilną weryfikację wykorzystywanych do postępowań podatkowych materiałów i dowodów, pod kątem ich aktualności i ważności, uzupełnienie ich i powtórne zbadanie sprawy oraz uzupełnienie postępowania poprzez przesłuchanie G.O. przebywającego aktualnie w Areszcie Śledczym w P. i W.C. (kierowca firmy), zam. [...] M., G. l A na okoliczność potwierdzenia faktycznego dokonania czynności, polegających na odbiorze paliw od kontrahentów dostarczających paliwo w miesiącu marcu 2003r. do firmy. Odwołująca podniosła, iż nieprowadzenie działalności osobiście przez J.S., nie może świadczyć o nieistnieniu działalności tej firmy i zawieranych w niej transakcjach. Podała, iż w dniu 22 kwietnia 2003 r. do Urzędu Skarbowego w O. wpłynęła Deklaracja VAT -7 za m-c marzec 2003 i domagała się sprawdzenia tego dokumentu. Zdaniem podatniczki fakt zgonu W.S. może być wykorzystywany przez J.S. (brat ww.) do próby przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe na nieżyjącego brata.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...], Nr [...] wraz z kserokopiami protokołów przesłuchania J.S., właściciela Firmy Handlowo-Usługowej L, z dnia 29 maja 2003r. i z dnia 24 lipca 2003r., z których jednoznacznie wynika, że nie uczestniczył on w prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwem, działalność faktycznie była prowadzona przez W.S. i on posiadał wszystkie dokumenty. J.S. podpisał umowę najmu lokalu i zapłacił za najem (pieniądze otrzymał od W.S.), składał do Urzędu Skarbowego deklaracje, wypełniane pod dyktando W.S., podpisywał jakieś dokumenty, ale ich nie czytał i nie sporządzał. Za to otrzymywał miesięcznie 100 zł. Nie interesował się czym zajmował się W.S.. W piśmie z dnia 22.12.2004r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. poinformował, iż organ ten zakończył postępowanie kontrolne wobec Firmy Handlowo-Usługowej L J.S., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2003r. W toku kontroli ustalono, iż J.S. nie prowadził działalności gospodarczej, a proceder, w którym uczestniczył, polegał na wprowadzaniu do obrotu prawnego tzw. "pustych faktur VAT". Faktury VAT wystawione przez FHU L J.S. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w firmie tej nie występował faktyczny zakup jak również sprzedaż towarów. W piśmie z dnia 26 sierpnia 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. poinformował o złożeniu przez J.S. w dniu 12 maja 2003r. zgłoszenia (na druku VAT-Z) o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w związku z likwidacją działalności gospodarczej z dniem 6 maja .2003r. Jednocześnie organ ten wskazał, iż według posiadanych informacji, J.S. zamieszkuje w R., ul. B 10/75.
Organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że właściciel firmy L - J.S., nie posiada żadnych dokumentów dotyczących zarejestrowanej działalności gospodarczej. Faktycznie działalności gospodarczej nie prowadził, nie dokonywał żadnych zakupów, ani sprzedaży. Za podpisywanie dokumentów bądź deklaracji, otrzymywał określoną kwotę pieniędzy. Faktury wystawione przez firmę L w rzeczywistości zostały wystawione przez inną osobę "podszywającą się" pod istniejącego podatnika - firmę L, która została wskazana jako sprzedawca. Kontrahent strony - J.S., mimo że był podmiotem zarejestrowanym i złożył deklarację VAT-7 za miesiąc marzec 2003r., to jednak, jak zeznał do protokołu przesłuchania, nie uczestniczył w żaden sposób w prowadzonej działalności w zakresie obrotu paliwami. Zeznania te, w całokształcie okoliczności ustalonych przez organy podatkowe, są wiarygodne. Zatem J.S., nie mógł dokonać sprzedaży paliwa firmie W.O.
Zdaniem organu odwoławczego niezasadne są zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 123 § 1, w związku z art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1 i § 2 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy I instancji wykorzystał w prowadzonym postępowaniu podatkowym stwierdzenia zawarte w pismach sporządzonych przez powołane do tego organy, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. i Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. Z przepisu art. 194 Ordynacji podatkowej wynika, iż dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ordynacja podatkowa przyznaje dokumentom urzędowym zwiększoną moc dowodową. Nakazuje zatem organom podatkowym uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu. Organ podatkowy jest więc związany jego treścią i nie może swobodnie oceniać tej treści, ani kwestionować zawartych w nim informacji bez przeprowadzenia przeciwdowodu. Tym bardziej że ocena stanu faktycznego, w świetle zeznań J.S., nie pozostawia wątpliwości co do ich prawidłowości. Zgodnie z zasadami postępowania, wynikającymi z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy I instancji podjął wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.
Organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest odrębnie każda czynność podlegająca temu podatkowi, w związku z czym opodatkowanie dalszego obrotu paliwem nie może mieć istotnego wpływu na możliwość dokonania przez W.O. obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur zakupu paliwa.
Zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie nie zasługuje zawarty w odwołaniu wniosek o przesłuchanie na okoliczność potwierdzenia faktycznego dokonania czynności małżonka W.O. - G.O. oraz W.C. (kierowcy firmy). W rozpatrywanej sprawie został zgromadzony obszerny materiał dowodowy i w sposób jednoznaczny określony stan faktyczny sprawy. Zatem nie jest uzasadnione przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych w postaci przesłuchania w charakterze świadka wskazanych osób.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie: przepisów procedury, dotyczących prowadzonego postępowania i mających wpływ na wynik postępowania, a w szczególności: art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego oraz brak dbałości o bezstronność rozstrzygnięcia i dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy, art. 121 § 1 i 122 w związku z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 122 i art. 123 § 1 w związku z art. 188, art. 190 § 1 i 2 oraz art. 192 ustawy Ordynacja podatkowa, polegające na: niewykonaniu niezbędnych działań, celem wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów z przesłuchania strony postępowania, oraz wskazanych przez nią świadków na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, załączenie do akt sprawy materiałów z innych postępowań w których strona nie mogła uczestniczyć z braku wiedzy o fakcie ich prowadzenia nie mogła brać udziału w tak przeprowadzonych dowodach, oraz nie mogła zadawać pytań i składać wyjaśnień, a tym samym nie można uznać okoliczności faktycznych będących przedmiotem ww. postępów, za udowodnione, gdyż strona nie miała możliwości wypowiedzieć się do tych dowodów, art. 191 poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, które przybrała w niniejszej sprawie cechy oceny dowolnej, co związane jest z zastępowaniem braków w zakresie ustalenia stanu faktycznego dowolnymi wnioskami formułowanymi przez organ oraz przepisów prawa materialnego: art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez odmowę uznania prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną, zawartego w fakturach zakupu, ujętych w ewidencjach prowadzonych dla potrzeb ww. podatku poprzez uznanie, że zakupy ujęte w tych ewidencjach, nie istniały, a ewidencje te są nierzetelne, § 48 ust. 4 pkt 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W uzasadnieniu podniesiono, że organ podatkowy nie uzyskał żadnych nowych materiałów w sprawie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. nie jest konsekwentny w działaniu, uznaje, że jest konieczne przesłuchanie J.S. w charakterze świadka, a następnie, gdy zaistniały trudności w przeprowadzeniu tej czynności, odstępuje od niej. Skarżąca podniosła, że fakt dokonania zakupu przez nią nie był kwestionowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., który podał, że faktycznie sprzedaży paliwa dokonywały inne osoby. J.S. w przesłuchaniu (na które powołuje się organ), był słuchany w charakterze strony, nie świadka i mógł realizować korzystną dla siebie linię obrony. Taki sposób przeprowadzenia postępowania, w sposób istotny narusza procedury i ma wpływ na wynik przeprowadzonego postępowania.
Fakt nieprowadzenia działalności osobiście przez J.S. tylko jego brata W., także nie może być dowodem, na nieprowadzenie działalności tej firmy i zawieranie w niej transakcji, tym bardziej nie może świadczyć o niedokonaniu transakcji pomiędzy tą firmą, a firmą skarżącej. J.S. lub jego brat mógł dokonywać sprzedaży bezpośrednio od sprzedawcy do nabywcy i nie musiał składować tego paliwa w zbiornikach ani posiadać cystern do jego przewozu. Mógł też w ostateczności zadbać o to, żeby - w ślad za wystawioną fakturą - do odbiorcy dojechało paliwo.
Zdaniem skarżącej, jeżeli określona osoba zachowała się w sposób zgodny z ustawą, nie można obciążać jej skutkami działań lub zaniechań innych osób. Skarżąca podniosła, iż posiada kserokopię postanowienia z dnia [...] Prokuratury Rejonowej w R. o podjęciu przez Prokuraturę zawieszonego śledztwa wobec J.S., z którego wynika posiadanie wiedzy o miejscu pobytu J.S.. Natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. stwierdził (w decyzji z dnia 31 marca 2006r.), że nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli w firmie J.S. na okoliczność potwierdzenia transakcji zawartych przez jego firmę z firmą skarżącej, ponieważ podatnik jest nieobecny w siedzibie firmy i nie odpowiada na wezwania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wnosił o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W rozpoznawanej sprawie skargę należało uwzględnić z uwagi na naruszenie przez organy podatkowe przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wynikającą z art. 122 Ordynacji podatkowej, obowiązkiem organu podatkowego jest dokładne i wnikliwe wyjaśnienie okoliczności sprawy, w stopniu niezbędnym do jej załatwienia. Organ podatkowy winien zebrać w sposób wszechstronny cały materiał dowodowy, rozpatrzyć go (art. 187 § Ordynacji podatkowej) i ocenić zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Ponadto winien on zapewnić stronie w toku całego postępowania czynny udział (art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej). Winien zatem nie tylko zapoznać stronę z zebranym materiałem dowodowym przed rozstrzygnięciem sprawy (art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej), ale także uwzględnić złożone przez nią wnioski dowodowe. Wprawdzie bowiem o zakresie postępowania dowodowego decyduje przede wszystkim organ podatkowy, to jednak nie może on odmówić przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę, jeżeli przedmiotem tego dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Odmowa taka jest prawnie dopuszczalna tylko wówczas, gdy okoliczności, na które wnioskowany przez stronę dowód ma być przeprowadzony stwierdzone są dostatecznie innym dowodem (art. 188 Ordynacji podatkowej).
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż przedmiotem sporu między stronami jest to, czy faktury wystawione przez Firmę Handlowo Usługową L J.S. w marcu 2003 r., na podstawie których podatniczka dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający, stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, a więc stanowią "puste faktury" dokumentujące fikcyjne czynności.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Zgodnie z art. 19 ust. 1 tej ustawy podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonego w fakturach stwierdzających nabycie towaru i usług (ust. 2). Organy podatkowe jako podstawę prawną, rozstrzygnięcia powołały również § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 268 ze zm.), zgodnie z którym faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż z odliczenia nie mogą skorzystać podatnicy, którzy otrzymali faktury nie odzwierciedlające rzeczywistych operacji gospodarczych, czyli kiedy stwierdzona w nich transakcja w ogóle nie miała miejsca.
Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku organów podatkowych zebrany materiał dowodowy w sprawie nie daje podstawy do stwierdzenia, że otrzymane przez skarżącą podatniczkę faktury od Firmy Handlowo Usługowej L J.S. w miesiącu marcu 2003 r. nie dokumentują rzeczywistych czynności sprzedaży, a jedynie istnienie takich czynności pozorują.
Z zebranego materiału wynika, iż Firma Handlowo Usługowej L J.S. prowadziła działalność gospodarczą od listopada 2002 r. W dniu 22 kwietnia 2003 r. do Urzędu Skarbowego w O. wpłynęła deklarację VAT za miesiąc marzec 2003 r., a w dniu 12 maja 2003 3. J.S. zgłosił organowi podatkowemu zaprzestanie działalności gospodarczej z dniem 6 maja 2003 r. Powyższe wskazuje, że była to firma istniejącą pod względem podatkowoprawnym.
Organy podatkowe stwierdziły, że sprzedaż paliwa nie miała miejsce, bowiem J.S. zeznał, że nie prowadził działalności gospodarczej, a faktycznie działalność gospodarcza prowadzona była przez jego brata. W tym miejscu zauważyć należy, iż z powyższych zeznań nie wynika, że firma nie dokonywała transakcji dotyczących obrotu paliwami. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu organ podatkowy kwestionując transakcje zawarte pomiędzy W.O. a Firmą Handlowo Usługową L, powinien w taki sposób przeprowadzić postępowanie dowodowe, aby w sposób nie budzący wątpliwości wykazać, że faktury nie dokumentują rzeczywistej czynności sprzedaży. Stanowisko co do dokonania czynności zakupu paliwa od Firma J.S. jest bowiem mocno akcentowane przez stronę, potwierdzone wystawionymi stosownymi dokumentami (fakturami) oraz uzasadnione niemożnością sprawdzenia, czy jej kontrahent zachował się w sposób zgodny z prawem, na co nie miała wpływu.
Zauważyć należy, iż skoro przeprowadzone postępowanie wykazało, iż J.S. zaprzeczył dokonywaniu obrotu paliwami osobiście, nie posiadał żadnej dokumentacji z tym związanej, a jednocześnie podał, iż podpisywał dokumenty in blanco za co otrzymywał 100 zł miesięcznie oraz nie zaprzeczył dokonywaniu transakcji z podatniczką, to mając na uwadze sprzeczności w zeznaniach oraz to, że strona wnosiła o ponowne przesłuchanie go w charakterze świadka, a organ odwoławczy uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 4 października 2004 r. w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J.S., organ I instancji powinien w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy w celu ustalenia, czy transakcja sprzedaży została dokonana, a nie rozstrzygnąć sprawę mimo braku istotnego dowodu w sprawie, tj. zeznania kontrahenta skarżącej.
Zważyć też należy, iż organy podatkowe nie dołożyły należytej staranności w celu ustalenia miejsca pobytu J.S. i przesłuchania go w charakterze świadka. Z postanowienia Prokuratury Rejonowej w R. z dnia [...] wynika, że J.S. poszukiwany był listem gończym i w dniu 13 maja 2005 r. Komenda Miejska Policji w R. ustaliła aktualne miejsce jego pobytu.
Za bezzasadną należy uznać również odmowę przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji z przesłuchania G.O. – męża podatniczki i W.C. (kierowcy) na okoliczność dokonywania spornych transakcji. Zdaniem Sądu, uzyskany materiał dowodowy nie był jednoznaczny i nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji przez organy podatkowe. Zgodnie zaś z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy chyba, że okoliczności te są stwierdzone wystarczająco innym dowodem. Zauważyć przy tym trzeba, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że sformułowanie "chyba, że okoliczności te są stwierdzone wystarczająco innym dowodem" odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej, ale na korzyść strony. Jeżeli natomiast żądanie przeprowadzenia dowodu dotyczyło tezy odmiennej (tzw. przeciwdowód), powinno zostać uwzględnione. Odmienna interpretacja, jaką przyjęto w niniejszej sprawie, uniemożliwiała stronie realizację jej podstawowego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, o jakiej mowa w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez faktyczne pozbawienie możliwości składania wniosków dowodowych na poparcie swoich twierdzeń o faktach, z którymi wiążą się istotne skutki o charakterze podatkowoprawnym (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2002r., sygn. akt l SA/Ka 2164/00 - ONSA z 2003r., nr 1, poz. 33, wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2002r., sygn. akt l SA/Łd 2164/00 - OPP 2002/6/55).
W ocenie Sądu, istniejąca rozbieżność stanowisk pomiędzy stroną skarżącą a organem podatkowym uzasadniała, mając także na uwadze pogłębienie zaufania strony skarżącej do organów podatkowych, wykorzystanie wszelkich dostępnych środków dowodowych w celu prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.
Odnosząc się do oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. oraz stanowiska zaprezentowanego w głosie do protokołu rozprawy z dnia 20 lutego 2007 r., iż nie składał pełnomocnictwa do działania w imieniu W.O., a mimo to organ podatkowy kierował do niego pisma, zauważyć należy, iż w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez W.O. I.K., które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w R. w dniu 15 września 2004 r. Treść pełnomocnictwa wskazuje zaś, iż dotyczy ono wszystkich sprawach skarżącej należących do właściwości organów podatkowych. I.K. był więc umocowany do działania w imieniu W.O.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy winien ponownie ocenić kompletność zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza pod kątem możliwości stwierdzenia, że faktury wystawione przez Firmę Handlowo Usługową L J.S., w których wykazano obrót paliwami pozorują jedynie dokonane czynności sprzedaży. Dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego możliwe będzie prawidłowe zastosowanie przepisu prawa i określenie skutków normatywnych tak ustalonego stanu rzeczywistego. Organ powinien także w uzasadnieniu decyzji wskazać dowody, na których się oparł oraz przedstawić wynik oceny zebranego materiału dowodowego.
Wskazane wyżej naruszenie przepisów postępowania - art. 120, 121 § 1, 122, 123 § 1, 187 § 1, 188, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Skutkuje ono zatem koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z wynikiem postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2, 3 i 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowe w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 212, poz. 2075 ze.zm.).
Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.