I SA/Łd 147/18

I SA/Łd 147/18 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2018-04-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2018-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bogusław Klimowicz /sprawozdawca/
Paweł Janicki
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1889/18 - Wyrok NSA z 2023-03-29
I FSK 1998/18 - Wyrok NSA z 2022-12-01
III SA/Wa 2046/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-05-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 201
art. 70 par 1, art. 70 par 6 i par 4, art. 121, art. 187, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj i grudzień 2007 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] października 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił B. H. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące luty-grudzień 2007r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2007r.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpoznaniu odwołania strony decyzją z [...] września 2013 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego.
Kolejną decyzją z [...] lutego 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił B. H. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące maj i grudzień 2007r. oraz umorzył postępowania za pozostałe miesiące 2007 r. jako bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że strona od maja [...]r. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą - "A" z siedzibą w Z. w zakresie usług transportu drogowego towarów pojazdami uniwersalnymi. Zobowiązanie podatkowe za styczeń-kwiecień oraz czerwiec-listopad 2007r. uległo przedawnieniu. Na podstawie decyzji z [...] października 2012 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia ruchomości, ale wskutek uchylenie powyższej decyzji materialnoprawne skutki zastosowania środka egzekucyjnego zostały unicestwione i bieg terminu przedawnienia został przerwany. Podatniczka 25 czerwca 2007r. złożyła deklarację VAT-7 za maj 2007r., w której wykazała kwotę podatku podlegającego wpłacie w wysokości 2.267 zł. Wobec braku wpłaty tej kwoty wystawiono tytuł wykonawczy i wszczęto postępowanie egzekucyjne. W dniach 31.01.2008 r. oraz 27.06.2008 r. zastosowane skuteczne środki egzekucyjne i cała zadeklarowana należność za maj 2007 r. została wyegzekwowana. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za maj 2007 r. został przerwany i biegł na nowo od 28 czerwca 2008r.
W dniu 29 listopada 2012r. Urząd Skarbowy wydał postanowienie o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów, w którym postanowiono uzupełnić zarzut wydany przeciwko podatniczce postanowieniem o przedstawieniu zarzutów z 8 listopada 2011r., że w Z. w wyniku z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem tej samej sposobności podała nieprawdę w złożonych w Urzędzie Skarbowym w Z. deklaracjach VAT-7 za miesiące od stycznia 2007 r. do grudnia 2007 r. w ten sposób, że podatniczka odliczyła podatek naliczony z faktur wystawionych przez podmioty nieistniejące, tj. B z o.o. z siedzibą w G., C Sp. z o.o. z siedzibą w G. oraz E Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., przez co naraziła na uszczuplenie podatek VAT za ww. miesiące na łączną kwotę 36.101 zł. Podatniczka zapoznała się z treścią zarzutów 12 kwietnia 2013r., a zatem w ocenie organu należało uznać, że została zawiadomiona o wszczęciu postępowania karnoskarbowego z tą datą, tj. przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za maj 2007r. (który miał upłynąć z 28 czerwca 2013r.) oraz za grudzień 2007r. (który miał upłynąć 31 grudnia 2013r.). W związku z powyższym zdaniem organu bieg terminu przedawnienia został zawieszony z 29 listopada 2012r. i z uwagi na niezakończenie postepowania w sprawie o przestępstwo skarbowe należy uznać, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2007r. jest nadal zawieszony.
W rejestrach nabyć za miesiące maj i grudzień 2007r. podatniczka wykazała faktury dotyczące zakupu oleju napędowego wystawione przez podmiot "B" z o.o. z siedzibą w G. NIP [...]. Pod tym numerem NIP zarejestrowany jest inny podmiot – F Sp. z o.o. z siedzibą w S., który poinformował, że kontrahent B. C. nie występuje w księgach spółki.
Już po zakończeniu kontroli podatkowej strona przedstawiła faktury wystawione przez spółkę z o.o. C z siedzibą G. (za maj 2007r.) oraz przez E Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (za grudzień 2007r.). Faktury te, tak jak wystawione przez firmę B z o.o. zawierają te same daty, przedmiot sprzedaży i wartość transakcji. Faktury wystawione przez spółkę C zostały podpisane przez prezesa zarządu spółki – J. B., który pełnił tę funkcję w okresie kwiecień-wrzesień 2007r. J. B. nie potrafił wskazać żadnych kontrahentów spółki C, która nie posiadała własnych środków transportu ani magazynów, a prezes zarządu był jedynym pracownikiem spółki. Spółka C w 2007r. miała nabywać duże ilości oleju opałowego (w maju 2007r. – 2.679.679 litrów), ale nie przedstawiła żadnych faktur sprzedaży oleju opałowego, ani oświadczeń nabywców oleju opałowego przeznaczonego na cele opałowe lub do dalszej odsprzedaży na te cele. W trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego przez UKS w S., jak i Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. spółka C nie przedłożyła dokumentacji księgowej. Przeprowadzenie czynności sprawdzających w spółce okazało się niemożliwe, nie ustalono adresu jej siedziby, miejsca wykonywania działalności gospodarczej, czy miejsca przechowywania dokumentacji. W spółce C następowały częste zmiany udziałowców oraz członków zarządu spółki, która też nie dokonywała stosownych zmian w KRS.
Również w spółce E nie można było przeprowadzić czynności sprawdzających. Korespondencja kierowana na adres spółki wróciła z adnotacją "adresat wyprowadził się", podobnie jak korespondencja przesyłana na adres prezesa zarządu spółki. W okresie 5.09.2007-31.03.2009r. prezesem zarządu spółki E był P. M.. W spółce tej również często następowały zmiany dotyczące udziałowców, jak też osób pełniących funkcję prezesa zarządu.
Prokuratura Okręgowa w K. Wydział [...] Śledczy w akcie oskarżenia z 28 czerwca 2012r. przeciwko J. B., P. M. i E. S. oskarżyła ww. osoby między innymi o to, że w okresie od stycznia 2007 r. do lipca 2009 r. w K., S., G., Ł., W. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu w różnych okresach czasu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wzięli udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez nieustalone osoby, co do których toczy się odrębne postępowanie karne, wykonując zadania wynikające z zaplanowanego i zaakceptowanego podziału ról i zadań, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów oraz przestępstw karno-skarbowych związanych z obrotem paliwem, zmianą przeznaczenia wyrobów akcyzowych i narażeniu podatku akcyzowego na uszczuplenie oraz podejmując czynności mające na celu udaremnienie stwierdzenia przestępczego pochodzenia środków finansowych pochodzących z narażenia na uszczuplenie należności Skarbu Państwa z tytułu podatku akcyzowego należnego od paliw płynnych oraz przejęcia kwot należnych Skarbowi Państwa z tytułu tego podatku, przy wykorzystaniu struktury firm założonych i zarejestrowanych przez nich i innych członków grupy na potrzeby realizacji przestępczych przedsięwzięć przy wykorzystaniu podrobionych i poświadczających nieprawdę oraz nierzetelnych faktur VAT, dokumentów wz i innych, w której to grupie:
- J. B. w okresie od 03.01.2007 r. do 11.05.2009 r. będąc udziałowcem i pełniąc funkcje prezesa zarządu w Spółkach z o.o. "C", "E" i "G" dokonywał zakupu oleju opałowego przeznaczonego na cele grzewcze, który następnie podlegał odbarwianiu poprzez usunięcie znaków identyfikacji w postaci czerwonego barwnika, przy użyciu ziemi bielącej i stężonego kwasu siarkowego, dokonywał zmiany przeznaczenia wyrobu akcyzowego oraz narażał podatek akcyzowy na uszczuplenie, a następnie wprowadzał to paliwo do obrotu gospodarczego jako pełnowartościowy olej napędowy do silników samochodowych poprzez jego sprzedaż szeregu podmiotom, czym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ostatecznych, detalicznych nabywców oleju napędowego, wprowadzając ich w błąd co do jakości paliwa, jego przeznaczenia i ceny sprzedawanego paliwa,
- P. M. w okresie od 04.07.2007 r. do 30.10.2008 r. pełniąc funkcję prezesa zarządu w Spółce z o.o. "E" dokonywał zakupu oleju opałowego przeznaczonego na cele grzewcze, który następnie podlegał odbarwianiu poprzez usunięcie znaków identyfikacji w postaci czerwonego barwnika, przy użyciu ziemi bielącej i stężonego kwasu siarkowego, dokonywał zmiany przeznaczenia wyrobu akcyzowego oraz narażał podatek akcyzowy na uszczuplenie, a następnie wprowadzał to paliwo do obrotu gospodarczego jako pełnowartościowy olej napędowy do silników samochodowych poprzez jego sprzedaż szeregu podmiotom, czym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ostatecznych, detalicznych nabywców oleju napędowego, wprowadzając ich w błąd co do jakości paliwa, jego przeznaczenia i ceny sprzedawanego paliwa,
oraz w którym oskarża się ww. osoby o to, że w okresie od 3 stycznia 2007 r. do 21 lipca 2009 r. w K., S., G., Ł., W. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów oraz przestępstw karno-skarbowych związanych z obrotem paliwem, zmianą przeznaczenia wyrobów akcyzowych, poprzez usuwanie z oleju opałowego barwnika i znacznika akcyzowego, przy użyciu ziemi bielącej i stężonego kwasu siarkowego, następnie jego sprzedaży jako pełnowartościowego oleju napędowego, wykonując zadania wynikające z zaplanowanego i zaakceptowanego podziału ról i zadań, przy realizacji poszczególnych przestępczych przedsięwzięć, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, co do których toczy się odrębne postępowanie karne, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzili bliżej nieustalonych ostatecznych, detalicznych odbiorców paliwa stanowiącego odbarwiony olej opałowy przeznaczony do celów grzewczych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, przy czym:
- J. B. w okresie od 03.01.2007 r. do 09.04.2009 r. doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o łącznej wartości nie mniejszej niż 250.298.569,00 zł stanowiącym mienie znacznej wartości poprzez wprowadzenie w błąd co do składu, jakości i ceny dostarczanego paliwa oznaczonego jako "olej napędowy" do silników samochodowych, podczas, gdy faktycznie paliwo to stanowiło odbarwiony olej opałowy przeznaczony do celów grzewczych, zanieczyszczony mieszaniną ziemi bielącej i stężonego kwasu siarkowego, w ten sposób iż będąc udziałowcem i pełniąc funkcje prezesa zarządu w Spółkach z o.o. "C", "E" i "G" kupił olej opałowy przeznaczony do celów grzewczych, który następnie podlegał odbarwieniu poprzez usunięcie znaków identyfikacji w postaci czerwonego barwnika, a następnie sprzedał tak odbarwione paliwo jako pełnowartościowy olej napędowy przeznaczony do silników samochodowych szeregu podmiotom, które wprowadziły go do dalszego obrotu odbiorcom detalicznym,
- P. M. w okresie od 04.07.2007 r. do 30.10.2008 r. doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o łącznej wartości nie mniejszej niż 183.567.144,00 zł stanowiącym mienie znacznej wartości poprzez wprowadzenie w błąd co do składu, jakości i ceny dostarczanego paliwa oznaczonego jako "olej napędowy" do silników samochodowych, podczas, gdy faktycznie paliwo to stanowiło odbarwiony olej opałowy przeznaczony do celów grzewczych, zanieczyszczony mieszaniną ziemi bielącej i stężonego kwasu siarkowego, w ten sposób, że pełniąc funkcje prezesa zarządu w Spółce z o.o. "E" kupił olej opałowy przeznaczony do celów grzewczych, który następnie podlegał odbarwieniu poprzez usunięcie znaków identyfikacji w postaci czerwonego barwnika, a następnie sprzedał tak odbarwione paliwo jako pełnowartościowy olej napędowy przeznaczony do silników samochodowych szeregu podmiotom, które wprowadziły go do dalszego obrotu odbiorcom detalicznym.
W ramach powyższego aktu oskarżenia, zarzuca się J.B., że w ramach Spółki z o.o. "E", będąc jej udziałowcem w okresie od 04.07.2007 r. do 30.10.2008 r. wspólnie i w porozumieniu z prezesem zarządu tej Spółki – P. M. i kierując wykonaniem czynu zabronionego przez P. M., który w wykonaniu jego poleceń sporządzał oraz podpisywał nierzetelne faktury sprzedaży oleju opałowego przeznaczonego dla celów grzewczych oraz zakupu i sprzedaży oleju napędowego pochodzącego ze zmiany jego przeznaczenia, od którego nie odprowadzono należności publicznoprawnych w postaci podatku akcyzowego.
Zgodnie z oświadczeniem skarżącej w sprawie dostaw paliwa z firm C i E miała się ona kontaktować z właścicielami spółek, ale nie potrafiła wskazać danych tych osób, przedstawicieli spółek, czy kierowców, którzy przywozili paliwo. Płatności były dokonywane gotówką do rąk kierowcy. Przedstawicielem firmy B z o.o. miał być J. K., który w 2008r. w miejsce faktur wystawionych przez tę firmę przywiózł faktury wystawione przez spółki C i E.
Firma B z o.o. jako podmiot nieistniejący nie mogła dokonać dostaw oleju napędowego na rzecz strony. Z zeznań prezesów zarządu spółek C i E nie wynika, aby spółki dokonywały dostaw dla skarżącej. Strona poza fakturami nie przedłożyła żadnego wiarygodnego dokumentu potwierdzającego realizację dostaw. Faktury, na których jako wystawcy widnieją podmioty: B z o.o., C oraz E nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, a miały jedynie służyć pokryciu zakupu paliwa z nielegalnego źródła. Skarżąca powinna wiedzieć, że sporne transakcje wiązały się z przestępstwem w zakresie podatku od towarów i usług. Okoliczności transakcji powinny wzbudzić u strony podejrzenia co do legalności działania wystawcy faktur.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z [....] listopada 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podzielając jego stanowisko.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję w części określającej zobowiązanie podatkowe za maj i grudzień 2007r. B. H. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów:
- art. 233 § 1 pkt 2 lit a i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie w związku z wadliwą interpretacją i niewłaściwym zastosowaniem art. 70 § 4 i art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej - podczas gdy w sprawie nie zastosowano środka egzekucyjnego do istniejącego i wymagalnego zobowiązania podatkowego, gdyż zobowiązanie podatniczki za maj 2007 roku przedawniło się z końcem grudnia 2012 roku, a wobec przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej organ odwoławczy miał obowiązek wydać decyzję o umorzeniu postępowania;
art. 70 § 4 i art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwą interpretację i niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że zastosowanie środka egzekucyjnego do konkretnego wymagalnego zobowiązania podatkowego i zapłacenie w całości tego zobowiązania nie skutkuje wygaśnięciem zobowiązania lecz przerwaniem biegu terminu przedawnienia nieokreślonego i niewymagalnego zobowiązania podatkowego za ten sam okres, podczas gdy przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego może nastąpić wyłącznie wobec nieprzedawnionego konkretnego zobowiązania a nie wobec okresu danego zobowiązania;
art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwą interpretację i wadliwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że czynność egzekucyjna, o której podatnik został powiadomiony, wywołuje trwały i nieusuwalny skutek przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego niezależnie od tego, że po zastosowaniu środka egzekucyjnego została wyeliminowana z obrotu decyzja określająca to zobowiązanie podczas gdy uchylenie tej decyzji podatkowej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania niweczy skutek materialnoprawny zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego;
- art. 70 c, art. 138a § 1 , art. 138e § 3, art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez niezawiadomienie pełnomocnika skarżącej podatniczki będącej stroną postępowania w sprawie jej zobowiązania podatkowego w podatku VAT za grudzień 2007 roku - o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania, z uwagi na brak takiego zawiadomienia ewentualnie pominięcie przy doręczeniu zawiadomienia ustanowionego w sprawie pełnomocnika, co skutkowało naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2 lit a i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie podczas gdy wobec przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku VAT za grudzień 2007 roku stało się ono bezprzedmiotowe, a organ odwoławczy miał obowiązek wydać decyzję o umorzeniu postępowania;
wobec zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymienionych powyżej, naruszenie przepisów art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że w sprawie skarżącej nie doszło do przedawnienia jej zobowiązania podatkowego w podatku VAT za grudzień 2007 roku i wygaśnięcia tego zobowiązania, podczas gdy z ustaleń w sprawie wynika, że nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu zobowiązania podatkowego w podatku VAT za grudzień 2007 roku wobec braku skutecznego zawiadomienia podatniczki, poprzez doręczenie zawiadomienia jej pełnomocnikowi o wszczęciu postępowania karnoskarbowego w sprawie jej zobowiązania w podatku VAT za grudzień 2007 roku i skutku tego wszczęcia w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatniczki oraz o dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia;
art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wadliwą oceną zgromadzonego materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów w szczególności bez należytego uwzględnienia na korzyść podatniczki faktu sekretnej i utajnionej przed otoczeniem działalności przestępczej dostawców oleju napędowego do działalności gospodarczej skarżącej podatniczki o której to działalności skarżąca ani nie wiedziała ani też ze względu na okoliczności współpracy nie mogła wiedzieć.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zasadnicze zarzuty skargi to zarzuty przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za maj i grudzień 2007 roku. Zarzuty te nie są trafne.
Zgodnie z ogólnymi zasadami (art. 70 § 1 O.p.) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj 2007r. ulegało przedawnieniu z 31 grudnia 2012r. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (art. 70 § 4 O.p.).
W złożonej deklaracji VAT-7 za maj 2007r. podatniczka wykazała kwotę podatku podlegającego wpłacie w wysokości 2.267 zł, która to kwota nie została uiszczona. W związku z tym na podstawie złożonej deklaracji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wystawił 27 sierpnia 2007r. tytuł wykonawczy i wszczął postępowanie egzekucyjne. Wskutek podjętych czynności egzekucyjnych z rachunku bankowego skarżącej w dniach 31.01.2008r. oraz 27.06.2008r. wyegzekwowano kwotę należności głównej, odsetek i kosztów postępowania egzekucyjnego. Stronie doręczono zarówno upomnienie, jak i zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego. Trafnie więc organy podatkowe przyjęły, że wskutek zastosowania środka egzekucyjnego bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług został przerwany i biegł na nowo od dnia 28 czerwca 2008r. (do 28 czerwca 2013r.). Przed upływem tego nowego terminu skarżącej 12 kwietnia 2013r. po wcześniejszym uzupełnieniu zarzutów przedstawiono zarzuty podania nieprawdy w złożonych deklaracjach VAT-7 za miesiące od stycznia do grudnia 2007r. poprzez odliczenie podatku naliczonego z faktur wystawionych przez podmioty: B, C. E przez co narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług na łączną kwotę 36.101 zł. Zgodnie z art. 70 § 6 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z maj i grudzień 2007r. został zawieszony z 29 listopada 2012r. (tj. dniem wydania postanowienia o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów), a podatniczka została zawiadomiona o treści zarzutów 12 kwietnia 2013r., tj. przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące (termin przedawnienia zobowiązania z podatku od towarów i usług za grudzień 2007r. upływał z końcem 2013r.).
Strona skarżąca podnosi w szczególności, że tytuł egzekucyjny wystawiony w sierpniu 2007r. dotyczył należności za maj 2007r. w kwocie 2.267 zł zadeklarowanej przez stronę, a nie kwoty 5.873 zł wynikającej z decyzji organu I instancji. Kwota w tej wysokości nie istniała i nie była wymagalna w czasie dokonywania czynności egzekucyjnych w maju i czerwcu 2008r. Pogląd ten nie jest trafny. Skarżąca zdaje się nie zauważać, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. tj. z mocy prawa, a nie wskutek złożenia deklaracji. Deklaracja podatkowa jest formą oświadczenia wiedzy podatnika, dotyczącego faktów mających znaczenie dla powstania i wysokości zobowiązania podatkowego i nie jest wiążąca dla organów podatkowych (art. 21 § 3 O.p.). Okoliczność, że strona w deklaracji VAT-7 za maj 2007r. zadeklarowała zaniżoną kwotę zobowiązania nie oznacza, że czynności egzekucyjne podjęte przez organ na podstawie tej deklaracji nie wywołały skutków prawnych. Organy podatkowe nie wskazały, że do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług doszło wskutek podjęcia czynności egzekucyjnych na podstawie decyzji z [...] października 2012 r., która następnie została uchylona.
B. H. z treścią uzupełnionego postanowienia o przedstawieniu zarzutów dotyczących m.in. nieprawidłowości w deklaracjach VAT-7 za maj i grudzień 2007r. została zapoznana 12 kwietnia 2013r. i najpóźniej z tą datą dowiedziała się o prowadzeniu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Organ nie mógł naruszyć przepisu art. 70c O.p., gdyż przepis ten w 2013r. jeszcze nie obowiązywał. Z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012r. wynika, że podatnik powinien zostać zawiadomiony o wszczęciu postępowania karnego (lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe) przed upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Pełnomocnik strony złożył pełnomocnictwo do akt sprawy 2 września 2013r., a przed tą datą strona została zapoznana z treścią uzupełnionych zarzutów.
Nie są też trafne podnoszone przez stronę zarzuty naruszenia przepisów art. 120-122, 187 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. W toku postępowania podjęto niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgromadzono obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy, a ocena tego materiału została dokonana bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonej przepisem art. 191 O.p., jest też zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania.
Organy podatkowe w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy prawidłowo oceniły, że sporne faktury wystawione przez B z.o.o., czy spółki C i E nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. W toku postępowania strona w istocie nie sprecyzowała, które z tych faktur dokumentują rzeczywiste transakcje i stanowią podstawę do obniżenia podatku należnego. W rejestrach dla celów podatku od towarów i usług skarżąca ujęła faktury wystawione przez firmę B z.o.o. i początkowo wskazywała ten podmiot jako dostawcę paliwa. W kolejnych zeznaniach strona wskazywała na spółki C i E jako swoich kontrahentów, a nawet na osobisty kontakt z właścicielami tych spółek. Podczas przesłuchania 12 lutego 2014r. skarżąca zeznała, że w 2007r. nie współpracowała z firmami C i E a dostawcą paliwa w 2007r. miała być firma B oraz Spółdzielnia Transportu [...] w Ł.. Również T. H. zeznał w 2014r., że współpraca ze spółkami C i E miała miejsce dopiero od 2008r. Z kolei w skardze strona podnosi, że jej dostawcy to spółki E oraz C, które uczestniczyły w doskonale zorganizowanych strukturach przestępczych. Strona nie wskazała jednoznacznie, jaki podmiot miał dokonać dostaw paliwa w spornym okresie. Organy podatkowe trafnie wskazały, że dostawcą paliwa nie mogła być firma B, która posługiwała się numerem NIP i REGON należącym do innego podmiotu. Z zebranego materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że spółki C i E zajmowały się wprowadzaniem do obrotu odbarwionego oleju opałowego, a faktury wystawione przez powyższe spółki nie mogą dokumentować dostaw innego produktu (oleju napędowego).
Nie ulega też wątpliwości, że strona nie dołożyła wymaganej staranności, aby swoje transakcje uczynić transparentnymi (przejrzystymi). Jak już wyżej wskazano strona nie potrafiła ostatecznie sprecyzować, jaka firma dokonała spornych dostaw, jakie funkcje miał pełnić J. K., z którym miano ustalać warunki dostaw (jak i w jakiej formie). Również dokonywanie płatności w gotówce do rąk bliżej nieokreślonych osób (kierowców czy J. K.) wskazuje, że strona nie potrafiła bliżej opisać przebiegu spornych transakcji, a jej zeznania w tym zakresie są wewnętrznie sprzeczne.
Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) należało orzec jak w sentencji wyroku.
ak