III FSK 4222/21

III FSK 4222/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Dalkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Bogusław Woźniak
Sławomir Presnarowicz
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Ulgi podatkowe
Sygn. powiązane
I SA/Łd 146/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2021-04-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 333
art. 13
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Malinowska, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 146/21 w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 listopada 2020 r. nr SKO.4140.281.2020 w przedmiocie ulgi płatniczej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz G. G. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji.
1.1. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 146/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję w sprawie ze skargi G. G. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym.
1.2. W dniu 29 lipca 2020 r. do Wójta Gminy L. wpłynął wniosek skarżącego, w sprawie udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu zakupu i zainstalowania instalacji fotowoltaicznej na potrzeby produkcyjne gospodarstwa rolnego. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2020 r. Wójt Gminy L. odmówił skarżącemu udzielenia ulgi inwestycyjnej z tytułu dokonanych inwestycji w gospodarstwie rolnym. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że na powyższą inwestycję podatnik poczynił nakłady w kwocie 82.000,00 zł, na co przedłożył stosowny rachunek - fakturę VAT. Inwestycja nie została w żadnym stopniu sfinansowana z udziałem środków publicznych.
Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w decyzji z dnia 17 listopada 2020 r. wskazało, że organ jednostki samorządu terytorialnego może wydać pozytywną decyzję w przedmiocie przyznania ulgi jedynie w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych warunków do jej udzielenia. Od powyższej decyzji skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie odmawiające zastosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. W ocenie organów orzekających w sprawie, podatnik nie był uprawniony do skorzystania z ulgi w oparciu o art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 roku poz. 333 z późn. zm., dalej: "u.p.r."), albowiem przyłączonym obiektem był budynek mieszkalny w gospodarstwie rolnym. Ponadto stawka podatku VAT 8% uwidoczniona na fakturze wystawionej przez wykonawcę instalacji wskazywała na to, że chodzi o preferencyjną stawkę związaną z budownictwem objętym społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12a ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 roku poz. 106. ze zm.).
Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynikało, że na dachu budynku mieszkalnego oraz gospodarczego należących do skarżącego zamontowana została instalacja fotowoltaiczna. Produkowana energia elektryczna była wykorzystywana na cele produkcyjne prowadzonego gospodarstwa, głównie produkcję zwierzęcą (hodowla krów mlecznych) – stanowiła źródło oświetlenia, zasilała dojarkę udojową, basen chłodniczy do mleka, spawarkę i urządzenia elektryczne służące do naprawy maszyn rolniczych, urządzenia do mieszania i rozdrabniania pasz, wentylatory chłodzące oraz bojlery do ogrzewania wody. W prąd zaopatrywany był również budynek mieszkalny. Organ nie kwestionował przy tym, że urządzenia rozdzielcze nie dają możliwości ustalenia, jaka część energii elektrycznej spożytkowana jest na cele bytowe, a jaka na produkcyjne. Odnosząc powyższe ustalenia do treści zastosowanego przez organy podatkowe art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r., Sąd stwierdził, że organy niezasadnie przyjęły, że skarżący nie może spełnić wymogów uprawniających do uzyskania ulgi inwestycyjnej z tej przyczyny, że wytwarzana energia nie jest wykorzystywana wyłącznie na cele związane z działalnością rolniczą, a instalacja fotowoltaiczna jest zamontowana w budynku, który służy także potrzebom mieszkalnym.
Sąd pierwszej instancji uznał, że literalne brzmienie art. 13 ust 2 lit. c u.p.r. i wykładnia celowościowa tego uregulowania upoważnia do stwierdzenia, że ulga inwestycyjna, o której w nim mowa przysługuje podmiotowi, który poniósł wydatki na zakup i montaż urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód), mimo że inwestycja będzie służyła do zaopatrywania w energię również budynku mieszkalnego należącego do skarżącego. Przesądzającego znaczenia nie ma przy tym zawarte w potwierdzeniu przyłączenia mikroinstalacji do sieci elektroenergetycznej wystawionym przez spółkę Energa-Operator stwierdzenia, że przyłączanym obiektem jest budynek mieszkalny w gospodarstwie rolnym, a nie gospodarstwo rolne. Organ formułując taką ocenę całkowicie pominął okoliczność, że to na budynku mieszkalnym znajduje się przyłącze, z którego instalacja elektryczna została rozprowadzona po wszystkich budynkach gospodarstwa rolnego należącego do podatnika.
W ocenie Sądu pierwszej instancji istotnego wpływu na kierunek rozstrzygnięcia sprawy nie można również przypisywać stawce podatku od towarów i usług uwidocznionej na fakturze wystawionej przez wykonawcę instalacji. Jakkolwiek należy przyznać organowi rację, że budzi wątpliwości sytuacja, by podatnik z jednej strony, w momencie zakupu i montażu instalacji fotowoltaicznej korzystał z preferencji podatkowych przyznanych dla budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a z drugiej strony korzystał z preferencji w podatku rolnym, przewidzianych "do wykorzystania na cele produkcyjne" w produkcji rolnej, to jednak – co przyznaje sam organ – kwalifikacja podatkowa może zostać zweryfikowana w stosownym trybie przez właściwe organy podatkowe. Nie stanowi natomiast przesłanki wykluczającej możliwość zastosowania wnioskowanej przez podatnika w niniejszej sprawie ulgi na gruncie art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję.
1.3. Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
2. Skarga kasacyjna.
2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego tj.:
1) przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r. i w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") - poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że ulga inwestycyjna, o której w tym przepisie przysługuje podmiotowi, który poniósł wydatki na zakup i montaż urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód) także gdy inwestycja będzie służyła do zaopatrywania w energię również budynku mieszkalnego należącego do tego podmiotu, w sytuacji gdy z treści przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r. wynika, iż przedmiotowa ulga inwestycyjna przysługuje jeśli sam wydatek został poniesiony zarówno na zakup jak i na zainstalowanie urządzeń do wykorzystywania tylko na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód);
2) przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 listopada 2020 r., utrzymująca w mocy poprzedzającą decyzję Wójta z dnia 25 sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym jest niezgodna z tym przepisem z uwagi na to, że organ podatkowy przyjął, iż skarżący nie spełnia wymogów uprawniających do uzyskania ulgi inwestycyjnej z tej przyczyny, że wytwarzana energia jest wykorzystywana również na cele niezwiązane z działalnością rolniczą - cele mieszkaniowe, w sytuacji gdy organ podatkowy nie negował w żaden sposób możliwości wykorzystania przez podatnika tej instalacji fotowoltaicznej także do celów mieszkalnych, poza celami produkcji rolnej, a przyjął, iż sam wydatek nie został poniesiony zarówno na zakup jak i na zainstalowanie tej instalacji fotowoltaicznej (tj. urządzenia) do wykorzystywania tylko na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii, w tym przypadku słońca;
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 listopada 2020 r. wyłącznie z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego i przyjęcia, że organy podatkowe niezasadnie przyjęły, że skarżący nie może spełnić wymogów uprawniających do uzyskania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tej przyczyny, że wytwarzana energia nie jest wykorzystywana wyłącznie na cele związane z działalnością rolniczą, a instalacja fotowoltaiczna jest zamontowana w budynku, który służy także potrzebom mieszkalnym, w sytuacji gdy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 listopada 2020 r. nie wynikało, że skarżący nie może spełnić wymogów uprawniających do uzyskania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z powodu wykorzystywania wytwarzanej energii także na potrzeby mieszkaniowe a nie wyłącznie na cele produkcji rolnej, ale z tego powodu, że sam wydatek na zakup i montaż instalacji fotowoltaicznej nie nastąpił na cele produkcji rolnej, niezależnie od późniejszego wykorzystywania tej instalacji, a więc brak było podstaw do uchylenia decyzji z przyczyn wskazanych przez Sąd.
2.2. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.
3.2. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
3.3. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
3.4. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny zasadności wyroku Sądu pierwszej instancji, który uznał za nieprawidłowe stanowisko organów, które - powołując się na treść art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r. odmówiły skarżącemu udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu poniesienia nakładów na inwestycję związaną z montażem instalacji fotowoltaicznej w gospodarstwie rolnym. Organy podatkowe odmówiły udzielenia przedmiotowej ulgi z tej przyczyny, że energia wytwarzana przez skarżącego nie jest wykorzystywana wyłącznie na cele związane z działalnością rolniczą.
3.5. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.r., podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych:
1. budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska:
2. zakup i zainstalowanie:
a) deszczowni,
b) urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę,
c) urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód)
- jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych.
Ulga inwestycyjna jest przyznawana po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja – w wysokości 25% udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych. Ulga z tytułu tej samej inwestycji nie może być stosowana dłużej niż przez 15 lat. Kwota ulgi inwestycyjnej jest odliczana z urzędu w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Podatnicy obowiązani do składania deklaracji na podatek rolny odliczają, określoną w decyzji w sprawie ulgi inwestycyjnej, kwotę przyznanej ulgi od należnego podatku rolnego. Podatnik traci prawo do odliczenia od podatku rolnego niewykorzystanej kwoty ulgi inwestycyjnej w przypadku sprzedaży obiektów i urządzeń, od których przyznana została ta ulga, lub przeznaczenia ich na inne cele niż określone w art. 13 ust. 1 u.p.r. Ulga inwestycyjna stanowi pomoc na inwestycje w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne w gospodarstwach rolnych powiązane z produkcją podstawową produktów rolnych zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 702/2014 uznającym niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 25.06.2014 r. (Dz. Urz. UE L 193, s. 1) lub pomoc w ramach programu pomocowego notyfikowanego Komisji Europejskiej.
3.6. Odnosząc powyższe ustalenia do treści zastosowanego przez organy podatkowe art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r., w ocenie Sądu pierwszej instancji, organy niezasadnie przyjęły, że skarżący nie spełnia wymogów uprawniających do uzyskania ulgi inwestycyjnej z tej przyczyny, że wytwarzana energia nie jest wykorzystywana wyłącznie na cele związane z działalnością rolniczą.
Z ustalonego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego wynika, że na dachu budynku mieszkalnego oraz gospodarczego należących do skarżącego zamontowana została instalacja fotowoltaiczna. Z budynku mieszkalnego, gdzie znajduje się przyłącze energii elektrycznej, instalacja elektryczna została rozprowadzona po wszystkich budynkach gospodarstwa rolnego należącego do podatnika. Przewidziane w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.p.r. ulgi mają na celu zachęcenie podatników podatku rolnego do dokonywania różnego rodzaju inwestycji, m.in. polegających - jak w niniejszej sprawie - na instalowaniu urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii. Ulgę tę ustanowiono w celu zmotywowania podatników podatku rolnego do podejmowania inwestycji określonych w art. 13 u.p.r. Zatem interpretacja spornego przepisu musi uwzględniać powyższe założenie. Poza tym literalne brzmienie spornego przepisu także nie uzasadnia stanowiska organów, albowiem nie ma w jego treści stwierdzenia, że ulga przysługuje tylko tym podatnikom podatku rolnego, którzy wykorzystują wytwarzaną energię elektryczną wyłącznie na cele produkcyjne gospodarstwa rolnego podatnika.
Tak więc literalne brzmienie art. 13 ust. 2 lit. c u.p.r. i wykładnia celowościowa tego uregulowania upoważnia do stwierdzenia, że ulga inwestycyjna, o której w nim mowa przysługuje podmiotowi, który poniósł wydatki na zakup i montaż urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód), mimo że inwestycja będzie służyła do zaopatrywania w energię budynki przeznaczone zarówno na cele gospodarcze jak i mieszkalne. Z treści art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r. nie wynika, że jego zastosowanie uzależnione jest od zainstalowania urządzeń, w tym paneli fotowoltaicznych, wyłącznie na budynku gospodarczym. A zatem panele fotowoltaiczne mogą być posadowione w dowolnym miejscu, także na budynku mieszkalnym. Zatem zarzuty naruszenia przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.r. i w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. okazały się bezzasadne.
3.7. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w pierwszej kolejności trzeba odnotować, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie daje rękojmię, że Sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozwala poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia oraz prześledzić tok rozumowania Sądu. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji ma przy tym charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego, stanowiąc dla nich niezbędną płaszczyznę dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej, a ponadto umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, co jest niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd pierwszej instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3 poz. 39, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. II FSK 568/08). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w świetle wskazanej uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku.
W rozpoznanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził takich naruszeń. Przeciwnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom stawianym przez art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wypowiedź co do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia zarzutów skargi. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł nadto stanowisko co do oceny stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną. Zasadność merytorycznego stanowiska Sądu pierwszej instancji nie może być zaś skutecznie podważana zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może więc sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie, należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. za bezzasadny.
3.8. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.
Bogusław Woźniak Anna Dalkowska Sławomir Presnarowicz