I SA/Łd 144/06

I SA/Łd 144/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Cudak
Wiktor Jarzębowski
Zbigniew Kmieciak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (spr.), Sędziowie NSA Arkadiusz Cudak, Wiktor Jarzębowski, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Kompletacji Dostaw A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec i grudzień 2001 roku skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił Przedsiębiorstwu Kompletacji Dostaw A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec i grudzień 2001 roku, kwotę zwrotu różnicy podatku za miesiąc sierpień i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiąc lipiec, sierpień i grudzień 2001 roku w łącznej wysokości 3.543,60 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, iż w okresie od lipca do sierpnia 2001 roku Spółka na podstawie faktur zakupu VAT dokumentujących zakup usług merchandisingu dokonała odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie 9.375,30 zł oraz w wysokości 67,99 zł z tytułu wykonania usługi naprawy samochodu. W ocenie organu dokonane odliczenia podatku naliczonego VAT nie mają jednak związku z uzyskanym przez Spółkę przychodem oraz prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą wobec czego nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 1993r., Nr 106, poz. 482 ze zm.). Podkreślono, że zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona podnosząc zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – poprzez nieuzasadnione zastosowanie oraz naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu podniesiono, iż organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję nie wskazał żadnych przesłanek oraz innych uwarunkowań, którymi się kierował uznając, że zakup usług merchandisingu od Spółki Akcyjnej B oraz usługa diagnostyki samochodu nie stanowią kosztów uzyskania przychodów Spółki. Bezpodstawnie zdaniem strony, na podstawie zgromadzonych dowodów, dotyczących nierzetelnego wywiązywania się ze zobowiązań finansowych wobec swoich pracowników przez Spółkę Akcyjną B wyłączono z kosztów uzyskania przychodu wartość usług merchandisingu uznając jedynie tylko tę część usługi, która została wykonana przez pracownika, wobec którego Spółka B należycie wywiązała się ze swoich obowiązków jako płatnik. Organ podatkowy nie udowodnił także, że świadczone przez Spółkę Akcyjną B usługi merchandisingu nie zostały faktycznie wykonane, opierając ustalenia faktyczne na dowodach nierzetelnego wiązywania się przez Spółkę B ze swoich zobowiązań jako płatnika. Odnosząc się zaś do kwestii faktury dokumentującej dokonaną diagnostykę samochodu zaakcentowano, iż w trakcie postępowania przedłożono uzupełnioną, pozwalającą zidentyfikować diagnozowany pojazd, fakturę wystawioną przez Autoryzowaną Stację Obsługi Samochodów.
Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podkreślono odnosząc się do treści art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie przysługuje zatem, jeżeli obniżenie to nastąpiło w wyniku czynności mających charakter rozporządzania towarem (usługą) w sposób nie pozwalający nabywcy na zaliczenie poniesionych na te cele wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Wydając niniejszą decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podkreślił, iż miał na uwadze decyzję z dnia [...], nr [...] wydaną w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001. Wskazał, iż w wyniku cofnięcia wniesionego od niej odwołania, umorzono postępowanie odwoławcze i tym samym decyzja określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2001 stała się ostateczna. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu podkreślono, że brak dowodów płatności za wykonane usługi merchandisingu przez Spółkę B, jak również brak jakichkolwiek dowodów wypłaty wynagrodzeń za pracę dla pracowników świadczących te usługi oraz faktura dotycząca usługi diagnostyki niezidentyfikowanego samochodu, powoduje powstanie wątpliwości, czy usługi te zostały rzeczywiście wykonane. Zdaniem organu odwoławczego skoro wydatki poniesione na zakup usług merchandisingu oraz naprawy samochodu zakwestionowano w postępowaniu prowadzonym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001 nie uznając ich za koszty uzyskania przychodu, to Spółka nie miała prawa do dokonania na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym odliczenia podatku naliczonego wynikającego z dokumentujących usługi faktur.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego strona skarżąca podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Dodatkowo wskazała, że kwestia zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, wydatków poniesionych z tytułu usług merchandisingu oraz naprawy samochodu powinna zostać rozpatrzona niezależnie i obiektywnie, w toku postępowania odwoławczego od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] prowadzonego w zakresie podatku od towarów i usług. Zdaniem strony skarżącej oba postępowania odwoławcze – zarówno w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych jak i podatku od towarów i usług mają charakter autonomiczny. Cofnięcie zaś odwołania od decyzji z dnia [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych nastąpiło w związku z objęciem powstałych zaległości postępowaniem restrukturyzacyjnym. Zaakcentowano, że "umorzenie postępowania odwoławczego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001, nie oznacza merytorycznego rozstrzygnięcia sporu co do możliwości zaliczenia poniesionych przez Spółkę wydatków do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych". Ponadto wskazano, że okoliczności dotyczące pracowniczych rozliczeń w ramach Spółki B pozostają bez związku z działalnością Spółki i nie powinny wpływać na prawidłowość uznania za koszt uzyskania przychodu wydatków poniesionych na podstawie ważnie wystawionych faktur, w związku z wykonywanymi na rzecz Spółki usługami merchandisingu. Osoby świadczące usługi merchandisingu nie były pracownikami Spółki A, a w związku z tym Spółka nie odpowiada za zdarzenia, jakie wystąpiły w stosunku do osób nie będących jej pracownikami. Podkreślono, że zakwestionowane wydatki zostały faktycznie poniesione i mają ścisły związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Organ podatkowy natomiast nie wykazał i nie uzasadnił ich braku wpływu na wysokość osiągniętych przychodów. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ podatkowy nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a ocena istniejących dowodów została dokonana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Przystępując zatem do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), który stanowi, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób niepozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Zatem, w świetle przepisu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, warunkiem do odliczenia podatku naliczonego jest zaliczenie zakupu towarów lub usług do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym. Niemożność zaliczenia przez podatnika określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym powoduje – z uwagi na treść cytowanego art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy – niedopuszczalność odliczenia od należnego podatku od towarów i usług kwoty tego podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, z którymi taki niestanowiący kosztu wydatek jest związany (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2003r., SA/Sz 1581/99, niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie spór pomiędzy skarżącą Spółką a organami podatkowymi sprowadzał się do wyjaśnienia, czy poniesione przez Spółkę wydatki na zakup usług merchandisingu i koszty naprawy samochodu mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, skoro – jak ustaliły organy podatkowe nie zostały należycie udokumentowane i nie były związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, a kwestia ta – jak słusznie zauważyły organy podatkowe była przedmiotem odrębnie toczącego się postępowania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 rok, zakończonego w wyniku wniosku o cofnięcie odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...], ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze. Umorzenie postępowania odwoławczego toczącego się w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001 spowodowało, że decyzja ta stała się decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji i tym samym poniesione przez Spółkę wydatki nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 1993r., Nr 106, poz. 482 ze zm.). Wątpliwości podniesionych przez organy podatkowe nie usunęło przedłożenie w trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 23 maja 2006r. faktury VAT nr [...] z dnia [...]. Odnosząc się do argumentacji pełnomocnika Spółki ponadto trzeba zauważyć, że w rozpatrywanym przypadku trudno mówić o "automatyzmie" ustaleń w przedmiocie VAT. Akta sprawy świadczą, iż organy podatkowe dokonały odrębnej oceny materiału dowodowego, wyprowadzając z przyjętych ustaleń prawidłową konkluzję prawną.
W konsekwencji podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie jest trafny. Przepis ten jasno bowiem wyklucza możliwość odliczenia podatku naliczonego w sytuacji braku możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych. (por. wyrok NSA w W. z dnia 7 czerwca 2004r., sygn. akt FSK 94/02)
Odnosząc się zaś do podniesionych zarzutów naruszenia prawa procesowego Sąd uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie, ponieważ organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy nie naruszając przy tym treści art. 180 § 1 oraz zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze podniesione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.