I SA/Łd 1394/03

I SA/Łd 1394/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Irena Krzemieniewska
Janusz Furmanek /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Sygn. powiązane
I GSK 1351/05 - Wyrok NSA z 2006-02-07
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Asesor Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2005r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia[...] Nr [...] Naczelnik II Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne zawarte w dokumencie SAD Nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej.
Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami), art. 23 § 1 i § 9, art. 65 § 4 pkt 2 lit.c, art. 83 § 1, § 2 i § 3, art. 85 § 1 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późniejszymi zmianami), § 12 pkt l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 104, poz. 1193 z 1999r. z późniejszymi zmianami) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. - Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz. U. Nr 80, poz. 908 z 1999r.), Wyjaśnień dotyczących wartości celnej (załącznik do Dz. U. Nr 80, poz. 908 z 1999r.).
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w dniu 19 kwietnia 2002r. przyjęte zostało zgłoszenie celne SAD Nr [...] dla towaru sprowadzonego z Niemiec przez Spółkę A na warunkach CIP K.. Towar, w postaci zawiesiny do oczyszczania jelit o nazwie X-PREP Liquid 75ml, objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. Wartość celną towaru w wysokości 125.399,45 EURO ustalono na podstawie załączonej do zgłoszenia faktury o numerze [...], wystawionej przez eksportera - szwajcarską spółkę C. w dniu [...] oraz deklaracji wartości celnej.
W trakcie kontroli postimportowej, przeprowadzonej w siedzibie importera, A stwierdzono, iż faktura nr [...] z dnia [...] opiewa na kwotę 113.999,50EURO, a nie 125.399,45EURO, jak zadeklarowano w formularzu SAD z dnia [...]. Importer przedłożył również dokumenty potwierdzające fakt, iż kontrolowany podmiot dokonał płatności na rzecz kontrahenta zagranicznego w kwocie niższej niż podano w przedmiotowym zgłoszeniu celnym.
Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia [...] organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego zawartego w formularzu Sad Nr [...] z dnia [...].
Pismem z dnia 1 kwietnia 2003r. importer wniósł o wystąpienie przez Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. do Ministra Finansów z wnioskiem o uzyskanie porady Światowej Organizacji Celnej (WCO) odnośnie wpływu rabatów uzyskanych po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów oraz o zawieszenie postępowania celnego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do chwili rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Światową Organizację Celną (WCO). Strona złożyła także wyjaśnienia, co do wartości celnej towaru wywodząc, że wartość celna leków została określona prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 23 § 1 Kodeksu celnego w związku z art. 85 § 1 Kodeksu celnego, na podstawie wartości transakcyjnej rozumianej jako cena należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania, organ I instancji postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2003r. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału, a następnie w dniu 15 kwietnia 2003 r. wydał opisaną na wstępie decyzję.
Organ podniósł, iż zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towaru jest wartość transakcyjna tzn. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i 31. W myśl natomiast art. 23 § 9 tej ustawy, ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy.
Na tej podstawie organ stwierdził, iż wartość faktury o numerze [...]z dnia [...] stanowi całkowitą płatność dokonaną bezpośrednio przez kupującego – Spółkę A, na rzecz sprzedającego – firmy C., poniesioną jako warunek sprzedaży. Zdaniem organu, dokumentują to przedstawione w trakcie kontroli bankowe dowody zapłaty z dnia 11.06.2002r. i 5.08.2002r. w formie zawiadomienia o obciążeniu przez BH w Warszawie rachunku Spółki A kwotami: 34.199,85 EURO i 79.799,65 EURO z tytułu faktury NR [...]. Łączna kwota płatności wynikająca z powyższych dowodów wynosi 113.999,50EURO, co stanowi, w ocenie organu, całkowitą wartość fakturową dokumentu Nr [...].
Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że wartość importowanego towaru została zawyżona z uwagi na fakt, iż jako ogólną wartość faktury przyjęto wartość fakturową dokumentu Nr [...] z dnia [...] powiększoną o kwotę 11.399,95EURO, stanowiącą rabat, co do którego widnieje zapis na fakturze. Organ dodał, iż bezspornym jest jednak fakt, iż w fakturze brak jest kwoty rabatu, jak również w wartości faktury nie uwzględniono wartości tego rabatu. Zdaniem organu, wskazane fakty potwierdzają zasadność odliczenia kwoty 11.399,95EURO od ogólnej wartości faktury importowej dotyczącej zawiesiny do oczyszczania jelit oraz ponowne ustalenie wartości celnej sprowadzonego towaru na kwotę 113.999,50EURO.
W dniu 5 maja 2003r. strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1/ naruszenie art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji RP, 2/ naruszenie art. 68 i 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolita Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony, 3/ naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 21, art. 23, art. 85 i art. 278 §1 Kodeksu celnego, 4/ naruszenie art. 120, art. 122, art. 123 § 1, art. 127, art. 180, art. 187, art. 200 § 1, art. 201§ 1 pkt 2 - Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Strona wskazała, że przyznana przez kontrahenta zagranicznego prowizja została udzielona na wspieranie rozwoju działalności strony na rynku polskim i opierała się na postanowieniach Umowy o Dystrybucji, zawartej pomiędzy stronami w dniu 17 lutego 1998r. W ocenie Spółki, ten obszar współpracy jest neutralny dla kwestii związanych z wartością transakcyjną towarów, a więc nie zachodziła potrzeba informowania o prowizjach organów celnych. Strona podkreślała ponadto, że udzielona prowizja nie stanowiła warunku nabycia towaru i nie była powiązana z wartością transakcyjną. Wyjaśniła, że prowizje zostały uzależnione od poziomu zakupów, których przekroczenie wyznacza określoną stawkę procentową możliwej do uzyskania prowizji. Prowizje były ustalane przez zagranicznego kontrahenta na podstawie zrealizowanych zakupów, a więc po zakończeniu procedury odprawy celnej i po dopuszczeniu tych towarów do obrotu na polskim obszarze celnym. W momencie dokonywania zgłoszenia celnego strona nie mogła znać kwoty ewentualnego upustu i wykazać go w zgłoszeniu celnym, ponieważ nie wiedziała czy i w jakiej wysokości prowizja zostanie Spółce przyznana.
A S.A. podniosły, że przepisy Kodeksu celnego pomijają kwestię rabatów ex–post, występujących w kontaktach handlowych między dostawcami, a odbiorcami, tj. nie wymieniają tego rodzaju rabatów jako czynników uzasadniających dokonanie korekty wartości celnej z urzędu. Przyjęcie odmiennego stanowiska stanowi niedopuszczalną interpretację rozszerzającą. Zgodnie z art. 23 § 9 Kodeksu celnego ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu. W ocenie skarżącej, organ celny nie udowodnił, że umowa o dystrybucji ma charakter umowy sprzedaży towaru, która uzależniałaby nabycie towaru od otrzymania określonych zniżek, jako warunku nabycia towaru przez Spółkę, co powodowałoby konieczność jej wskazania przy składaniu zgłoszenia celnego. W szczególności wspomniane prowizje nie stanowiły warunku nabycia towaru. Kupujący nabywał towar po cenie transakcyjnej określonej w całości w fakturze handlowej. Zdaniem Spółki brak jest zatem podstaw prawnych do obligatoryjnej zmiany deklarowanej w chwili zgłoszenia celnego wartości celnej importowanych towarów w przypadku otrzymania od kontrahenta zagranicznego premii lub rabatu już po dopuszczeniu tych towarów do obrotu na polskim obszarze celnym. Wystąpienie z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w przypadku uzyskania upustu po dokonaniu zgłoszenia celnego jest jedynie uprawnieniem, a nie obowiązkiem strony.
Ponadto strona zarzuciła organom celnym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż organ celny wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie zgodne z zaleceniem Prezesa GUC z dnia 28 września 2001r. Podniosła, że nie została zapoznana z tym zaleceniem, a ponadto z uwagi na jego treść wynik postępowania w sprawie był z góry przesądzony.
Wskazała, iż organ celny zobowiązany był do wystąpienia do Światowej Organizacji Celnej o wydanie opinii doradczej odnośnie wpływu rabatów przyznawanych importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów. Fakt, że tego nie uczynił spowodował naruszenie – art. 87 ust. 1 i art. 91 Konstytucji RP, a także uzasadnia zarzut naruszenia obowiązku wnikliwego rozpatrzenia sprawy z art. 122 Ordynacji podatkowej i art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.
Zdaniem strony, organ I instancji naruszył także zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu celnym. (art. 123 § 1 i 200 § 1 Ordynacji podatkowej), gdyż postanowienie o wyznaczeniu 7- dniowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym doręczono jej w dniu 4 kwietnia 2003 r, w dniu 10 kwietnia strona zapoznała się z aktami sprawy i następnego dnia wysłała pocztą wyjaśnienia, a decyzja wydana została już 15 kwietnia 2003r.
Po wniesieniu odwołania, w związku z postanowieniem z [...], doręczonym 5 sierpnia 2003r., strona 12 sierpnia 2003r. strona skarżąca skierowała do organu II instancji pismo informujące m.in. o podtrzymaniu zarzutów odwołania.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ II instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 21 Kodeksu celnego wartość celna towarów określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny. Natomiast należności celne przywozowe są - w myśl art. 85 § 1 obowiązującej ustawy - wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartość celną towaru określa art. 23 §1 Kodeksu celnego. Jest nią wartość transakcyjna, tzn. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31. Nadto, dyspozycja zamieszczona w art. 23 § 9 ustawy Kodeks celny określa, iż ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Płatność może zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego lub za pomocą innych form zapłaty bezpośrednio lub pośrednio.
Organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że A S.A. zapłaciła za fakturę nr [...] z dnia [...] łączna kwotę w wysokości 113.999,50EUR tj. w wysokości wynikajacej z faktury [...] (dowód: bankowe dowody zapłaty z dnia 11.06.2002r. i 05.08.2002r. w formie zawiadomienia o obciążeniu przez BH w Warszawie rachunku firmy A kwotami 34.199,85 EUR oraz 79.799,65 EUR) i dlatego ustaloną w decyzji organu I instancji wartość celną w wysokości 113.999,50 EUR należy uznać za prawidłową. W ocenie organu za obniżeniem zadeklarowanej przez importera wartości celnej leku X-Prep Liquid 75ml przemawiają takie okoliczności, jak: 1/ eksporter zagwarantował obniżenie cen preparatów farmaceutycznych i określił jej zakres przed dokonaniem zgłoszenia celnego (faktura z dnia [...]), co powodowało, iż w dacie czynności strona skarżąca miała już świadomość, że kwotą należną w chwili zakupu i zgłoszenia celnego była wartość z uwzględnieniem obniżenia z tytułu prowizji, 2/ należności za sprowadzony towar były przekazywane eksporterowi już z uwzględnieniem obniżki, 3/ w toku postępowania wyjaśniającego nie stwierdzono, aby miały miejsce płatności w wysokości określonej w samych fakturach handlowych, czy też późniejsze negocjacje cenowe, skutkujące obniżeniem kwot, wynikających z faktur handlowych przedstawionych do zgłoszenia celnego.
Organ stwierdził, że zarzut dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności jest nieuzasadniony, bowiem kontrolę postimportową w firmie A. przeprowadzili funkcjonariusze celni Izby Celnej w Ł.. Po zakończonej kontroli, pismem z dnia 22 stycznia 2003r poinformowano Naczelnika Urzędu Celnego II o wątpliwościach dotyczących prawidłowości ustalonej wartości celnej. Niniejsze pismo wraz z nadesłanymi dokumentami (ujawnionymi w wyniku kontroli) stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Podkreślono, że uprawnienie do przeprowadzenia kontroli postimportowej wynika wprost z brzmienia art. 83 i art. 277¹ § 1 pkt.1 Kodeksu celnego.
Organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 21 marca 2003r organ celny I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne. Decyzja z dnia [...] została podpisana przez Zastępcę Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł.. Osobą prowadzącą postępowanie w organie I instancji był funkcjonariusz celny zatrudniony w Urzędzie Celnym II w Ł.. Natomiast w przedmiotowej sprawie w wydawaniu decyzji nie uczestniczyły osoby zatrudnione w Izbie Celnej w Ł.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji organ stwierdził, że art. 68 Układu Europejskiego dotyczy wyłącznie starań Polski, aby dostosować swoje ustawodawstwo do ustawodawstwa Wspólnoty, a co do zarzutu naruszenia art. 123 i 200 Ordynacji podatkowej podniósł, że w dniu 10.04.2003r. strona zapoznała się z zebranym materiałem i oświadczyła, że nie wnosi dodatkowych dokumentów.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca ponownie zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów konstytucyjnych, tj. art. 87 ust. l i art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) naruszenie przepisów prawno-międzynarodowych, tj. art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony (Dz. U. z 1994 r., nr 11, poz. 38 z późn. zm.); Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (Dz. U. z 1995 r., nr 98, poz. 483 z późn. uzup.); 3) naruszenie przepisów materialnoprawnych, tj. art. 21, art. 23, art. 85 i art. 278 § l pkt 3) ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., nr 75, poz. 802 z późn. zm.); 4) naruszenie przepisów proceduralnych, tj. 120, art. 122, art. 123 § l, art. 124, art. 127, art. 180, art. 187, art. 200 § l, art. 201 § l pkt 2), art. 210 § l pkt 6) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r., nr 137, późn. 926 z późn. zm.) w związku z art. 262 Kodeksu celnego w sposób mający wpływ na wynik postępowania.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą, podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W dniu 13 października 2004r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika strony skarżącej z wnioskiem o włączenie do akt sprawy opinii prawnej w sprawie oceny konstytucyjności, przyjętej przez organy administracji celnej w 2001 roku, interpretacji przepisów prawa celnego dotyczących ustalania wartości celnej importowanych towarów, sporządzonej przez prof. dr hab. G.D. oraz dr M.M.
W dniu 15 października 2004r. skarżąca wystąpiła zaś z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci oświadczenia osób biorących bezpośredni udział w negocjowaniu umowy dystrybucyjnej pomiędzy C. a skarżącą. Nadto, A S.A., podniosły zarzut naruszenia przez organy celne przy wydaniu skarżonych decyzji prawa wspólnotowego, a w szczególności Rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz Rozporządzenia Komisji EWG z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady EWG ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Skarżąca zarzuciła także organom celnym błędną ocenę konsekwencji otrzymania rabatu naturalnego poprzez przyjęcie, iż do oceny wartości celnej towarów uzyskanych przez skarżącą nieodpłatnie zastosowanie ma art. 23 Kodeksu celnego, odwołujący się dla oceny wartości celnej towarów do ceny transakcyjnej.
Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o oddalenie dowodu uzupełniającego z opinii prof. dr hab. G.D. oraz dr M.M., podnosząc iż de facto dowód ten ma charakter dowodu z opinii biegłych i jako taki jest niedopuszczalny na etapie postępowania przed sądem administracyjnym. Ponadto za niedopuszczalny w kontekście prawidłowo i wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego sprawy uznać należy w opinii Dyrektora Izby Celnej także wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia osób negocjujących Umowę o Dystrybucji. Odnośnie zarzutu naruszenia Wspólnotowego Kodeksu Celnego Organ II instancji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie dług celny powstał przed uzyskaniem przez Polskę członkostwa we Wspólnotach Europejskich i dlatego stosownie do przepisu art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) w sprawie zastosowanie znalazły przepisy dotychczasowe.
W piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2004r. skarżąca wskazała, iż powoływana opinia prof. dr hab. G.D. oraz dr M.M. ma charakter dokumentu prywatnego i jako taka może być przedmiotem dowodu przeprowadzonego przed sądem administracyjnym. Nadto skarżąca wskazała, iż łączne potraktowanie przez organy celne wszystkich towarów objętych spornym zgłoszeniem celnym doprowadziło do braku ustalenia wartości celnej towaru będącego rabatem naturalnym.
W piśmie z dnia 29 grudnia 2004r. skarżąca ponownie odniosła się do podnoszonego zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania w przedmiotowej sprawie. Według skarżącej, decyzja organu celnego pierwszej instancji była rezultatem podporządkowania się przez ten organ wytycznym Prezesa Głównego Urzędu Ceł zawartym w piśmie z 28 września 2001r. nr DST-II-020-271/2001/4219/EŁ, skierowanym do dyrektorów urzędów celnych i zalecającym kontrolę wysokości wartości celnej importowanych leków. Według Spółki, decyzje organów obu instancji rozstrzygają w sposób zgodny z uzasadnieniem znajdującym się we wspomnianym piśmie Prezesa GUC z 28 września 2001 r., co zdaniem skarżącej wskazuje na podporządkowanie się organu I instancji wytycznym oraz sposobowi zakończenia sprawy zawartym w piśmie i potwierdza fakt ingerencji organu nadrzędnego w rozstrzygnięcie organu niższego szczebla oraz stanowi naruszenie art. 127 Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Należy zaznaczyć, iż stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym, że skarga A S.A. wniesiona została w dniu 26 września 2003r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł..
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia.
Wszczęcie postępowania w sprawie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego A S.A. z dnia [...], nastąpiło w czasie obowiązywania ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) i dlatego do zasad odnoszących się do ustalania wartości celnej importowanego towaru zastosowanie miały regulacje zawarte w powołanym wyżej akcie prawnym.
W myśl art. 85 § l Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zgodnie natomiast z art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31. Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej, celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Płatność może zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego lub za pomocą innych form zapłaty bezpośrednio lub pośrednio (art. 23 § 9 Kodeksu celnego). Ustalenia wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego dokonuje się na podstawie wniosku o dokonanie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez importera. Zgłoszenie celne powinno być podpisane przez zgłaszającego i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany (art. 64 § l Kodeksu celnego). Zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu celnego do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru wnioskowaną procedurą celną. Stosownie natomiast do przepisu art. 83 Kodeksu celnego, organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego. Może on w szczególności (zgodnie z § 2 ww. przepisu) kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż w dniach od 21 maja do 5 listopada 2002 roku w siedzibie importera A S.A. przeprowadzona została kontrola postimportowa, w wyniku której ujawniono, że faktura nr [...] z [...]opiewa na kwotę: 113.999,50 EURO, a nie kwotę: 125.399,45E URO, jak zadeklarowano w polu 22 JDA SAD nr [...] z dnia [...] Stwierdzono ponadto, iż dokumenty bankowe, potwierdzające płatność strony skarżącej za w/w fakturę, poświadczają dokonanie zapłaty w niższej wysokości, tj. w kwocie 113.999,50 EURO. Rodzaj oraz treść ujawnionych dokumentów uzasadniały wszczęcie postępowania w sprawie uznania przedmiotowego zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
Sąd rozstrzygający w przedmiotowej sprawie podzielił stanowisko organów celnych, iż za wartość transakcyjną importowanego, w dniu 19 kwietnia 2002r., przez skarżącą Spółkę, leku X-Prep Liquid 75ml należy uznać kwotę: 113.999,50 EURO. Powyższa wartość wynika wprost z faktury nr [...] z dnia [...], wystawionej przez eksportera – firmę C. i załączonej do zgłoszenia celnego z dnia 19 kwietnia 2002r. oraz z dokumentów bankowych potwierdzających fakt dokonania przez skarżącą Spółkę zapłaty za omawianą fakturę w wysokości 113.999,50 EURO. Tym samym, zdaniem Sądu, spełnione zostały przesłanki, wynikające z art. 23 § 9 Kodeksu celnego, do uznania, iż kwota 113.999,50 EURO była całkowitą kwotą płatności dokonanej przez A S.A. na rzecz C. za towar wyszczególniony na fakturze Nr [...] z dnia [...] i obejmowała wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu. Ceną transakcyjną, a więc ceną należną, za towar o nazwie X-Prep Liquid 75ml w ilości podanej na fakturze nr [...] tj. 26,450UNIT plus 2,645 UNIT była kwota 113.999,50 EURO, gdyż taka kwota widnieje na omawianym dokumencie jako całkowita wartość należności z tytułu sprzedaż towaru objętego tą fakturą. Taka też kwota została zapłacona przez A S.A. na rzecz sprzedającego, w celu realizacji zobowiązań wynikających z faktury nr [...] z dnia [...] Nie można zgodzić się z poglądem strony skarżącej, iż wartość transakcyjną tzn. wartość należną za towar X-Prep Liquid 75ml, podaną na fakturze [...] z dnia [...], należy podwyższyć o wartość nabytego nieodpłatnie towaru X-Prep Liquid 75ml w ilości 2,645UNIT, tj o kwotę 11.399,95 EURO. Zdaniem strony skarżącej nieodpłatne przekazanie towaru przez kontrahenta nie stanowiło sprzedaży, a wobec tego przepis art. 23 § 1 Kodeksu celnego nie może stanowić podstawy do ustalenia wartości celnej towarów, będących faktycznie udzielonym rabatem naturalnym i dlatego zgodnie z dyspozycją art. 24 § 1 Kodeksu celnego należało zastosować pierwszą z możliwych do zastosowania reguł ustalania wartości celnej, wymienionych w art. 25 do 28 Kodeksu celnego. W ocenie Sądu, rabat naturalny nie oznacza nieodpłatnego wydania towaru, które może być traktowane jako darowizna, lecz w rzeczywistości jest przekazaniem towaru, za który nabywca już zapłacił, dokonując zakupu innych towarów. Rabat naturalny, polegający na dodaniu przez sprzedającego do zbywanej partii towaru dodatkowej ilości tegoż towaru, należy oceniać jako obniżenie ceny za towar. Nie można wobec tego ustalać odrębnej wartości celnej towarów, będących udzielonym przez sprzedawcę rabatem naturalnym, gdyż faktycznie wartość celna takiego towaru zawarta jest już w ogólnej wartości transakcyjnej dotyczącej danej partii towaru. Zdaniem Sądu, na gruncie prawa celnego skutki udzielonego rabatu naturalnego (towarowego) nie różnią się niczym od bonifikat (rabatów, upustów) pieniężnych, gdyż w rzeczywistości powoduje on obniżenie ceny udzielonej kupującemu przez sprzedawcę, a wobec tego, przyznany rabat naturalny jest elementem kształtującym cenę towaru. Skoro, jak wynika z treści faktury nr [...] z dnia [...], sprzedający udzielił A S.A. rabatu naturalnego w ilości 2,645 UNIT towaru o nazwie X-Prep Liquid 75ml, to należy uznać, iż wartość tego rabatu jest ściśle związana z ogólną wartością sprzedaży towaru uwidocznionego na tej fakturze, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż kwota zapłaty za towar objęty fakturą nr [...] z dnia [...], tj. 113.999,50 EURO odnosi się zarówno do towaru wymienionego w poz. 1 jak i 2 tego dokumentu. Prawidłowo, zatem organy celne uznały, iż wartością celną towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym zgodnie z SAD nr [...] z dnia [...] jest kwota 113.999,50 EURO, stanowiąca wartość transakcyjną, w rozumieniu art. 23 § 1 i 9 Kodeksu celnego, w stosunku do ogólnej ilości towaru wyszczególnionego na złączonej do zgłoszenia celnego fakturze nr [...] z dnia [...]. Strona skarżąca nie wykazała, iż ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towar opisany na podanej wyżej fakturze jest kwota zadeklarowana przez nią w zgłoszeniu celnym z dnia 19 kwietnia 2002r. tj. 125.399,45 EURO. Kwota taka nie wynika ani z załączonej do zgłoszenia celnego faktury sprzedaży nr [...] z dnia [...] ani z innych dokumentów zgromadzonych w toku niniejszego postępowania.
Podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, iż A S.A. otrzymywała od firmy C. z siedzibą w Szwajcarii, prowizje oraz rabaty ilościowe na mocy postanowień umowy o Dystrybucji z dnia 17 lutego 1998r., która przewidywała warunkowy tryb przyznania rabatu finansowego, nie odnoszącego się do wartości transakcyjnej importowanych przez skarżącą towarów, nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach faktycznych dokonanych w trakcie niniejszego postępowania. Wobec tego, że załączona do zgłoszenia celnego z dnia [...] faktura nr [...] wystawiona została w dniu [...] a podana na niej kwota sprzedaży uwzględniała wartość rabatu naturalnego udzielonego przez eksportera, to argument strony skarżącej, iż warunkowy tryb przyznania rabatu nie dawał całkowitej pewności jego uzyskania przed dokonaniem zgłoszenia celnego, wydaje się chybiony. Za nieuzasadnione należy również uznać wywody dotyczące charakteru rabatów ex-post, gdyż z tego rodzaju rabatem nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Stwierdzenie zawarte w skardze, iż " w opinii skarżącego wartość celna spornego towaru została określona w prawidłowej wysokości, zgodnie z załączonymi do zgłoszeń celnych fakturami handlowymi" również przeczy stanowi faktycznemu ustalonemu w sprawie, gdyż bezspornym jest, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym z dnia 19 kwietnia 2002r. kwota: 125.399,45 EURO nie wynikała z załączonej do zgłoszenia faktury nr [...].
Należy zaznaczyć, iż sąd administracyjny nie jest instancją merytoryczną, a jedynie sprawuje kontrolę administracji publicznej pod kątem legalności i dokonuje oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem w świetle sytuacji istniejącej w chwili wydawania decyzji ostatecznej, opartej na dowodach przedłożonych w postępowaniu administracyjnym, a zatem wszelkie dowody istotne dla sprawy powinny być przedłożone organom administracji przed podjęciem decyzji. Jedynie wyjątkowo stosownie do przepisu art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przedstawione przez skarżącą w postępowaniu przed sądem oświadczenie pochodzące od osób bezpośrednio negocjujących Umowę o Dystrybucji nie może być uznane za dowód w sprawie, gdyż nie było znane organom administracyjnym podczas wydawania przez nie decyzji, a ponadto data jego sporządzenia świadczy o tym, iż zostało przygotowane na potrzeby zawisłego przed sądem sporu. Natomiast przedstawiona przez stronę opinia prof. dr hab. G.D. oraz dr M.M. została przez sąd potraktowana jedynie jako uzupełnienie stanowiska w sprawie.
Za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia przepisów prawa unijnego, w szczególności art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego z 16 grudnia 1991r., stanowiących o dostosowaniu ustawodawstwa, m.in. w zakresie prawa celnego, do ustawodawstwa Wspólnot Europejskich. Unormowania ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny, stanowiące w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (zał. do Dz. U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483), które recypowane zostały do Kodeksu celnego. W konsekwencji, oparte na przepisach tej ustawy rozstrzygnięcia nie mogą być poczytane za naruszające prawo wspólnotowe. Odnośnie zarzuconego przez skarżącą Spółkę naruszenia przez organy celne przepisów art. 87 oraz art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegającego na niezastosowaniu ustawodawstwa wspólnotowego tj. Rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz Rozporządzenia Komisji EWG z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady EWG ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny wskazać należy, iż powyższe akty prawa wspólnotowego stały się częścią obowiązującego w Polsce porządku prawnego z dniem uzyskania przez Polskę członkostwa we Wspólnotach Europejskich. Stosownie jednak do przepisu art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Stosownie do przepisu art. 209 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802, ze zm.) dług celny powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego. Rzeczpospolita Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004r., decyzja organu celnego II instancji wydana została w dniu [...], zaś Agencja Celna B dokonała w imieniu skarżącej spornego zgłoszenia celnego w dniu 19 kwietnia 2002r. i dlatego organy celne prawidłowo oparły swoje rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie na przepisach obowiązującej w tym dniu ustawy Kodeks celny.
Niezasadny jest zarzut naruszenia przez organy celne zasady zaufania do organów państwa polegający w ocenie skarżącej na zmianę stanowiska w sprawie rabatów. Wcześniejsze decyzje, na które powołuje się Spółka zapadły w innym stanie faktycznym, a każda decyzja jest aktem indywidualnym, wydawanym w konkretnej sprawie i nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w innych, podobnych sprawach.
Za uwzględnieniem skargi nie mogą także w rozstrzyganej sprawie przemawiać podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania może skutkować uwzględnieniem skargi wówczas, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia w postępowaniu celnym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżąca w toku postępowania przed organami obu instancji miała możliwość zapoznawania się z aktami sprawy, składania wyjaśnień i wniosków, z czego korzystała. Okoliczność, iż organ I instancji wydał swoją decyzję zanim zapoznał się ze stanowiskiem strony dotyczącym zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zawartym w piśmie z dnia 11 kwietnia 2003 roku, które wpłynęło do urzędu celnego dzień po wydaniu decyzji, nie stanowi w ocenie sądu uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zauważyć, iż z treści art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wynika dla organów celnych jedynie obowiązek wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i taki termin został stronie wyznaczony postanowieniem, doręczonym jej w dniu 4 kwietnia 2003r. Oznacza to, iż siedmiodniowy termin, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie upłynął w dniu 11 kwietnia 2003r. i po tej dacie organ celny miał podstawy do uznania, iż strona nie będzie korzystała z przysługującego jej prawa wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Decyzja pierwszej instancji wydana została w dniu [...], a więc z uwzględnieniem dodatkowego, kilkudniowego terminu dla doręczeń pocztowych i wobec tego, trudno jest się dopatrywać w działaniu organu postępowań sprzecznych z obowiązującymi przepisami. Fakt, iż stanowisko strony, nadane w urzędzie pocztowym w dniu 11 kwietnia 2003r., dotarło do Urzędu Celnego już po wydaniu decyzji pierwszej instancji, nie czyni tej decyzji wadliwej. Pismo strony z dnia 11 kwietnia 2003r. włączone zostało do materiału dowodowego sprawy i rozpatrzone przez organ drugiej instancji wraz innymi dokumentami zgromadzonymi w toku postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. W piśmie z dnia z 28 września 2001r. skierowanym do dyrektorów urzędów celnych na terenie całego kraju, z którym strona łączy zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności, Prezes Głównego Urzędu Ceł, wskazał na potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na prawidłowość deklarowania wartości celnej przez firmy importujące farmaceutyki i, w razie wystąpienia okoliczności mogących wskazywać na nieprawidłowości, przeprowadzenia kontroli postimportowej, w celu weryfikacji deklarowanej wartości celnej. Powyższe pismo nie może być traktowane jako akt ingerencji w postępowanie celne toczące się przed organem I instancji. W rozstrzyganej sprawie o nieprawidłowości zgłoszenia celnego zdecydowały ustalenia organów celnych, oparte o wyniki przeprowadzonej w siedzibie skarżącej w okresie od 21 maja do 5 listopada 2002r. kontroli postimportowej, w jej wyniku zebrany został materiał dowodowy uzasadniający wszczęcie postępowania w sprawie. Po przeprowadzeniu kontroli i zebraniu materiału dowodowego, decyzje wydane zostały przez organy administracji celnej w dwóch instancjach, na podstawie ich samodzielnej oceny materiału dowodowego.
Decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego i właściwie ocenionego materiału dowodowego. W ocenie sądu rozstrzygającego w przedmiotowej sprawie, organy celne postąpiły prawidłowo odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącej o wystąpienie do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej o udzielenie opinii odnośnie wpływu rabatów przyznawanych importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów. Kwestia wpływu udzielonych rabatów na wartość celną towaru nie stanowiła w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, rozstrzygnięcie w tym zakresie należało do krajowych organów celnych i nie zachodziła w sprawie obligatoryjna podstawa do zawieszenia postępowania celnego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zaprezentowane stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłych w sporach toczonych przez inne firmy farmaceutyczne, a dotyczących także prawidłowości określania wartości celnej towarów w kontekście uzyskiwanych przez nie rabatów. W jednym z nich z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sygn. akt V SA 3325/02 (nie publikowane) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż postanowienia art. III lit. "d" i "g" Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej określają jako funkcje Rady udzielanie zaleceń w celu zapewnienia jednolitości w interpretacji i stosowaniu m.in. Konwencji w sprawie wartości celnej towarów oraz udzielanie z własnej inicjatywy lub na prośbę zainteresowanych Rządów informacji lub porad w sprawach celnych oraz udzielanie zaleceń w tym zakresie. Są to kompetencje Rady ujęte w formie zaleceń, informacji i porad; nie wynika z tych postanowień norma prawna, która ocenę takiej kwestii, jak wpływ udzielonej przez eksportera prowizji obniżającej wysokość ceny transakcyjnej towaru na wartość celną, rezerwowałaby dla Rady i wyłączała w tym zakresie właściwość krajowych organów celnych. Dotyczy to również powoływanych przez skarżącą postanowień pkt 2 i 3 zał. II Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, które określają funkcje Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) ujęte w formie możliwości konsultowania zagadnień związanych z ustalaniem wartości celnej oraz dostarczania informacji i wydawania opinii doradczych w tym zakresie. Także z tych postanowień nie wynika norma prawna, która w zakresie obejmującym rozstrzygnięcie, co do skutków zniżki ceny towaru w odniesieniu do jego wartości celnej wyłączałaby właściwość krajowych organów celnych i właściwym w tym przedmiocie czyniła Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej. (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2004r. sygn. akt V SA/Wa 683/2004 opubl. w systemie informacji prawnej LexPolonica )
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.