I SA/Łd 1338/03

I SA/Łd 1338/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-10-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Czesława Nowak-Kolczyńska /sprawozdawca/
Janusz Nowacki /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Sygn. powiązane
I GSK 291/05 - Wyrok NSA z 2005-06-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 21 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska /spr./, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2004 roku przy udziale sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
.
Sygn. akt: 3 I SA/Łd 1338/03
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy swą decyzję z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] nr [...].
W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 28.05.2002 roku A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. złożyła zgłoszenie celne o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci taśmy wełnianej w ilości 34 bel oraz przekładek tekturowych w ilości 7 palet.
W dniu 29 maja 2002 roku w wyniku przeprowadzenia całkowitej rewizji celnej organ celny stwierdził nadwyżkę 4 bel taśmy wełnianej sporządzając na tę okoliczność protokół rozbieżności.
W dniu 29 czerwca 2002 roku strona skarżąca przedstawiła organowi celnemu nadaną faksem fakturę nr [...] wystawioną na firmę A sp. z o.o. w Ł. dotyczącą 4 bel taśmy wełnianej o masie brutto 2077 kg i o wartości 23.958,26 EURO. Wraz z tą fakturą załączono wyjaśnienia kontrahenta zagranicznego traktujące o pomyłkowym załadowaniu we Włoszech towaru stanowiącego wykrytą nadwyżkę ilościową.
Naczelnik l Urzędu Celnego w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] wymierzył skarżącej spółce opłatę manipulacyjną dodatkową w kwocie 90. 028,00 zł.
W dniu 28 czerwca 2002 roku spółka A złożyła odwołanie od w/w decyzji.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
A spółka A złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając tej decyzji naruszenie art. 39 i 276 §2 Kodeksu celnego (t.j. Dz. U. z 2004 roku Nr 68, poz 622) oraz art. 191 w zw. z art. 180 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 1997 roku Nr 137, poz 926).
Naczelny Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 10 grudnia 2002 r wydanym w sprawie o sygnaturze akt l S.A./Łd 2075/02 odrzucił skargę z powodu złożenia jej po terminie.
W dniu 28 stycznia 2003 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] na podstawie przepisów art. 247 § 1 pkt 3, 5 i art. 248 ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...].
W dniu 19 maja 2003 roku strona skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. zarzucając w nim naruszenie art. 39 kodeksu celnego, art. 276 kodeksu celnego oraz art. 180 i 191 ordynacji podatkowej.
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy swą decyzję z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu podkreślił, iż dokonywanie przez organy celne ustaleń co do przyczyn zaistnienia nadwyżki było niecelowe, gdyż nie mogło mieć wpływu na powstanie obowiązku administracyjnego, jakim jest uiszczenie opłaty manipulacyjnej dodatkowej.
W dniu 10 września 2003 roku Spółka A złożyła w Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Ośrodku Zamiejscowym w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] nr [...] zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Strona skarżąca podniosła naruszenie przepisu art. 247 § 3, 5 Ordynacji podatkowej przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisu art. 276 § 2 Kodeksu celnego w związku z art. 39 Kodeksu celnego i skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, naruszenie przepisu art. 276 § 2 Kodeksu celnego przez błędną, wykładnię przepisu polegającą na: ustaleniu, że sam fakt stwierdzenia różnicy w ilości towaru przedstawionego w stosunku do ujawnionego w rewizji celnej daje podstawę do zastosowania opłaty manipulacyjnej i podczas gdy przepis pozwala stosować opłatę manipulacyjną w przypadku zawinionego przez stronę zgłoszenia nieprawdziwych danych oraz zastosowaniu tego przepisu w stosunku do zgłaszającego towar zamiast w stosunku do wprowadzającego towar na polski obszar celny. Ponadto zarzucono naruszenie przepisu art. 39 Kodeksu celnego przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że osoba wprowadzająca towar na polski obszar celny to ta sama osoba, która zgłasza towar, podczas gdy są to różne podmioty.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym, że skarga A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. wniesiona została w dniu 10 września 2003r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, iż zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego ( Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa ( Dz. U. Nr 137 poz. 926 i Nr 160 poz. 1083 ze zm. ) z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.
Artykuł 247 § 1 pkt 3 i 5 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:
- została wydana z rażącym naruszeniem prawa
- została skierowana do osoby nie będącej strona w sprawie.
Przepis art. 276 § 2 Kodeksu celny przewiduje, że jeżeli po przedstawieniu towaru organ celny wykaże różnicę między towarem przedstawionym a ujawnionym w wyniku rewizji celnej, to od osoby, o której mowa w art. 39, pobiera się opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości wartości towaru odpowiadającej różnicy.
Artykuł 39 powołanej wyżej ustawy, stanowi natomiast, iż towary dostarczone do granicznego urzędu celnego albo do miejsca wyznaczonego bądź uznanego przez organ celny, powinny być temu organowi przedstawione przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny lub przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej.
Użyte w ustawie pojęcie "osoba" oznacza zarówno osobę fizyczną, osobę prawną jak i jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej (art. 3 § 1 pkt 10 Kodeksu celnego).
W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji prawnych organy celne prawidłowo przyjęły, iż w niniejszej sprawie zaistniały obiektywne przesłanki do pobrania opłaty manipulacyjnej dodatkowej od A sp. z o.o. w Ł. jako od jednostki, która przejęła odpowiedzialność za wprowadzony towar, ponieważ przed dokonaniem rewizji celnej zgłosiła przesyłkę do procedury dopuszczenia do obrotu, co oznacza że przejęła odpowiedzialność za cały towar znajdujący się na środku przewozowym. W momencie dokonania rewizji celnej dysponowała więc tym towarem i była za niego odpowiedzialna. Podkreślić należy, iż to na zgłaszającym ciąży obowiązek prawidłowego wypełnienia dokumentu zgłoszenia celnego / również w zakresie ilości zgłaszanego towaru /, co potwierdza własnoręcznym podpisem.
W toku postępowania stwierdzono różnicę między towarem przedstawionym a towarem rzeczywiście wprowadzonym na polski obszar celny i ujawnienie tej różnicy nastąpiło na skutek przeprowadzonej rewizji celnej.
Stanowisko organów celnych należy, w ocenie Sądu, uznać za prawidłowe, gdyż art. 276 § 2 ustawy Kodeks celny wyraźnie określa okoliczności, w jakich powinna być pobrana opłata manipulacyjna dodatkowa, a zaistnienie tych okoliczności w rozpoznawanej sprawie, tj. stwierdzenie w wyniku rewizji celnej nadwyżki w postaci 4 bel taśmy wełnianej, jest niesporne.
I jest to zarazem wystarczająca przesłanka powstania obowiązku uiszczenia tej opłaty. Bowiem nie jest uzależniona od stopnia zawinienia i okoliczności w jakich doszło do takiej sytuacji.
Trafne jest stanowisko organu celnego, iż osoby na które może zostać nałożony obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej z tytułu nadwyżki w towarze ponoszą odpowiedzialność typu obiektywnego, zbliżoną do odpowiedzialność na zasadzie ryzyka. Co oznacza, że nie mogą się one uwolnić od tej odpowiedzialności przeprowadzając dowód co do braku własnej winy.
Nie ma więc podstaw do zakwestionowania obciążenia tą opłatą A sp. z o.o. w Ł., gdyż dokumenty zgromadzone w sprawie nie wykazują, aby inny podmiot przejął odpowiedzialność za przedmiotowe towary po ich wprowadzeniu na polski obszar celny.
W chwili przeprowadzania rewizji celnej, w wyniku której ujawniono większą ilość towaru niż podana w zgłoszeniu celnym, spółka A odpowiadała za ten towar. Wcześniej musiała bowiem przejąć odpowiedzialność za towar objęty zgłoszeniem, ponieważ, w przeciwnym wypadku, nie mogłaby dokonać zgłoszenia celnego.
Stosownie do art. 66 § 1 ustawy Kodeks celny, zgłoszenia celnego może dokonać osoba mogąca przedstawić organom celnym, bezpośrednio lub przez przedstawiciela, towar, którego dotyczy zgłoszenie, jak również wszystkie dokumenty, których przedstawienie jest niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany.
Wynika z tego przepisu, iż aby przedstawić towar organom celnym trzeba mieć możliwość dysponowania tym towarem.
Zgłoszenie celne jest czynnością, poprzez którą osoba wyraża w wymaganej formie i w określony sposób zamiar objęcia towaru określoną procedurą (art. 3 § 1 pkt 24 Kodeksu celnego).
Skoro skarżąca Spółka, zgłaszając zamiar objęcia towaru określoną procedurą, podejmowała decyzję o losie tego towaru, to tym samym towar znajdował się w jej dyspozycji.
Z powyższych względów, należy zgodzić się z organami celnymi, że w chwili rewizji celnej, która miała miejsce po przyjęciu zgłoszenia celnego dokonanego przez skarżącą Spółkę, Spółka ta była osobą, która przejęła odpowiedzialność za towar, objęty zgłoszeniem celnym. Strona skarżąca w rozpoznawanej sprawie nie wykazała, że przed przedstawieniem organowi celnemu wprowadzonego towaru na polski obszar celny nastąpiło przejecie odpowiedzialności za towar przez inną osobę.
Nie ma również znaczenia fakt, iż Spółka A nie miała wpływu na zaistnienie sytuacji, która doprowadziła do zastosowania art. 276 § 2 ustawy Kodeks celny. Podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności, iż nadwyżka 4 bel taśmy wełnianej powstała z winy włoskiego kontrahenta , który omyłko zapakował większą ilość towaru niż wynikało to z dokumentów, pozostaje bez wpływu na możliwość wymierzenia przez organy celne opłaty manipulacyjnej dodatkowej.
Z treści art. 276 § 2 ustawy kodeks celny nie wynika, aby przesłanką wymierzenia tej opłaty było wykazanie winy osoby, wymienionej w art. 39 Kodeksu celnego. Treść powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż pobór opłaty manipulacyjnej dodatkowej jest obligatoryjny, a organy celne nie mają możliwości odstąpienia od wymierzenia tej opłaty lub pobrania jej w niższej wysokości, nawet, gdy zostanie bezspornie wykazane, że osoba objęta dyspozycją tego przepisu nie przyczyniła się w żaden sposób do powstania nadwyżki towaru, ujawnionej w wyniku rewizji celnej.
Dlatego też, zarzuty strony skarżącej należy uznać za nie istotne, dla oceny przez Sąd, możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 276 § 2 ustawy Kodeks celny. Ponadto, z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego, jak również z uzasadnienia decyzji organu celnego wynika, iż organy celne nie kwestionowały ewentualnej winy włoskiego kontrahenta przy powstaniu nadwyżki taśmy wełnianej, lecz z uwagi na to, że wymiar opłaty manipulacyjnej dodatkowej nie jest uzależniony od winy osoby, o której mowa w art. 39 Kodeksu celnego, uznały tę okoliczność za nie istotną dla sprawy.
W tej sytuacji należy uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko to mogło być podstawą do jej uchylenia w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z czym, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy należało skargę oddalić.