I SA/Łd 1331/03

I SA/Łd 1331/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Irena Krzemieniewska
Janusz Nowacki /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 29 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak /spr./, Protokolant sekretarz sądowy Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. - poprzednia nazwa B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr[..] , wydaną z powołaniem się na przepisy m.in. art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 65 § 4 pkt 2, art. 72 § 2 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001r. nr 75, poz. 802) Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. uznał zgłoszenie celne dokonane w dniu 10 stycznia 2003r. przez "A" Spółkę z o. o. z siedzibą w S., za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej sprowadzonych z zagranicy przetworów spożywczych "Decorgel White" i "Decorgel Neutral", zastosowanej stawki celnej oraz kwoty długu celnego. W zgłoszeniu celnym strona zadeklarowała pierwszy wymieniony towar do kodu PCN 2108 90 98 0 ze stawką celną 25%, a drugi do kodu 1702 30 99 0 ze stawką celną 40%, natomiast organ zakwalifikował oba towary do kodu 1704 90 65 9 ze stawką 35% od wartości celnej. W zakresie ustalenia kodu celnego organ orzekający powołując się na wskazane Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej stwierdził, iż zgodnie z składem chemicznym i przeznaczeniem wymienionych towarów mieszczą się one w pozycji 1704 Taryfy Celnej, albowiem stanowią one cukiernicze wyroby żelowe, będącymi masami na bazie cukru, służącymi do wykańczania i dekoracji innych wyrobów deserowych.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Spółka, wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej zmiany taryfikacji sprowadzonych towarów zarzuciła, iż została ona wydana z naruszeniem § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej oraz przepisów art. 197 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Strona podniosła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nie wyjaśnia w sposób dostateczny powodów, dla których została dokonana zmiana kodyfikacji towarów, wykazanej w deklaracji celnej. Zdaniem strony do rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy są wymagane wiadomości specjalne, w związku z czym, organ orzekający przed wydaniem zaskarżonej decyzji winien skorzystać z opinii odpowiedniego biegłego. Strona wyjaśniła również, że oba zakwestionowane towary nie są gotowym wyrobem cukierniczym przeznaczonym do bezpośredniego spożycia po rozpakowaniu, a jedynie surowcami do produkcji cukierniczej do wykorzystania jako składnik wyrobów cukierniczych, mającymi na celu polepszenie wyglądu i smaku tego rodzaju wyrobów. Podniesiono także, że zakwestionowane kody towarów były od kilku lat wskazywane w dokumentach eksportowych producenta i były przyjmowane bez zastrzeżeń przez belgijskie władze celne. W toku postępowania odwoławczego strona powołała się również na otrzymaną Wiążącą Informację o Taryfie Celnej z dnia 8 maja 2002r., sporządzoną w ramach Wspólnoty Europejskiej przez Kontrolno-Szkoleniowy Zakład Techniki Celnej Naczelnej Dyrekcji Skarbowej w M., w której na podstawie odpowiednich badań wyrobu o nazwie "Decorgel Neutral" został on zaklasyfikowany do nomenklatury celnej 2106 9098.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie spornej taryfikacji towarów. Organ odwoławczy stwierdził, że wnioskowana przez stronę dla towaru "Decorgel White" pozycja taryfy celnej 2106 obejmuje wskazane przetwory spożywcze pod warunkiem, iż nie są one objęte inną pozycją. Wskazana natomiast dla drugiego towaru pozycja 1702, obejmuje pozostałe cukry, w postaci stałej, syropy cukrowe, niezawierające środków aromatyzujących lub barwiących. Według oceny organu powyższe pozycje nie mają zastosowania do przedmiotowych towarów, do których właściwa jest pozycja 1704 przyjęta przez organ pierwszej instancji. Podniesiono, że przyjęta pozycja obejmuje "wyroby cukiernicze (włącznie z białą czekoladą), niezawierające kakao" i zgodnie z Wyjaśnieniami do taryfy celnej obejmuje ona "większość słodzonych produktów spożywczych, które występują na rynku w postaci stałej lub półstałej, zazwyczaj nadające się do bezpośredniej konsumpcji i zbiorowo odnoszące się do słodyczy, wyrobów cukierniczych lub cukierków", a ponadto obejmuje ona m.in. "masy na bazie cukru zawierające lub nie tłuszcze, przeznaczone do wyrobów cukierniczych". Organ podniósł także, iż zgodnie z przedstawionymi przez stronę wyjaśnieniami producenta przedmiotowych towarów z dnia 6 czerwca 2003r. wyroby te mogą być również stosowane bezpośrednio z puszki na ciasta z owocami lub łącznie z produktem Belnap.
W ustosunkowaniu się do zarzutu odwołania strony, odnośnie braku powołania biegłego-specjalisty, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej kwestia powołania biegłego jest pozostawiona uznaniu orzekającego organu administracji państwowej i w tej sprawie z uwagi na zebrany wystarczający materiał dowodowy, w tym m.in. wyniki badań próbek przedmiotowych towarów, przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Celne, zdaniem organu odwoławczego nie wystąpiła potrzeba powołania biegłego. Odnośnie powołania się strony na stanowisko zagranicznych służb celnych, organ odwoławczy stwierdził, że polskie organy celne nie są związane informacjami celnymi wydanymi przez służby innego kraju.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej spółki wnosząc o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji i uznanie zgłoszenia celnego z dnia 10 stycznia 2003r. za prawidłowe powtórzył wcześniejsze zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy Celnej przez ich błędna wykładnię oraz przepisów art. 122, 187 i 197 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i pozostawienie bez rozstrzygnięcia wniosku skarżącej spółki o powołanie biegłego-rzeczoznawcy. Według strony skarżącej zakwestionowane towary nie są gotowymi wyrobami cukierniczymi przeznaczonymi do bezpośredniego spożycia po rozpakowaniu lecz służą jedynie do wykorzystania jako półprodukty – składniki wyrobów cukierniczych, w związku z czym nie mogą być kwalifikowane do kodu PCN 1704 90 65 0, który dotyczy jedynie wyrobów cukierniczych. Zarzucono, że zaskarżona decyzja organu drugiej instancji zawiera niczym nie uzasadnione twierdzenie, iż zakwestionowane towary nadają się do bezpośredniego przetworzenia jako środek spożywczy stosowany w przemyśle cukierniczym. Podniesiono, że prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga zasięgnięcia dowodu z opinii biegłego technologa żywności, natomiast organy celne nie uwzględniły wniosku strony o przeprowadzenie takiego dowodu, a co więcej wniosek strony wbrew przepisom art. 216 § 2 i art. 187 § 2 Ordynacji podatkowej nie został przez organ drugiej instancji rozstrzygnięty formalnym postanowieniem. Zarzucono również, że organ drugiej instancji w sposób dowolny odmówił mocy dowodowej przedstawionej decyzji z dnia 8 maja 2002r., wystawionej przez Naczelną Dyrekcje Skarbową Kontrolno-Szkoleniowy Zakład Techniki Celnej w M., będącej odpowiednikiem polskiego WIT, pomimo, iż z chwilą wejścia Polski do Unii Europejskiej będzie ona wiążąca także w polskim systemie prawnym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu się do stwierdzenia strony skarżącej, iż z chwilą wejścia Polski do Unii Europejskiej decyzja WIT niemieckich władz celnych będzie wiążąca także w polskim systemie prawym organ podniósł, że tego rodzaju stanowisko jest nieuzasadnione, albowiem władze celne poszczególnych państw Unii posiadają samodzielność w wydawaniu Wiążących Informacji Taryfowych obowiązujących na ich terytorium.
Organ podniósł również, iż zgodnie z przedstawioną decyzją WIT niemieckie władze celne dokonały klasyfikacji produktu o nazwie "Decorgel Neutral" do pozycji 2106, podczas, gdy strona w zgłoszeniu celnym zadeklarowała dla tego towaru kod 1702 30 99 0, co świadczy, iż sama strona nie traktuje powyższej decyzji WIT jako rozstrzygającej dla kwestii klasyfikacji taryfowej przedmiotowego preparatu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym, że skarga Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" (obecna nazwa: "B") z siedzibą w S. wniesiona została w dniu 5 września 2003r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Oznacza to, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu była klasyfikacja taryfowa towarów: "Decorgel Neutral" i "Decorgel White". Sporna pozostawała kwestia czy produkty te winny zostać zaklasyfikowane do kodu 1704 taryfy celnej jak przyjęły to organy celne czy też do kodów wnioskowanych przez stronę skarżącą a mianowicie: 1702 w przypadku produktu: "Decorgel Neutral" oraz kodu 2106 w odniesieniu do preparatu: "Decorgel White".
W przekonaniu Sądu, organy celne prawidłowo zaklasyfikowały sporne produkty do pozycji 1704. Zgodnie z treścią taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 2001r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 146 poz. 1639 z późn. zm.) pozycją 1704 objęte są wyroby cukiernicze (włącznie z białą czekoladą) nie zawierające kakao. W myśl zaś wyjaśnień do Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. (Dz. U. Nr 74 poz. 830) pozycja 1704 obejmuje większość słodzonych produktów, które występują na rynku w postaci stałej lub półstałej, zazwyczaj nadające się do bezpośredniej konsumpcji i zbiorowo odnoszące się do słodyczy, wyrobów cukierniczych lub cukierków. Pozycja ta obejmuje między innymi masy na bazie cukru, zawierające lub nie tłuszcz, przeznaczone do wyrobów cukierniczych objętych niniejszą pozycją albo mogące służyć jako nadzienie do wyrobów objętych tą pozycją lub innymi.
Analiza wyjaśnień do taryfy celnej wskazuje, iż do pozycji 1704 klasyfikuje się między innymi masy na bazie cukru, przy czym muszą być one przeznaczone do wyrobów cukierniczych objętych pozycją 1704. Nadto do pozycji 1704 klasyfikuje się produkty zazwyczaj nadające się do bezpośredniej konsumpcji.
Okolicznością niesporną jest fakt, iż preparaty "Decorgel Neutral" i "Decorgel White" są masami na bazie cukru, gdyż całkowita ilość cukru w tych produktach wynosi odpowiednio 62,3% i 59,3%, a więc jest dość wysoka. Nie budzi również wątpliwości fakt, iż sporne produkty są przeznaczone do wyrobów cukierniczych. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego preparaty "Decorgel Neutral" i "Decorgel White" są półpłynnymi wyrobami stosowanymi jako polewy do produktów cukierniczych, służącymi przede wszystkim do dekoracji i wykańczania wyrobów deserowych. Produkty te, są więc przeznaczone do wyrobów cukierniczych objętych pozycją 1704.
W ocenie Sądu sporne preparaty nadają się do bezpośredniej konsumpcji w znaczeniu, o którym mowa w wyjaśnieniach do taryfy celnej dotyczących pozycji 1704. Jak wynika z pism producenta, złożonych przez stronę skarżącą, Decorgel może być stosowany bezpośrednio z puszki na ciasto z owocami lub łącznie z produktem Belnap po uprzednim wymieszaniu komponentów i podgrzaniu do temperatury 90°C. Tym samym należy stwierdzić, iż sporne produkty po naniesieniu ich na wyroby cukiernicze nadają się do bezpośredniego spożycia łącznie z tymi wyrobami. Okoliczność, iż preparaty te są przeznaczone do spożycia łącznie z wyrobami cukierniczymi a nie samodzielnie, nie pozostaje w sprzeczności z fragmentem wyjaśnień do taryfy celnej, iż pozycją 1704 objęte są produkty "zazwyczaj nadające się do bezpośredniej konsumpcji". Ze sformułowania tego nie wynika bowiem, iż bezpośrednia konsumpcja musi dotyczyć produktów nadających się samodzielnie do spożycia a nie łącznie z innymi wyrobami. O prawidłowości takiego stanowiska świadczy treść punktu (ix) do pozycji 1704 wyjaśnień do taryfy celnej, w którym mowa jest o masach na bazie cukru przeznaczonych do wyrobów cukierniczych. Nie ulega wątpliwości, iż masy takie, (np. nadzienie do cukierków lub czekolad) mogą się nadawać do konsumpcji tylko łącznie z wyrobami cukierniczymi, a nie samodzielnie. O braku spełnienia przesłanki "bezpośredniej konsumpcji" nie może świadczyć sposób przygotowania spornych preparatów do spożycia, w sytuacji łączenia ich z produktem "Belnap". Okoliczność, iż produkty Decorgel muszą być rozpuszczone w wodzie i podgrzane do temperatury 90°C nie wpływa na klasyfikację spornych towarów. Zdaniem Sądu, nie jest to proces technologiczny zmieniający w sposób istotny właściwości produktu. Mimo, że preparaty te wymagają rozpuszczenia w wodzie i podgrzania do temperatury 90°C to, w ocenie Sądu, można uznać, że łącznie z wyrobami cukierniczymi nadają się one do bezpośredniego spożycia.
Reasumując, Sąd uznał, iż organy celne słusznie zaklasyfikowały sporne produkty do pozycji 1704. Zgodnie z treścią reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej klasyfikacje towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Sporne przetwory spożywcze odpowiadają brzmieniu pozycji 1704 oraz opisom zawartym w wyjaśnieniach do taryfy celnej odnoszącym się do tej pozycji. W szczególności odpowiadają one towarowi opisanemu w punkcie (ix) do pozycji 1704 wyjaśnień do taryfy celnej a mianowicie: "masy na bazie cukru przeznaczone do wyrobów cukierniczych objętych niniejszą pozycją". Organy celne trafnie zatem doszły do przekonania, iż sporne produkty powinny być objęte pozycją 1704.
Zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie.
Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż preparat "Decorgel White" winien zostać zaliczony do pozycji 2106, natomiast "Decorgel Neutral" do pozycji 1702. Pozycja 2106 obejmuje przetwory spożywcze, gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone. Z wyjaśnień do taryfy celnej wynika, iż pozycja 2106 obejmuje przetwory spożywcze pod warunkiem, że nie są objęte jakąkolwiek inną pozycją w nomenklaturze. Oznacza to, iż w sytuacji, gdy konkretny towar objęty jest inną pozycją w nomenklaturze to nie może zostać zaliczony do pozycji 2106. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż produkt "Decorgel White" winien zostać zaklasyfikowany do pozycji 1704, co wyklucza możliwość zaliczenia go do pozycji 2106. Pozycja 1702 obejmuje natomiast pozostałe cukry, łącznie z chemicznie czystymi laktozą, maltozą, glukozą, fruktozą, w postaci stałej; syropy cukrowe nie zawierające dodatku środków aromatycznych lub barwiących, sztuczny miód zmieszany z miodem naturalnym lub nie; karmel. Nie budzi wątpliwości fakt, iż "Decorgel Neutral" nie jest cukrem w postaci stałej, sztucznym miodem bądź karmelem. Nie można go również uznać za syrop cukrowy gdyż w jego skład wchodzi pektyna, która jest środkiem żelującym i zagęstnikiem. Okolicznością niesporną jest fakt, iż syrop cukrowy nie posiada środka żelującego a tym samym sporny preparat nie może zostać uznany za syrop cukrowy. W ocenie sądu wyrób "Decorgel Neutral" nie odpowiada brzmieniu pozycji 1702 oraz opisom zawartym w wyjaśnieniach do taryfy celnej odnoszącym się do tej pozycji. Zaklasyfikowanie tego produktu do pozycji 1702 stanowiłoby naruszenie reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej.
Nieuzasadniony jest również zarzut skarżącego, iż organy celne nie wyjaśniły dlaczego zakwestionowane towary winny być objęte pozycją 1704, co stanowi rażące naruszenie art. 121, 124 i 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wyjaśnienie powodów zaklasyfikowania spornych produktów do pozycji 1704. Organ celny szczegółowo wyjaśnił, dlaczego dokonał takiej klasyfikacji a dlaczego odmówił zaklasyfikowania spornych preparatów do pozycji 1702 i 2106. Zarzut skarżącego, iż organy celne nie wyjaśniły tych kwestii jest niezgodny z prawdą.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skarżącego, iż klasyfikacja zakwestionowanych towarów do pozycji 1704 jest błędna, gdyż nie są one gotowymi wyrobami cukierniczymi a ponadto nie nadają się do bezpośredniego spożycia tylko do wykorzystania jako półprodukty. Należy zaznaczyć, iż sformułowanie "nadające się do bezpośredniej konsumpcji" zawarte w wyjaśnieniach do taryfy celnej dotyczących pozycji 1704 poprzedzone jest słowem "zazwyczaj". Słowo to jest równoznaczne z pojęciem: zwykle, przeważnie, najczęściej, co oznacza, iż spełnienie przesłanki nadawania się produktu do bezpośredniej konsumpcji nie jest niezbędne do zaklasyfikowania towaru do pozycji 1704. Skoro w wyjaśnieniach do taryfy celnej użyto słowa "zazwyczaj" należy uznać, iż pozycją 1704 mogą być objęte także produkty nie nadające się do bezpośredniej konsumpcji. W skardze błędnie zatem przyjęto, iż nadawanie się produktu do bezpośredniej konsumpcji jest konieczną przesłanką zaklasyfikowania towaru do pozycji 1704. Mimo, że przesłanka ta nie jest niezbędna do objęcia towaru pozycją 1704, to w rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż wszystkie sporne preparaty nadają się do bezpośredniego spożycia łącznie z wyrobami cukierniczymi, do których zostały użyte. Odnośnie zarzutu, iż sporne produkty nie są wyrobami cukierniczymi, to zarzut ten jest sprzeczny z treścią wyjaśnień do taryfy celnej dotyczących pozycji 1704. Z wyjaśnień tych wynika bowiem, iż pozycja 1704 – wyroby cukiernicze, obejmuje między innymi masy na bazie cukru zawierające lub nie tłuszcz, przeznaczone do wyrobów cukierniczych objętych niniejszą pozycją. Oznacza to, iż masy na bazie cukru są także traktowane jako wyroby cukiernicze zaś wszystkie sporne produkty odpowiadają charakterystyce towarów wymienionych w punkcie (ix) do pozycji 1704 wyjaśnień do taryfy celnej.
Bezpodstawny jest zarzut skarżącego, iż doszło do rażącego naruszenia art. 197 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż nie został przeprowadzony dowód z opinii biegłego zaś organy celne oparły się na pismach Centralnego Laboratorium Celnego, które nie mogą być uznane za opinie biegłego. Faktem jest, iż pisma Centralnego Laboratorium Celnego nie są opiniami biegłego gdyż nie spełniają one przesłanek określonych w art. 197 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Należy jednak zaznaczyć, że zgodnie z treścią przepisu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej "w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać biegłego lub biegłych w celu wydania opinii", a zgodnie z brzmieniem przepisu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej "organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy". W ocenie Sądu, z uwagi na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uwzględniając wszystkie przedłożone przez stronę dokumenty i dokonane na jego podstawie ustalenia dotyczące składu, sposobu użycia i właściwości sprowadzonych towarów, nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Badania wykonane przez Centralne Laboratorium Celne zostały zlecone zgodnie z przepisami art. 70 § 1 pkt. 2 kodeksu celnego, który przewiduje przeprowadzenie rewizji celnej towarów z możliwością pobrania próbek celem ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli. Wyniki przeprowadzonej weryfikacji decydują o prawidłowości zgłoszenia celnego. Badania przeprowadzone przez Centralne Laboratorium Celne potwierdziły cechy spornych towarów określone w dokumentach złożonych przez stronę skarżącą. Dotyczy to składu, wyglądu i zapachu spornych preparatów. Podkreślić należy, iż skarżąca spółka w postępowaniu przed organami celnymi złożyła szereg dokumentów dotyczących składu, barwy, przeznaczenia oraz sposobu użycia wszystkich sprowadzonych towarów. Okoliczności te nie były sporne. Skoro zatem niesporny był skład, właściwości, przeznaczenie oraz sposób użycia produktów to nie zachodziła konieczność powoływania biegłego do spraw technologii żywności. W świetle art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego miałoby swoje racjonalne uzasadnienie w sytuacji, gdyby strona skarżąca kwestionowała skład, właściwości, przeznaczenie bądź sposób użycia spornych preparatów, lecz sytuacja taka nie miała miejsca w postępowaniu przed organami celnymi, a powyższe cechy sprowadzonych towarów ustalono w oparciu o dokumenty przedłożone przez skarżącą spółkę, potwierdzone opinią Centralnego Laboratorium Celnego. Faktem jest, iż w sprawie wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego nie zostało wydane postanowienie, lecz uchybienie to nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono bowiem przyczyny dla których nie dopuszczono dowodu z opinii biegłego i Sąd podzielił stanowisko organu celnego w tej kwestii.
Niezasadny jest również zarzut strony skarżącej, iż organy celne bezpodstawnie odmówiły mocy dowodowej decyzji VZTA z dnia 8 maja 2002r. Naczelnej Dyrekcji Skarbowej Kontrolno-Szkoleniowego Zakładu Techniki Celnej w M., będącej odpowiednikiem polskiego WIT. Organ celny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo odniósł się do tego zarzutu zaś przedstawiona argumentacja jest logiczna i przekonująca. W szczególności słusznie podniesiono, iż do czasu wejścia Polski do Unii Europejskiej polskie organy celne stosują ustawę z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny nie zaś Kodeks celny Wspólnoty. Wiążąca informacja taryfowa wydana przez kraj będący członkiem Unii Europejskiej nie jest zatem wiążąca dla polskich organów celnych do czasu wejścia Polski do Unii. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 maja 2002r. w sprawie I S.A./Łd 1774/01 (nie publikowany). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśniono przyczyny, dla których nie uwzględniono wiążącej informacji taryfowej złożonej przez stronę skarżącą i Sąd podzielił stanowisko organu celnego w tym zakresie.
Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżone decyzje organów celnych nie naruszają prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji.