I SA/Łd 1262/03

I SA/Łd 1262/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-06-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Juliusz Antosik /sprawozdawca/
Wiktor Jarzębowski /przewodniczący/
Zbigniew Kmieciak
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: W. Jarzębowski, Sędziowie NSA: Z. Kmieciak, J. Antosik (spr.), Protokolant K. Brykalska-Stępień, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2004 roku sprawy ze skargi A.W. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 1998 r. do marca 2000 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. – po ponownym rozpatrzeniu sprawy (na skutek uchylenia przez Izbę Skarbową decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej dotyczącej podatku od towarów i usług A.W. za okres luty 1998 r. - marzec 2000 r.) – umorzył postępowanie podatkowe w przedmiocie wymienionego podatku. Organ kontroli skarbowej uznał, że stwierdzone u podatnika nieprawidłowości nie miały wpływu na rozliczenie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu podano m.in., że podatnik ujął w ewidencji sprzedaży i zadeklarował obroty i podatek należny wynikający z faktur sprzedaży (przędzy) wystawionych dla Spółki z o.o. A, PPH B i FHU C oraz że faktury te nie uwzględniały faktycznych transakcji, ponieważ nie towarzyszyło im wydanie towaru, co wynika z zeznań świadków (J.K., M.M.L., P.H.). W wyniku rozliczenia ilościowego przędzy ustalono, że przędza ujęta w powyższych fakturach została faktycznie rozdysponowana, a należny podatek z tych dokumentów został przez podatnika zadeklarowany i rozliczony w deklaracjach VAT-7 złożonych do urzędu skarbowego. Wobec tego, ujęcie w rejestrach sprzedaży i deklaracjach pełnego obrotu wynikającego z powyższych faktur, który to obrót jest zgodny z rozliczeniem ilościowym przędzy przeznaczonej do sprzedaży - chociaż faktury te nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży - nie powoduje zmian w wielkościach zadeklarowanych przez podatnika w deklaracjach VAT-7.
W odwołaniu pełnomocnik podatnika wniósł o zmianę wymienionej decyzji przez usunięcie z jej uzasadnienia sformułowania stwierdzającego fikcyjność transakcji podatnika z firmami: Spółka z o.o. A, PPHU B i FHU C. Podniósł, że dla tego rodzaju sformułowań brak jest jakichkolwiek podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym. Ustalenie, że wymienione faktury nie uwzględniały faktycznych transakcji kupna-sprzedaży, zostało przedstawione w postaci arbitralnego stwierdzenia, któremu nie towarzyszy konkretne i jasne odniesienie się do dowodów zebranych w sprawie. Dyrektor UKS nie wykazał w sposób szczegółowy i logiczny, dlaczego dał wiarę zeznaniom J.K., M.M.L. i P.H.
Decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy decyzję I instancji. W ocenie Izby zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie, gdyż fikcyjność transakcji wynika z zeznań wymienionych świadków. Zeznania te w sposób jednoznaczny wskazywały, że firma D (pod taką nazwą A.W. prowadził działalność gospodarczą) wystawiała faktury sprzedaży bez pokrycia towarowego na rzecz Sp. z o.o. A, PPHU B i FHU C, tj. wystawiała faktury, za którymi nigdy nie przekazywano wymienionego w nich towaru (przędzy). Wobec tego, brak jest podstaw do wyeliminowania z akt sprawy i uzasadnienia decyzji treści zeznań świadków.
W skardze pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie decyzji Izby Skarbowej, zarzucając naruszenie art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 191 Ordynacji – przez dokonanie rażąco dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, art. 127 Ordynacji – przez nieprzeprowadzenie kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia organu I instancji oraz przez nieprzeprowadzenie niezależnego od organu I instancji postępowania wyjaśniającego, którego rezultatem byłoby ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Podkreślił, że, jakkolwiek rozstrzygnięcie zawarte w części operacyjnej decyzji Dyrektora UKS umarzającej postępowanie w sprawie jest korzystne dla podatnika, to jednak rzeczą niepozbawioną znaczenia pozostają ustalenia faktyczne (opisane w uzasadnieniu decyzji) stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego. Ustalenia te – sprowadzające się m.in. do tego, że podatnik wystawiał faktury VAT bez pokrycia towarowego – są przez stronę skarżącą kwestionowane. W skardze podniesiono, że z uzasadnienia decyzji I instancji nie wynika, które konkretnie fragmenty zeznań świadków wskazują na fikcyjny charakter dokonywanych transakcji. W procesie ustalania stanu faktycznego w sprawie zostały pominięte protokoły kontroli przeprowadzonych przez właściwy urząd skarbowy w przedsiębiorstwie skarżącego w 1999 r., w których znajdowały się ustalenia dotyczące transakcji z firmami A i C (potwierdzają one, że w toku kontroli nie zakwestionowano realności transakcji, które zostały udokumentowane w określonych fakturach). Z kolei z wyjaśnień złożonych przez M.L. wynika, że faktury wystawione przez podatnika były przekazywane jej przez C.R. i J.K., co potwierdza tezę, że nie sprawowała ona rzeczywistej kontroli towarów w firmie B, a jej twierdzenia o "braku pokrycia towarowego" można interpretować jedynie jako wyraz osobistego subiektywnego przekonania. W decyzjach obu instancji nie odniesiono się w żaden sposób do zeznań świadka P.C. (pracownika Spółki A), który zeznał, że w magazynie Spółki dokonywał odbioru przędzy dostarczanej przez skarżącego. Zarówno M.L., jak i P.H., odgrywali marginalną rolę w procederze mającym na celu wyłudzenie podatku VAT i z całą pewnością nie znali mechanizmów funkcjonowania grupy przestępczej, przy założeniu, że takowa istniała. Zdaniem strony skarżącej, organy podatkowe przyjęły bezkrytycznie i podały jako własne wnioski P.H., J.K. i M.L., którzy z faktu nieotrzymania przez nich towaru wywodzą konkluzję, co do niewydania przez skarżącego towaru opisanego w fakturach. Twierdzenia o nieodebraniu przez nich towaru nie implikuje wniosku o fikcyjnym charakterze transakcji jako takich, lecz wskazuje jedynie, że osoby te – pełniąc rolę figurantów w domniemanym związku przestępczym – osobiście przędzy i tkanin nie widziały. Izba Skarbowa w żaden sposób nie odniosła się do zarzutu odwołania o arbitralności stwierdzenia organu I instancji o wystawieniu faktur bez pokrycia towarowego i nieodniesienia do dowodów zebranych w sprawie. W ten sposób Izba, jako organ II instancji, nie zrealizowała swoich funkcji kontrolujących. Ponadto treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje jedynie na zwykłe powtórzenia (powielenie) przez Izbę Skarbową ustaleń Dyrektora UKS.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przede wszystkim należy zauważyć, że strona skarżąca nie kwestionuje rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcia utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji umarzającej postępowanie w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jej zarzuty odnoszą się jedynie do pewnych stwierdzeń zawartych w uzasadnieniach decyzji obu instancji, a mianowicie uznania przez organy skarbowe, że faktury sprzedaży wystawione przez A. W. dla wymienionych przedsiębiorstw: Spółki A, PPH B i FHU C nie dokumentowały rzeczywistych transakcji sprzedaży, gdyż nie towarzyszyło im wydanie towarów wymienionych w tych fakturach. Jednakże jest niesporne, że kwestia ta nie miała żadnego wpływu na rozliczenie podatku od towarów i usług za okresy podatkowe (miesiące) wymienione w zaskarżonej decyzji (zadeklarowany przez podatnika obrót i podatek należny jest zgodny z rozliczeniem ilościowym przeznaczonego do sprzedaży towaru – przędzy), co oznacza, że organy skarbowe przyjęły wielkości podatku wyliczone przez podatnika w deklaracjach VAT-7.
A stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU nr 153, poz. 1271 ze zm.), naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – lit. b/ wymienionego punktu) tylko wtedy powoduje uwzględnienie skargi na decyzję, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaś w sytuacji, gdy postępowanie podatkowe w rozpatrywanej sprawie zostało umorzone, brak jest podstaw do uznania, że zarzucone w skardze naruszenia określonych przepisów proceduralnych (art. 122, 127, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej) mogło mieć wpływ na wynik sprawy, czyli rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania.
Tak więc, chociaż organy skarbowe dopuściły się naruszenia szeregu przepisów proceduralnych, a przede wszystkim art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie przedstawiły przyczyn, z powodu których – uznając za udowodniony fakt fikcyjności transakcji wynikających z opisanych w decyzjach faktur – dały wiarę wyłącznie dowodom z przesłuchania J.K., M.M.L. i P.H., a całkowicie pominęły inne dowody, na które powoływał się podatnik, to naruszenia te nie uzasadniają uchylenia zaskarżonej decyzji; w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie mogą być uznane za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jednocześnie należy zauważyć, że zawarte w uzasadnieniach decyzji obu instancji stwierdzenia o fikcyjności omawianych transakcji nie mogą mieć żadnego znaczenia w innych postępowaniach toczących się z udziałem skarżącego, w szczególności w postępowaniu karnym. Okoliczność ta musi być udowodniona w tych postępowaniach stosownie do obowiązujących w nich reguł.
Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
ak