I SA/Łd 1253/15

I SA/Łd 1253/15 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2016-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Grzegorczyk-Drozda
Paweł Kowalski /przewodniczący sprawozdawca/
Teresa Porczyńska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 361
art. 5b ust. 1 art. 14 ust. 1 art. 22 ust. 1 art. 23 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...], którą określono R. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.
Organ ustalił, że podatnik z dniem 1 stycznia 2010 r. zgłosił zawieszenie działalności gospodarczej, w ramach której, świadczył głównie usługi ogólnobudowlane. Jednocześnie nie dokonał zgłoszenia wznowienia prowadzenia działalności gospodarczej. W 2010 roku nie wykazał jednak przychodu z działalności gospodarczej w kwocie netto 104 250 zł oraz zaniżył przychód z tytułu najmu w kwocie 900 zł. W konsekwencji tych ustaleń decyzją z dnia [...] określono podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010, w wysokości 21 406 zł.
W odwołaniu podatnik wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji i stwierdzenie nieistnienia zobowiązania podatkowego, a w konsekwencji umorzenie postępowania w sprawie. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 123 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613), poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie;
- art. 21 § 1 o.p., poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, w sytuacji niepowstania tegoż zobowiązania;
Ponadto naruszenie prawa materialnego:
- art. 5b ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż wykonywał pozarolniczą działalność gospodarczą;
- art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przez kosztów uzyskanych przychodów;
- art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania, a tym samym błędne określenie kwoty podatku.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, powołując się na treść art. 14a ust. 1, 3 i 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, stwierdził, że podatnik nie spełnił żadnego warunku z art. 14a ust. 4 tej ustawy.
Podkreślił, że z dokumentów źródłowych, przede wszystkim podpisanych przez podatnika zleceń, nie wynikają uzgodnienia pomiędzy stronami umowy tj. stroną, jako wykonawcą i firmą A, jako zleceniodawcą, co do warunków wykonywanych usług, w tym postanowień z art. 5b ust. 1 u.p.d.o.f. Podobnie jak nie wynika fakt, iż podejmowane przez podatnika działania nie były działalnością gospodarczą, a bezpłatnie wykonywaną pomocą w charakterze osoby przybranej. Zdaniem organu, pomimo zgłoszenia zawieszenia działalności z dniem 1 stycznia 2010 r. podatnik podpisał zlecenia na wykonanie robót, protokół odbioru wykonanych robót oraz wystawił faktury (posługując się dotychczasową nazwą firmy) za przeprowadzone usługi budowlane, co świadczy o wykonywaniu przez niego zleceń w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W przypadku, jak twierdzi strona, bezpłatnie wykonanej pomocy, nie miałoby miejsca ustalenie ceny za wykonane usługi, podpisanie zleceń, sporządzenie protokołów odbioru wykonanych robót oraz przede wszystkim wystawienie faktur. Co istotne twierdzeniu podatnika, iż wykonywał on prace bez wynagrodzenia przeczy temu sama treść wystawionych faktur, które nie są "refakturami" poniesionych kosztów, ale dokumentami potwierdzającymi wykonane roboty budowlane. Organ odwoławczy przypomniał, iż 1 marca 2010 r. podatnik podpisał, jako wykonawca (B) zlecenie wykonania robót brukarskich na terenie Ł., w którym koszt ustalono na ok. 40 000 zł, natomiast zapłata miała nastąpić po podpisaniu protokołu odbioru wykonania robót. Taki protokół w dniu 30 marca 2010 r. został podpisany przez podatnika i zleceniodawcę (A). W dokumencie tym zapisano koszt wykonania na kwotę netto 41 800 zł oraz podano, że roboty zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i należycie. Tego samego dnia podatnik wystawił dla zleceniodawcy fakturę nr [...] za roboty brukarskie (zgodnie ze zleceniem) na kwotę netto 41.800 zł. Sposób zapłaty określono jako gotówka, z terminem zapłaty w dniu 30 marca 2010 r. Na odwrocie faktury widnieje zapis podatnika, iż kwotę otrzymał oraz data 30 marca 2010 r. Następnie 1 czerwca 2010 r. podatnik podpisał również jako wykonawca (B) zlecenie wykonania robót brukarskich na terenie Ł., w którym koszt ustalono na ok. 40 000 zł, natomiast zapłata miała nastąpić po podpisaniu protokołu odbioru. W dniu 30 czerwca 2010 r. został podpisany przez stroną i zleceniodawcę (A) protokół odbioru wykonania robót. W dokumencie tym zapisano koszt wykonania na kwotę netto 41 250 zł oraz podano, że roboty zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i należycie. Tego samego podatnik wystawił dla zleceniodawcy fakturę nr [...] za roboty odtworzeniowe i oznakowanie jako modernizacja sieci wodno-kanalizacyjnej, numer zadania 3 na kwotę netto 41 250 zł. Sposób zapłaty określono jako gotówka, z terminem zapłaty w dniu 30 czerwca 2010 r. Na odwrocie faktury widnieje zapis podatnika, iż kwotę otrzymał oraz data 30 czerwca 2010 r. Nadto 1 lipca 2010 r. podatnik podpisał, jako wykonawca (B) zlecenie wykonania robót brukarskich na terenie Ł., ul. C i D, w którym koszt ustalono na ok. 20 000 zł, natomiast zapłata miała nastąpić po podpisaniu protokołu odbioru. W dniu 30 lipca 2010 r. został podpisany przez stronę i zleceniodawcę (A) protokół odbioru wykonania robót. W dokumencie tym zapisano koszt wykonania na kwotę netto 21 200 zł oraz podano, że roboty zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i należycie. Tego samego dnia podatnik wystawił dla zleceniodawcy fakturę nr [...] za roboty brukarskie (zgodnie ze zleceniem) i związane z oznakowaniem w ulicach C i D w Ł. (zgodnie ze zleceniem) na kwotę netto 21 200 zł. Sposób zapłaty określono jako gotówka, z terminem zapłaty w dniu 30 lipca 2010 r. Na odwrocie faktury widnieje zapis podatnika, iż kwotę otrzymał oraz data 30 lipca 2010 r.
W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie momentem wykonania usługi (związanym z podpisaniem protokołu odbioru wykonanych robót) jest również moment wystawienia faktury, co miało miejsce tego samego dnia, a w konsekwencji jest to również moment powstania przychodu. Zatem nie znajdują zastosowania przepisy art. 14 ust.1e, 1h i 1i u.p.d.o.f. Zdaniem organu przychód powstał w dacie zaistnienia jednego ze zdarzeń przedstawionych w art. 14 ust. 1 lit. c ustawy. Tym samym przyjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie w tym zakresie jest prawidłowe. Podatnik nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających poniesienie przezeń kosztów zakupu materiałów, które jak wyjaśnia, stanowiły podstawę do zwrotu należności wymienionych na wystawionych fakturach, a otrzymane sumy były równe poniesionym kosztom. W konsekwencji przyjęcie przez organ podatkowy dochodu z działalności gospodarczej równemu przychodowi wynikającemu z faktur jest prawidłowe. Z kserokopii decyzji Ministra Gospodarki dnia 8 września 2014 r., znajdującej się w dokumentach rejestracyjnych organu wynika, iż z dniem 8 września 2014 r. wykreślono stronę jako przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą pod firmą B z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z powodu niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności. Organ nie zakwestionował samego faktu zawieszenia, z dniem 1 stycznia 2010 r. prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika, jednak w ocenie organu mimo tego zawieszenia podatnik wykonywał usługi i wystawiał w związku z tym faktury.
Powyższą decyzję R.K. zaskarżył do tutejszego sądu, zarzucając jej naruszenie:
- art. 120, w związku z art. 122 i art. 187 § 1 o.p., poprzez zaniechanie zebrania i rozważenie materiału dowodowego, świadczącego o braku zaistnienia zdarzeń będących podstawą powstania zobowiązania podatkowego;
- art. 123 § 1 o.p., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie;
- art. 21 § 1 o.p., poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, w sytuacji niepowstania tegoż zobowiązania;
- art. 5b u.p.d.o.f., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż wykonywał pozarolniczą działalność gospodarczą;
- art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez jego niezastosowanie i nie uwzględnienie przez organ kosztów uzyskanych przychodów;
- art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania, a tym samym błędne określenie kwoty podatku.
Podatnik zarzucił m.in., iż organ nie dokonał zgromadzenia całego materiału dowodowego. Pominął przykładowo dowód z przesłuchania skarżącego, a tym samym nie ustalił, że skarżący w okresie objętym kontrolą nie wykonywał jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a wykonywana przez niego wcześniej działalność była zawieszona, natomiast czynności, które były podejmowane miały charakter nieodpłatnej pomocy. Sporne faktury zostały natomiast wystawione omyłkowo. W analogicznym okresie działalność gospodarczą pod nazwą G prowadził syn podatnika i faktury te powinny były zostać wystawione przez niego w związku z prowadzoną przezeń działalnością gospodarczą, a jedynie w wyniku omyłki biurowej doszło do pomylenia podmiotu wystawiającego fakturę. Zaznaczył, że nigdy nie otrzymałem zapłaty wskazanej w fakturach, a tym samym nie osiągnąłem przychodu, który mógłby podlegać opodatkowaniu, natomiast wszelkie kwoty przekazane zostały mojemu synowi, który wywiązał się ze związanych z przychodem ciężarów publiczno-prawnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje:
Spór w niniejszej sprawie stanowi zasadność uznania przez organ, że podatnik w 2010 roku prowadził działalność gospodarczą w zakresie robót ogólnobudowlanych, którą formalnie w tymże okresie zawiesił.
Przypomnieć należy, iż zgodnie art. 14a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w wersji obowiązującej w 2010 roku przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 1 miesiąca do 24 miesięcy. W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Jednakże stosownie do art. 14a ust. 4: ma prawo wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów (pkt 1) ma prawo przyjmować należności lub obowiązek regulować zobowiązania, powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej (pkt 2); ma prawo zbywać własne środki trwałe i wyposażenie (pkt 3); ma prawo albo obowiązek uczestniczyć w postępowaniach sądowych, postępowaniach podatkowych i administracyjnych związanych z działalnością gospodarczą wykonywaną przed zawieszeniem wykonywania działalności gospodarczej (pkt 4); wykonuje wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa (pkt 5); ma prawo osiągać przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed zawieszeniem wykonywania działalności gospodarczej (pkt 6); może zostać poddany kontroli na zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą (pkt 7).
Sad akceptuje stanowisko organu, że w realiach niniejszej sprawy żaden z wymienionych warunków w przepisie art. 14a ust. 4 ustawy nie został przez podatnika wypełniony. Zasadnie organ wskazał, że o zakwalifikowaniu danych działań jako realizowanych w ramach działalności gospodarczej rozstrzyga konkretny stan faktyczny sprawy, a więc okoliczności występujące w rzeczywistości, wypełniające przesłanki obowiązku podatkowego określonego ustawą podatkową. To właśnie faktyczny sposób wykonywania działalności, a nie sposób wynikający ze stanu deklarowanego przez podatnika do celów ewidencyjnych (np. wpis do ewidencji działalności gospodarczej czy wpis o zawieszeniu tej działalności) ma w tej materii decydujące znaczenie. Nie może ulegać wątpliwości, że działalność gospodarcza jest faktem, tj. kategorią o charakterze obiektywnym. W tym sensie nie ma znaczenia, że określony podmiot prowadzący konkretną działalność nie ocenia jej (subiektywnie) jako działalności gospodarczej, nie nazywa jej tak, oświadcza, że jej nie prowadzi, bądź nie zgłasza obowiązku podatkowego itp. Błędne nazywanie, bądź nienazywanie danej czynności nie przesądza jeszcze o istnieniu, nieistnieniu, cechach, charakterze i stosunkach zarówno dla podmiotu, jak i przedmiotu czynności oraz jej kontrahentów lub innych osób wywodzących z niej określone skutki - faktyczne lub prawne (zob. wyrok NSA z dnia 30 marca 1994 r. o sygn. akt SA/Ka 224/93).
Tym samym bezzasadne jest stanowisko skarżącego o naruszeniu art. 5b ust. 1 u.p.d.o.f. w myśl którego za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności (pkt 1); są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego te czynności (pkt 2); wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością (pkt 3).
Z materiału zgormadzonego w aktach sprawy (w tym podpisanych przez skarżącego zleceń, nie wynikają uzgodnienia pomiędzy podatnikiem, jako wykonawcą, a zleceniodawcą, którym była A, co do warunków wykonywanych przez podatnika usług, w tym postanowień wynikających z art. 5b ust. 1 u.p.d.o.f. Podobnie nie wynika fakt, że podejmowane przez skarżącego działania nie były działalnością gospodarczą, tylko bezpłatnie wykonywaną pomocą. Słuszne jest zatem stanowisko, że mimo formalnego zawieszenia działalności z dniem 1 stycznia 2010 r. skarżący podpisał zlecenia na wykonanie robót, protokoły odbioru wykonanych robót oraz wystawił faktury za przeprowadzone usługi budowlane. Ustalenia te jednoznacznie świadczą o wykonywaniu przez skarżącego zleceń w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Gdyby faktycznie wykonał bezpłatną pomoc, nie ustaliłby ceny za wykonane usługi, nie podpisałby zleceń, nie sporządziłby protokołów odbioru wykonanych robót oraz nie wystawiłby spornych faktur, których wbrew stanowisku skarżącego nie są "refakturami" poniesionych kosztów, a dokumentami potwierdzającymi wykonane roboty budowlane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Przypomnieć także należy, iż odkreślić należy, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2010 roku), za przychody z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. W myśl art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f. za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się (z zastrzeżeniem ust. 1e,1h i 1i) dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi (albo częściowego wykonania usługi), nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności. Zatem przychód podatkowy dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych powstaje w dniu wykonania usługi. Wyjątek od tej zasady stanowi: wystawienie faktury dokumentującej dostawę towarów przed datą wydania towaru, zbycia prawa lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień wystawienia faktury; uregulowanie należności przed wydaniem towaru, zbyciem prawa lub wykonania usługi albo częściowym wykonaniem usługi datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień otrzymania należności. Jest to generalna zasada, określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. Zatem jeśli wydanie rzeczy, zbycie prawa majątkowego lub całkowite albo częściowe wykonanie usługi następuje przed wystawieniem faktury bądź uregulowaniem należności, to momentem powstania przychodu jest moment wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub całkowitego albo częściowego wykonania usługi. Natomiast jeśli wystawienie faktury albo uregulowanie należności następuje przed dniem albo w dniu wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub całkowitego albo częściowego wykonania usługi, to momentem powstania przychodu jest moment wystawienia faktury albo uregulowania należności (wystąpienia jednej z tych okoliczności).
Organ jednoznacznie ustalił, że kolejno 1 marca 2010 r., 1 czerwca 2010 r. oraz 1 lipca 2010 r. skarżący trzykrotnie, jako wykonawca podpisał z A zlecenia wykonania robót brukarskich na terenie Ł. w tym raz wykonania robót brukarskich na terenie ulic C i D. Za każdym razem ustalono koszt robót i sposób zapłaty. Doszło także do podpisania, przez strony umowy protokołów odbioru wykonania robót, zapisania kosztu ich wykonania oraz stwierdzenia, że roboty zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i należycie. Podatnik za każdym razem wystawił faktury dla zleceniodawcy, odpowiednio: za roboty brukarskie (zgodnie ze zleceniem), za roboty odtworzeniowe i oznakowanie-modernizacja sieci wodno-kanalizacyjnej oraz za roboty brukarskie (zgodnie ze zleceniem) i związane z oznakowaniem w ulicach C i D w Ł. (zgodnie ze zleceniem), po czym trzykrotnie pokwitował odbiór gotówki. Zgodzić się zatem należy z organem, iż momentem wykonania usługi (związanym z podpisaniem protokołu odbioru wykonanych robót) jest również moment wystawienia faktury, a w konsekwencji jest to również moment powstania przychodu, przy czym w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania wyjątki przewidziane art. 14 ust. 1e, 1h i 1i u.p.d.o.f., bowiem przychód powstał w dacie zaistnienia jednego ze zdarzeń przedstawionych w art. 14 ust. 1 lit.c u.p.d.o.f.
Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez jego niezastosowanie i nie uwzględnienie kosztów uzyskania przychodów, gdyż specyfiką kosztów uzyskania przychodów jest przede wszystkim konieczność wykazania ich związku z przychodem oraz ich faktyczne poniesienie i rzetelne, nie budzące wątpliwości udokumentowanie tych okoliczności. Zgodnie ze wskazanym art. 22 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z powołanego przepisu wynika, że musi istnieć źródło przychodów oraz związek przyczynowy między wydatkami i przychodem. Każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu (poza wskazanymi w art. 23 ust. 1 ustawy), powinien być uznany za koszt uzyskania przychodu. Użyte w przepisie art. 22 ust. 1 ustawy określenie "w celu" oznacza pozostawanie wydatku (kosztu) w takim związku z przychodami lub zachowaniem albo zabezpieczeniem ich źródła, że poniesienie go ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródeł. Zatem, przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów, określony wydatek wymaga oceny pod kątem tego czy jego poniesienie miało związek z konkretnym przychodem. Niezbędne jest zatem wykazanie, że wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu, co z kolei skutkuje obowiązkiem wykazania związku zdarzenia gospodarczego, którego ów wydatek dotyczy, z działalnością gospodarczą podatnika, jak też rzeczywistego lub potencjalnego wpływu wydatku na osiągnięcie przychodów. Obowiązek ten ciąży na podatniku z racji tego, że koszty uzyskania przychodu obniżają przychód, a w rezultacie także wysokość należnego do zapłaty podatku. Tymczasem podatnik nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających poniesienie przezeń kosztów zakupu materiałów, które jak wyjaśnia, stanowiły podstawę do zwrotu należności wymienionych na wystawionych fakturach, a otrzymane sumy były równe poniesionym przez niego kosztom. Pomimo wielokrotnych wezwań podatnik nie wyjaśnił, ani nie przedłożył dokumentów potwierdzających jego argumentację. W konsekwencji przyjąć należy, że dochód z działalności gospodarczej równy jest przychodowi wynikającemu ze spornych faktur.
Nadto z umowy najmu z 31 sierpnia 2010 r., którą skarżący zawarł jako właściciel nieruchomości zabudowanej położonej w miejscowości B., E na czas nieokreślony z firmą F, ustalając wysokość czynszu na kwotę 450 zł, płatną do 25 każdego miesiąca, wynika, że to najemcę obciążają koszty ubezpieczenia oraz opłaty związane z eksploatacją przedmiotu najmu (§ 4 pkt 3). Ponadto najemca zobowiązuje się do dokonywania bieżących drobnych napraw przedmiotu najmu na swój koszt, celem zachowania przedmiotu najmu w stanie niepogorszonym (§ 5 pkt 3). Wskazana umowa obejmowała 4 miesiące 2010 roku, co daje kwotę przychodu z najmu w wysokości 1 800 zł. Ponieważ w zeznaniu rocznym PIT-36 podatnik wykazał przychód i dochód z tego tytułu w kwocie 900 zł, zasadne było stwierdzenie organu o zaniżeniu tegoż przychodu i dochodu o kwotę 900 zł. wobec tego zarzuty skargi w tym zakresie także są nieuzasadnione.
Podobnie nie może odnieść skutku zarzut naruszenia art. 21 o.p., podnoszony w treści skargi. Jak bowiem wynika z treści decyzji Ministra Gospodarki z dnia 8 września 2014 r. z dniem 8 września 2014 r. wykreślono skarżącego jako, przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą pod firmą B z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z powodu niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności. Jednak na żadnym etapie postępowania organy nie kwestionowały samego faktu zawieszenia przez podatnika, prowadzenia działalności gospodarczej. Istotnym jest, że materiał zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje, że pomimo zawieszenia działalności podatnik wykonywał usługi i wystawiał w związku z tym faktury. Tym samym nie można uznać, jak chce tego skarżący, że na mocy w/w decyzji Ministra Gospodarki z 8 września 2014 r. "nie istniała" jego działalność", skoro jak już wskazano, świadczył on usługi za które wystawiał faktury.
Także twierdzenie podatnika, jakoby sporne faktury wystawił on omyłkowo, zamiast syna w związku z prowadzoną przez syna działalnością gospodarczą nie może odnieść zamierzonego skutku, skoro skarżący osobiście kwitował otrzymanie zapłaty za usługi na spornych fakturach (pieczątka wraz z podpisem oraz data otrzymania należności).
Bezskuteczny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 123 § 1 o.p., który jak wynika z treści skargi dotyczy przede wszystkim wadliwego (zdaniem skarżącego) doręczenia protokołu kontroli, który podjęty został przez J. K., z którą skarżący, jak twierdzi pozostaje w separacji, i która wedle skarżącego nie była uprawniona do odbioru tegoż protokołu, zaś po jego odebraniu nie przekazała go skarżącemu. Podobnie jak zarzut naruszenia przepisów o wszczęciu kontroli podatkowej, tj. art. 284 § 1 o.p.
Zgodnie z treścią art. 284 § 1 o.p. wszczęcie kontroli podatkowej następuje przez doręczenie kontrolowanemu lub osobie przez niego upoważnionej, upoważnienia do jej przeprowadzenia oraz okazanie legitymacji służbowej. Jak wynika z imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej z 29 września 2014 r. nr [...], zostało ono doręczone skarżącemu, co potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 2 października 2014 r. Tym samym nie można uznać przeprowadzonej kontroli za niebyłą, jak postuluje skarżący. W związku z doręczeniem podatnikowi w/w upoważnienia miał on świadomość o prowadzonej kontroli, natomiast protokół z kontroli został (po wcześniejszych bezskutecznych próbach doręczenia go podatnikowi) doręczony zgodnie z art. 149 o.p., pełnoletniemu domownikowi, J. K., z uwagi na nieobecność skarżącego.
Wskazać należy, iż zarzutowi o pozbawieniu skarżącego czynnego udziału w postepowaniu przeczą także zastrzeżenia do protokołu kontroli, które skarżący osobiście złożył w dniu 11 grudnia 2014 r., odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji oraz skarga do sądu, bowiem decyzje organu obu instancji także odebrała J. K.. Powyższe świadczy o posiadaniu przez podatnika pełnej wiedzy na temat kierowanej doń korespondencji.
Zdaniem sądu organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję działał na podstawie przepisów prawa, zgodnie z zasadą legalności wyrażoną w art. 120 o.p. Postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), a w jego toku organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), przy udziale zasady zupełności postępowania dowodowego (art. 187 § 1 o.p.) oraz zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.). Zatem zarzuty dotyczące naruszenia zasad postepowania także są chybione.
W konsekwencji sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). oddalił skargę.
ms