I SA/Łd 1238/05

I SA/Łd 1238/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-05-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-11-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Cudak /przewodniczący/
Bogdan Lubiński /sprawozdawca/
Cezary Koziński
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Sygn. powiązane
II FSK 1507/06 - Wyrok NSA z 2007-02-01
I SA/Łd 915/05 - Wyrok WSA w Łodzi z 2006-05-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 25 maja 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędziowie Sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.), Asesor WSA Cezary Koziński, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy Rz. określił K. G. prowadzącemu działalność gospodarczą na stoisku nr [...] w hali B Centrum Targowego A S.A. w Rz. wysokość zobowiązania podatkowego za okres obejmujący dni: od 1 do 5 oraz od 7 do 28 lutego 2005 r. w wysokości 145,80 zł.
W dniu 27 czerwca 2005 r. do Kancelarii Ogólnej Urzędu Gminy Rz. wpłynęło odwołanie podatnika od w/w decyzji, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Jednocześnie zarzucił jej błędne zastosowanie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) poprzez przyjęcie, że jest podatnikiem opłaty targowej z tytułu sprzedaży dokonywanej w hali targowej B CT A S.A., w sytuacji gdy właściciel nieruchomości CT A S.A. jest płatnikem podatku od tej nieruchomości oraz art. 15 ust. 2a w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy poprzez pobór opłaty targowej wbrew ustawowemu wyłączeniu spod tej opłaty osób, które dokonują sprzedaży w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż K. G. jest najemcą stoiska handlowego w hali, która jest halą do targów, aukcji i wystaw w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, o czym świadczą zgromadzone w aktach sprawy dokumenty w postaci: decyzji Wójta Gminy Rz. z dnia [...] Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji o nazwie: "budowa hal wystawienniczych do sprzedaży hurtowej i detalicznej", decyzji Wójta Gminy Rz. Nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "trzech hal hurtowo-detalicznych A,B,C," a także w postaci decyzji Nr [...] z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie hali hurtowo-wystawienniczej B. Z powyższych dokumentów wynika, że przedmiotowa hala jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt. 1 i art. 15 ust. 2 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i jest też "halą targową", a co za tym idzie jest "targowiskiem" , stąd też handel w niej jest opodatkowany opłatą targową na zasadzie art. 15 ust. 1 powołanej ustawy.
W dniu 14 października 2005 r. K. G. wniósł skargę na powyższą decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając jej uchylenia oraz uchylenia utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wójta Gminy Rz. i zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 15 ust. 2a w zw. z art. 1a ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez pobór opłaty targowej wbrew ustawowemu wyłączeniu spod tej opłaty osób, które dokonują sprzedaży w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...], wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja, w ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nie narusza prawa.
W myśl art. 15 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Przepis ten zakreśla zatem krąg podatników (podmiotów) obowiązanych do uiszczania daniny w postaci opłaty targowej.
Z kolei ust.2 cytowanego przepisu stanowiąc, iż targowiskami o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca w których jest prowadzony handel z zastrzeżeniem ust. 2a, wytycza przedmiot opodatkowania opłatą targową. Jest nim sprzedaż dokonywana przez wymienione wyżej podmioty w każdym miejscu. Warte zaznaczenia jest niezmiernie rzadko używane przez ustawodawcę sformułowanie definiujące targowisko, w którym zgodnie z wolą prawodawcy jest "każde miejsce w którym prowadzony jest handel". Druga istotna uwaga dotyczy utożsamienia przez ustawodawcę pojęć handel i sprzedaż. Trzecie zaś spostrzeżenie dotyczy zbędnego z punktu widzenia logiki zastrzeżenia zamieszczonego w omawianym przepisie. Owo zastrzeżenie w ust.2 byłoby zasadne, gdyby wyłączało z kręgu targowisk określone miejsca wymienione w ust.2a. Tymczasem jak wskazuje uważna lektura ust. 2a, owe określone miejsca (budynki) pozostają nadal targowiskami, na co wskazuje sformułowanie z ust.1 dotyczące każdego miejsca w którym prowadzony jest handel, a jedynie z przyczyn znanych ustawodawcy, sprzedaż dokonywana w nich (budynkach), nie podlega opłacie targowej.
Wreszcie zgodnie z ust. 2a, opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw. Cytowany przepis określa więc zarówno zwolnienie (przedmiotowe i podmiotowe) od opodatkowania opłatą targową dokonywaną w budynkach, jak i wyjątek od tego zwolnienia, zgodnie z którym sprzedaż dokonywana w tych budynkach, które są targowiskami pod dachem lub halami używanymi do targów aukcji lub wystaw, nie korzysta z wymienionego wyżej zwolnienia i podlega opłacie targowej.
Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktów w niniejszej sprawie, podnieść należy, że hala w której skarżący prowadził działalność, została wybudowana i oddana do użytku zgodnie ze stosownymi decyzjami organów budowlanych, jako hala hurtowo-wystawiennicza.
Jej przeznaczenie jako hali hurtowo-wystawienniczej było więc oczywiste i wynikało ze stosownych pozwoleń organów budowlanych.
W tej sytuacji nie może być żadnych wątpliwości, że jest ona budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Nie ma również żadnych wątpliwości, że w przedmiotowym budynku prowadzona jest sprzedaż. Innymi słowy w przedmiotowej hali dokonywane są transakcje kupna-sprzedaży pomiędzy najemcami stoisk (boksów) i osobami dokonującymi zakupów, dlatego też uzasadnione jest przyjęcie, iż przedmiotowa hala wykorzystywana jest do targów, o których mowa w art. 15 ust. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.
Warto przy tym zaznaczyć, że niesporne jest, iż pomieszczenie w którym prowadził handel skarżący, podobnie jak wszystkie inne pomieszczenia używane do sprzedaży w przedmiotowej hali, nie spełniają warunków pozwalających na uznanie ich za budynek.
Skoro zatem skarżący prowadził sprzedaż w hali będącej budynkiem i używanej do targów, to znaczy że działalność ta podlegała opłacie targowej. Sam bowiem fakt używania hali będącej budynkiem do targów powoduje, że opłata targowa pobrana od tego rodzaju czynności staje się należna w rozumieniu art. 15 ust. 2a cytowanej ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.
"Używanie do targów" oznacza po prostu wykorzystywanie (ciągłe, częste lub sporadyczne) do prowadzenia sprzedaży różnorodnych towarów.
W orzecznictwie tutejszego sądu spotykany jest pogląd (między innymi w sprawie sygn. akt I SA/Łd 1183/05) sprowadzający się do twierdzenia, że słowo "targi" użyte przez ustawodawcę w art. 15 ust.2a zdanie drugie cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie dotyczy liczby mnogiej rzeczownika targ, a jedynie do "imprez służących pokazaniu, zaprezentowaniu oferty handlowej, prowadzeniu negocjacji, a przy okazji dokonywaniu sprzedaży, (czyli również okazjonalnie, sporadycznie)".
Pogląd ten nie zasługuje jednak na aprobatę z dwóch zasadniczych względów.
Po pierwsze niezależnie od wszystkich znaczeń słowa "targi" jakie na przestrzeni czasu zostały przyjęte w języku polskim(mającym przecież charakter dynamiczny), jedno pozostaje dotychczas niezmienne, jest nim po prostu liczba mnoga rzeczownika "targ", będącego pojęciem znaczeniowo tożsamym z pojęciem "handel" używanym przecież przez ustawodawcę zamiennie ze słowem sprzedaż dla oznaczenia (jak wyżej wskazano) przedmiotu opodatkowania opłatą targową.
Innymi słowy, dopóki w myśl reguł gramatyki języka polskiego słowo targi oznaczać będzie także liczbę mnogą od słowa targ, dopóty pogląd zaprezentowany powyżej pozbawiony będzie podstaw prawnych. Dlatego też Sąd w niniejszym składzie nie polemizuje z ustaleniami sądów hołdujących przedstawionemu wyżej poglądowi, lecz jedynie stwierdza, że nawet taka (nieuprawniona) wykładnia gramatyczna pojęcia targi nie może wyłączać opodatkowania opłatą targową.
Po wtóre nawet gdyby hipotetycznie zaakceptować zaprezentowany powyżej pogląd co do zakresu pojęcia targi, zauważyć należy, że w tym rozumieniu owego słowa, mieści się także dokonywanie sprzedaży, o czym dobitnie przekonuje przedstawiona wyżej definicja stanowiąca uzasadnienie dla tego stanowiska orzeczniczego.
Niejako na marginesie niniejszych rozważań podnieść też należy, iż Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie podziela poglądu zaprezentowanego w cytowanym wyżej wyroku w sprawie I SA/Łd 1183/05 co do tego, że opłatą targową nie jest obciążony każdy rodzaj działalności polegającej na dokonywaniu sprzedaży przez konkretny podmiot, a jedynie taka działalność prowadzona sporadycznie (niekoniecznie codziennie), dorywczo, bez posiadania stałego zorganizowanego miejsca sprzedaży.
Powyższe stanowisko nie znajduje podstaw prawnych. W obowiązującym stanie prawnym nie ma istotnego znaczenia to, czy dana sprzedaż jest dokonywana codziennie, czy też sporadycznie. Opodatkowaniu opłatą targową podlega gotowość prowadzenia handlu danego dnia, niezależnie od tego, czy jest to kolejny dzień sprzedaży czy pierwszy po przerwie w sprzedaży, czy też pierwszy dzień sprzedaży w danym miejscu w ogóle.
Jednocześnie zaś tworzenie takiej pozaustawowej przesłanki opodatkowania wykracza poza uprawnienia sądu administracyjnego.
Równie nietrafny jest omawiany pogląd w tej części, w której mowa o wyłączeniu opodatkowania opłatą targową przy posiadaniu stałego miejsca sprzedaży. Jeśli owo stałe miejsce sprzedaży nie jest budynkiem (o czym była mowa we wcześniejszej części niniejszych rozważań), nie może być w ogóle mowy o wyłączeniu spod opodatkowania tym podatkiem.
W tej sytuacji z całą mocą podkreślić należy ponownie, że zorganizowane miejsce w którym skarżący prowadzi sprzedaż nie jest budynkiem, wobec czego i w tym zakresie powyższy pogląd uznać należy za nieuprawniony.
Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji.